ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΛΑΜΠΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, 

ΝΟΜΙΚΟΎ- ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ-

Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πως μπόρεσαν να μην αναγνωρίσουν τα μεγάλα επιτεύγματα των τέως Υπουργών Δημόσιας Τάξης και Υγείας και να μην τους τοποθετήσουν , τιμής ένεκεν , επί κεφαλής των ίδιων Υπουργείων , ώστε να ολοκληρώσουν το δημιουργικό τους έργο τους;

 Η προστασία των πολιτών έχει καταστεί δεδομένη , όλοι κυκλοφορούμε ελεύθερα στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τα παράθυρά μας ανοικτά παραμένουν τη νύκτα, τα σπίτια μας αφύλαχτα.

Στα Νοσοκομεία η λειτουργία είναι υποδειγματική.

Τα χειρουργεία άμεσα, τα υλικά περίσσια, οι γιατροί καλοπληρωμένοι, η εξυπηρέτηση των ασθενών υποδειγματική, τα ράντσα ανήκουν στο παρελθόν, τα φάρμακα πλεονάζουν.

Οι ένοχες πόρνες συνελήφθησαν, τα στρατόπεδα γέμισαν αποβράσματα, οι φυλακές από επικίνδυνους εγκληματίες.

Οι βαρειά ασθενείς ανένηψαν, οι πολίτες χαίρουν άκρας υγείας, ασθενείς από όλο τον κόσμο συρρέουν στη χώρα μας για να σωθούν, οι πτήσεις γεμάτες με ιαθέντες.

Δημόσια    τάξη και υγεία, 2 πυλώνες  στερεοί, θωρακισμένοι, αποτελεσματικοί.

Πυλώνες και θεμέλια της ίδιας της ύπαρξης του Κράτους.

Και οι δημιουργοί τους, μετριόφρονες, σεμνοί, ψελλίζουν ψίθυρους δικαίωσης.

Τους στέλνουμε όμως στο πυρ το εξώτερον.

Κρίμα, ντροπή, όνειδος, αίσχος.-

«Οι Άθλιοι»

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Όταν ο Βίκτωρ Ουγκώ διέμενε στις Βρυξέλλες, επισκεπτόταν την περιοχή του Βατερλό ξημερώματα, γιατί ήθελε να φαντάζεται στο ομιχλώδες τοπίο, την εξέλιξη της ομώνυμης μάχης, που οδήγησε στην κατάρρευση του Ναπολέοντα.

Αν ζούσε ο Γάλλος συγγραφέας σήμερα, θα επισκεπτόταν την Ελλάδα στις αρχές του 2012, για να γράψει τη συνέχεια των «Αθλίων» του. Θα παρακολουθούσε λοιπόν σε 24ώρη βάση τoν «πόλεμο των Αθηνών», με αντιπάλους πολιτικούς, που οδήγησαν σε μια περιπέτεια με μεγάλο κόστος, εξαθλιωμένους εν πολλοίς ψηφοφόρους.

Το κόστος του εγχειρήματος των πρόωρων εκλογών ξεδιπλώνεται σιγά-σιγά. Έτσι, όπως ανακοινώθηκε λίγες ημέρες πριν, το κόστος αυτό σε όρους μη απορρόφησης κονδυλίων ΕΣΠΑ κατά την πρόσφατη διμηνία, ανέρχεται σε 1 δις ευρώ. Το μεγαλύτερο βέβαια ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκέλος της απόκλισης των εσόδων του προϋπολογισμού κατά το τελευταίο τρίμηνο.

Έλλειψη σύνεσης, υποκρισία, πολιτικός αριβισμός, αλαζονεία, ενίοτε δειλία, αυτήν την εικόνα πρότασσαν οι «Αντίπαλοι αξιωματικοί του πολέμου των Αθηνών». Πολιτικοί, που φέρουν τον τίτλο του ηγέτη, ανέδειξαν καθ’ όλη την πρόσφατη περίοδο, οτιδήποτε άλλο παρά την απαιτούμενη αρετή.

Λάτρεις της δημοκρατίας, με πολιτική κουλτούρα όμως διαφορετική από εκείνη που απαιτεί ένα σύστημα απλής αναλογικής. Έτσι, οι όροι συνεννόηση, κατανόηση, συμβιβασμός, άγνωστοι στο λεξιλόγιο τους, άργησαν να ωριμάσουν. Ευτυχώς πρυτάνευσε η σύνεση την ύστατη στιγμή!.

Με ένα πρωτόγνωρο πάθος και με διακηρύξεις συχνά συνθηματολογικού χαρακτήρα, ασύνδετες, χωρίς μέση και τέλος έρχονταν να καλύψουν το άγχος των πολιτών για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, έννοιες που αποτελούν, αναλώσιμο προϊόν του πολιτικού παιγνιδιού της περιόδου μας.

Από την άλλη, υποστήριζαν ότι όλα όσα έπρεπε να ζήσουμε μετά τις 6 Μαΐου,  γίνονται στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας.

Στο όνομα αυτό, δεν κατάφεραν όμως να συνεννοηθούν μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών, οδηγώντας ακόμη βαθύτερα το μισοβουλιαγμένο καράβι της οικονομίας. Άλλαξαν ευτυχώς ρότα, την ώρα που ήμασταν στην «τελευταία του κακού τη σκάλα».

Στο όνομα αυτό λοιπόν, απαιτούσαν επαναληπτικές εκλογές, αδυνατώντας να προβλέψουν ότι το σημείο εκκίνησης της ελληνικής οικονομίας στις 18 Ιουνίου θα είναι πολύ πιο κάτω από εκείνο της περιόδου, πριν την έναρξη της περιπέτειας που βιώσαμε.

