Διαφθορά είσαι η μόνη μου παρέα!

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

H διαφθορά δε γεννιέται από μόνη της. Πηγάζει κατά κύριο λόγο από τις νομοθετικές ρυθμίσεις κάθε μορφής. Αυτές, μέσω της γραφειοκρατίας που εισάγουν, ανοίγουν «πεδίον δόξης λαμπρόν» σε κάθε εν δυνάμει διεφθαρμένο πολιτικό ή στέλεχος της δημόσιας διοίκησης.

            Ο νόμος περί Στρατηγικών Επενδύσεων (3894/2010), ο γνωστός Fast Track, στο πρώτο του άρθρο μας δίνει μια τέτοια γεύση. Αναλυτικότερα, υπάγονται στο νόμο επενδύσεις όταν:

   «….(γ) ανεξαρτήτως του συνολικού κόστους της επένδυσης, προβλέπεται ότι ποσό τουλάχιστον τριών εκατομμυρίων (3.000.000) ευρώ επενδύεται ανά τριετία σε έργα υψηλής τεχνολογίας και καινοτομίας, που εντάσσονται στη στρατηγική επένδυση, ή….».

Οπότε, αν κάποιος θέλει να επενδύσει λόγου χάρη 40 εκ. ευρώ, τότε βάσει αυτού του νόμου είναι υποχρεωμένος ανά τριετία να επενδύει πρόσθετα άλλα 3 εκατομμύρια στην τεχνολογία, έτσι απλά γιατί το προβλέπει μια (μάλλον σοβιετικού τύπου) ρύθμιση!!!.  Ερωτήσεις που εύλογα προκύπτουν:

1-      Αν ο επενδυτής δεν καταβάλλει το ποσό αυτό τι θα γίνει;

Απάντηση: Θα φυλακιστεί ή θα πληρώσει ένα υψηλό πρόστιμο αν πράγματι εφαρμοστεί η νομοθεσία ή θα τη γλυτώσει με μια άλλη ευνοϊκή για τον ίδιο υπουργική απόφαση, με το αζημίωτο βέβαια!.

2-      Αν ο ελεγκτής δημόσιος υπάλληλος θεωρήσει ότι ο επιχειρηματίας επένδυσε λιγότερα από 3 εκατ. ευρώ ενώ ο δεύτερος υποστηρίζει το αντίθετο, τότε τι θα γίνει;

Απάντηση: Αν δε χρηματίσει ο επενδυτής τον ελεγκτή «πείθοντας» τον έτσι για την ορθότητα της δικής του άποψης, θα ταλαιπωρείται για χρόνια στα δικαστήρια. Αν δεν καμφθεί λοιπόν με τη δέουσα μίζα το ανεξέλεγκτο δικαίωμα της κρίσης των εποπτών δημοσίων υπαλλήλων, τότε εύλογα θα καταταλαιπωρεί τον ενδιαφερόμενο  ξένο επιχειρηματία στο διηνεκές.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει από τα προαναφερθέντα είναι το εξής: Με ποια λογική ο νόμος χαράζει την πολιτική της Έρευνας & Τεχνολογίας του ξένου επενδυτή σε μια χώρα που με το τουφέκι ψάχνει για επενδύσεις; Ο εμπνευστής του νόμου (ο κος Παμπούκης) ίσως έχει την απάντηση.

Και ερχόμαστε στις τελευταίες άκρως άστοχες λέξεις της παραγράφου του εν λόγω νόμου, που τονίζουν ότι οι δαπάνες για τεχνολογική έρευνα πρέπει να «εντάσσονται στη στρατηγική επένδυση».

Ερώτηση αδαούς: Τι άλλο μπορεί να αφορά μια δαπάνη για τεχνολογική έρευνα μιας επιχείρησης πλην των στόχων της στρατηγικής επένδυσης; Η διαφορετικά είναι δυνατόν ο επιχειρηματίας να σκορπά τα χρήματά του δεξιά ή αριστερά σε άσκοπες έρευνες εκτός λοιπόν της στρατηγικής επένδυσης;

Δεύτερο, ποιος θα κρίνει ότι μια δαπάνη για τεχνολογική έρευνα εντάσσεται στη στρατηγική επένδυση; Ο γραφικός γραφειοκράτης ελεγκτής δημόσιος υπάλληλος, που ίσως πριν τον έλεγχο έχει ενσωματώσει την προσδοκώμενη μίζα στο μηνιαίο εισόδημα του; 

Και αν προκύψει διαφωνία, ποιος θα έχει δίκαιο; Ο επενδυτής που έριξε τα δικά του χρήματα σε ερευνητικές προσπάθειες ή ο ελεγκτής που κρίνει ότι παραβιάζεται το άρθρο του νόμου;  

Η κρυφή λέξη της διαφθοράς είναι μια: H κρίση του ελεγκτή και οι αυθαίρετες απόψεις του, που πατούν όμως γερά σε κάποια νομοθετική ρύθμιση.

Σημειώνεται τέλος ότι οι προαναφερθείσες σκέψεις αφορούν ένα από τους πιο «σύγχρονους» νόμους των τελευταίων ετών.

Θα αναρωτιόμαστε για πολύ ακόμη γιατί έχουμε κατρακυλήσει στην 80^η θέση της διαφθοράς σύμφωνα με την έκθεση για το 2011 της Διεθνούς διαφάνειας;

Αυτοί θα μας κυβερνήσουν;

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Ο κος Μηταράκης, Αναπληρωτής Τομεάρχης Οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, σε πρόσφατη συνέντευξη του (Antenna TV, εκπομπή Παπαδάκη, της 21/2/2012) επικαλέσθηκε το Νόμο 3068/2002, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι αρχαιολογικοί τόποι, ο ορυκτός πλούτος και άλλα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου δεν μπορεί να εκποιηθούν υπέρ των πιστωτών μας γιατί αυτό προβλέπει ο Νόμος.

