Η ΦΑΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

    Ο μεγάλος παρατηρητής των συμβαινόντων αποφάνθηκε ότι κάποιοι μασκοφόροι άνθρωποι πέταξαν τις μάσκες τους γιατί έπρεπε να συσκεφθούν για το καλό της ανθρωπότητας και εξεπλάγη από αυτό που αντίκρυσε, ένα θέαμα δηλαδή αποτρόπαιο, απάνθρωπο, φρικιαστικό.

        Δεκαπέντε διαφορετικά ζώα, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, με ανθρώπινα πόδια, συσκέπτονταν χαμηλόφωνα για τις τύχες του κόσμου, του οποίου είχαν αναλάβει την ευθύνη για το παρόν και το μέλλον του.

      Ο αρχηγός δράκος, έχοντας δίπλα του το λιοντάρι και το φίδι, διεύθυναν και προέδρευαν τα θέματα της ημερήσιας διάταξης που είχαν να κάνουν με την εξόντωση του δέκα πέντε τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού για τη φετινή χρονιά και του είκοσι πέντε τοις εκατό την επόμενη, τη πρώιμη γήρανση του υπόλοιπου πληθυσμού κατά είκοσι χρόνια , ώστε να προσεγγίσουν οι άνθρωποι το προσδόκιμο της ζωής τους.

         Στη διάρκεια της συζήτησης, υπήρχαν κάποιες φωνές πιο ήπιες, από τη καμήλα και το πρόβατο, αλλά αυτές σκεπάστηκαν από ζώα και πτηνά, όπως τον ταύρο, τον γύπα και την ύαινα, επεβλήθησαν των υπόλοιπων και απαιτούσαν την άμεση εφαρμογή του σχεδίου.

        Η  πλευρά των σοσιαλιστών ζώων, του αλόγου, του όνου και του ελαφιού, θεώρησαν τα μέτρα αντιδημοκρατικά, απάνθρωπα και δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν παρών.

        Η χελώνα, κλαίουσα, παρατήρησε ότι θα χάσει όλους τους ανθρώπους-φίλους της, όπως το νάνο Μενέλαο και θα πάθει κατάθλιψη, θα ψηφίσει όμως υπέρ των μέτρων, για να μην διαφοροποιηθεί.

     Τέλος τα μεγαλόσωμα ζώα, ο ελέφαντας, η καμηλοπάρδαλη και το βουβάλι ετάχθησαν με το μέρος του προεδρείου και έτσι η απόφαση ελήφθη με δώδεκα υπέρ και τρία παρών, με αποτέλεσμα, όπως ο μεγάλος παρατηρητής βεβαιώνει, την αρχή του τέλους του κόσμου.-

ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

         άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου    

           

            Κανείς δεν περίμενε από την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση  μέτρα ανακούφισης των μικρομεσαίων, φορολογικές ελαφρύνσεις των πτωχών πολιτών, δικαιότερο καταμερισμό του πλούτου, ποινές στους επίορκους και παρανόμους, προφανώς γιατί η βιωματική εμπειρία που όλοι αποκτήσαμε μας οδηγεί σε συμπεράσματα κάθε άλλο παρά κολακευτικά για τους πολιτικούς άρχοντες, που ζώντας σε άλλο πλανήτη, ουδόλως ενδιαφέρονται για την επιβίωση των Ελλήνων, παρά μόνο για τη διαπλοκή τους με τους επιχειρηματίες-και μάλιστα τους πλουσιότερους εξ αυτών-καθώς και με την εξασφάλιση των απογόνων τους, τουλάχιστον μέχρι τετάρτης γενεάς.

            Θα ήταν όμως παρακινδυνευμένο να ισχυρισθούμε ότι αναμέναμε από μία κυβέρνηση που διαλαλεί ότι θα είναι ανθρώπινη, θα περιφρουρήσει τα χαμηλά εισοδήματα, θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, θα επαναχορηγήσει τα δώρα και άλλα λοιπά ευεργετήματα, να επελαύνει, σαν πεινασμένη ύαινα, στα κεκτημένα, με πόνο και αίμα, δικαιώματα, να ποδοπατεί ψυχές και πνεύματα, να πολτοποιεί προσωπικότητες, να παίρνει μέτρα επαχθή, πρωτοφανή, σκληρά  εναντίον του λαού, διατηρώντας τη χείριστη σχέση κράτους-πολίτη , με μέγιστη ηδονή.