Και όλα αυτά γιατί; Γιατί απλούστατα ένα υπουργικό συμβούλιο, όταν κλήθηκε μετά το 2009 να παίξει με τα πραγματικά πυρά της οικονομίας έδειξε πόσο κενό ήταν, έχοντας από την άλλη στο τιμόνι έναν υπουργό οικονομίας, κακό παίχτη σε μια διαπραγμάτευση, που άλλαξε όμως τη ροή της ιστορίας στη χώρα.

Ο τότε υπουργός οικονομίας όχι μόνο δε γνώριζε τους όρους του παιγνιδιού, δε γνώριζε καν να παίζει! Και φυσικά δεν ήταν ο μόνος. Η διαφορά του όμως με τους προηγούμενους εντοπίζεται σε ένα σημείο: Οι παλιότεροι έκαναν ασκήσεις επί χάρτου, ενώ αυτός αντιμετώπισε ένα πραγματικό πόλεμο, δείχνοντας τη γύμνια του συστήματος που ανέδειξε όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τόσους άλλους όμοιους, εντός ή εκτός της τότε κυβέρνησης.

  

Νέα κυβέρνηση: Το lifestyle μετακομίζει!

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Αν και το Υπουργείο Οικονομικών βιώνει μια δική του εσωτερική κρίση, ελπίζουμε το νέο πρόσωπο που θα αντικαταστήσει τον κο Ράπανο να είναι της ίδιας «κοπής». Το Υπουργείο αυτό, όπως και κάθε Υπουργείο, χρειάζεται «εκτελεστές» για να επιβιώσει στη δύσκολη συγκυρία της χώρας και όχι γλυκανάλατους πολιτικούς.

 Το lifestyle που χαρακτήριζε λίγο παλαιότερα, επί κου Παπακωνσταντίνου το Υπουργείο Οικονομικών –και όχι μόνο– μετακόμισε μάλλον σε άλλα υπουργεία στις ημέρες μας. Το Υπουργείο Εξωτερικών, που εδώ και καιρό παίζει το ρόλο της «Ωραίας Κοιμωμένης», ανταγωνιζόμενο το Υπουργείο Ανάπτυξης στον εν λόγω τίτλο, φαίνεται να κατέχει πια τα πρωτεία. Ακολουθεί μάλλον το Υπουργείο Άμυνας.

Ο νέος Υπουργός Εξωτερικών, ένας από τους ελάχιστα οργανωτικούς και λίαν σπάταλος, σύμφωνα με το έργο που άφησε στο Υπουργείο Υγείας (και δεν πρόφθασε, ευτυχώς, να αφήσει στο Υπ. Άμυνας), έχει να αντιμετωπίσει τον «εκτελεστή» ομόλογό του και αρχιτέκτονα της σύγχρονης εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας κο Νταβούτογλου.

Ως προς το Υπουργείο Ανάπτυξης –το εξίσου φτωχό σε επιδόσεις με το προαναφερθέν Υπουργείο– ο  νέος Υπουργός, ο κος Χατζηδάκης, ευγενικός, νέος φέρελπις πολιτικός με παρελθόν στις Βρυξέλλες όπως και στο ίδιο Υπουργείο πριν τον Οκτώβριο του 2009, θα δοκιμάσει πάλι τις δυνάμεις του, για να δαμάσει τη γραφειοκρατία του ΕΣΠΑ. Να σημειώσουμε βέβαια ότι όταν κλήθηκε την πρώτη φορά να ασχοληθεί με θέματα ανάπτυξης, το ΕΣΠΑ ούτε που το άγγιξε. Το βαρύ πακέτο της «Ολυμπιακής» μάλλον τον απορρύθμισε!.

Να υπενθυμίσουμε επίσης ότι εκείνη την περίοδο και ειδικότερα κατά την άτυπη Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου 2008 είχε αποφασιστεί το ακόλουθο: Όλα τα έργα ΕΣΠΑ της περιόδου 2009-2010 θα χρηματοδοτούνταν κατά 100% από τον κοινοτικό προϋπολογισμό. Η Ν.Δ. κατάχτησε την 5^η θέση το 2009 ως προς την απορροφητικότητα των κονδυλίων, όχι γιατί ο κος Χατζηδάκης (όπως και ο προκάτοχός του) άρχισε να «ξεκοκαλίζει» τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, με νέα έργα που είχαν ενταχθεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο στήριξης, αλλά γιατί ολοκλήρωσε τη χρηματοδότηση των έργων «ουρές» του Γ΄ ΚΠΣ.

  Ως προς το Υπουργείο Άμυνας, ο κος Παναγιωτόπουλος ευφραδέστατος, υιοθετώντας εδώ και χρόνια την εικόνα του νεοέλληνα Δανδή, αντικατέστησε τον υπηρεσιακό Υπουργό Άμυνας τον κο Φράγκο, έναν από τους πιο ισορροπημένους υπουργούς της πρόσφατης περιόδου. Το παρελθόν του νέου υπουργού, ως δημοσιογράφου –που εκτός των άλλων πήρε μια συνέντευξη από τον Ότσαλάν– δεν είναι ικανό για να τον εντάξει στα «γεράκια» της εξωτερικής πολιτικής και άμυνας της χώρας.

Απέναντί του, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, έχει να αντιμετωπίσει το επιτελείο του αντίστοιχου Υπουργείου, που μεθοδεύει εδώ και χρόνια τον εξοπλισμό του τουρκικού στρατού μέσω της εθνικής πολεμικής βιομηχανίας. Επιπλέον, οφείλει να γνωρίζει ότι αν και ένα μεγάλο μέρος (το 60% σύμφωνα με κάποιες πηγές) των επικίνδυνων τούρκων στρατηγών βρίσκεται σήμερα στη φυλακή, δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι η Τουρκία σε περιόδους κρίσεις είναι απρόβλεπτη.