Ο Νόμος αυτός είναι προέκταση του Άρθρου 94 του Συντάγματος. Το Άρθρο 94 γράφει μεταξύ άλλων «…Οι δικαστικές αποφάσεις εκτελούνται αναγκαστικά κατά του Δημοσίου και της των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου όπως ο Νόμος ορίζει.».

Πρώτη παρατήρηση. Το Σύνταγμα της χώρας προστατεύει τους πιστωτές της και δε χρειάζεται άλλο Δίκαιο για το σκοπό αυτό.

Ως προς το  Νόμο  3068 ειδικότερα, αυτός ορίζει (στο Άρθρο 4 παρ. 1) ότι «Η αναγκαστική εκτέλεση για να ικανοποιηθεί χρηματική απαίτηση κατά του Δημοσίου…γίνεται με κατάσχεση της ιδιωτικής (δηλ. της εμπορεύσιμης) περιουσίας αυτών. Αποκλείεται η κατάσχεση απαιτήσεων που πηγάζουν από  την έννομη σχέση δημοσίου δικαίου ή απαιτήσεων χρηματικού ή μη αντικείμενου το οποίο έχει ταχθεί για την άμεση εξυπηρέτηση ειδικού δημόσιου σκοπού».

            Ερώτηση απλή προς κάθε άτομο, εραστή της εξουσίας στη μελλοντική (όπως πιστεύει) κυβέρνηση της Ν.Δ:.

Πώς και με ποια λογική ο ορυκτός πλούτος της χώρας και ιδίως ο ανεκμετάλλευτος (πετρέλαια Αιγαίου κλπ)  δε θεωρείται ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου; Επίσης, πώς αν και εν πολλοίς ανεκμετάλλευτος και θαμμένος στα έγκατα της γης «αποτελεί περιουσιακό στοιχείο που έχει ταχθεί για την άμεση εξυπηρέτηση ειδικού δημόσιου σκοπού» και ως εκ τούτου, η εκποίησή του απειλεί τη λειτουργία του κράτους;

Περιουσιακό στοιχείο εξυπηρέτησης ειδικού σκοπού του Δημοσίου, είναι λόγου χάρη, τα αποθέματα 90 ημερών πετρελαίου της χώρας, που εξυπηρετούν την ασφάλειά της. Είναι επίσης, τα στρατόπεδα και τα πολεμικά αεροδρόμια, όπως και άλλα περιουσία στοιχεία μη εμπορεύσιμα που εξυπηρετούν άμεσα ένα ειδικό σκοπό.

Αν λοιπόν υπάρχει τέτοιας μορφή σύγχυση στους εν δυνάμει (κατά την άποψη τους) κυβερνόντες σήμερα, αύριο τι θα γίνει όταν κυβερνήσουν πάλι; Μήπως πάλι θα αντιληφθούν ετεροχρονισμένα τα λάθη που θα κάνουν;

Ως προς τη αδυναμία εκποίησης, υπέρ των πιστωτών της χώρας, των αρχαιολογικών της χώρων, εδώ επισημαίνεται ότι οι τελευταίοι προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις. Οπότε δε χρειαζόμαστε το ελληνικό σύνταγμα ή τους νόμους μας για να τους προστατεύσουμε. Και αυτό δεν είναι γνωστό στους εν δυνάμει κυβερνόντες;

Το «Ελληνικό» η μεγάλη Μπίζνα;

Του Δημήτρη Μάρδα

Αναπληρωτή καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Πόσο θα πουληθεί ένα ξερό κομμάτι γης, και με τι όρους; Όλα θα τα αναδείξει ένας διεθνής διαγωνισμός για το «Ελληνικό», σε λίγες ημέρες. Θα έπρεπε όμως να γνωρίζει ο Υπουργός Περιβάλλοντος, ο κος Παπακωνσταντίνου, ως οικονομολόγος που είναι, ότι η «θεωρία των παιγνίων» είναι αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο των διαγωνισμών αυτών.

Η εν λόγω θεωρία, μέσω των λίγων «παιχτών» που θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον, μπορεί να οδηγήσει σε πολύ χαμηλές τιμές προσφοράς, όπως και στο χρηματισμό πολιτικών ατόμων. Το τελευταίο θα συμβεί, αν δεχθούν οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί (αφανείς πρωταγωνιστές ή μη) να πουλήσουν –με άλλοθι το διεθνή διαγωνισμό– κοψοχρονιάς το συγκεκριμένο φιλέτο! Ο χρηματισμός μπορεί να είναι άμεσος ή να ενσωματωθεί στις μελλοντικές αποδόσεις, που θα προκύψουν από την εκμετάλλευση του επίμαχου χώρου.

Τα προαναφερθέντα τα υποστηρίζει η οικονομική θεωρία (μαζί με την παγκόσμια εμπειρία) και όχι εμείς! Να υπενθυμίσουμε ότι κατρακυλήσαμε στην 80^η πιο διεφθαρμένη χώρα του πλανήτη, παρά την ύπαρξη των ιστοσελίδων «Διαύγεια» και «Αγορά» και άλλων παρόμοιων χώρων-βιτρίνα της διαφάνειας!

Είναι γνωστό ότι, όταν συντρέχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι λεγόμενοι ανοικτοί διεθνείς διαγωνισμοί είναι η μάσκα της διαφθοράς.

