Τρεις κάλπες, αλλά πόσες επιλογές;

Τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών της πρώτης Κυριακής αποτελούν επιλογή των πολιτών κάθε περιοχής. Αυτό που προέχει είναι να έχουν αντιληφθεί όλοι, ότι ξεκινά ένα νέο εθνικό αναπτυξιακό μοντέλο, όπου οι Δήμοι και οι Περιφέρειες έχουν σημαντικές αρμοδιότητες και διαχειρίζονται πόρους εθνικούς και ευρωπαϊκούς, συμμετέχοντας πλέον ενεργά στη διαμόρφωση της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης.

Τα αποτελέσματα των Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών  τη δεύτερη Κυριακή, θα είναι αυτά που θα αναδείξουν αντίστοιχα τους τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι θα είναι υπεύθυνοι διαχειριστούν με ασφαλή πλειοψηφία στα αντίστοιχα Συμβούλια τις τύχες μας σε τοπικό επίπεδο. Το ισχύον εκλογικό σύστημα δίνει ισχυρή πλειοψηφία στην παράταξη που θα κερδίσει, ώστε να αποφασίζει χωρίς την αντιπολίτευση.

Οι επιλογές των πολιτών έχουν γίνει από τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών στο δεύτερο γύρω πρέπει να αποφασίσουν ποιος από τους δύο υποψηφίους που επικράτησαν είναι ο πλέον κατάλληλος να διαχειριστεί τις προοπτικές του τόπου. Οι επιλογές οφείλουν να ξεπεράσουν τις όποιες κομματικές επιλογές και να γίνουν με γνώμονα όχι μόνο την ποιότητα του επικεφαλής αλλά και των δημοτικών του συμβούλων.

Οι ευρωεκλογές όμως έχουν ένα σαφέστατο πολιτικό χαρακτήρα. Δυστυχώς στη χώρα μας απέκτησαν και έντονη εσωτερική κομματική αντιπαράθεση εκπέμποντας μηνύματα άσχετα με την πραγματική σημασία τους. Την Κυριακή όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες αποφασίζουν για το μέλλον της Ευρώπης, γιατί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκτά για πρώτη φορά εξουσίες οι οποίες το επιτρέπουν να διαμορφώνει τις πολιτικές της ΕΕ.

Οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να αποφασίσουν με τη ψήφο τους τις πολιτικές επιλογές του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος για τα επόμενα χρόνια. Οι συντηρητικοί εκφράζονται κυρίως από το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε, οι σοσιαλιστές από τον Μάρτιν Σούλτς, γεγονός που καταδεικνύει ότι η Γερμανία έχει τον πρώτο λόγο στις όποιες επιλογές της Ευρώπης. Αυτό δε σημαίνει ότι οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις είναι ανίσχυρες στις επιλογές αυτές.

Είναι αυτονόητο ότι η ομάδα των 21 Ελλήνων Ευρωβουλευτών στην Ευρωβουλή των 751 μελών είναι μικρή, αλλά όχι ασήμαντη και ανίσχυρη. Η Ευρωβουλή πάντα αποφασίζει με συμμαχίες πολιτικών και εθνικά συμφέροντα, γι’ αυτό και είναι αναγκαίο να ψηφισθούν  άτομα τα οποία μπορούν να ανταποκριθούν  σε ένα ευρύ πολιτισμικό περιβάλλον και έχουν αντίληψη του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

Εκτιμούμε ότι και οι τρείς κάλπες της προσεχούς Κυριακής έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό απαιτούν την επιλογή των αρίστων, ώστε να μας εκπροσωπήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα σε τοπικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο. Η επιλογή των πολιτών τελειώνει την Κυριακή και από την Δευτέρα θα αντιμετωπίσουν την όποια καθημερινότητά τους, η οποία έχει υφίσταται και διαμορφώνεται από τις δικές τους αποκλειστικά επιλογές.

ΠΑΡΟΧΕΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ

του Ευαγγέλου    Ραφτόπουλου

            Συνηθίζεται, κατά Ελληνική πρωτοτυπία, εν όψει εκλογών,να αδειάζουν τα ταμεία, να χορηγούνται παροχές, να μοιράζονται υποσχέσεις, να επιτίθεται ο ένας στον άλλο από τους επί κεφαλής των κομμάτων, να αγωνιούν για την επικράτησή τους  οι σωτήρες.

            Με πολύ βλακώδη και επαίσχυντο τρόπο, οι υπεύθυνοι  διαγράφουν την ευθύνη τους από τα προβλήματα που δημιούργησαν στους πολίτες και φαντάζονται τις μελλοντικές ευθύνες άλλων κομμάτων, καλώντας τον λαό να υπερψηφίσει τους ένοχους, τους υπεύθυνους για τη τραγωδία μας.

            Είναι τέτοιο το θράσος-που πάντοτε παρουσιάζεται σαν ύψιστη ιδιοφυία- πολιτικών αρχηγών που την Ελλάδα την συγκρίνουν με την Μολδαβία, οπότε πρέπει οι πολίτες να νοιώθουν ικανοποιημένοι που εισπράττουν περισσότερα από 70 ευρώ μηνιαίως, εργαζόμενοι βεβαίως.

            Είναι τέτοια η λύσσα για παραμονή και ασφυκτικό αγκάλιασμα της εξουσίας που δεν διστάζουν οι εξουσιαστές να κραυγάζουν περί παρασίτων-κομμάτων, περί κινδύνων από διαφαινόμενους νικητές, περί ευθύνης μη συμμετασχόντων στο δράμα της χώρας.

            Με σύγχυση λοιπόν της ευφυίας με την αλητεία, της καταστροφής με την βοήθεια, της σωτηρίας με την αυτοκτονία, οι  χάρτινοι ήρωες απειλούν, εκβιάζουν, ποντάροντας στη λήθη των ηλιθίων, στην αμνηστία των εγκλημάτων τους, στο ακαταδίωκτο και το ασύλληπτο των κακουργημάτων τους.

            Τόσο η υπερμεγέθης βλακεία τους, αναγκαία συνθήκη για  την εξέχουσα διαβίωσή τους, όσο και η υποτίμηση των ψηφοφόρων τους,  μας οδηγούν σε επαναλαμβανόμενες  αυτοσχέδιες επινοήσεις, κάποιες φορές εκούσιες, κάποιες φορές ενστικτώδεις, όλες όμως να στοχεύουν στην αποκαθήλωση του μισητού αντιπάλου και στο δικό τους  θρίαμβο.