            Την ίδια ηδονή νοιώθουν και τα φερέφωνα της κυβέρνησης, ημερήσιος και ηλεκτρονικός τύπος, που προπαγανδίζουν τα μέτρα τόσο αριστοτεχνικά, ώστε η χώνεψή τους να είναι εύπεπτη.

            Με τον λαό να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, τη τρομοκρατία των τηλεοπτικών καναλιών να κυριαρχεί, πορευόμαστε μόνοι, απροστάτευτοι, αποσβολωμένοι, χωρίς ελάχιστη ικανοποίηση, χαρά, ευχαρίστηση.

            Οι υποψήφιοι του κόμματος της αντιπολίτευσης υπόσχονται, τάζουν, θεσπίζουν αλλαγές, οι ωραίες, ξανθές κυρίες της βουλής παρελαύνουν αυτοθαυμαζόμενες, οι βουλευτές διατηρούν τα κεκτημένα τους, όπως και οι χίλιοι τετρακόσιοι υπάλληλοι της βουλής και ο Βασίλης Λεβέντης, προς έκπληξη όλων, αποτελεί εξαίρεση.

            Το μόνο που απομένει είναι να θαυμάζουμε τους προγόνους μας, μηχανικά και αμήχανα, ενώ ευχής έργο θα ήταν να μας θαυμάσουν κάποτε οι απόγονοί μας.-

Τελικά μας ψεκάζουν…….

Τώρα που οι  εκλογές  αποτελούν πλέον παρελθόν γνωρίζουμε ότι η μεν Κυβέρνηση προχωρά σε μία σκληρή μνημονιακή εφαρμογή, η δε αντιπολίτευση οδηγείται σύσσωμη προς έναν νέου τύπου αντιμνημονιακού αγώνα απέναντι κυρίως  στον Πρωθυπουργό  («δικό σου το Τρίτο Μνημόνιο, δική σου και η εφαρμογή του»). Το γεγονός αξίζει να το προσεγγίσουμε συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και του δημοψηφίσματος, ώστε να εξάγουμε ορισμένα συμπεράσματα τα οποία θα καταδείξουν τον τρόπο σκέψης αλλά και ενεργειών του πολιτικού συστήματος αλλά και του εκλογικού σώματος

. 

Η σύγκριση, κατά την άποψή μας, πρέπει να πραγματοποιηθεί ανάμεσα στα πολιτικά σχήματα (κόμματα) τα οποία στήριξαν το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και έχασαν στις πρόσφατες εκλογές. Η ψήφος του Σεπτεμβρίου, λόγω της λίστας, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ψήφος ισάξια με «δημοψήφισμα». Παράλληλα στο μεσοδιάστημα από το δημοψήφισμα μέχρι τις εκλογές είχαμε τη μεταβολή των αντιμνημονιακών κυβερνητικών πολιτικών δυνάμεων σε μνημονιακές και τη στήριξή τους, στη ψήφιση του τρίτου μνημονίου (συμφωνίας), από όλα τα ονομαζόμενα «φιλοευρωπαϊκά» κόμματα της αντιπολίτευσης.

Παραθέτουμε ορισμένα αριθμητικά στοιχεία  τόσο του δημοψηφίσματος όσο και των πρόσφατων εκλογών Από τους 3.558.864 ψηφοφόρους που είχαν ψηφίσει ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, οι 3.017.822 (περί το 85%) ψήφισαν και πάλι κάποιο κόμμα του ΟΧΙ. Από τους υπόλοιπους 541.042 που είχαν ψηφίσει ΟΧΙ, μόνον οι 110.577 άλλαξαν γνώμη και ψήφισαν κάποιο κόμμα του ΝΑΙ, ενώ 430.465 προτίμησαν να απέχουν. Δηλαδή, μόνον ένας στους πέντε από όσους αφαιρέθηκαν από τα κόμματα του ΟΧΙ, ψήφισε κάποιο κόμμα του ΝΑΙ στις εκλογές. Όλοι οι άλλοι (περί το 80%) απείχαν της εκλογικής διαδικασίας.