Οι πρώτες δηλώσεις του νέου Υπουργού για εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων, απέχουν μακράν μιας στρατηγικής που οφείλει να δώσει άμεση προτεραιότητα σε άλλους στόχους σε καιρό οικονομικής κρίσης.

Αν κάποιοι πιστεύουν ότι πράγματι η απειλή εξ’ ανατολών είναι υπαρκτή, τότε ας αλλάξουν ταχτική τουλάχιστον ως προς το σκέλος των προμηθειών άμυνας. Η μέχρι σήμερα όμως συμπεριφορά των εμπλεκομένων υπουργών με τις ακατάλληλες προμήθειες και τη γενικότερη αδιαφορία για ενίσχυση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας δείχνει τα εξής: Πρώτον, ότι όλοι «παίζουν» με μια απειλή που δεν πιστεύουν ότι υφίσταται, οπότε ο στρατός μπορεί να αγοράζει ελαττωματικά υποβρύχια, ή οτιδήποτε άλλο. Δεύτερον, αν πράγματι υπάρχει απειλή, τότε ας σοβαρευτεί τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση, κάνοντας τα αυτονόητα πράξη. Διαφορετικά η γκιλοτίνα φαίνεται ότι θα είναι λίγη! 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ-

Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ  ΤΗΣ  ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΟΣ

Στον απόηχο του σχηματισμού Κυβέρνησης-αναμενόμενου ως ένα βαθμό-εκείνο που ανησυχεί τους Έλληνες, είναι η έξαρση της εγκληματικότητας.

Σε μια πρωτοφανή προσπάθεια ανάδειξής τους ως πρωταθλητών, αλλοδαποί και έλληνες άνομοι , έχουν επιδοθεί σε ένα ανελέητο αγώνα διάπραξης εγκλημάτων.

Οι πολιτικοί έντρομοι, υπερβαίνοντας τον εαυτό τους, λησμονώντας τις αντιπαλότητες, συγκλίνοντας τις ιδεολογίες τους, βρίσκουν τρόπους διάσωσης της χώρας, που οι ίδιοι βύθισαν στην ανυποληψία και την χρεωκοπία.

Οι ποδοσφαιριστές , από την άλλη, μοναδικοί άξιοι πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό, αγωνίζονται για το καλύτερο, επιθυμούν να χαροποιήσουν , έστω και πρόσκαιρα, τους δοκιμαζόμενους συμπατριώτες τους.

Μάχονται ενάντια στη Γερμανική υπερδύναμη, την ειρωνική πολιτική της ηγεσία, ενδεδυμένοι τον μανδύα των δανειζομένων εναντίον των πλούσιων δανειστών.

Σε αυτό το πολιτικό-αθλητικό σκηνικό , οι εγκληματίες άγρυπνοι, ευρηματικοί, αδίστακτοι, σκορπούν τον θάνατο, σκοτώνουν αδιάκριτα, δολοφονούν ασύστολα.

Και η Αστυνομία ανύπαρκτη, το  Κράτος ανοχύρωτο, οι πολίτες απροστάτευτοι, διευκολύνουν τη δράση των εγκληματιών, που επιχαίρουν για την ολέθρια αποτελεσματικότητά του

Οι πολίτες φοβισμένοι, φυλακισμένοι σε σπίτια-φρούρια, αναζητούν μάταια προστασία.

Η πάταξη του εγκλήματος-διαφοροποιημένου ποιοτικά και ποσοτικά από το παρελθόν-είναι η πρώτη απαίτηση των Ελλήνων, η κινητοποίηση των αστυνομικών πρώτο μέλημα, η παρουσία των περιπολικών απαραίτητη, η τιμωρία των εγκληματιών αμείλικτη.-

Αναποτελεσματικότητα vs μη ρεαλιστικών στόχων

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Ίσως για πρώτη φορά μετά το 1974 ήμασταν, ως ψηφοφόροι, τόσο μπερδεμένοι στις επιλογές μας. Ένα πλήθος εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων ερμηνεύουν το παζλ της απόφασης για τη ψήφο που δώσαμε όλοι μας –όσοι τουλάχιστον ψηφίσαμε– στις 17 Ιουνίου.

Αναλυτικότερα, ως προς τους εσωτερικούς παράγοντες, η περίοδος μετά το 2004 έδειξε, με ιδιαίτερα εμφανή τρόπο ένα γεγονός: τον εκπληκτικό βαθμό αναποτελεσματικότητας που διέκρινε το σύνολο –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– των βαρόνων της πολιτικής των δυο μεγάλων κομμάτων της εξουσίας. Το χαρακτηριστικό αυτό καθρεπτίστηκε στις ακατάλληλες πολιτικές της περιόδου που εφαρμόστηκαν.

Έτσι, οι υπουργοί της Ν. Δημοκρατίας θεώρησαν σκόπιμο, σε μια δύσκολη καμπή για την ελληνική οικονομία, να εκτινάξουν τις καταναλωτικές δαπάνες του προϋπολογισμού από τα 45,5 δις ευρώ στα 71,5 δις ευρώ, μέσα σε έξι μόνο χρόνια!. Θεοσπάταλοι λοιπόν υπουργοί και με ελάχιστο αν όχι μηδαμινό έργο, το μόνο που προσέφεραν ήταν η «Απογραφή» το 2004, πράξη που τους έδωσε απλά, μεγάλη άνεση για νέες μη επενδυτικού χαρακτήρα δημόσιες δαπάνες.

Μετά τον Οκτώβριο 2009, το σκηνικό άλλαξε. Ένα σύνολο life style υπουργών, χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες, δε γνώριζαν τον τρόπο με τον οποίο όφειλαν να παίξουν με τα πραγματικά πυρά της οικονομίας. Ο υπουργός Οικονομιών ο κος Γ. Παπακωνσταντίνου βρέθηκε στην κορυφής της πυραμίδας αυτής της ομάδας. Η εν λόγω ομάδα συνοδεύτηκε από ένα άλλο νέο σύνολο αναποτελεσματικών υπουργών και υφυπουργών, με κύριο  γνώρισμα μια μοναδική γλωσσολαγνεία, που διαπερνούσε για μια τριετία σχεδόν την πολιτική τους.

Ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά σημειώνεται το εξής: Άνθρωποι με μόνο όπλο το πολιτικό τους παρελθόν, που δεν ασχολήθηκαν όμως ποτέ στη ζωή τους με τη γεωργία, (Σκανδαλίδης, Αποστολάκη κ.ά.) με ανύπαρκτη επαγγελματική εμπειρία και με ελλιπείς σχετικές γνώσεις ανέλαβαν ένα σκληρό ντοσιέ, που θα «δείξει τα δόντια του» μετά το 2012, περίοδο σημαδιακή για την απελευθέρωση της γεωργίας στο διεθνή ανταγωνισμό.

Έναντι αυτών των δυο πολιτικών σχηματισμών, αναδείχθηκε μια νέα δύναμη, ο ΣΥΡΙΖΑ. Το άγχος όμως για την εξουσία τον οδήγησε σε λάθη τακτικής, γεγονός που διαφάνηκε σε ένα σύνολο προτάσεών του, (από τις θέσεις του για μονομερή καταγγελία του Μνημονίου έως τις απόψεις του για το μεταναστευτικό και την αστυνομία). Προσέλκυσε σαν μαγνήτης, όχι το βαθύ ΠΑΣΟΚ, αλλά το φθαρμένο και διαβρωμένο από την εξουσία ΠΑΣΟΚ (όπως λόγου χάρη τους αρχισυνδικαλιστές της ΔΕΗ). Από την άλλη γοήτευσε ένα άλλο σύνολο απελπισμένου κόσμου, που είδε μέσα από τις φιλολαϊκές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ και την εύπλαστη πολιτική του –που δίνει την αίσθηση έλλειψης επακριβών ρεαλιστικών στόχων– τη σωτηρία της χώρας.

Ως προς τους εξωτερικούς παράγοντες, οι παρεμβάσεις ξένων αξιωματούχων για Μνημόνιο-δραχμή μετά τις εκλογές του Μαΐου, όπως αναμενόταν ενίσχυσαν το ΣΥΡΙΖΑ. Οι δηλώσεις όμως αυτές, φόβισαν επίσης αρκετούς ψηφοφόρους. Έτσι, πολλοί, στράφηκαν στη Ν. Δημοκρατία εγκαταλείποντας τα μικρά δεξιά κόμματα. 

Η οποιαδήποτε λύση στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας προϋποθέτει από Ν.Δ  και ΠΑΣΟΚ μια μοναδική επιλογή, δεδομένου ότι πηγή της πολιτικής είναι ο άνθρωπος: Να απαλλαγεί η ηγεσία και των δυο κομμάτων από τα αναποτελεσματικά βαρίδια-βαρόνους στελέχη τους, που ευθύνονται για τα όσα έχουν συμβεί μετά το 2004. Διαφορετικά τα δυο γνωστά κόμματα εξουσίας, και ιδίως η Ν.Δ., έχουν ημερομηνία λήξης στο άμεσο μέλλον!.

Ως προς το ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική του ηγεσία καλείται να αντιμετωπίσει ένα δίλημμα: Ή να επιμένει στα όσα πρέσβευε πριν τις 17 Ιουνίου μη ξεπερνώντας τις αντιφάσεις, που εμφανώς διακρίνουν τη πολιτική του κατά το τελευταίο διάστημα ή να «συμμαζευτεί», αλλάζοντας το λεξιλόγιό του και ακολουθώντας μια πιο συνεκτική, συγκροτημένη πολιτική, εγκαταλείποντας από την άλλη θέσεις, για την όποια μονομερή καταγγελία του Μνημονίου ή για οτιδήποτε άλλο παρόμοιο.

Κλείνοντας σημειώνουμε ότι η βιωσιμότητα ενός πολιτικού συστήματος επηρεάζεται βαθύτατα από τις δεξιότητες των κυβερνόντων, τους πολιτικούς στόχους που θέτουν και τη στρατηγική που ακολουθούν.

Η ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της Ελλάδας

Τώρα που οι ελληνικές εκλογές τελείωσαν οι έλληνες πολιτικοί οφείλουν να αποδείξουν ότι είναι άξιοι των κρισίμων καταστάσεων τις οποίες διανύει η χώρα. Καταρχήν θα πρέπει να προκύψει νέα Κυβέρνηση με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική και πολιτική συναίνεση. Το δεύτερο το οποίο οφείλουν είναι να συμφωνήσουν στη γενική κατεύθυνση στόχο της πορείας της χώρας και στους τρόπους υλοποίησης των επιμέρους  κατευθύνσεων για την υλοποίησή του.