            Δύο εγκέφαλοι για να συνεννοηθούν πρέπει να είναι και οι δύο πλήρεις η και οι δύο κενοί, κατά τον κοινωνιολόγο Λεμπέση, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την σύμπτωση προγραμμάτων(;) και αποδοχής τους από τους εκλογείς.

            Προγράμματα σε επανάληψη, σε αντιγραφή, προγράμματα επουσιώδη, αναποτελεσματικά, πρόχειρα, ανάξια λόγου, δυσανάγνωστα, απευθυνόμενα σε κενούς εγκεφάλους, πιστούς και καλούς μαθητές της άθλιας διαπαιδαγώγησής τους, τυχαίνουν θαυμασμού και επιβράβευσης.

            Οι ομολογιούχοι, οι επενδυτές του χρηματιστηρίου, οι απολυμένοι, οι μετακινούμενοι, οι άνεργοι, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι ας ξαναβρούν τη μνήμη τους και ας  καταδικάσουν τους ένοχους, τους επίορκους, τους υπερφίαλους κομπορρήμονες.

            Ας τους δώσουμε την χαρά να απολαύσουν το ναρκισιστικό τους τραύμα, να αναπολήσουν τα περασμένα μεγαλεία, να μετρήσουν  τις μέρες  για τη νέμεση που έρχεται.

Ευρωβουλή: Οι «εκτελεστές» και τα «διακοσμητικά στοιχεία»

Του Δημήτρη Μάρδα,

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών επιστημών του ΑΠΘ

Τι είναι «επικουρικότητα», τι σημαίνουν οι ο όροι «Ευρώπη της μεταβλητής γεωμετρίας», ή της «ρήτρας εξαίρεσης», ποια η έννοια της «ομοφωνίας» και της «ενισχυμένης πλειοψηφίας» στους κόλπους του Συμβουλίου κατά τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, πότε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) παίζει ασήμαντο ρόλο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων;

Αυτά, όπως και άλλα τόσα είναι τα ερωτήματα, που έπρεπε να απασχολούν τους υποψήφιους ευρωβουλευτές μας και όχι τα τετριμμένα και χιλιοειπωμένα ζητήματα της δικής μας καθημερινότητας. Γι’ αυτά έχουμε τους 300 μας!.

            Βέβαια, θα ήταν ίσως υπερβολή κατά πολλούς να απαιτείται στον παρόντα χρόνο, πριν δηλαδή τις ευρωεκλογές, η ενδελεχής γνώση των πολύπλοκων μηχανισμών λειτουργίας της ΕΕ εκ μέρους όλων των υποψηφίων Ευρωβουλευτών. Αυτή η άποψη θα μπορούσε να γίνει αποδεχτή, υπό μια προϋπόθεση φυσικά.

Ειδικότερα, ένας επιστήμονας, ή δικηγόρος της πιάτσας ή μηχανικός ή ελεύθερος επαγγελματίας ή συντάκτης της μάχιμης δημοσιογραφίας και οτιδήποτε άλλο άτομο, που έχει κερδίσει με τη σκληρή του δουλειά τον τίτλο του «εκτελεστή» μέσα από τον εφιάλτη της καθημερινής επιβίωσης, έχει τη μέθοδο και γνωρίζει το δρόμο της απόκτησης των απαραίτητων γνώσεων, πριν σηκώσει το χέρι του στο ΕΚ, ψηφίζοντας νομοθετήματα που επηρεάζουν τη ζωή μας. Όποτε, όλα τα ανωτέρω του προσφέρουν τα εχέγγυα για να καλύψει οτιδήποτε κενό γνώσης μετά την εκλογή του.

Αντίθετα, διάφορα άλλα άτομα, που παίζουν τον ρόλο του «διακοσμητικού στοιχείου» στα Ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων, όντας καλοί φοιτητοσυνδικαλιστές ή επαγγελματίες συνδικαλιστές –άσχετα αν έχουν ξεχάσει τι σημαίνει δουλειά– ή  κομματικά ανεπάγγελτα στελέχη ή ξένοιαστοι ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές κ.ά. που έχουν αλλεργία στο διάβασμα, μόνο ζημίες μπορούν να προσφέρουν στο ΕΚ και τίποτα άλλο, αν εκλεγούν. Οι προαναφερθέντες όροι μπορεί γι’ αυτούς να είναι απλά κάποιες λέξεις ενός άγνωστου... κινεζικού λεξιλογίου.

Οπότε, όλοι όσοι δεν κατανοούν τι υπάρχει στα έγκατα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, βρίσκουν εύκολες λύσεις παραμονές ευρωεκλογών, είτε επικεντρώνοντας την προσοχή στους στο Μνημόνιο, στην επιστροφή ή μη στη δραχμή, στο πρωτογενές πλεόνασμα κ.λπ, είτε σιωπώντας.

Μέσα λοιπόν από μια τάση εσωστρέφειας, παρακάμπτουν οτιδήποτε ευρωπαϊκό, που είναι ικανό να αναδείξει την άγνοιά τους για τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη.

Και δυστυχώς, το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο εθνικό, αφού το ΕΚ στελεχώνεται από Ευρωπαίους πολίτες, που αν και αιρετοί, αδυνατούν –πολλοί από αυτούς– να κατανοήσουν συχνά τι καλούνται να ψηφίζουν.

Σε μια εκπαιδευτική επίσκεψη φοιτητών στις Βρυξέλλες, οι εκδρομείς επισκέφθηκαν ένα πρωί την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΟΚΕ) ενώ το απόγευμα της ιδίας ημέρας το ΕΚ. Είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την ίδια εισήγηση, που αφορούσε εργασιακά θέματα, τόσο από ένα άτομο, «κακό» τεχνοκράτη μέλος της ΟΚΕ, όσο από μια αιρετή Ευρωβουλευτή, που είχε προέλθει από τα «σπλάχνα του συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας μας». Η έκφραση είναι κλεμμένη από αρχισυνδικαλιστή της ΓΣΕΕ, που έτσι την προσφώνησε σε ξενοδοχείο των Αθηνών κατά την τότε προεκλογική περίοδο.

Με τη λήξη της δεύτερης παρουσίασης, του ιδίου θέματος στο ΕΚ, οι φοιτητές σχεδόν σύσσωμοι, στρεφόμενοι προς τον συνοδό καθηγητή τους διατύπωσαν την ακόλουθη άποψη, με λακωνικό και ωμό τρόπο: «Εδώ χάσαμε το χρόνο μας!», μια θέση που φαίνεται να είναι απόλυτα συμβατή με τον όρο του «διακοσμητικού στοιχείου».