Άλλες λύσεις, μπορούσαν να δώσουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα –χωρίς τον πιθανό κίνδυνο για χρηματισμού πολιτικών– εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τρεις στόχους: Tην ανάπτυξη, τη μείωση του χρέους και τέλος ένα σύνολο πολιτικών ικανών να προσελκύσουν ένα μέρος της διεθνούς επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ελλάδα.

Έπεται η αναθεωρημένη έκδοση άρθρου που δημοσιοποιήθηκε παλιότερα, με τίτλο «Ελληνικό vs Πριγκιπάτου του Μονακό» (βλ. www.mardas.gr ή www.dimiourgikoipolites.gr). Η πρότασης αυτή δέχθηκε σχόλια και βελτιώθηκε σύμφωνα με τις παρατηρήσεις που εστάλησαν. Τα κυριότερα μέρη της δίνονται ακολούθως.

  

Το «Ελληνικό» εκτιμάται ότι δε θα πουληθεί πάνω από 8 δις ευρώ. Το ποσό αυτό καλύπτει τα 2/3 των τόκων που οφείλουμε να καταβάλλουμε στους δανειστές μας φέτος.

Αν συγκριθεί η τιμή της γης του οικοπέδου αυτού των 5.500 στρεμμάτων (συν τις εφικτές προσχώσεις στην παραλία), με τις αντίστοιχες τιμές γης του Πριγκιπάτου του Μονακό (έκτασης μόλις 1.950 στρέμματα) τότε εύλογα προκύπτουν πολλά ερωτήματα αναφορικά με τον τρόπο αξιοποίησης του πρώην αεροδρομίου.

Αν αντί για την πώληση ενός ξερού χωραφιού αξιοποιούσαμε την περιοχή, κατά τα πρότυπα του Πριγκιπάτου του Μονακό, σεβόμενοι όμως παράλληλα τη φύση, τότε θα μπορούσαμε να καλύψουμε μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους.

Το Πριγκιπάτο του Μονακό με το ¼ της συνολικής γης, σε σχέση με το «Ελληνικό», έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 6,6 δις δολάρια ετησίως. Φανταστείτε λοιπόν το κέρδος για την εθνική οικονομία που θα προέκυπτε από την συνεκμετάλλευση των 5.500 στρεμμάτων του πρώην αεροδρομίου, όπου το κράτος θα έβαζε τη γη και οι επενδυτές τα χρήματα. Φανταστείτε αναλυτικότερα:

• Μια περιοχή, του πρώην αεροδρομίου, με ακριβά ξενοδοχεία πριν τον αεροδιάδρομο, όπου κανάλι με νερό της θάλασσας θα έφθανε έως την είσοδο τους εξυπηρετώντας ιδιαίτερα πλούσια άτομα.
• Μια άλλη περιοχή του, με γραφεία που θα έχαιραν ενός ειδικού φορολογικού καθεστώτος για τους Έλληνες εφοπλιστές, δίνοντας ένα κίνητρο να αφήσουν το City του Λονδίνου.
• Μια άλλη περιοχή του, με γραφεία (με παρόμοιο φορολογικό καθεστώς όπως πριν) που θα συγκέντρωνε όλες τις εταιρίες logistics της Ανατολικής Μεσογείου.
• Μια άλλη περιοχή του, με χώρους διασκέδασης που θα συγκέντρωναν ακριβά εστιατόρια έχοντας ως θέμα την παγκόσμια κουζίνα.
• Μια άλλη περιοχή διασκέδασης με τις παραδοσιακές μορφές θεάματος.
• Μια άλλη περιοχή, όπου θα κτίζονταν ακριβές βίλλες προς τουριστική εκμετάλλευση με το σύστημα Fractional. (βλ. αναλυτικότερα www.dimourgikoipolites.gr)
• Μια έκταση στη θάλασσα για διαμόρφωση μαρίνας.
• Την ανάπτυξη ιατρικού τουρισμού με τη λειτουργία δυο νοσοκομείων. 
• Τη λειτουργία επίσης κλινικών διαίτης και αισθητικής με ιατρική φροντίδα για τους πλούσιους επισκέπτες
• Ένα αρχαιολογικό πάρκο, το Anti-Disneyland, όπου θα ξετυλίγεται όλη η ελληνική μυθολογία
• Ακόμη κι’ ένα ζωολογικό κήπο σε πάρκο και τόσα άλλα.

Όλα αυτά θα απέφεραν μόνο 6 δις ευρώ στο κράτος; Φυσικά όχι. Θα μπορούσε να εκδοθεί λοιπόν ομόλογο 30 ετών, με εγγύηση τις νέες εγκαταστάσεις στο «Ελληνικό». Το ομόλογο θα προσέφερε ζεστό χρήμα άμεσα στη χώρα προσφέροντας πολλαπλάσιες αποδόσεις στο μέλλον.

Με το ομόλογο και τη συνεκμετάλλευση του χώρου από το κράτος-ιδιώτες, θα βελτιωνόταν η κατάσταση του χρέους μας, θα εισέρρεαν κάθε χρόνο χρήματα στα ταμεία του κράτους, ενώ από την άλλη με την πολιτική υπέρ των εφοπλιστών-διεθνών μεταφορέων θα αλλάζαμε το χάρτη της επιχειρηματικότητας στην περιοχή.

Το Πριγκιπάτο του Μονακό δεν είναι μια εικονική πραγματικότητα, ούτε κρατίδιο σε άλλον πλανήτη. Αν από το 2003 με τόλμη η όποια κυβέρνηση αποφάσιζε την αξιοποίηση του πρώην αεροδρομίου, σήμερα η χώρα ίσως είχε έσοδα από κάποιους χώρους δραστηριοτήτων που ήδη θα λειτουργούσαν. 

Συνειδητά μας οδηγούν στο σημείο «μηδέν»!!!

