ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Κατά τον φιλόσοφο Αριστοτέλη, όταν  η φύση είναι η αιτία, τα ομοφυλόφιλα άτομα δεν είναι ανήθικα, όπως και οι γυναίκες δεν είναι ανήθικες, επειδή έχουν παθητική και όχι ενεργητική συμμετοχή στην ερωτική συνομιλία.(Ηθικά Νικομάχεια).

            Στη πορεία όμως των αιώνων και στην εξελιξη των κοινωνιών, την αλλαγή των ηθών, τη προοδευτική αντίληψη, ίσως και την ευρύτητα της σκέψης, δημιουργήθηκε πιο ανεκτική στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους, η δε ομοφυλοφιλία  αντιμετωπίζεται πλέον σαν μία κατάσταση φυσική και όχι σαν μια ελεύθερη επιλογή η διαστροφή.

            Πάντοτε όμως υπήρχαν θέσεις αρνητικές, τιμωρητικές, θέσεις που περιθωριοποιούσαν τους ομοφυλόφιλους, τους φυλάκιζαν, τους διαπόμπευαν, τους διαφοροποιούσαν από τους υπόλοιπους ανθρώπους, τους ανάγκαζαν και τους ωθούσαν σε αυτοκτονίες και σε καταθλίψεις.

            Ακόμη και σήμερα, σε πολλές χώρες, η αντιμετώπιση των ομοφυλόφιλων είναι σκληρή και αδυσώπητη, οι ομοφυλόφιλοι εκδιώκονται, χαρακτηρίζονται μιαροί, επικίνδυνοι, σε αντίθεση με την αποδοχή που έχουν σε κοινωνίες πιο προοδευτικές, πιο πολιτισμένες και με μικρότερο θρησκευτικό φανατισμό.

            Και ενώ από ιατρικής πλευράς η ομοφυλοφιλία ακόμη δεν έχει διευκρινισθεί πλήρως ως προς τα αίτια που την δημιουργούν, από νομικής θέσης μπορεί να υποστηριχθεί θερμά ότι η κοινωνική αποδοχή της, αναγκάζει και επιβάλλει την αλλαγή νομοθεσίας, που αναφέρεται στα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και ιδιαίτερα σε αυτά που απορρέουν από το σύμφωνο συμβίωσης,που διασφαλίζει τα ζευγάρια του ίδιου φύλου, τα προστατεύει, δεν τα εκθέτει σε κινδύνους, δεν τα εξευτελίζει.

            Με την αξιοπρέπεια λοιπόν να είναι η κυρίαρχη στάση των ομοφυλόφιλων, την απουσία πρόκλησης, το τέλος των gay parades που τους γελοιοποιούν, είναι βέβαιο ότι οι τελευταίοι θα βρούν το δρόμο τους σε όλους τους τομείς της ζωής και όχι μόνο στους καλλιτεχνικούς χώρους.-

Το μη χείρον βέλτιστον…

Στην ίδια την υπόσταση της ανθρώπινης φύσης του κάθε ανθρώπου ανήκει η προσπάθεια να αποφεύγει οτιδήποτε τον βλάπτει. Είναι επίσης έργο της λογικής του ανάμεσα σε δύο κακά, που τον απειλούν να επιλέγει εκείνο, που τον βλάπτει λιγότερο. Η λογική της επιλογής του ελαχιστότερου από τα κακά έχει τόσο βαθιές ρίζες, όσο και ο άνθρωπος. Τους τελευταίους όμως αιώνες η φυσική αυτή επιλογή αποτελεί μία από τις κυριότερες μορφές εκβιασμού των λαών με διάφορους τρόπους.

Ιστορικά στοιχεία για την επιλογή του μικρότερου κακού

Με την εξάπλωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια η έχθρα που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους Ορθόδοξους και Καθολικούς Χριστιανούς είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο ώστε οι ορθόδοξοι να προτιμούν την υποταγή στους Οθωμανούς, μέσα από το δίλημμα “Κάλλιο τους Μουσουλμάνους παρά τους Καθολικούς”. Οι δε Μουσουλμάνοι «διπλωματικά» φυσικά, επέτρεπαν στους υποδουλωμένους λαούς τους να διατηρούν την σχετική αυτοτέλεια της θρησκείας τους μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η επιλογή του μικρότερου κακού στις ΗΠΑ και στην ΕΕ

Από τα τέλη του 18ου αιώνα και μετά η επιλογή του ελάχιστου κακού αποτελούσε ίσως μια από τις πιο δυναμικές αλλά και επιτυχημένες, τεχνικές χειραγώγησης των λαών. Δεν υπάρχει σχεδόν χώρα στον κόσμο η οποία να μην εφαρμόζει το ως άνω «ρητό» για όλα σχεδόν τα μικρά και μεγάλα θέματα της πολιτικής της σκοπιμότητας.

Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ από την εποχή του Ψυχρού πολέμου  μέχρι και σήμερα εφαρμόζει τη στρατηγική συνεχών ανατροπών των εκλεγμένων δημοκρατικών ή μη κυβερνήσεων με την εγκαθίδρυση ακόμη και δικτατορικών καθεστώτων. Αυτό σε αντιστάθμισμα του ελάχιστου κακού σε σχέση με το μεγαλύτερο, όπως εμφανίστηκε «ο κίνδυνος από μία μη φιλική προς τις ΗΠΑ  ή από μία κουμουνιστική κυβέρνηση μιας χώρας».

Στις Ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζεται επίσης το ίδιο σκηνικό. Η λογική του ελάχιστου κακού οδήγησε το Γαλλικό λαό στις εκλογές του 2002 να ψηφίσει Ζακ Σιράκ, προκειμένου να μην εκλεγεί ο «ακροδεξιός» Ζαν Μαρί Λεπέν. Σήμερα αντίθετα ψηφίζει κατά των αστικών κομμάτων την ακροδεξιά κόρη του Μαρίν Λεπέν, ως ελάχιστο κακό σε σχέση με το  θεωρούμενο μεγαλύτερο, το  μεταναστευτικό - προσφυγικό ρεύμα. Δεν είναι σαφώς ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που ένας λαός αποφασίζει με δεδομένο ένα παρόμοιο δίλημμα, και αυτό ισχύει, λίγο πολύ, για όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες.

Η εφαρμογή της επιλογής του μικρότερου κακού στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα τα πρώτα πολιτικά διλήμματα είχαν τη μορφή  «δημοκρατία ή κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός» και «δεξιά ή αντιδεξιά ή και άκρα αριστερά», με το λαό να πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο ελάχιστο κακό δηλαδή ανάμεσα σε ένα κόμμα που δεν το εμπιστεύεται και σε ένα άλλο, που ίσως το φοβάται. Μεταπολεμικά η θεωρία του μικρότερου κακού εκφράστηκε με διαφορετικούς τρόπους πιέζοντας συνεχώς το τμήμα του λαού, που θεωρητικά θα υπέφερε περισσότερο από τις αντιλαϊκές επιλογές. «Πότε για να λήξει το μετεμφυλιακό καθεστώς, πότε για να φύγει η επάρατος δεξιά, πότε για να μην κυριαρχήσει η αριστερά». Η θεωρία της «χαμένης ψήφου» αποτελεί μια μορφή του ίδιου εκβιασμού. Σε αυτήν οι ψηφοφόροι καλούνται να μη ψηφίσουν το κόμμα της προτίμησής τους, αν δεν είναι «κόμμα εξουσίας», αλλά να ψηφίσουν ένα από τα κόμματα, που διεκδικούν την εξουσία. Με αυτό τον τρόπο πριμοδοτείτο ο δικομματισμός ή ο διπολισμός, δηλαδή η συνεχής χειραγώγηση του λαού.

Μετά την οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 στη χώρα μας, η τεχνική αυτή του εκβιασμού των μαζών χρησιμοποιήθηκε επισταμένα με συνέπεια να λάβει μεγάλες διαστάσεις. Όλος ο κυβερνητικός και κρατικός μηχανισμός, όλοι οι οικονομικοί και επικοινωνιακοί μηχανισμοί στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό χρησιμοποιούν σαν κύριο μοχλό πίεσης τη θεωρία του μικρότερου κακού, ζητώντας ολοένα και μεγαλύτερες «θυσίες» από τον ελληνικό λαό. Τα διλήμματα αυτά οδήγησαν στην απώλεια σημαντικών κοινωνικών και  οικονομικών δικαιωμάτων για μεγάλους αριθμούς Ελλήνων πολιτών.

 «Καλύτερα ανασφάλιστος, ή έστω εργαζόμενος με 500 ευρώ και χωρίς άλλα δικαιώματα ή ακόμη ωρομίσθιος ή συμβασιούχος ή ακόμη μερικής - κατά το όνομα - απασχόλησης, παρά άνεργος».