Δεν αντέχει το ΕΚ άλλα τέτοια άτομα, τα οποία δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να περνούν ευχάριστα στις Βρυξέλλες των έξι σχεδόν χιλιάδων εστιατορίων, οδηγώντας με τον τρόπο της δράσης τους  στη συσσώρευση ζημιών. Οι τελευταίες, ακολούθως επιμερίζονται στα κράτη-μέλη της ΕΕ, όχι φυσικά ισότιμα, αλλά με ιδιαίτερα δυσανάλογο τρόπο. Και όλως τυχαίως οι αδικημένες χώρες είναι οι φτωχές και εκείνες του Νότου!     

Ευρωβουλή: Συλλογική ευθύνη για την προστασία των καταθέσεων!

του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Στις 10 Ιουνίου 2013, σε άρθρο μας με τίτλο «Κούρεμα των καταθέσεων: Η κερκόπορτα της Ευρωζώνης!» (βλ. www.enet.gr/?i=news.el.article&id=368946), σημειώναμε ότι η προστασία των καταθέσεων κάτω των 100 χιλιάδων ευρώ, χωρίς την ύπαρξη από κοινού (Κοινοτικών) μηχανισμών προστασίας υπέρ των προς  πτώχευση τραπεζών, θα οδηγούσε σε μια δυσμενή εξέλιξη: Στην απογύμνωση των κρατών-μελών της ΕΕ σε κρίση, από κεφάλαια που θα βρίσκονταν σε τραπεζικές καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων ευρώ.

Σημειώναμε τότε, ότι υπήρχαν και άλλες λύσεις με μια πιο ευρωπαϊκή διάσταση, που βασίζονταν στη συλλογική ευθύνη που έχει επιβληθεί στην ΕΕ, λόγω της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής που προωθείται από τη «Συνθήκη του Μάαστριχτ», τα Σύμφωνα Σταθερότητας του 1996 και 2005, τα έξι νομοθετήματα της ΕΕ του 2011 περί «υπερβολικών μακροοικονομικών ανισορροπιών και ελλειμμάτων» κ.ά.

Έχοντας υπόψη τους περιορισμούς στις εθνικές πολιτικές που εισήγαγαν όλα τα ανωτέρω, και ενόψει της εκκολαπτόμενης Τραπεζικής Ένωσης, η ερώτηση που εύλογα προέκυπτε στο πλαίσιο της προαναφερθείσας συλλογικής ευθύνης ήταν η εξής: Γιατί να μη διαχέονται οι επιπτώσεις της κρίσης, που αντιμετωπίζει μια περιοχή της Ένωσης, σε όλα τα μέλη της και γιατί να περιορίζονται μόνο στο όποιο «κακό» κράτος-μέλος της;

Στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής προσέγγισης λοιπόν, η νέα ρύθμιση, που προτείναμε τότε θα μπορούσε να προκαλέσει έναν π.χ. από κοινού φόρο σε όλες τις καταθέσεις των κρατών-μελών.

 Το σκεπτικό αυτό κινούταν στην ίδια λογική του φόρου Tobin, ενός φόρου που θα αφορούσε –αν εφαρμοζόταν– στις παγκόσμιες χρηματιστηριακές συναλλαγές. Τα έσοδα από τις εν λόγω συναλλαγές, θα κάλυπταν βασικές ανάγκες των φτωχών χωρών. Κατά την εξεταζόμενη πρόταση, οι επιπτώσεις της φτώχειας (τοπικό φαινόμενο) θα διαχέονταν λοιπόν σε όλο την πλανήτη.

Θα μπορούσε λοιπόν να δημιουργηθεί ένα Ταμείο, που θα συγκέντρωνε τους Ευρωπαϊκούς φόρους Tobin (φόρους επί όλων των καταθέσεων στην ΕΕ ή στην Ευρωζώνη μόνο), οι οποίοι ακολούθως θα κατευθύνονταν στις προβληματικές τράπεζες των κρατών-μελών σε κρίση.

Το τρίπτυχο  της εγγύησης των καταθέσεων, ενός ταμείου εκκαθάρισης των προς πτώχευση τραπεζών, και της ύπαρξης μιας κεντρικής εποπτικής αρχής των τραπεζών, συζητήθηκε καταρχάς στη συνάντηση των αρχηγών των κρατών-μελών της 19-20 Δεκεμβρίου 2013. Κατόπιν, άρχισε να συζητείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) και το Συμβούλιο.

Στη διάρκεια των συνομιλιών αυτών, η διαπραγματευτική ομάδα του Κοινοβουλίου της οποίας ηγήθηκε η E. Ferreira, επέτυχε στα τέλη του Μαρτίου 2014, μια συμφωνία με τους υπουργούς Οικονομικών, όσον αφορά στους κανόνες για την ίδρυση ενός Ταμείου Εξυγίανσης  στην ΕΕ ύψους 55 δισ. Ευρώ.

Με τους προτεινόμενους κανόνες, θα παρεμβαίνει το Ταμείο Εξυγίανσης, υπέρ μιας προς πτώχευση τράπεζας, αφού διασφαλισθεί ότι οι κύριοι δικαιούχοι μιας τράπεζας (μέτοχοι και ομολογιούχοι) θα είναι οι πρώτοι που θα υποστούν τις απώλειες. Το Ταμείο αυτό αποτελεί λοιπόν έκφραση, της συλλογικής ευθύνης στην οποία αναφερθήκαμε μια χρονιά σχεδόν πριν. Τα χρήματα του Ταμείου θα προέρχονται από όλες τις τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης.

Αναλυτικότερα, οι χώρες που συμμετέχουν στην τραπεζική ένωση θα μοιραστούν το κεφάλαιο του Ταμείου Εξυγίανσης των τραπεζών ύψους 55 δισ. ευρώ, το οποίο θα πρέπει να δημιουργηθεί σταδιακά σε διάρκεια άνω των 8 ετών (!!!). Οι χώρες εκτός τραπεζικής ένωσης θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα δικό τους ταμείο ύψους έως 1% των καλυπτόμενων καταθέσεων, μέσα σε 10 χρόνια!.

Το ποσό βέβαια αυτό είναι ιδιαίτερα πενιχρό αν λάβουμε υπόψη ότι οι πρόσφατες ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών στην ΕΕ στοίχισαν 1,6 τρις ευρώ. Έτσι, τα εν λόγω 55 δις ευρώ, δεν απομακρύνουν το φόβο της απογύμνωσης από κεφάλαια μιας χώρας, οι τράπεζές της οποίας αντιμετωπίζουν τον εφιάλτη της πτώχευσης. Είναι βέβαια μια καλή αρχή υπέρ της συλλογικής ευθύνης, αλλά μακράν του στόχου που θα εισήγαγε ένας τολμηρός φόρος Tobin σε όλες τις καταθέσεις όλων των κρατών-μελών της ΕΕ άμεσα και όχι μετά από χρόνια!.