Διαπιστώνουμε ότι η Ελληνική Βουλή κατά πλειοψηφία ψήφισε τη νέα δανειακή σύμβαση, η οποία θέτει νέα επώδυνα δημοσιονομικά μέτρα στη χώρα και το λαό της. Αυτό οδηγεί σύμφωνα με το πρόσφατο παρελθόν σε νέα ύφεση χωρίς να υπάρχει κάποια αχτίδα προοπτικής για τον τόπο.

Οι κυνικές δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων και πολιτικών απαξιώνουν και την ύψιστη αυτή διαδικασία του Κοινοβουλίου. Η απαξίωση των ελλήνων πολιτικών και η αδυναμία τους να προτείνουν για μια διετία και πλέον μια αξιόπιστη ελληνική λύση στο πρόβλημα μας έχουν οδηγήσει σε αυτό το σημείο.

Οι ευρωπαίοι εταίροι – δανειστές μας συνεπικουρούμενοι και από το ΔΝΤ έχουν οδηγήσει τη χώρα σε εγκατάλειψη πολλών κοινωνικών κεκτημένων, σε μείωση μισθών και σε απαξίωση της περιουσίας του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Ο στόχος είναι κάποια στιγμή στο μέλλον να έρθουν οι δικοί τους επιχειρηματίες και να «επενδύσουν» στην Ελλάδα σε ένα φιλελεύθερο οικονομικό περιβάλλον.

Οι στόχοι των ευρωπαίων εταίρων – δανειστών είναι να εισπράξουν τα δανεικά τους και να δημιουργήσουν «φιλελεύθερες επενδυτικές συνθήκες» στη χώρα. Δεν γνωρίζουμε τι επιδιώκουν οι Έλληνες Πολιτικοί πέρα από τη συνεχώς αναφερόμενη σωτηρία από τη χρεωκοπία. Όμως η χώρα είναι ήδη χρεωκοπημένη από το 2009-10, άρα συζητούν για κάτι άλλο διαφορετικό από αυτό που μας παρουσιάζουν.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα με τη σημερινή του μορφή έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Δυστυχώς δεν το έχουν αντιληφθεί αρκετοί «επαγγελματίες πολιτικοί» και αντιστέκονται σθεναρά στις αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται. Αυτό είναι εμφανές από το γεγονός ότι αντί να δώσουν οι ίδιοι το παράδειγμα της συγκράτησης των δημοσίων εξόδων αρνούνται να το πράξουν.

Ο ελληνικός λαός αποδέχεται με καρτερικότητα τα μέτρα λιτότητας και τη μείωση του βιοτικού επιπέδου. Όλοι όμως πρέπει να γνωρίζουν ότι και η υπομονή του λαού έχει τα όριά της και ότι η οργή του ξεχειλίζει με τα διλλήματα που τίθενται συνεχώς και προκαλούν επίμονες θυσίες χωρίς αντάλλαγμα.

Ευρωπαίοι και Έλληνες Πολιτικοί πρέπει σύντομα να μας δώσουν την προοπτική της Ελλάδας. Ο στόχος ότι το 2020 το χρέος θα επανέλθει στο 120-136% του ΑΕΠ δεν σημαίνει τίποτα για το Έλληνα Πολίτη. Απαιτεί με τις θυσίες που έχει υποστεί και θα υποστεί στο μέλλον, να γνωρίζει πότε και πως θα αρχίσει να ατενίζει ξανά την ανάπτυξη και την ευημερία.

Εκλογές για Συμβούλια Διοίκησης: Ποιος είναι ο ισχυρότερος, ο Νόμος ή οι Πρυτάνεις;

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

www.mardas.gr

Ο νέος Νόμος-πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση προβλέπει, εκτός των άλλων,  ένα διαφορετικό τρόπο διοίκησης σε σχέση με το παρελθόν. Ασκήθηκαν πολυποίκιλες κριτικές από μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας και επισημάνθηκαν, με διάφορους τρόπους, πολλές αδυναμίες του νέου Νόμου σε όλο του το εύρος. (βλ. http://newton.ee.auth.gr/eklogesauth2011/docs/theseis/MARDAS_THESEIS.pdf).

Τελικά όμως η συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής των Ελλήνων τον αποδέχθηκε. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι όποιες αντιδράσεις πριν και μετά τη ψήφιση του Νόμου, δεν κατέδειξαν μια σθεναρή μαζική αντίσταση της πανεπιστημιακής κοινότητας απέναντι στο Νόμο.

 Από την άλλη, δακτυλοδεικτούμενες πρυτανικές αρχές υψώνοντας την παντιέρα της αντίστασης και έχοντας, στην έσχατη περίπτωση, τη σύμπνοια της Συγκλήτου, ή κάποιων ομάδων διδασκόντων και φοιτητών κυρίως, εξακολουθούν να αντιδρούν. Συνθήματα πρυτάνεων όπως: «Διαφωνώ με το Νόμο» ή απόψεις που –σε συγκεκριμένες περιπτώσεις– υποστηρίζουν ότι «το έθιμο στο πανεπιστήμιο είναι ισχυρότερο του Νόμου» υποκαθιστούν τη νομιμότητα.

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της αντίστασης, κάποιων πρυτανικών αρχών  δίνεται από τις επερχόμενες εκλογές για τα νεοσύστατα δεκαπενταμελή Συμβούλια Διοίκησης των ΑΕΙ-ΤΕΙ.

 Σύμφωνα με ορισμένους πρυτάνεις ή πρυτανικά συμβούλια, η συγκεκριμένη εκλογική διαδικασία, που προβλέπεται από το νέο Νόμο-πλαίσιο για την Ανώτατη Παιδεία, έπρεπε να λάβει χώρα μετά τη λήξη της τετραετούς θητείας των τωρινών πρυτανικών αρχών και όχι πρόωρα, δηλαδή στο μέσο της θητείας τους.