 «Καλύτερα μειώσεις μισθών, συντάξεων, λοιπών παροχών, κατάργηση της κοινωνικής πρόνοιας, της δωρεάν υγείας, και πολλών άλλων  δικαιωμάτων αλλά με παραμονή στην Ευρωζώνη, παρά η επιστροφή στη Δραχμή, η οποία αντιπροσωπεύει γενικότερα την καταστροφή και το χάος».

Οι εκβιασμοί με τη μορφή της επιλογής του μικρότερου κακού δεν έχουν τέλος στη σημερινή Ελλάδα. Δυστυχώς για όλους οι φυσικοί τους αυτουργοί αλλάζουν διαχρονικά, αλλά οι εκβιασμοί συνεχίζονται.

Η αντιμετώπιση της επιλογής του μικρότερου κακού

Εφόσον  η επιδίωξη του μικρότερου κακού είναι μια φυσιολογική επιλογή του κάθε ανθρώπου, ανακύπτει το μέγα ζήτημα αν είναι εφικτό και με ποιο τρόπο είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν οι συνέπειές του. Πως είναι δυνατόν δηλαδή, να διαχωριστεί η φυσική ανθρώπινη επιλογή από την αναγκαστική μέσω ενός ωμού πολιτικού, εργοδοτικού ή άλλου τύπου εκβιασμού.

Υπάρχει η λύση, αρκεί οι άνθρωποι να αξιοποιήσουν την εμπειρία τους. Να λαμβάνουν  υπόψη τους τι συνέβαινε στο παρελθόν, κάθε φορά που είχαν ως επιλογή το μικρότερο κακό και αν αυτό τους οδηγούσε τελικά σε μεγαλύτερο κακό από αυτό που ήθελαν να αποφύγουν. Να προσπαθήσουν σοβαρά ώστε να αντιληφθούν τι πραγματικά κρύβεται ακριβώς, πίσω από κάθε δίλλημα που τίθεται  και για το οποίο πρέπει να λάβουν κάποια σημαντική απόφαση.  

Οι άνθρωποι πρέπει να κατανοήσουν ότι η επιλογή του μικρότερου κακού δεν σημαίνει αντίστοιχα και την αποφυγή του θεωρούμενου ως μεγαλύτερου ή και του πλέον επαχθέστερου. Η απόφαση με βάση την εμπειρία αλλά και την κοινή λογική και όχι με το συναίσθημα ή την κατευθυνόμενη πληροφόρηση είναι η πλέον ενδεδειγμένη λύση. Το πρόσφατο παρελθόν της «κρίσης», μας δίδει άπειρα παραδείγματα, για να κατανοήσουμε πλήρως, τα όποια «κακά» προέκυψαν με την επιλογή του μικρότερου κακού από τις συγκεκριμένες αποφάσεις του Ελληνικού λαού. Δεν πρέπει επίσης να λησμονούμε όλοι ότι όλα δεν είναι «άσπρο ή μαύρο», αλλά ότι υπάρχουν και οι ζώνες του γκρι.

ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΡΝΕΙΑ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Επειδή μερικές ανακοινώσεις, πληροφορίες, έρευνες υιοθετούνται μάλλον εύκολα, εάν δεν υπάρχει διαμαρτυρία, αντίδραση, διαφωνία, καταγγελία, η στήλη είναι υποχρεωμένη να καταγγείλει τόσο την έρευνα του καθηγητή Λάζου, όσο και τη δημοσίευση των Αγγλικών TIMES, που με θράσος δημοσιεύουν ότι νεαρές φοιτήτριες στην Ελλάδα εκδίδονται για δύο ευρώ, δεχόμενοι την τριετή έρευνα του επιστήμονα, που παραποιώντας αριθμούς και ιδιότητες, γενικεύει ένα πρόβλημα υπαρκτό και ταυτόχρονα παγκόσμιο, δυσφημώντας τόσο τις νέες κοπέλες, όσο και τη χώρα ολόκληρη.

            Είναι γνωστό σε όλους ότι οι έρευνες μαγειρεύονται κατά το δοκούν, τα αποτελέσματα ακολουθούν την επιθυμία του ερευνητή, το όλο υποκαθιστό το μέρος, η μειοψηφία εμφανίζεται σαν κάτι το απόλυτο και τα εντυπωσιακά αποτελέσματα συγκινούν, συγκλονίζουν και προσδίδουν στον ερευνητή τη δυνατότητα αναγνώρισης και θαυμασμού.

            Τόσο οι φοιτητές, όσο και οι φοιτήτριες σπουδάζουν κάτω από άσχημες οικονομικά συνθήκες, εργάζονται έντιμα όμως πολλοί από αυτούς, για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και να βοηθήσουν τους γονείς τους που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν πλέον.