Συμφωνήθηκε λοιπόν κάτι όμοιο με ό,τι προτείναμε παλαιότερα. Έτσι, κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνεδρίασης της Ολομέλειας του ΕΚ, οι ευρωβουλευτές ενέκριναν με ψήφους 570 υπέρ, 88 κατά και 13 αποχές, τις ρυθμίσεις με τη βοήθεια των οποίων θα αρχίσει να κτίζεται η Τραπεζική Ένωση.

Εκλογές Μαΐου 2014: Ο εκβιασμός και η λήθη

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, ΑΠΘ

«Χωρίς εμάς κυβέρνηση δεν υπάρχει», δήλωσε πριν λίγες ημέρες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μετά την έκτακτη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό. Έτσι, η ενδεχόμενη κατάρρευση της «Ελιάς» στις εκλογές του Μαΐου θα θέσει εύλογα, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, το ερώτημα της επιβίωσης της κυβέρνησης.  

Κατά την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ στις 9 Μαΐου, ορισμένοι συμπέραναν ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ «πήρε πίσω» τα όσα είχε προτάξει προ λίγων ημερών. Mε μεταγενέστερες δηλώσεις του όμως, μάλλον τους διέψευσε! Είτε έτσι είτε αλλιώς, το εκβιαστικό πολιτικό μήνυμα που ήθελε να περάσει ο κος Βενιζέλος έγινε αντιληπτό σε όλους μας!.

Το ερώτημα που προκύπτει από τις παραπάνω δηλώσεις είναι το ακόλουθο: Σε ποιους πράγματι απευθύνεται και ποιους εκβιάζει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ; Αποδέκτης των δηλώσεών του είναι ο αγανακτισμένος από το φαύλο πολιτικό σύστημα κόσμος ή κάποιος άλλος; Το «κάποιος άλλος» ίσως ταιριάζει περισσότερο στην περίπτωση μας.

Αναλυτικότερα, οι προαναφερθείσες δηλώσεις φαίνεται ότι μάλλον στρέφονταν σε όσα Μαζικά Μέσα Επικοινωνίας (ΜΜΕ) –ιδιοκτήτες και οι συντάκτες τους–  τολμούν να... ξεστρατίσουν, αναδεικνύοντας  άλλες πολιτικές δυνάμεις που βρίσκονται έξω από το κατεστημένο εκείνο, που εξέθρεψε πολιτικούς τύπου Άκη, που δημιούργησε το δημόσιο χρέος των 360 δις ευρώ, που μοίραζε αφειδώς προσλήψεις στο Δημόσιο ή που με πρόσφατη τροποποίηση νόμου χάρισε πρόστιμα 800 και πλέον εκ. ευρώ στους δυο μεγάλους ιδιοκτήτες των διυλιστηρίων της χώρας κ.λπ.

Το μήνυμα λοιπόν που έστειλε ο κος Βενιζέλος είναι σαφές κατά πολλούς, και θα μπορούσε να διατυπωθεί διαφορετικά ως εξής:

«Εμείς εκφράζουμε την πολιτική σταθερότητα της χώρας, οπότε έχετε την υποχρέωση(!) να υποστηρίζετε το παρόν σαθρό, φθαρμένο, σύστημα και τους ανθρώπους που το στηρίζουν»!

Βέβαια, τα ποιοτικά στοιχεία αυτού του «εμείς» εξακολουθούν να αφήνουν  διάφορα ερωτηματικά, που θα παραμένουν αναπάντητα έως ότου εκλογικευτεί ο πολιτικός βίος της χώρας και τα αυτονόητα (όπως λόγου χάρη ένα εις βάθος «πόθεν έσχες»)  γίνουν πράξη. Ένα από αυτά, αναφέρεται στον πιθανό πλουτισμό των πολιτικών εκείνων της περιόδου μας, που πρωταγωνιστούν στις ιδιωτικοποιήσεις των απαξιωμένων εθνικών περιουσιακών στοιχείων.

Η υπόθεση αυτή δεν είναι αυθαίρετη ή αποκύημα της φαντασίας. Προκύπτει – εκτός από την 80^η θέση της χώρας στη παγκόσμια βαθμίδα της διαφθοράς– από παλαιότερες δηλώσεις του οικονομολόγου νομπελίστα Ζ. Στίγκλιτζ, για μίζες της τάξης του 10%, που προέρχονται από τις πωλήσεις σε ιδιώτες των απαξιωμένων δημόσιων επιχειρήσεων κάθε χώρας. Έχοντας υπόψη τις γνώσεις και την εμπειρία που αποκόμισε ο Στίγκλιτζ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όχι μόνο, οι θέσεις αυτές δεν είναι μάλλον τυχαίες, (Βλ. αναλυτικότερα http://www.gregpalast.com/the-globalizer-who-came-in-from-the-cold/).

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν λοιπόν, όλοι οι  νέοι και αναδυόμενοι πολιτικοί σχηματισμοί (Βλ. «Το Ποτάμι» κ.λπ), ως… παρείσακτοι, κατά τον κο Βενιζέλο, κακώς προβάλλονται από τα ΜΜΕ, σε βάρος της κυβέρνησης!     

Πλην της παραπάνω ρητορικής, αναπτύσσεται και μια άλλη εξίσου ενδιαφέρουσα. Η τελευταία προέρχεται από διάφορους αντιμαχόμενους πολιτικούς χώρους, που εκπροσωπούνται στο Εθνικό Κοινοβούλιο και οι οποίοι θεωρούν ως βαρόμετρο των εθνικών πολιτικών εξελίξεων κυρίως τις ευρωεκλογές, αγνοώντας  από την άλλη τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών!.