Η ανάλυση των παραπάνω στοιχείων μας καταδεικνύει ότι το εκλογικό σώμα έχει αργή μεταστροφή. Ο Έλληνας δεν αλλάζει εύκολα άποψη, ακόμη κι αν διαπιστώσει ότι έχει άδικο. Αρκετοί προτίμησαν να μην ψηφίσουν καθόλου παρά να υποστηρίξουν κάποιο κόμμα του ΝΑΙ. Όσοι τελευταία απείχαν ενώ προηγουμένως είχαν ψηφίσει ΟΧΙ, δεν θα αρκούσαν ώστε να καταστήσουν πλειοψηφικό το ΝΑΙ, ακόμη κι αν αθροίζονταν το σύνολό τους με τους ψηφοφόρους των κομμάτων του ΝΑΙ. Δηλαδή το ΟΧΙ (στην κάθε  μορφή μνημονίου) εξακολουθεί να παραμένει πλειοψηφικό στην ελληνική κοινωνία.

Με δεδομένη τη θέση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων επί του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων που η εφαρμογή του απαιτεί, γεννούνται τα ερωτήματα:  Είναι δυνατόν, να σωθεί μια χώρα όταν ούτε η κυβέρνησή της ούτε ο λαός της πιστεύουν στο Μνημόνιο που υπέγραψε η πρώτη και επικύρωσε ο δεύτερος; Πως η «ευρωπαϊκή» αντιπολίτευση αν και ψήφισε επί της αρχής το Μνημόνιο, σήμερα εμφανίζεται ότι θα αποδέχεται κατά περίπτωση τους εφαρμοστικούς του νόμους; Πως ο αντιμνημονιακός λαός θα  αποδεχθεί τα νέα απαιτούμενα υφεσιακά μέτρα; Διότι περί αυτού πρόκειται, εκτός αν αποδεχθούμε ότι τελικά μας ψεκάζουν!!!

ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…

Γράφει η Μαριάννα Τσουλιά / Διαπιστευμένος διασυνοριακός Διαμεσολαβητής Υπουργείου Δικαιοσύνης* 

Τη Δευτέρα έβρεχε στα Σπάτα Αττικής καταρρακτωδώς. Αστραπές , μπουμπουνητά!

Η  μεγαλύτερη εγγονή μου, κοντά στα πέντε, δηλώνει στη μητέρα της: «Μαμά ακούς κάτι μπουμπουνιές», η μικρότερη κοντά στα δύο, δηλώνει  με τη σειρά της «Μαμά … μπουμπουνιέρες»… Μετά από μια σειρά γάμων όλο το καλοκαίρι η μικρή έφαγε τόσες μπουμπουνιέρες, που τα βλέπει… όλα κουφέτα! Κανείς δεν διόρθωσε κανέναν. Γέλασαν και το παιγνίδι συνεχίστηκε ειρηνικά!

Μου έδωσαν τροφή για σκέψη τα κορίτσια μου:

Ο καθένας βλέπει τα πράγματα με όσες και όποιες εμπειρίες έχει!

Και αν ο απλοποιημένος διάλογος προς τη μητέρα τους, ρίχνει φως στο πως δουλεύουν τα μικρά μυαλουδάκια, φανταστείτε το σε πιο σύνθετη και επαναλαμβανόμενη μορφή, για μας τους μεγαλύτερους.

Προβληματίζομαι με την πυκνότητα των διαλόγων και των απόψεων που φανερώνεται στο facebook! Κάνοντας ένα βήμα πίσω και παρατηρώντας τις διαφορές και τις συμφωνίες, αντιλαμβάνεσαι ότι οι άνθρωποι ομαδοποιούνται κάπως ανάλογα με τις προσωπικά τους βιώματα και τα βιώματα των οικογενειών και του περιβάλλοντός τους. Γι αυτό το λόγο υπάρχουν φιλίες και συνταυτίσεις σε αναρτήσεις αλλά και διαφωνίες ακόμη και έχθρες και χωρισμοί (διαγραφές).

Βλέποντας το ίντερνετ και την απέραντα μεγάλη επιρροή του σε πληροφορία και γνώση αλλά και συναισθήματα και προβολές που δημιουργεί, αντιλαμβάνομαι πως επηρεαζόμαστε επιπρόσθετα -ο καθένας ξεχωριστά και σε μικροσύνολα- από διαφορετικές εμπειρίες (εικονικές / virtual) που εντυπώνονται στον εγκέφαλό μας σαν αληθινές (real). Τείνουμε δε να πιστεύουμε σαν αλήθεια ό,τι κινεί τα συναισθήματά μας και ταιριάζει με τις μνήμες μας.

H ανάγκη έκφρασης και μοιράσματος της εμπειρίας φαίνεται ότι είναι ενστικτώδης και βασική ανάγκη της κοινωνικοποίησης των ανθρώπων. Επιβεβαιώνεται η ύπαρξη  και διασφαλίζεται η επιβίωση έλκοντας ομοϊδεάτες ή «ομο-εμπειριούχους» ! Αυτή η κατάσταση είναι μια εκδήλωση της ίδιας της ζωής και του τρόπου που εξελίσσεται.