Εδώ διατυπώνεται η ακόλουθη άποψη: Και η Βουλή εκλέγεται για τέσσερα χρόνια βάσει του Συντάγματος. Με Νόμο όμως φτάνουμε να έχουμε πρώρες εκλογές, είτε διαφωνούμε είτε όχι.

Επίσης, σε κάποιες περιπτώσεις οι πρυτανικές αρχές με διάφορες δικαιολογίες και προσχήματα αρνούνται να παρέχουν άμεσα την όποια διοικητική υποστήριξη, στην οργανωτική επιτροπή των εκλογών, τονίζοντας ότι θα προσφέρουν τα «απαραιτήτως προβλεπόμενα» από το Νόμο, (σύμφωνα με έκφραση που χρησιμοποιήθηκε από την πρυτανεία του Α.Π.Θ).

 Ως προς τα «απαραιτήτως προβλεπόμενα»,  το Άρθρο 76 παρ.1(γ) του Νόμου 4003/11 τονίζει απλά ότι: «Η διοικητική και γραμματειακή υποστήριξη της επιτροπής (διοργάνωσης των εκλογών) παρέχεται από τη μονάδα διοικητικών υπηρεσιών του ιδρύματος, που είναι αρμόδια για θέματα προσωπικού». Επίσης, το Άρθρο 8- παρ.18 (ιδ) αναφέρεται στη φύλαξη των χώρων.

Το Άρθρο 76 ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους από τις ‘αντιστασιακές’ πρυτανείες. Σαφώς το Άρθρο αυτό, δεν ορίζει ρητά ποια θα είναι η συνδρομή της κάθε πρυτανείας στην εκλογική διαδικασία και τα αυτονόητα που συνάγονται από την τελευταία. Από την άλλη όμως δεν υπάρχει η παραμικρή απαγόρευση στο Νόμο ως προς την οποιαδήποτε μορφή συνδρομής με σκοπό τη διενέργεια των εκλογών.

Ως προς τη γενικότερη αντίληψη για εφαρμογή ή μη του Νόμου-πλαίσιο εκ μέρους κάποιων πρυτάνεων, εδώ διατυπώνεται η ακόλουθη άποψη: Ο Νόμος σε ένα δημοκρατικό καθεστώς είναι ισχυρότερος από οτιδήποτε άλλη πρακτική ή θέσεις μεμονωμένων ομάδων και προσωπικών αντιλήψεων! Από τη στιγμή που οποιοσδήποτε Νόμος δεν ανατρέπεται από μαζικές κινητοποιήσεις (και όχι συντεχνιακές), εφαρμόζεται έως ότου αλλάξει.

Ο νέος Νόμος-πλαίσιο λοιπόν αν και χαρακτηρίζεται –καθώς συζητήθηκε σχεδόν μια χρονιά– από αρκετές αδυναμίες και προχειρότερες, δεν παύει να είναι Νόμος του κράτους!. Οι πρυτανικές αρχές δεν έχουν το δικαίωμα να υποκαταστήσουν τις λειτουργίες της Βουλής ούτε εξουσιοδοτήθηκαν για κάτι τέτοιο.

Τέλος, μη ξεχνάμε και το ρόλο μας. Είμαστε πανεπιστημιακοί δάσκαλοι στα μάτια των φοιτητών(τριών) μας και όχι μόνο. Ρομαντικές ίσως απόψεις, που δεν
έχουν σχέση με συνθήματα όπως ανυπακοή ή απειθαρχία…

Μας κούρασε όμως ο ρεαλισμός εκείνος που έφθασε τη χώρα και πανεπιστήμια σε αυτήν την κατάντια!

Αύριο Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου καλούνται οι πανεπιστημιακοί του ΑΠΘ να εκλέξουν το νέο Συμβούλιο Διοίκησης. Αν λάβουν χώρα βανδαλισμοί στο πανεπιστήμιο από τους «γνωστούς άγνωστους» κουκουλοφόρους και η πρυτανεία δεν λάβει τα απαραίτητα μέτρα φύλαξης των εγκαταστάσεων του πανεπιστημίου, τότε μπορεί να θεωρηθεί ως ο ηθικός αυτουργός αυτής της πράξης.

Η απόφαση για το μέλλον μας…

«Οι Έλληνες πολιτικοί αρχηγοί συμφώνησαν σε νέα μέτρα λιτότητας, μειώσεις μισθών και συντάξεων που θα δώσουν την δυνατότητα στην Ευρώπη να εκταμιεύσει το νέο πακέτο διάσωσης για να αποφευχθεί μία άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας. Ωστόσο, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης που συναντήθηκαν χθες στις Βρυξέλλες ζήτησαν την έγκριση των μέτρων από την ελληνική βουλή προκειμένου να μπουν οι τελικές υπογραφές για την συμφωνία», αναφέρει η Wall Street Journal. 

Αυτό όμως που δεν αναφέρουν οι Έλληνες πολιτικοί, είναι το πώς η οικονομία της χώρας θα εξέλθει από την βαθιά ύφεση. Τα νέα μέτρα λιτότητας οδηγούν στην αύξησή της, παρά στον περιορισμό της και από κανένα δεν ακούγεται ούτε ένα μέτρο για την έξοδο της χώρας από το φαύλο κύκλο της. Και αυτό ας το δεχτούμε εν μέρει από τους δανειστές μας, οι οποίοι έχουν ως στόχο να εισπράξουν τα χρήματά τους και να μειώσουν την «χασούρα τους» από το PSI, αλλά από τους Έλληνες πολιτικούς.