Η εκλογική αναμέτρηση της 17^ης Μαΐου  καλύπτεται λοιπόν από ένα πέπλο λήθης και προσπερνιέται σαν να μην υπάρχει! Πώς ερμηνεύεται αυτό άραγε; Μήπως γιατί οι εν λόγω πολιτικοί χώροι διακρίνουν μια κάθετη μείωση των δυνάμεών τους σε μεγάλους δήμους ή περιφέρειες, όπου οι «αντάρτες» υποψήφιοι θα κερδίσουν σημαντικό μερίδιο των ψηφοφόρων τους ή επειδή οι αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις θα ισχυροποιήσουν τη θέση τους εκεί, ενώ οι ίδιοι θα χάσουν θεαματικά έδαφος;

Και γιατί να θεωρείται κριτήριο των μελλοντικών εθνικών πολιτικών εξελίξεων της χώρας τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και όχι των δημοτικών εκλογών;

Σε τελική ανάλυση, γιατί το περιεχόμενο των ευρωεκλογών να θεωρηθεί ως η αιτία αμφισβήτησης της εγχώριας οικονομικής πολιτικής ενώ οι δημοτικές εκλογές, με έντονο κομματικό χαρακτήρα, να παραμένουν εκτός των βαθυστόχαστων πολιτικών αναλύσεων περί φθοράς του πολιτικού συστήματος;

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

του Ευάγγελου  Ραφτόπουλου

            Λίγες μέρες πριν από τις αυτοδιοικητικές και τις ευρωεκλογές παρακολουθούμε άναυδοι  το ρεσιτάλ ψευδών, προπηλακισμών, υποκριτικών δηλώσεων, εκβιαστικών διλημμάτων, εκτροπής της νομιμότητας, επιλογής διαδικασιών πρωτότυπων και πρωτοφανών, ανοίκειων συμπεριφορών, σεξουαλικών υπονοούμενων.

            Καθηλωμένοι και ανήμποροι, πνευματικά  ακρωτηριασμένοι, σύμπαντες οι ψηφοφόροι παρακολουθούμε άφωνοι τον διαγκωνισμό των σωτήρων μας, που δίκην ιεραποστόλων και ευεργετών θα μας οδηγήσουν στη λεωφόρο της ελπίδας, στην οικονομική ευμάρεια, στα πλούσια βοηθήματα, στην φορολογική ελάφρυνση, στον παράδεισο των απολαύσεων.

            Και για μη λησμονήσουν  οι ανεπαρκείς  εκλογείς, όλα τα μέσα επικοινωνίας οφείλουν να αναγγέλλουν  τα κυβερνητικά επιτεύγματα, τους κινδύνους εξ αριστερών, τις  συμμορίες των ακροδεξιών,  να αποσιωπούν εγκλήματα  ημετέρων, σκάνδαλα συνεργατών, υπεξαιρέσεις εκατομμυρίων, σικέ δημοσκοπήσεις,  μέχρι την ύστατη ώρα.

            Και τα φερέφωνα των  συνεταίρων τηλεοπτικά δίκτυα θα προβάλλουν ποτάμια και ελιές, μήπως ανακόψουν τη δύναμη του φαβορί σχήματος , ανανεώσουν τα παράνομα προνόμιά τους και απαλλαγούν από τα δυσβάσταχτα χρέη τους.

            Είναι ασφαλώς κατανοητό ότι οι έχοντες και κατέχοντες πολύ δύσκολα δέχονται να εγκαταλείψουν  τους υπουργικούς θώκους, τα συμβούλια, τις επιτροπές, τις τηλεοπτικές παρουσίες, τις δημαρχιακές έδρες, τα ευρωπαϊκά προνόμια, τον αέρα των Βρυξελλών, του Στρασβούργου, του Λουξεμβούργου και να περιορισθούν στη πικρή, μικρή περιοχή τους και τους τέως περίεργους ψηφοφόρους τους.

            Το μη μιλάς, είναι ντροπή, του διάσημου Αζίζ Νεσίν, ας παραχωρήσει τη θέση του στο μίλα, εκφράσου, αποδοκίμασε, διεκδίκησε, ζήσε, στείλε φυλακή, ανάδειξε τους καλλίτερους, τους άφθαρτους, τους μάχιμους.

            Έφθασε η ώρα για τους Έλληνες πολίτες να αναστηθούν, να αγωνισθούν για κάτι καλλίτερο που δικαιούμαστε, να ξαναπάρουμε μισθούς και συντάξεις και όχι φιλοδωρήματα, να μπορούμε να διατρεφόμαστε και όχι να κάνουμε ουρές στα συσσίτια, να διασκεδάζουμε ζωντανά και όχι από τηλεοράσεως, να απολαμβάνουμε, έστω και ολιγοήμερες διακοπές.

            Τέλος, δικαιούμαστε να γελάμε, να αισιοδοξούμε, να ελπίζουμε ότι θα ξημερώσει πιο χαρούμενη ημέρα στη μοναδική ζωή μας.-   

Αναζητώντας τις καινούργιες ισορροπίες της αγοράς. Προτάσεις και διαπιστώσεις.

Της Μαριάννας Τσουλιά

O 19^ος αλλά κυρίως ο 20^ος αιώνας χαρακτηρίζονται μεταξύ των άλλων και από την ραγδαία ανάπτυξη και πολύπλευρη υπερπροσφορά των ειδών λιανικού εμπορίου. Από το 1930 και πέρα, επίσης αναπτύχθηκε και  η ιδέα  ότι η έννοια «καταναλωτής- consumer»  είναι περισσότερο σημαντική από την έννοια «πελάτης- customer». H βιομηχανία μαζικών εμπορευμάτων και η διαφήμιση έκαναν το concept του καταναλωτή το επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους και εργάστηκαν σκληρά στην ανάπτυξη και επιβολή μίας επαναλαμβανόμενης και με ημερομηνία λήξεως σχέσης, με την βασική αγορά κατανάλωσης αγαθών και υπηρεσιών. Από το 1990 και μετά,  με την παγκοσμιοποίηση σε πλήρη ανάπτυξη η έννοια του «καταναλωτή» απογειώθηκε και δημιούργησε τον λεγόμενο «Καταναλωτικό Καπιταλισμό», ισχυρό και βίαια αναπτυσσόμενο οικονομικό ρεύμα και φαινόμενο.

Σε παράλληλη και σχεδόν ταυτόχρονη ανάπτυξη  με τα αγαθά και της υπηρεσίες, αναπτύχθηκαν  και τα κανάλια διανομής και τα σημεία πώλησης και προώθησης όπως και οι τεχνικές διαφήμισης και ενημέρωσης του κοινού.

Για τους δύο αυτούς αιώνες  το βασικό όμως όχημα για την διακίνηση των εμπορευμάτων και υπηρεσιών προς τους καταναλωτές , ήταν αδιαφιλονίκητα το εμπορικό Κατάστημα με την φυσική και υλική του υπόσταση της βιτρίνας , των εμπορευμάτων να τα ακουμπάς και να τα δοκιμάζεις, η διαφήμιση των λαμπερών πινακίδων και διαφημίσεων να αναβοσβήνουν  και η ευχαρίστηση της βόλτας στην αγορά. Ωστόσο η  λαίμαργη νοημοσύνη της επιχειρηματικής δραστηριότητας συνέχισε ακάθεκτη να δημιουργεί καινούργιες και  ευρηματικές διαδρομές, όπως οι πωλήσεις με εμπορικούς οδηγούς εξ αποστάσεως, οι τηλεοπτικές πωλήσεις, τα μεγάλα εμπορικά κέντρα με τη συγκέντρωση όλης της φιλοσοφίας shopping  σε ένα σημείο  και φυσικά το internet και τις νέες ανταγωνιστικές μορφές του ηλεκτρονικού εμπορίου.