Τα δύο βασικά κεντρικά σημεία των επιμέρους κατευθύνσεων είναι οι μεταρρυθμίσεις και το οικονομικό πρόγραμμα. Οι μεταρρυθμίσεις  αφορούν και θα έχουν συνέπειες, σ’ ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας και θα πρέπει να γίνουν με δίκαιο και σωστό τρόπο, ώστε το συμφέρον των πολλών να μην κινδυνεύει από το συμφέρον των ολίγων. Το οικονομικό πρόγραμμα δεν θα πρέπει να αρκεστεί απλώς σε συζητήσεις αλλαγών των όρων και διατάξεων του μνημονίου, το οποίο έχει απορριφθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Απαιτείται η συμφωνία και η διατύπωση ενός Ελληνικού Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, το οποίο να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες της χώρας και των κατοίκων της και να έχει ρεαλιστικούς και εφικτούς στόχους στην κατεύθυνση της συμφωνημένης ευρωπαϊκά δημοσιονομικής πειθαρχίας και ανάπτυξης.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο πέμπτο χρόνο της ύφεσης και παράλληλα η ανεργία έχει φτάσει στο 22%, ενώ τα εισοδήματα των ελλήνων έχουν μειωθεί μεσοσταθμικά κατά 40% περίπου. Η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων έφτασε στα όριά της και ο κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης με όλα αυτά είναι περισσότερο από ορατός. Σε αυτό το σημείο όλοι οι έλληνες πολιτικοί με τη συνεργασία ελλήνων εξειδικευμένων κατά τομείς πανεπιστημιακών, αλλά και ανθρώπων της αγοράς οφείλουν να εκπονήσουν το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης. Απαιτείται η συμφωνία όλων γιατί το σχέδιο θα έχει αναγκαστικά χρονικό ορίζοντα ωρίμανσης τη δεκαετία, η οποία ξεπερνά το συνήθη κύκλο ζωής οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Η Ελλάδα ευρισκόμενη σε δεινή οικονομική κατάσταση (από έλλειψη ταμειακών διαθεσίμων) και δυστυχώς για να καλύψει τα ελλείμματα τα οποία παράγει ο δημόσιο τομέας, είναι αναγκασμένη να αποδέχεται την οικονομική βοήθεια των εταίρων της με δύσκολους και ετεροβαρείς όρους, όπως το Αγγλοσαξονικό (αποικιακό) δίκαιο επί των δανεικών συμβάσεων. Η μόνη απάντηση σ’ αυτό είναι η κοινή συναίνεση των πολιτικών παρατάξεων σ’ ένα  Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης και η καθολική πολιτική υποστήριξή του στους Ευρωπαίους εταίρους μας και το ΔΝΤ, ώστε να το αποδεχτούν.

Το τρίτο βασικό σημείο είναι η κάθαρση του πολιτικού συστήματος γενικότερα από όλα τα βαρίδιά του. Αυτό θα γίνει με την καθιέρωση καθολικού «πόθεν έσχες» όλων των ελλήνων από ανεξάρτητη αρχή με όλα τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου αναδρομικά από το 1974 μέχρι και σήμερα με αποβολή από το πολιτικό σκηνικό όλων όσων έχουν παρανομήσει. Αυτό οφείλει να συνεχιστεί μέχρι τον τελευταίο έλληνα με παραδειγματική τιμωρία των φοροφυγάδων. Επίσης με την άρση των υπερβολικών προνομίων και απολαβών των βουλευτών θα αρχίσει το κοινοβουλευτικό αξίωμα να αποκτά την απαιτούμενη σοβαρότητά και καταξίωσή του.

Όλα τα παραπάνω απαιτούν από τους έλληνες πολιτικούς να ξεχάσουν τις αυτοδυναμίες και να αποφασίζουν με συναίνεση και συνεργασία. Ομολογουμένως είναι δύσκολο γιατί απαιτεί αλλαγή της νοοτροπίας την οποία εφήρμοζαν μέχρι σήμερα, ενώ παράλληλα απαιτείται και η δημοκρατική καταστατική λειτουργία των πολιτικών παρατάξεων, η οποία θα ομαλοποιήσει το ξεπερασμένο πλέον αρχηγικό προφίλ τους σε περισσότερο αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό. Παράλληλά η καθιέρωση εκλογικού συστήματος απλής αναλογικής και η κατάργηση του σταυρού, θα συμβάλουν στην απεξάρτηση του βουλευτή από την ψήφο και το ρουσφέτι του πολίτη. Αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι έτοιμο να προχωρήσει σε αυτές τις ριζοσπαστικές αλλά τόσο αναγκαίες αλλαγές, θα αποδειχθεί στο προσεχές χρονικό διάστημα.

Το πραγματικό δίλλημα των εκλογών

Έχουμε ακούσει και διαβάσει πως τα βασικά διλλήματα των εκλογών είναι Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο, Ευρώ ή Δραχμή, Ευρώπη ή Απομόνωση και πολλά άλλα που εφευρίσκουν οι πολιτικοί μας. Ακόμα και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί μας έχουν εμπλακεί στο παιχνίδι των διλλημάτων με βασικό το Εφαρμογή των Συμφωνιών ή Διακοπή της χρηματοδότησής σας.

Είναι γεγονός ότι ο Δημόσιος τομέας της Ελλάδος έχει πτωχεύσει και διατηρείται εν ζωή με τα δανεικά των εταίρων μας. Δυστυχώς το Ελληνικό Κράτος δεν διαθέτει ρευστά διαθέσιμα για να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες του. Παράλληλα έχει οικειοποιηθεί και χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα των ταμείων και των οργανισμών του Δημοσίου με αποτέλεσμα η μόνη εσωτερική πηγή άντλησης χρημάτων να είναι οι εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία και οι φόροι. Αν σε αυτά προσθέσουμε και την ύφεση ως παράγωγο της παγκοσμιοποίησης , του μνημονίου και των γηγενών προβλημάτων της χώρας το μείγμα γίνεται εκρηκτικό.

Οι Έλληνες πολίτες έχουν αντιληφθεί ότι η κατευθύνσεις του μνημονίου, ιδιαίτερα στην εφαρμοζόμενη δημοσιονομική λιτότητα έχουν ακριβώς τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Ήδη έχουν οδηγήσει μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού στο επίπεδο της φτώχειας και η φοροδοτική ικανότητα των υπολοίπων έχει φτάσει στο ανώτατο όριο της. Σαφώς οι ξένοι τεχνοκράτες σχεδίαζαν με γνώμονα ένα διαφορετικό περιβάλλον και φυσικά χωρίς να γνωρίζουν επακριβώς τις αδυναμίες της Ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους με ανεργία 22% και εσωτερική υποτίμηση εισοδημάτων της τάξης του 40%, όπως εμφανίζουν τα επίσημα στοιχεία.