Οι εκλογές

Τώρα στις εκλογές, το φαινόμενο ξεδιπλώνεται με μεγαλοπρέπεια. Είναι μια επίδειξη της ανθρώπινης ικανότητας προσαρμογής και επιβίωσης. Αν και μοιραζόμαστε τα ίδια βασικά μέσα δηλαδή εγκέφαλο, μάτια, αυτιά  και λοιπά όργανα, ο καθένας μας μετουσιώνει μοναδικά τις ανθρώπινες δυναμικές. Αγαπάμε (like) ότι μας μοιάζει και ότι δεν φοβόμαστε ότι θα μας βλάψει, εμπιστευόμαστε τους φίλους που είναι μη επικίνδυνοι επιβραβεύοντας την ανάρτησή τους  χωρίς να έχει ακόμη ολοκληρωθεί και χωρίς να τη διαβάσουμε, δημιουργούμε συμμαχίες απέναντι σε έναν κοινό εχθρό, αν αισθανθούμε ισχυροί εκφράζουμε διαφωνία και μπαίνουμε σε διάλογο διεκδίκησης, αν νοιώσουμε απειλή ή κίνδυνο την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια, σιωπή και μη συμμετοχή στην ανάρτηση. Αν ο κίνδυνος γίνει κόκκινος διαγραφή και αναφορά.

Μήπως με τον ίδιο τρόπο δεν ψηφίζουμε;;;! ή απέχουμε;;;!

Όμως από το παράδειγμα των μικρών εγγονών μου διαπιστώνω ότι οι σχέσεις και η επικοινωνία μας θα γίνονται πάντα με την προϋπόθεση της ατομικής μας εμπειρίας. Έτσι κάθε σχέση είναι ουσιαστικά δρόμοι παράλληλοι και κάθε διάλογος «παρεξήγηση» με την κυριολεξία της λέξης δηλαδή μια εξήγηση δίπλα στην άλλη. Όχι ταυτόσημες!

Άρα λοιπόν -προχωρώ τη σκέψη μου- δεν έχουν τόση σημασία οι διαφωνίες όσο ο τρόπος που τις διαχειριζόμαστε. Αν είχαμε την μεγαλοσύνη να δεχτούμε ότι ο άλλος σκέπτεται διαφορετικά και αυτό είναι όλο και όχι ότι κινδυνεύουμε ίσως να είχαμε μια μεγαλύτερη ανάπτυξη γνώσης και αντίληψης και όχι αντιδικίες και εχθρότητες. Ίσως να είχαμε μεγαλύτερες συμμαχίες και συνεργασίες.

Η διάσπαση

Σκεπτόμουν ότι όσο πάει στην Ελλάδα διασπούμε τις πολιτικές μας ανάγκες σε περισσότερα και μικρότερα κόμματα. Η διάσπαση σε μικρότερες κοινωνίες είναι βέβαια ένα χαρακτηριστικό μοτίβο που παίζει πολύ στην ελληνική ιστορία. Για μια χώρα τόσο μικρή η διάσπαση ίσως να φανερώνει την έμφαση στην ιδιωτική μας σκέψη, έκφραση αθεράπευτου φόβου επιβίωσης και την έλλειψη μας σε ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Οι σχέσεις στην Ελλάδα είναι προβληματικές είτε αναφέρονται στις οικογένειες, είτε στις γειτονιές, είτε στις πόλεις, είτε στις δουλειές, είτε στην εσωτερική μας διοίκηση, είτε στην εξωτερική μας πολιτική. Είμαστε συνεχώς σε διαπληκτισμούς, τόνωση των διαφορών, επισήμανση κινδύνων και εχθρικές ή αμυντικές τάσεις. Απόδειξη για μένα είναι τα Δικαστήρια που πνίγονται και δεν μπορούν να διαχειριστούν τις υποθέσεις.

Όμως η θεραπεία έρχεται πάντα μέσα μας πρώτα, με την φώτιση μιας διαδρομής που βγάζει κάπου, με την επίλυση ενός αδιεξόδου! Και για μένα και πίσω από την ανάγκη μου να βελτιώνω τον  ρόλο μου ως διαπιστευμένου διαμεσολαβητή στην επίλυση διαφορών, αυτή η φώτιση ήρθε μέσα από τα δυο παιδιά.