Μέσα  σ΄αυτήν την παλίρροια των  εμπορικών τεχνικών και καινοτομιών , η κρίση του 2008 έφερε στην επιφάνεια την πιο ακριβή μορφή επενδυτικής  απαξίωσης, αυτής των  Καταστημάτων και την παρακμή των εμπορικών δρόμων  των Πόλεων και τη διαπίστωση ότι ο «Καταναλωτικός Καπιταλισμός»  είναι  ένα μπούμερανγκ , που επιστρέφει στην ίδια την αγορά ένα ανελέητο και απρόβλεπτο χτύπημα απαξίωσης και λήξης, τώρα όμως όχι μόνο στην κατανάλωση αλλά και τα κανάλια διανομής και συγκέντρωσης  των εμπορικών αγαθών και προϊόντων.   Φαινόμενο  τραγικό  σε διάσταση , ιδιαίτερα στις Πρωτεύουσες και μεγάλες Πόλεις της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και όχι μόνο, με λουκέτα και εγκαταλελειμμένες ολόκληρες γειτονιές, να υποδηλώνουν ότι το πλήγμα είναι ισχυρό και ανελέητο . Η αγορά είναι ισχυρά λαβωμένη και χτυπημένη από την  ίδια την ανάπτυξη της και τις καινοτομίες της. Η Ανάπτυξη των δυνατών εμπορικών κέντρων out off the town  και των πωλήσεων μέσω internet πληγώνει συνεχώς όλες τις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες  κοσμοπόλεις και μητροπόλεις και τις μεταμορφώνει σε φαντάσματα του εαυτού τους .

 Το Λονδίνο ανησυχεί σοβαρά για το μέλλον των high streets του. Δεν είναι που οι βρετανικές εμπορικές αλυσίδες κλείνουν  κατά μέσο όρο 20-28 μαγαζιά την μέρα  σύμφωνα με τα στοιχεία του 2012 και 2013 , είναι ότι η κρίση επηρεάζει τραγικά τις επενδύσεις σε real estate, απαξιώνει την εμπορική σημασία των καταστημάτων και των εμπορικών δρόμων καθώς επιχειρήσεις με πολύχρονη σχεδόν αιωνόβια  ζωή κλονίζονται και κλονίζουν τις ισορροπίες του εμπορίου. Η συνέπεια της απώλειας θέσεων εργασίας και της βύθισης της κρίσης  είναι απλά  τραγική συνέπεια των αλλαγών. Τη θέση των εμπορικών καταστημάτων  με τις χαρούμενες και πολύχρωμες βιτρίνες και την  χαρά  της επιθυμητής φανταχτερής πολυτέλειας, του shopping therapy για ρούχα, παπούτσια, παιγνίδια, ηλεκτρονικά  αντικαθιστούν  καταστήματα  ανταλλαγής χρυσού, ενεχυροδανειστήρια, καταστήματα στοιχημάτων, φιλανθρωπικά καταστήματα, σούπερ μάρκετ και  καφετέριες  που όπως καταμετρά η  PRICEWATERHOUSE COUPERS (PwC)  αυξάνουν με ρυθμό 20% και περισσότερο .

Η εικόνα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης δεν φαίνεται να εξαιρείται αυτής της τραγικής κατάντιας των εμπορικών δρόμων.  Οι ερωτήσεις που αυτονόητα ακολουθούν με τη ραγδαία παρουσία στην Ελληνική αγορά ψωμάδικων, καφετεριών, ταβερνών και ενεχυροδανειστηρίων  είναι «μα ποιος  δουλεύει σήμερα με ποιόν»; Ποιος είναι ο πελάτης και ποιος ο καταναλωτής  και μέχρι πότε και αυτές οι μορφές επιχείρησης θα επιβιώνουν καθώς  η ραγδαία αύξηση της ανεργίας καθιστά το εισόδημα φτωχό και περιορισμένο για τα απολύτως βασικά!

H αντίδραση φαίνεται να έρχεται πάλι, από τα μεγάλα εμπορικά συμφέροντα των Πόλεων του κόσμου.  Στη Μεγάλη Βρετανία  μελέτες και εκθέσεις έχουν σαρώσει το διαδίκτυο και οι αναζητήσεις λύσεων φαίνεται να είναι σθεναρές.

Η τελευταία ρεαλιστική  προσπάθεια που αξίζει να  τη δούμε με σκοπό να χρησιμοποιήσουμε τις καλές ιδέες της και στη χώρα μας , αποτελεί το πιλοτικό  βρετανικό πρόγραμμα «Portas Pilots», όπου μια σειρά  από κυβερνητικές διευκολύνσεις  αλλά  και υποστήριξη από σημαντικούς και ισχυρούς φορείς της χώρας έχουν αναλάβει  να  συντρέξουν την επαναφορά της οικονομικής αξίας στους εμπορικούς δρόμους και την επιστροφή της  αξίας του εμπορίου από την κατανάλωση στην ικανοποίηση των προσωπικών αναγκών του πελάτη.

Μια σειρά από μέτρα για τη στήριξη των εμπορικών δρόμων που προωθεί η Βρετανική κυβέρνηση πιλοτικά για μεγάλες πόλεις της χώρας και  για το διάστημα 2013- 2014 είναι τα εξής:

• Προώθηση της τοπικής αγοράς με συντονισμένη διαφήμιση για ανταγωνιστικές τιμές και ποιοτική εξυπηρέτηση του πελάτη.
•  Πολιτική ανακούφισης των μικρών καταστημάτων από υψηλό κόστος διατήρησης (ενοίκια, δημοτικά τέλη, παροχή περιποιημένων εξωτερικών χώρων και αισθητικής αναβάθμισης κ.α. ) για τα επόμενα 3 χρόνια.
• Ανάπτυξη θέσεων στάθμευσης με ανταγωνιστικές χρεώσεις και διευκόλυνση της πρόσβασης του κοινού με τοπικές συγκοινωνίες για προσέλκυση μαζικού αγοραστικού κοινού και customer made υπηρεσίες.
• Βελτίωση  του αριθμού παροχής περισσότερων χώρων στάθμευσης στα αστικά κέντρα ώστε να μπορούν να ανταγωνιστούν τα out of  town εμπορικά κέντρα.
• Αλλαγή στους κανόνες και παροχή στις τοπικές κοινωνίες και διοικήσεις μεγαλύτερης εξουσίας  για την αντιμετώπιση αντικοινωνικών και επικίνδυνων συμπεριφορών , ιδιαίτερα αργά το βράδυ και τη διαφύλαξη της κοινωνικής ηρεμίας και την προστασία της περιουσίας.
• Ανάπτυξη των άδειων γραφείων στην πόλη σε οικιακή χρήση, ώστε να αναπτυχθεί  και πάλι ο αστικός πληθυσμός των κέντρων της πόλης .