Το δίλλημα των εκλογών είναι αν θα συνεχίσουμε στον ίδιο λαθεμένο δρόμο ή θα αλλάξουμε πορεία. Οι περισσότεροι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολιτικοί συμφωνούν για τη διόρθωση της πορείας, αλλά διαφωνούν στο πώς αυτό θα γίνει και εδώ είναι το πραγματικό δίλλημα για τον Έλληνα ψηφοφόρο. Εμπιστεύεται τη νέα πορεία στο παλιό πολιτικό προσωπικό που μας οδήγησε έως εδώ να μας κατευθύνει ξανά ή θα προτιμήσει τους άφθαρτους από πολιτική εξουσία, αλλά χωρίς καμιά εμπειρία και με πολλές και αντικρουόμενες απόψεις, αριστερούς πολιτικούς.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κατανοήσουμε και τη σαφή προσπάθεια του Ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένου να στηρίξει τους παλιούς Έλληνες φίλους. Αυτό εξηγείται γιατί για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια μια αριστερή πολιτική παράταξη βρίσκεται στα πρόθυρα να κυβερνήσει σε ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν το πείραμα αυτής της αριστερής διακυβέρνησης επιτύχει, τότε, ο καθένας αντιλαμβάνεται τι είναι αυτό το οποίο φοβάται το συντηρητικό κατεστημένο της Ευρώπης. Μην ξεχνάτε ότι εκλογές γίνονται σε κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αρκετοί ευρωπαίοι πολίτες των χωρών της ευρωζώνης πλησιάζουν το ελληνικό βιοτικό επίπεδο.

Για μια ακόμη φορά η Ελλάδα κατάφερε να γίνει το κέντρο της παγκόσμιας προσοχής. Έτσι τα αποτελέσματα της ελληνικής εκλογικής αναμέτρησης θα επιλύσουν το δίλλημα. Είτε θα αφήσουν το παγκόσμιο πολιτικό περιβάλλον σε ηρεμία να συνεχίσει την πορεία προς ένα κοινωνικό αδιέξοδο, είτε θα αποτελέσουν το βοτσαλάκι το οποίο θα επιφέρει τις όποιες πολιτικές αλλαγές απαιτούνται για να τιθασευτεί η ακόρεστη κερδοσκοπία των Αγορών υπέρ της κοινωνίας των πολιτών.

Εκλογές Ιουνίου 2012: Τρία σενάρια φόβου

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. Καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, ΑΠΘ

Από τις 6 Μαΐου και μετά εκδηλώνεται καθημερινά σχεδόν, μια άκομψη πολιτική εκ μέρους των εταίρων μας, με επίκεντρο την επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή. Η τελευταία συνοδεύεται από θέσεις που, κατά την άποψη πολλών, δεν επιτρέπουν την αναθεώρηση των όρων του Μνημονίου. Όλα αυτά διαδραματίζονται σε μια περίοδο όπου το ΣΥΡΙΖΑ επιμένει βέβαια στην καταγγελία του Μνημονίου. Από την άλλη, παρά το γεγονός ότι οι απόψεις πολλών στελεχών του εν λόγω κόμματος για έξοδο της χώρας από το ευρώ περιορίσθηκαν μετά τις πρόσφατες εκλογές, δεν έπαψαν να υφίστανται στο λεξιλόγιο τους.

Τι μπορεί να εξυπηρετεί όλη αυτή η έξαρση της εδώ και καιρό γνωστής φιλολογίας περί εξόδου της χώρας από το ευρώ;

Πρώτο σενάριο: Η θέσεις για επιστροφή στη δραχμή με την παράλληλη ανάδειξη όλων των αρνητικών στοιχείων μιας τέτοιας επιλογής, επιδιώκει να «φοβίσει» το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό μάλλον επιτεύχθηκε, με συνέπεια η αρχηγική του ομάδα να περιορίσει τις φωνές που πρόδιδαν μια αταξία ως προς την προβολή των σχετικών με την ευρώ-δραχμή θέσεων και όχι μόνο. Έτσι, οι απόψεις για έξοδο από το ευρώ περιορίσθηκαν (δεν εξαλείφθηκαν όμως), ο καταγγελτικός λόγος εις βάρος του Μνημονίου ολοκληρώνεται με άλλο λεξιλόγιο (όπως π.χ. απαναχάραξη του Μνημονίου κ.ά.), θέσεις του κου Τσίπρα για την εξωτερική πολιτική (π.χ. ονομασία Σκοπίων) φαίνεται ότι διαφοροποιήθηκαν, δείχνοντας λοιπόν ότι δεν έχουν σχέση με άλλες προς την επίσημη γραμμή του κόμματος απόψεις πολλών στελεχών του κ.ά.

Δεύτερο σενάριο: Η δηλώσεις για επιστροφή στη δραχμή επιδιώκουν να «φοβίσουν» τους ψηφοφόρους. Συνέπεια του φόβου αυτού θα είναι η συσπείρωση μέρους των Ελλήνων στα γνωστά παραδοσιακά κόμματα υπέρ της δραχμής και η απομάκρυνσή τους από πολιτικούς σχηματισμούς, που υποστηρίζουν το αντίθετο εμμέσως ή σαφώς.