Στο χρονικό διάστημα της αρχής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από το 2007 και μετά της ελληνικής το 2009 καμία πολιτική παράταξη δεν ασχολήθηκε ουσιαστικά με αυτήν. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο και κατά πολλούς σχεδιασμένο ώστε να μας οδηγήσουν στη σημερινή  άσχημη και αδιέξοδη θέση. Η ευθύνη όμως ανήκει στην ελληνική άρχουσα τάξη και στην πολιτική ελίτ οι οποίες δεν μερίμνησαν για το ονομαζόμενο «εθνικό συμφέρον» αλλά για το κλαδικό, παραταξιακό και πολλές φορές ατομικό.

Σήμερα καλούνται να αποδεχθούν επώδυνα μέτρα τα οποία επηρεάζουν το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού και ο προβληματισμός του αυξάνεται αλματωδώς. Επιτέλους όλοι τους διαπιστώνουν ότι, τα μέτρα εξασφαλίζουν τα συμφέροντα των δανειστών μας με τρεις άξονες, την μείωση των μισθών και των συντάξεων, την απεμπόληση κοινωνικών δικαιωμάτων, τα οποία κερδήθηκαν με αγώνες και την απαξίωση των ελληνικών κινητών και ακινήτων περιουσιακών στοιχείων γενικότερα.

Το δίλλημα που έχουμε να απαντήσουμε όλοι και ιδιαίτερα οι εκπρόσωποί μας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι, αν θα έχουμε την προτεινόμενη ελεγχόμενη χρεοκοπία στο ευρώ ή την άτακτη χρεοκοπία στο ευρώ και μελλοντικά ίσως σε ένα νέο νόμισμα. Είναι γεγονός, ότι το ερώτημα αυτό έχει δεχθεί πολλές και διαφορετικές απαντήσεις, ανάλογα με το πολιτικό ή οικονομικό ή προσωπικό συμφέρον με το οποίο το αντιμετωπίζει κάποιος επιχειρηματίας ή πολιτικός ή ακαδημαϊκός ή αναλυτής ή και απλός πολίτης.

Τις επόμενες ημέρες θα γνωρίζουμε την τελική απάντηση η οποία θα δοθεί σε αυτό από τους εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο. Ανεξαρτήτως της απόφασης η εποχή απαιτεί όλοι οι Έλληνες Πολίτες, οι οποίοι και θα υποστούν τις συνέπειες της απόφασης αυτής να ακούσουν από τα επίσημα όργανα της Ελληνικής Κυβέρνησης την αλήθεια. Δηλαδή να μας πληροφορήσουν για το διακύβευμα, τις εναλλακτικές λύσεις και να μας αναλύσουν ακριβώς τις συνέπειες της λύσης την οποία προτείνουν. Τοιουτοτρόπως και οι βουλευτές θα γνωρίζουν τι ψηφίζουν και ο λαός θα κρίνει αν επικροτεί την επιλεγείσα λύση. Αυτό απαιτεί η δημοκρατία και η ιστορία του τόπου, διαφορετικά οι υπαίτιοι θα πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τη μοντέρνα έκδοση του «εξοστρακισμού» των προγόνων μας.

ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ ΜΩΡΟΙ;

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Κάθε εχέφρων πολίτης αναρωτιέται πια –σε στιγμές προσωπικής αυτογνωσίας και αυτοκριτικής– πώς κρατιέται και απέχει από άναρχες πράξεις κάθαρσης της Βουλής των Ελλήνων από την κόπρο του Αυγεία.    

Ίσως η καλή αγωγή που πήραμε από το σπίτι μας, ίσως η δημοκρατική μας παιδεία, μπορεί και η ελαφρώς ραγιάδικη συμπεριφορά, να αποτελούν ανασταλτικά στοιχεία στην αφύπνιση του ελληνικού περί δικαίου φρονήματος.

Αλλιώς δεν εξηγείται πώς ο λαός αυτός παρακολουθεί στωικά, ή μάλλον νωχελικά, άτομο που φέρεται ως αρχιτοκογλύφος, τον Μ. Καραμπέρη, να διατείνεται ότι έχει στα χέρια του βίντεο που μπορούν να εξαφανίσουν την βουλή και να στηρίζει με την σιωπή του αυτό το πολιτικό τοπίο.

Δεν γίνεται να ακούει τον αρχηγό του ΛΑΟΣ, Γ. Καρατζαφέρη, να διαρρηγνύει –ως άλλος Τσώρτσιλ- τα ιμάτια του λέγοντας ότι δε θα επιτρέψει την χώρα να στραφεί στην αριστερά. Την ίδια στιγμή  παρακολουθεί την Γραμματέα του ΚΚΕ, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, να δηλώνει ότι δε μπορεί να συνεργαστεί με άλλες πολιτικές δυνάμεις, γιατί δεν διακρίνει κάποια σημεία ιδεολογικής επαφής.

Δεν είναι δυνατόν αυτός ο λαός να κρέμεται από τα χείλη Ζηλωτών υπουργών του ΠΑΣΟΚ που έπαιζαν με τις τύχες των παιδιών μας, υπογράφοντας -χωρίς ενδελεχή μελέτη- διεθνείς νομικές πράξεις οι οποίες ακύρωναν την εθνική μας ανεξαρτησία.

Είναι αδιανόητο επίσης ο κόσμος να αναδεικνύει σήμερα σε ρυθμιστές πολιτικών εξελίξεων πολιτικές παρουσίες, που ανήκουν στο χώρο της αυτονομαζόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς, γνωρίζοντας ότι καμία ουσιαστική τομή δεν προσέφεραν στην ελληνική κοινωνία  μπρος στην άμετρη επιθυμία τους για μια υπουργική καρέκλα.