            Είναι  λυπηρό λοιπόν, όταν από το στόμα Έλληνα επιστήμονα διοχετεύονται πληροφορίες και συμπεράσματα, ανακριβή κατά την άποψη του γράφοντος, για νέους ανθρώπους, που κατά την έρευνα έχουν αντικαταστήσει στην πορνεία τις αλλοδαπές  και επιδίδονται σε αγοραίο σεξ έναντι μιας τυρόπιτας.

            Ας μας ενημερώσει ο ερευνητής για το ποσοστό των εκδιδομένων στο σύνολο του πληθυσμού, την ιδιότητα των ιερόδουλων , τις ανάγκες που τις ώθησαν σε αυτό που κάνουν, γιατί διαφορετικά η έρευνα θα ομοιάσει τις καθημερινές ροζ ιστορίες των φυλλάδων, που ανακαλύπτουν σχέσεις ακολασίας πεθερού και γαμπρού, πεθεράς και νύφης, παντρεμένων γυναικών σε σεξ και βία με Αλβανούς κλπ.

            Η στήλη να θυμίσει ότι η φτώχεια δεν συνδέεται με την πορνεία, δεν είναι αναγκαία συνθήκη η πενία για να ακολουθήσει μία γυναίκα αυτό το δρόμο, αλλά η ανηθικότητα, το εύκολο κέρδος, η τάση και η κλίση προς την έκδοση, είναι σοβαροί λόγοι που ωθούν τους νέους στη πορνεία.

            Όσον αφορά δε τους TIMES, ας ασχοληθούν με την ομοφυλοφιλία στη χώρα τους που είναι υποχρεωτική, με τη κτηνοβασία στη κεντρική Ευρώπη-σημερινό ρεπορτάζ από την Ελβετία αναφέρει τις στενές σχέσεις Ελβετών και αλόγων-και ας αφήσουν τη χώρα μας να προσπαθεί να ξεπεράσει τη κρίση της.-

«Και εις άλλα, … με υγείαν»

Εμείς….

Η  πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών προξένησε διπλή ζημία σε εκατοντάδες χιλιάδες μετόχους, αλλά και στους Έλληνες φορολογούμενους. Ως γνωστόν οι ελληνικές τράπεζες είχαν ανακεφαλαιοποιηθεί το 2013 με 28,6 δισ. ευρώ (25 δισ. από το ΤΧΣ και 3,6 δισ. ευρώ από ιδιώτες). Το 2014 έγινε νέα ανακεφαλαιοποίηση όπου συμμετείχαν αποκλειστικά ιδιώτες με 8,3 δισ. ευρώ. Δηλαδή, μιλάμε για ενίσχυση της ρευστότητάς τους μέσα σε δυο χρόνια της τάξης των 37 δισ. ευρώ. Το 2015, τα διάφορα ξένα fund, τα οποία με μεγάλη προθυμία κάλυψαν προσφάτως τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, μόλις με την καταβολή 6-7 δισ. ευρώ απέκτησαν τον έλεγχο των συστημικών τραπεζών. 

Με τα 25 δισ. που είχε συνεισφέρει το ΤΧΣ στην ανακεφαλαιοποίηση το 2013 είχε αποκτήσει το 83,7% της Alpha Bank, το 95% της Eurobank, το 84,4% της Εθνικής και το 81% της Τραπέζης Πειραιώς. Το αρχικό σχέδιο ήταν, όταν εξυγιαίνονταν οι τράπεζες και επέστρεφαν στην κανονικότητα, το ΤΧΣ να πωλούσε τις μετοχές του σε ιδιώτες επενδυτές και τα χρήματα να επέστρεφαν στο κράτος το οποίο τα δανείστηκε για να σώσει τις τράπεζες και την οικονομία γενικότερα. Μετά την πρόσφατη επιτυχή ανακεφαλαιοποίηση, η συμμετοχή του ΤΧΣ στις τέσσερις συστημικές τράπεζες έχει περιοριστεί περίπου στο 11% για την Alpha Bank, στο 2,4% για την Eurobank, στο 33% για την Εθνική και στο 22% για την Τράπεζα Πειραιώς.