Τρίτο σενάριο αν και ίσως ηχεί υπερβολικό: Η όλη συζήτηση αναφορικά με τη δραχμή και την πιστή εφαρμογή του Μνημονίου επιδιώκει να εκνευρίσει τους ψηφοφόρους. Αυτοί ως θιγμένοι Έλληνες πολίτες, εξαιτίας της επιθετικής τακτικής των Ευρωπαίων, θα «πέσουν στο στόμα» του ΣΥΡΙΖΑ από αντίδραση. Έτσι, αν οι εταίροι μας κρίνουν ότι η Ελλάδα είναι ένα «καμμένο χαρτί» για την ευρωζώνη, τότε η επιδίωξή τους για αποπομπή της χώρας από το ευρώ δικαιολογεί την εν λόγω τακτική. Μπορούμε λοιπόν να οδηγηθούμε μια τέτοια λύση λοιπόν, με τη βοήθεια όμως ενός «εχθρικού» πολιτικού, προς τους ιδίους, σχηματισμού όπως το ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το κόμμα αυτό δεν παύει να έχει ισχυρούς λάτρεις υπέρ της επιστροφής στη δραχμή.

Από την άλλη η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να λύσει διάφορα χρονίζοντα προβλήματα της εξωτερικής πολιτικής και ιδιαίτερα αυτό των Σκοπίων. Η θέση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για αποδοχή του ονόματος «Μακεδονία» για τη FYROM αντί οποιουδήποτε άλλου, στο πλαίσιο του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών δεν είναι δυνατόν να διαγραφεί από το χρυσό βιβλίο της πολιτικής του, παρά τις δηλώσεις του κου αρχηγού του, της 1^ης Ιουνίου, για συνέχιση των προσπαθειών με σκοπό την λύση υπέρ μιας σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Τι θα πετύχουν οι εταίροι μας με την τρίτη λύση: Να αποπεμφθεί η Ελλάδα από το ευρώ, ή να στριμωχθεί άγρια το ΣΥΡΙΖΑ ως προς τις επιλογές του για αναθεώρηση του Μνημονίου, εφόσον αναλογιστεί η ηγεσία του τις ζημίες μιας λύσης υπέρ της δραχμής. Όλα αυτά –και ότι άλλο μπορεί να προκύψει– εύλογα θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του συγκεκριμένου κόμματος, η οποία ηχεί εύκολη λόγω των αντιθέσεων-αντιφάσεων που το διακρίνουν. Οι αντίρροπες λοιπόν τάσεις στο εσωτερικό του προσφέρουν σε ΕΕ μια καλή ευκαιρία.

Η συγκυριακή άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν θα εξυπηρετήσει μια σειρά από συμφέροντα. Από την άλλη, η πτώση του ως προϊόν των κοινωνικών αναταραχών που θα προκληθούν είτε από την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ είτε από οτιδήποτε άλλο, θα αναδείξει ξανά στη χώρα τα φίλια, προς την κρατούσα πολιτική κουλτούρα της ΕΕ, παραδοσιακά κόμματα της εξουσίας.

ΣΕ ΔΟΞΑΖΩ Ω ΚΙΝΗΤΗ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ-

Τ.ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ  ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΟΣ

Το τυχαίο σφιχταγκαλιασμένο με την Τασούλα , το  Q  δεμένο με το 11880   προσδίδουν μία ασύλληπτη μαγεία στη σημερινή πραγματικότητα.

Οι εταιρείες προσφέρουν πλουσιοπάροχα ατέλειωτο χρόνο- δίκην παροχής επιμήκυνσης της ζωής- πότε αυξάνοντας ασύστολα την φλυαρία, πότε  μετατρέποντας τα δευτερόλεπτα σε λεπτά , τα λεπτά σε ώρες , την συνομιλία σε πρώτη προτεραιότητα

Τα υπερβολικά χρήματα που δαπανώνται σε διαφημίσεις πρέπει ασφαλώς να υπερκαλυφθούν από δαπάνες  πλούσιων, φτωχών και ανέργων συνδρομητών ,που αναγκάζονται , ενδίδοντας σε πλασματικές ανάγκες, να ξοδεύουν μέγιστο μέρος του προϋπολογισμού τους  σε  άσκοπες συζητήσεις.

Η εξάρτηση από το κινητό τηλέφωνο πλέον φαντάζει ισοβαρής με άλλες βλαβερές εξαρτήσεις, οι χρήστες –πλην ίσως ελάχιστων εξαιρέσεων- σπαταλούν χρόνο και χρήμα άσκοπα, υπερβολικά, καταχρηστικά.

Η αδιάκοπη βελτίωση της εμφάνισης και των δυνατοτήτων των κινητών τηλεφώνων ανανεώνει την διάθεση και την απαίτηση -ειδικά των νέων- για αντικατάσταση των παλαιών με νέα κινητά και  νέα έξοδα.

Η απληστία των εταιρειών , τα υπερβολικά κέρδη που οι ίδιες αποκομίζουν, έρχονται σε πλήρη ανακολουθία και αναντιστοιχία με την κρίσιμη οικονομικά περίοδο που διάγουμε.

Και επειδή οι πολίτες είμαστε απροστάτευτοι μπροστά στη λαίλαπα των διαφημίσεων-όπως και παλαιότερα με την αλόγιστη χορήγηση δανείων-είναι επιβεβλημένη η λογική χρήση των δυνατοτήτων των νέων τεχνολογιών προς ουσιαστικό όφελός μας.-

ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,

ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ-Τ.ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ      

  ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Είναι τουλάχιστον αφελές να ισχυρισθεί κάποιος ότι η ενέργεια του χρυσαυγίτη δράστη που χειροδίκησε εναντίον της βουλευτού του ΚΚΕ μπορεί να εκληφθεί σαν μεμονωμένο γεγονός.

Προσωπικότητες και κόμματα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε φαύλο καθεστώς , ιδεολογίες που ασθένησαν και απεβίωσαν ταχύτατα, ηθικές στρεβλές, ανύπαρκτα πρότυπα, ψεύτικες ευδαιμονίες  έχτισαν οικοδόμημα παρακμιακό.