Ποιος είπε σε όλους αυτούς τους πολιτικούς ότι εξ’ αμελείας εγκληματικές πράξεις δεν αποτελούν κολάσιμο αδίκημα; Ποιος τους είπε ότι μπορούν να λειτουργούν εσαεί ατιμώρητοι ανάμεσα μας σαν τις «μωρές παρθένες», που δεν ήξεραν, δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτε για όλα αυτά που σπρώχνουν βίαια την χώρα στην άβυσσο;

Στο πλαίσιο αυτό, στον κύκλο δηλαδή των χαμένων πολιτικών,  δεν έχει καν νόημα να αναρωτηθεί ο οποιοσδήποτε για την ποιότητα του ανώτατου στελεχιακού ιστού της Ν.Δ., τη στιγμή που ακόμη και σήμερα υπάρχουν νοσταλγοί του «μεγάλου ηγέτη» της δεξιάς, Κώστα(κη) Καραμανλή.

Από την άλλη, είναι ανάξια λόγου η αναφορά σε άλλες μεγάλες παρουσίες του ελληνικού κοινοβουλίου, που έλαμψαν δια της οικογενειακής τους παράδοσης και της υποκρισίας, κυνηγώντας από την άλλη με μανία μία αρχηγική θέση (βλ. Ντ. Μπακογιάννη).

Και επειδή μπορεί ορισμένοι πολιτικοί να περιμένουν την…ευθυγράμμιση του Σείριου με την γη προκειμένου να αντιδράσουν σε αυτήν την πολιτική λαίλαπα, καλά θα κάνουν να καταλάβουν ότι τώρα χρειάζεται να ταρακουνηθούν καθώς τώρα βρισκόμαστε στο σημείο ΜΗΔΕΝ.           

Από το σύνολο των μέτρων που προτείνονται για το επόμενο Μνημόνιο, κόκκινο πανί από την ελληνική πλευρά θεωρείται το κόψιμο του 13^ου και 14^ου μισθού. Εκεί αναλώθηκε μεγάλο μέρος των συζητήσεων ανάμεσα στα δυο μέρη.

Αν υποχωρήσουν οι τροϊκανοί σε αυτό το θέμα (που μπορούν να υποχωρήσουν) σαρώνοντας όλα τα υπόλοιπα που προτείνουν, αυτό θα παρουσιαστεί ως μοναδική νίκη από την πλευρά των Ελλήνων πολιτικών. Αν συμβεί αυτό, τότε όλη η φασαρία που προκλήθηκε, θα θεωρηθεί ότι αποτελούσε περισσότερο κίνηση τακτικής εκ μέρους της τρόικας παρά κύρια απαίτηση. Αυτή η εξέλιξη, θα καταδείξει, για ακόμη μια φορά, το κενό της στρατηγικής που διακρίνει την ελληνική πλευρά.

Αν επιμένουν οι τροϊκανοί στη θέση τους, αυτό ενδεχομένως μπορεί να τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις, δείχνοντας από την άλλη κάποιες άλλες προσθέσεις των πιστωτών, ικανές να παγιδέψουν όλο το πολιτικό σύστημα τη χώρας.

Και όλα αυτά υποθέτοντας ότι δε ζούμε ένα θέατρο του παραλόγου ή μια ακόμη στημένη παρτίδα πόκερ, για τα μάτια του κόσμου.

Και όμως υπάρχει ακόμη λύση στο πρόβλημα της χώρας…

Θα ήταν αστείο κάποιος να επιχειρήσει να δώσει απάντηση σε αυτό το ερώτημα σήμερα. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ουδείς πλην ελαχίστων ατόμων γνωρίζει τις ουσιώδεις παραμέτρους  του ελληνικού προβλήματος. Αν λοιπόν δεν γνωρίζουμε όλα τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν το ελληνικό πρόβλημα θα αποτελούσε απρέπεια να αναφερόμαστε σε λύσεις επίλυσής του.

Είναι όμως πασιφανές ότι μια από τις βασικές παραμέτρους του προβλήματος της χώρας είναι η πολιτική ελίτ η οποία κυριαρχεί σε αυτή τις τελευταίες δεκαετίες. Οι αστοχίες των πολιτικών τις οποίες επέλεξαν, σε συνδυασμό με την κρατικοδίαιτη και πελατειακή κυρίως ανάπτυξη του δημόσιου τομέα και γενικότερα των δομών του κράτους, δημιούργησαν τα βασικά δημοσιονομικά λειτουργικά προβλήματα της χώρας.

Οι θεωρίες συμφωνούν ότι όποιοι ευθύνονται για ένα λάθος στόχο ή απόφαση δύσκολα είναι σε θέση να το διορθώσουν με επιτυχία. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί η ελληνική πολιτική ελίτ, η οποία μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση και αδυνατεί να μας οδηγήσει σε μια ρεαλιστική και αξιόπιστη λύση. Το ίδιο παρατηρούμε και με τους εκπροσώπους της τρόικας, οι οποίοι εμμένουν στην εκ του αποτελέσματος λανθασμένη συνταγή της ύφεσης, η οποία δεν είναι σίγουρα αν εξασφαλίζει τελικά την αποπληρωμή του χρέους.

Οι αποφάσεις οι οποίες  θα συμφωνηθούν τις επόμενες ημέρες και θα ψηφισθούν από την Ελληνική Βουλή θα επηρεάσουν τη ζωή όλων μας για τα επόμενα τριάντα περίπου χρόνια.