(Εδώ στη Μεγάλη Βρετανία έχουν μια έκφραση «Νο matter what», δηλαδή δεν έχει σημασία τι συνθήκες επικρατούν…)

Η πνευματική και υλική μας ανάπτυξη ίσως να μην εξαρτάται τελικά από το να αλλάξουμε τους ανθρώπους, ίσως να μη σχετίζεται με το τι σκέφτεται ο άλλος και πόσες διαφορές έχουμε μαζί του αλλά να μάθουμε και να ανακαλύψουμε το φως που φωτίζει και τις δικές του σκέψεις  και τις δικές του αλήθειες και να αποδεχτούμε την  ευρύτερη εικόνα και το θαύμα τόσων διαφορετικών εκφάνσεων, που εφόσον επιβιώνουν, αποτελούν επιτυχή και ίσως και αναγκαία μοντέλα ύπαρξης.

Αν παρατηρήσουμε τη Φύση θα δούμε πως τα φυτά και τα ζώα αποδέχονται χωρίς να κρίνουν τις διαφορές. Αν παρατηρήσουμε το ηλιακό μας σύστημα θα δούμε διαφορετικά σώματα να συνυπάρχουν σε παράλληλες διαδρομές χωρίς να κρίνουν το ένα το άλλο!

No matter what…

*Τέως Γενική Διευθύντρια Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης & πρώην ανώτερο στέλεχος  της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος

Η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών.

Η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών αποτελεί ακόμη μία δύσκολη εξίσωση για την κυβέρνηση και ένα στοίχημα με τις αγορές, ωστόσο  η βασικότερη δυσκολία  ίσως αποδειχθεί το «κυνηγητό» υλοποίησής της με το χρόνο. 

Με την ολοκλήρωση των γνωστών “stress tests” μέσα στο μήνα επακολουθούν οι συζητήσεις για τις διαδικασίες της ανακεφαλαιοποίησης, αλλά τίποτε και κανείς δεν  μας επιβεβαιώνει ότι αυτή θα ολοκληρωθεί με ομαλό τρόπο εντός του έτους.        

Η Οδηγία BRRD, θα ισχύσει για όλη την Ευρωζώνη από 1/1/2016. Ο κίνδυνος από την εφαρμογή της και για τις ελληνικές τράπεζες, εφόσον δεν ολοκληρωθεί έγκαιρα η ανακεφαλαιοποίηση τους υπάρχει, ενώ είναι εμφανής η ανυπαρξία ενός  «planB».

«Η ανακεφαλαιοποίηση εξαρτάται από την εφαρμογή των συμφωνηθέντων. Υπάρχουν προαπαιτούμενα, η εφαρμογή τους, ο έλεγχος της εφαρμογής και μετά η εκταμίευση των λοιπών 15 δισ. για τις τράπεζες», δήλωσε αξιωματούχος της Ε.Ε.

Επισημαίνεται ότι αν το αργότερο μέχρι τις 15 Νοεμβρίου δεν έχει ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση του συμφωνηθέντος προγράμματος, τα χρονοδιαγράμματα για την ανακεφαλαιοποίηση θα βρεθούν εκτός του «κρίσιμου» χρόνου υλοποίησης.      

Αυτό σημαίνει την απώλεια της διασφάλισης των καταθετών άνω των 100.000 ευρώ για εξαίρεση της συμμετοχής τους στην εξυγίανση των τραπεζών, αφού από 1/1/2016 τίθεται σε πλήρη εφαρμογή η κοινοτική Οδηγία για το “bail in”.

Περαιτέρω επιπτώσεις είναι ότι, εξαφανίζονται οι προοπτικές σύντομης άρσης των “capital controls” και φυσικά η αναμενόμενη οικονομική ανάπτυξη καταλήγει να αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός για τη χώρα, με τραγικές συνέπειες.      

Αν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ξεφύγει από το χρονοδιάγραμμα εξαιτίας καθυστερήσεων ή αστοχιών στην υλοποίηση των προαπαιτούμενων, τότε χάνεται η ευκαιρία να επανασυσταθεί η «εμπιστοσύνη» όλων των επενδυτών προς τη χώρα.

Η εμπιστοσύνη είναι, όπως λένε οι τραπεζίτες, είναι το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν κυβέρνηση και τράπεζες τόσο στο εξωτερικό (αγορές και επενδυτές), όσο και στο εσωτερικό (καταθέτες) με την ανακεφαλαιοποίηση.