Ο κίνδυνος διολίσθησης της κοινωνίας είναι πλέον ορατός, η φασίζουσα συμπεριφορά είναι εμφανής, το πολιτικό σύστημα άνοιξε την αγκαλιά του σε ακραία σχήματα.

Ουδεμία έκπληξη δημιουργεί το χθεσινό περιστατικό.

Είναι κατάληξη της μισαλλοδοξίας, του φανατισμού , της πόλωσης.

Είναι άθλια επίθεση άνανδρου ανδρός, είναι λεβέντικη στάση γυναικός, είναι μαύρη σελίδα για το κανάλι και τον συμπαθή παρουσιαστή του, που χάριν της ακροαματικότητας, θυσίασαν τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Είναι η παγερή και αδιάφορη στάση πρώην υπουργού, που απαξίωσε να ασχοληθεί με τα νερά και τα χαστούκια που χόρευαν δίπλα του.

Η χθεσινή  άθλια συμπεριφορά ράπισμα ηχηρό σημαίνει.

Ράπισμα στην ελευθερία της έκφρασης, στις δημοκρατικές διαδικασίες, στην ισότητα των φύλων, στην ενημέρωση, στην κρίση των πολιτών.

Μια κρίση που επαινεί , σε μεγάλο ποσοστό, τον δράστη, βρίζει χυδαία τη παθούσα, δίνει το μήνυμα αύξησης του ποσοστού του κόμματος του χειροδικήσαντα στις προσεχείς εκλογές.

Μια κοινωνία σε πλήρη αρμονία με το πολιτικό σύστημα.

Και οι δύο ,με σταθερά βήματα οδηγούν τους κακόμοιρους πολίτες στη καταστροφή.- 

Περί εύηχων λύσεων για τους μετανάστες

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Οι απόψεις των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας για τους μετανάστες είναι εν πολλοίς γνωστές. Παρουσιάζει όμως ενδιαφέρον η θέση για «σταδιακή παραχώρηση ταξιδιωτικών εγγράφων για το μεγάλο όγκο των μεταναστών που επιθυμούν να αποχωρήσουν από το ελληνικό έδαφος». (Δηλώσεις Α. Τσίπρα της 1/6/2012)

Η Ελλάδα έχει υπογράψει τη Συμφωνία του Σένγκεν στις 6 Νοεμβρίου του 1992. Η Συμφωνία αυτή αναφέρεται στην κατάργηση των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ (ή σωστότερα των 30 ευρωπαϊκών κρατών –ακόμη και μη μελών της ΕΕ– που την αποδέχονται). Η Συμφωνία (το κεκτημένο) Σένγκεν έχει ενσωματωθεί στην «Συνθήκη του Άμστερνταμ» (1999) εισάγοντας εύλογα ένα σύνολο κανόνων για τους κατοίκους τρίτων χωρών, που μεταβαίνουν στην ΕΕ.

Η όλη προαναφερθείσα διαδικασία επιβάλλει καταρχάς μια από κοινού συνεννόηση για οτιδήποτε σχετικό με τη Συμφωνία Σένγκεν, κάτι που επιτυγχάνεται με επιμέρους συμφωνίες ανάμεσα στα κράτη-μέλη (π.χ. Δουβλίνο ΙΙ).

Μονομερείς πράξεις κυβερνήσεων κρατών–μελών για χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων σε μετανάστες, θα οδηγήσει σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 2 της Συμφωνίας Σένγκεν στην προσωρινή αναστολή της Συμφωνίας σε βάρος του κράτους που εξέδωσε τα εν λόγω έγγραφα. Αναλυτικότερα προβλέπεται ότι: «Ένα συμβαλλόμενο μέρος μπορεί… όταν το επιβάλλει η δημόσια τάξη ή η εθνική ασφάλεια, να αποφασίσει ότι για μια χρονική περίοδο θα πραγματοποιηθούν στα εσωτερικά του σύνορα εθνικοί συνοριακοί έλεγχοι..».Εναπόκειται στο ενδιαφερόμενο κράτος να ορίσει το περιεχόμενο της «δημόσιας τάξης».

Από την άλλη η παράγραφος 1 του άρθρου 5 της ίδιας Συμφωνίας αναφέρει ότι: «Μπορεί να επιτραπεί η είσοδος στο έδαφος των συμβαλλομένων μερών… σε αλλοδαπούς που ανταποκρίνονται στις ακόλουθες προϋποθέσεις…»

Σύμφωνα με το ανωτέρω, ακόμη λοιπόν και αν κάποιος μετανάστης φέρει ταξιδιωτικά έγγραφα που εκδόθηκαν από ένα κράτος-μέλος, η χώρα υποδοχής δε δεσμεύεται να τον δεχθεί στο έδαφος της.

Συμπέρασμα: Αν η οποιαδήποτε κυβέρνηση της Ελλάδας παραβεί τα όσα συμφωνήθηκαν κατά τη Συνθήκη Σένγκεν και τα όσα ακολούθησαν, θα ζήσει τα ακόλουθα:

1-      Οι Έλληνες πολίτες θα χάσουν το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης, κατά τα προβλεπόμενα στην εν λόγω Συνθήκη και θα είναι υποχρεωμένοι να φέρουν διαβατήριο μαζί τους κατά τη διέλευση των συνόρων και να υπόκεινται σε κάθε μορφής ελέγχους.

2-      Όλοι οι περιχαρείς μετανάστες που θα πάρουν τα οποιαδήποτε πολυπόθητα ταξιδιωτικά έγγραφα για να μεταβούν σε ένα άλλο κράτος της ζώνης Σένγκεν, θα επιστρέψουν στην Ελλάδα με την επόμενη πτήση ή με οτιδήποτε άλλο μέσο μεταφοράς επέλεξαν, καθώς ουδείς υποχρεώνεται να τους δεχθεί στο έδαφός τους, σύμφωνα με τα δυο προαναφερθέντα άρθρα.