Το όλο θέμα είναι αρκετά σοβαρό για να το χειριστούν αυτοί που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο αλλά και οι εκπρόσωποι των δανειστών μας (τρόικα), οι οποίοι για μόνο το οποίο ενδιαφέρονται είναι να εξασφαλίσουν την πληρωμή των δανείων των πιστωτών μας.

Αν αποδεχθούμε τις παραπάνω παραδοχές, τότε διαπιστώνουμε ότι ο δρόμος τον οποίο ακολουθούμε είναι μάλλον προς λάθος κατεύθυνση. Αν παράλληλα, αναγνώσουμε και τα δημοσιεύματα του τύπου θα κατανοήσουμε ότι οι συλλογισμοί μας είναι απολύτως σωστοί. Φυσιολογικά θα αναρωτηθεί κανείς δεν υπάρχει λύση; Η Ελλάδα οδηγείται σε κοινωνικό μεσαίωνα; Τι μπορεί να γίνει ώστε να ξαναβρούμε την ελπίδα για το αύριο;

Σήμερα δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις αλλά λύσεις οι οποίες απαιτούν θυσίες , στόχους και ρεαλιστικές αποφάσεις. Ο ελληνικός λαός αποδέχθηκε τις δικές του θυσίες με τη σημαντική μείωση των εισοδημάτων του, την ανεργία και την απεμπόληση των προσδοκιών του. Είναι η κατάλληλη στιγμή και οι πολιτικοί να κάνουν τη δική τους υπέρβαση και να σταθούν στο ύψος των δύσκολων περιστάσεων.

Την Ελλάδα για όσο χρονικό διάστημα απαιτήσουν οι διαπραγματεύσεις, η έξοδος από την κρίση και οι μεταρρυθμίσεις,  θα πρέπει να ασκεί την εκτελεστική εξουσία μια κυβέρνηση επιτυχημένων τεχνοκρατών. Οι πολιτικοί μας, ας αρκεστούν στη «νομοθετική εξουσία», το παράδειγμα της Ιταλίας είναι δίπλα μας και μας δείχνει τη σωστή κατεύθυνση. Αν θα το ακολουθήσουμε είναι επιλογή των πολιτικών μας, οι οποίοι δεν πρέπει να ξεχνούν το ότι τα όρια ενός λαού εξαντλούνται και η τιθασευμένη οργή του μπορεί να οδηγηθεί σε έκρηξη. 

Απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας…

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δυστυχώς συνάντησε στη χώρα μας έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους της. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, να εφαρμόσει στην χώρα μας πειραματικά, όλες τις συνταγές τις οποίες είχε στο συρτάρι του με την ανοχή ενός παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος.

Το βασικό πρόβλημα όλων μας είναι να κατανοήσουμε την καίρια αλλαγή η οποία συμβαίνει στον κόσμο μας. Δεν είναι μια απλή διαφοροποίηση των οικονομικών συνθηκών της ζωής μας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο και ίσως περισσότερο μόνιμο. Συνίσταται στον επαναπροσδιορισμό των αξιών, αρχών αλλά και των επιδιώξεών μας σε βραχυπρόθεσμο αλλά και σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

Η αλλαγή αυτή όσο δύσκολη και αν παρουσιάζεται στη μέση ηλικία και άνω γίνεται βίαιη στους νεώτερους, ιδιαίτερα σε αυτούς που πρωτοξεκινούν στην αγορά εργασίας. Η κρίση επέτρεψε την οικονομική εκμετάλλευση των ανθρώπων από μια νέα διάσταση που δεν διαφέρει από αυτό που στην αρχαιότητα ονόμαζαν «δουλεία» από χρέη. Το άσχημο της κατάστασης είναι ότι η εκμετάλλευση αυτή γίνεται από ανθρώπους η οποίοι το μόνο που αποζητούν είναι το συμφέρον τους.

Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε σε ένα συγκεκριμένο σύστημα πολιτισμικό, αξιών και κατευθύνσεων. Σήμερα διαπιστώνουμε ολοένα και περισσότερο ότι όλα αυτά ήταν μια «φούσκα» η οποία έσκασε και αποκάλυψε τη γύμνια ενός κράτους και των πολιτών του. Δυστυχώς τα πάντα γύρω μας διαλύονται και το πολιτικό σύστημα ετοιμάζεται να υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας για πολλά χρόνια λόγω της αδυναμίας του να μας οδηγήσει σε μια εναλλακτική λύση - πρόταση.

Οι καταστάσεις απαιτούν να αλλάξουμε τρόπο σκέψης να ξεφύγουμε από το μοναχικό «εγώ» και να μετακινηθούμε στο κοινωνικό «εμείς». Αυτό δεν θα είναι εύκολο γιατί επί σειρά ετών έχουμε όλοι γαλουχηθεί από το «σύστημα» σε διαφορετικό τρόπο σκέψης και πράξης. Η εποχή μας απαιτεί επαναπροσδιορισμό αρχών, στόχων και ενεργειών. Απλά αυτό σημαίνει αλλαγή της νοοτροπίας μας και την προσαρμογή της στις νέες συνθήκες όπως έχουν διαμορφωθεί.

Η αλλαγή νοοτροπίας είναι μακράν η πλέον δύσκολη αλλαγή για τον άνθρωπο και απαιτεί υπομονή, επιμονή και προσήλωση στην επίτευξη των στόχων. Είναι η κατάλληλη στιγμή ο καθένας από εμάς να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του, την ύπαρξή του στον κόσμο. Από την επιτυχία μας σε αυτό ατομικά, αλλά και συλλογικά θα εξαρτηθεί η δυνατότητα να αυτοπροσδιορίζουμε το μέλλον μας ως ελεύθεροι πολίτες και όχι ως μοντέρνοι «δούλοι» των πιστωτών μας.