Για την επίτευξη των παραπάνω διάφορες οργανώσεις και φορείς θα υποστηρίξουν με την τεχνογνωσία τους  την προσπάθεια:

• Το Συμβούλιο Τεχνών της Αγγλίας θα προσφέρει συμβουλές και υποστήριξη  στα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά στοιχεία των αγορών αυτών
• Το Local Data Company θα επιτρέψει την πρόσβαση  δωρεάν σε σύγχρονα και ιστορικά δεδομένα  ώστε να δημιουργηθούν καινούργιεs και καινοτόμες τάσεις  και εθνικές ταυτότητες στην εικόνα των εμπορικών δρόμων
• Το Springboard Research Ltd θα προσφέρει επίσης μέσα από τις  τεκμηριωμένες έρευνες του πρόσβαση  και  συμβουλευτική   για λύσεις και εφαρμογές σε μεμονωμένο αλλά και ομαδικό πλαίσιο και τέλος
• Το British   Council of Shopping Center και το British Property Federation θα προσφέρουν και θα συντονίσουν ένα πρόγραμμα mentoring,  σε απευθείας σύνδεση, on line, έτσι ώστε οι πόλεις που συμμετέχουν να  μπορούν να έχουν πρόσβαση δωρεάν σε εξειδικευμένες συμβουλές για θέματα όπως η ιδιοκτησία και ο επιχειρηματικός προγραμματισμός.

Μήπως μπορούμε και επιβάλλεται να αντιγράψουμε άμεσα τις πιο πάνω ενέργειες…..

Μη ξεχνάμε ότι το παιγνίδι του Πολιτισμού, του Τουρισμού και της εμπορικής οικονομικής ευμάρειας παίζεται από τους μεγάλους και διαχρονικά κερδισμένους παίκτες, που αναπτύσσουν γρήγορα αντανακλαστικά και αντισταθμίζουν συντονισμένα οικονομικές υφέσεις, μεταπολεμικές καταστάσεις, τρομοκρατικές κρίσεις  και γιατί όχι μία γερασμένη και διχασμένη Ευρωπαϊκή αγορά!

Το ζητούμενο: Το «Ποτάμι» και η ισόρροπη κατεβασιά του!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Ενδιαφέρουσες διαδικασίες υιοθετεί «Το Ποτάμι» από την ίδρυσή του, σε θέματα που αφορούν στην αρχηγική του ομάδα, όπως και στην επιλογή των υποψηφίων Ευρωβουλευτών του.

Οι πολίτες όμως σε ένα δεύτερο χρόνο περιμένουν το αυτονόητο: Την ανακοίνωση των απτών μέτρων πολιτικής, που θα διώξουν τη μιζέρια που ζει. Η χώρα αντιμετωπίζει ένα σύνολο προβλημάτων, που πρέπει να λυθούν παράλληλα και όχι στη σειρά. Από την άλλη, οι προσκλήσεις στην ΕΕ διαρκώς και αυξάνουν. Οι λύσεις όλων αυτών, απαιτούν εύλογα ανθρώπους με ιδιαίτερες γνώσεις, δεξιότητες από όλο το φάσμα της κοινωνίας και όχι από μέρος της!. 

 Κατά την πρώτη  συνέντευξη τύπου του κου Θεοδωράκη, στο σύνολο των ονομάτων των στενών συνεργατών –αξιόλογων στο σύνολό τους– που ανακοινώθηκαν διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα:

Ήταν έντονη η παρουσία ατόμων των γραμμάτων και των τεχνών, ενώ η  ομάδα που ασχολείται με τα πεζά ζητήματα της οικονομικής πολιτικής και της αγοράς έδειχνε υποβαθμισμένη, με συνέπεια να δίνεται μια εικόνα μονόπατης προσέγγισης.

Δεν αμφισβητείται φυσικά η αξία των σκιτσογράφων, μουσικών, ηθοποιών, σκηνοθετών, ή φιλοσόφων! Όλοι είναι χρήσιμοι. Η ανεργία όμως στη χώρα μας ξεπερνά το 27%!. Και εδώ δυστυχώς τις λύσεις τις έχουν αυτοί που ασχολούνται επισταμένα με το επίμαχο αυτό θέμα έχοντας έτοιμες απαντήσεις. Από την άλλη, σ’ ό,τι αφορά στη μελέτη της οικονομικής πολιτικής, καλώς ή κακώς τα πανεπιστήμια της χώρας παίζουν σημαίνοντα ρόλο.

Αν βέβαια πίσω από τους πρώτους «30» στενούς συνεργάτες, κτίζεται μια δεύτερη ομάδα από μηχανικούς, οικονομολόγους, δικηγόρους της πιάτσας, βιοτέχνες, εμπόρους κ.ά, δηλαδή άτομα που διαθέτουν βαθιές γνώσεις για την οικονομία όπως και για την αγορά, τότε «Το Ποτάμι» θα πορευθεί στο πλαίσιο ενός ισόρροπου σχήματος με θεαματικότατα αποτελέσματα.

Διαφορετικά θα παραμείνει ένα κόμμα διαμαρτυρίας, όπου συγγραφείς –που ουδέποτε ασχολήθηκαν με την οικονομία– θα εκφράζουν θέσεις για τη μείωση της ανεργίας, προκαλώντας από την άλλη τα μειδιάματα των παικτών της αγοράς, δηλαδή όσων η δράση μπορεί να μειώσει τους 1,6 εκ ανέργους. 

Βέβαια, ο αντίλογος που προκύπτει από την πρώτη αίσθηση που έδωσε η αρχηγική ομάδα του «Ποταμιού» μπορεί να είναι ο εξής: Οι έως τώρα οι παραδοσιακοί οικονομολόγοι, νομικοί, πολιτικοί επιστήμονες, επιχειρηματίες, δικηγόροι, που ανάλαβαν τα ινία αυτού του κράτους τα… μαντάρωσαν!.

Ας δούμε λοιπόν τι θα κάνει μια ομάδα με κυρίαρχο το στοιχείο τους συγγραφείς, φωτογράφους και κοινωνιολόγους!.

Φταίνε όμως πράγματι τα βιογραφικά των αιρετών μας αρχόντων ή η απουσία καθαρού μυαλού και σκέψης; Φαύλος και διεφθαρμένος, μπορεί να γίνει ο οποιοσδήποτε είτε είναι μηχανικός, είτε καλλιτέχνης. Άλλες αξίες χρειάζονται για να κυβερνηθεί η χώρα. Οι τελευταίες θεωρούνται όμως ως η απαραίτητη συνθήκη επιτυχίας και όχι η ικανή. Η ικανή βρίσκεται στη γνώση και αυτή δεν είναι απόκτημα του οποιουδήποτε!

Βέβαια, αξίζει να τονιστεί ότι η προαναφερθείσα ανισορροπία εκλείπει εν πολλοίς από το Ευρωψηφοδέλτιο το νέου κόμματος. Αν και όμως το τελευταίο πλαισιώνεται από αξιόλογες προσωπικότητες, προερχόμενες από πολλούς χώρους, εξακολουθεί να παρουσιάζει το κενό που σημειώθηκε προηγουμένως: Λείπει η ομάδα εκείνη που γνωρίζει επαρκώς τους μηχανισμούς λειτουργίας της οικονομίας.

Γενικά διαπιστώνεται ότι στους «63» («30» η πρώτη η αρχηγική και «33» οι Ευρωβουλευτές) απουσιάζει ένα σύνολο ατόμων με επαρκείς γνώσεις στα χρηματοοικονομικά, τραπεζικά, δημόσια οικονομικά, το ευρώ, και σε οτιδήποτε σχετικό με τα οικονομικά της κρίσης και της μεγέθυνσης της οικονομίας. Βέβαια, ευτυχώς στο ευρωψηφοδέλτιο, δεν υφίστανται τα «διακοσμητικά στοιχεία» (τραγουδιστές κ.λπ), που χρησιμοποιούνται για την άντληση ψήφων σε άλλα συντηρητικά κόμματα!

Καινοτόμες επιλογές είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για επικοινωνιακούς λόγους. Το ζητούμενο όμως είναι το αποτέλεσμα και οι λύσεις που χρειάζεται κάθε κόμμα, για θέματα εθνικής και ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής.

Και εδώ επαναλαμβάνουμε το εξής: Η γνώση σε καίρια θέματα της οικονομίας, δεν είναι απόκτημα του οποιουδήποτε ενώ οι έμμονες ιδέες, που βάζουν στεγανά στην οργάνωση των κομμάτων, σκοτώνουν στην πολιτική κατά το γνωστή ρήση!

Η Ευρώπη που πάλλεται ολισθαίνοντας!

του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

O Ζ. Μονέ, ο πατέρας της ΕΟΚ, δήλωνε το 1943 από το Αλγέρι, σε συνεδρίαση της εξόριστης κυβέρνησης της Γαλλίας ότι: «Δεν θα υπάρξει ειρήνη στην Ευρώπη αν τα κράτη ανασυσταθούν στη βάση της εθνικής κυριαρχίας… πρέπει να συστήσουν μια ομοσπονδία», κάτι που δεν προβλέφθηκε βέβαια στη Συνθήκη της Ρώμης (1957), το είχε όμως στο μυαλό του ο αρχιτέκτονας του οράματος της ενωμένης Ευρώπης.

Ο Ρ. Σούμαν 1950, ο δεύτερος πατέρας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης,  σημείωνε λίγο αργότερα: «Η Ευρώπη θα οικοδομηθεί με συγκεκριμένα επιτεύγματα, δημιουργώντας πρώτα από όλα μιαν εκ των πραγμάτων αλληλεγγύη», κάτι που δεν το πρόβλεπε επίσης η Συνθήκη της Ρώμης, αλλά το εμπεριέχει η Συνθήκη της Λισσαβόνας (2009) στις αρχές της.

Ο X-N. Γκένσερ, υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, δήλωνε το 1989: «Ένας λαός όπως ο γερμανικός, στην καρδία της Ευρώπης, δεν πρέπει να φαίνεται σαν ένα εμπόδιο στην ευημερία των άλλων ευρωπαϊκών κρατών»(!!!).

Τι πράγματι ισχύει σήμερα από τα προαναφερθέντα; Μάλλον τίποτα ή για να μην υπερβάλλουμε, ισχύουν ελάχιστα!. Αλληλεγγύη δε σημαίνει φυσικά μόνο χρηματική βοήθεια! Ο όρος αυτός εισάγει ένα άλλον τρόπο σκέψης.

Γιατί αυξάνεται λοιπόν ο εθνικισμός και ο ευρωσκεπτικισμός στην Ευρώπη και γιατί η Γερμανία φαίνεται ότι οδηγεί την Ευρώπη σε νέα περιπέτεια χωρίς ούτε μια πολεμική σύγκρουση αυτήν την φορά; Γιατί απλούστατα, έγιναν και γίνονται τα ακριβώς αντίθετα από όσα πρότειναν πενήντα και πλέον χρόνια πριν, οι δυο στοχαστές της ενωμένης Ευρώπης και λίγα χρόνια πριν ο Χ-Ν. Γκένσερ!

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκ. Πάλαστ έγραφε λίγο καιρό πριν: « Υπάρχει και ένα αστείο.  Το ευρώ θα μετονομαστεί σε Πάντσερ; Ότι οι Γερμανοί βρήκαν τον τρόπο να καταλάβουν την Ευρώπη  χωρίς να χρειαστεί να ρίξουν ούτε μια τουφεκιά».

Μάρτιος του 1990. Η πρωθυπουργός του Ην. Βασιλείου η λεγόμενη «Σιδηρά Κυρία», η Μ. Θάτσερ, λίγο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου (1989), σημείωνε στον Γάλλο  πρέσβη στο Λονδίνο:  «Η Γαλλία και η Μ. Βρετανία πρέπει να ενωθούν απέναντι στη γερμανική απειλή»!.

Αυτή είναι η Ευρώπη σήμερα, που σείεται ανάμεσα στο εθνικισμό και τους στοχαστές μιας πολιτικής Ένωσης, ζώντας διάφορους εφιάλτες στο όνομα έμμονων αδιέξοδων απόψεων, με πρωτοστάτη τη Γερμανία. Αυτήν θα κληθούν να υπηρετήσουν ή να αλλάξουν οι νέοι Επίτροποι και ο νέοι Ευρωβουλευτές, που θα προκύψουν από τις εκλογές της 25 Μαΐου του 2014.