Ενώ όλοι σχεδόν οι Έλληνες πολίτες δυσκολεύονται να καταβάλουν περί τα 2,5-3 δισ. το χρόνο των φόρων του ΕΝΦΙΑ, λόγω άστοχων χειρισμών (!) χάνονται σε 6-9 μήνες μόνο από τις τράπεζες, το ισοδύναμο του ΕΝΦΙΑ δέκα ετών. Οι απώλειες που έχουν υποστεί οι Έλληνες ως δανειστές του ΤΧΣ ή ως μέτοχοι των τραπεζών δεν περιορίζονται στα κεφάλαια του ΤΧΣ. Από τις τράπεζες έχουν αποσυρθεί μόνο το 2015 περί τα 40 δισ. ευρώ τα οποία δεν εμφανίζουν διαθέσεις επιστροφής. Όλοι θα πρέπει τώρα να αποπληρώσουμε ένα πρόσθετο χρέος, επί πλέον των 10 δισ. ευρώ, το οποίο θα είχαμε αποφύγει εάν η οικονομία συνέχιζε την πορεία εξόδου από την ύφεση, στην οποία αυτή είχε εισέλθει το 2014, αλλά εκτροχιάστηκε αναιτίως το 2015.

Ήταν αναγκαίο αυτή να γίνει δια της μεθόδου του book building που επιλέχθηκε; Τα ξένα funds το απαίτησαν για να εισφέρουν στα κεφάλαια του τραπεζικού μας συστήματος και εμείς τους το δώσαμε. Το δίλλημα ήταν ότι διαφορετικά ορισμένες τράπεζες θα κινδύνευαν είτε να διαιρεθούν σε good και bad bank, είτε να ανακεφαλαιοποιηθούν με κούρεμα των καταθέσεών τους. Και στις δυο περιπτώσεις, η μεν επιστροφή των καταθέσεων θα ήταν πλέον ανέφικτη, καθώς τα capital controls δεν θα αίρονταν στο άμεσο μέλλον, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτη και η επιστροφή στην ανάπτυξη, η δε παραπαίουσα επί μακρόν ελληνική οικονομία δεν θα άντεχε ένα τέτοιο σοκ, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα λειτουργούσε ως χαριστική βολή.

Ο επιλεχθείς τρόπος ανακεφαλαιοποίησης και οι συνέπειές του, συνιστούν την πρώτη ορατή και ίσως ανεπανόρθωτη ζημία της ελληνικής οικονομίας. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν αυτήν τη στιγμή περί τα 107 δισ. ευρώ κόκκινα δάνεια. Από τα δάνεια αυτά το μεγαλύτερο ποσοστό αφορά επιχειρηματικά δάνεια. Οι περισσότερες από τις επιχειρήσεις αυτές που δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους σίγουρα θα αλλάξουν χέρια αντί πολύ χαμηλού τιμήματος. Οι υπόλοιπες βλαβερές συνέπειες που η ανακεφαλαιοποίηση έχει προκαλέσει, θα αποκαλύπτονται σταδιακά το επόμενο διάστημα, καθώς θα μετατρέπονται σε ύφεση και θα απαιτούν τη λήψη νέων μέτρων για να καλυφθεί το νέο δημοσιονομικό κενό.

 Οι Ευρωπαίοι…

Το τελευταίο που τους ενδιαφέρει αυτή την χρονική περίοδο, είναι αν έχασαν οι επενδυτές τις συμμετοχές τους στο κεφάλαιο των ελληνικών τραπεζών ή αν ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει περισσότερο χρέος περισσότερο από το αναγκαίο. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είναι αποκαλυπτική της ευρωπαϊκής αδιαφορίας για το πραγματικό αποτέλεσμα της διάσωσης και τους όρους επίτευξής του. «Αν καταφέρουν να σωθούν οι Έλληνες κάτω απ’ αυτές τις ακραίες συνθήκες διάσωσης, καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς.» Τελευταία δε, οι όροι διάσωσης της χώρας έπαψαν πλέον να διαμορφώνονται στο τραπέζι της ευρωζώνης, στο οποίο τυπικά είμαστε μέλη, για να μεταφερθούν στο τραπέζι της διεθνούς πολιτικής, στο οποίο εμείς δεν συμμετέχουμε

Περιμένουμε, λοιπόν, με αγωνία τις όποιες αποφάσεις των ξένων κύκλων. Και είμαστε βέβαιοι ότι αυτή τη φορά θα μας τις επιβάλουν χωρίς κανένα δισταγμό ή δεύτερη σκέψη οποιοδήποτε μέτρο, οικονομικό, πολιτικό ή άλλο, τυχόν κρίνουν ότι είναι προς το συμφέρον τους προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουν την οικονομική, πολιτική αλλά και την πίεση από την τρομοκρατία που δέχονται. Εάν μάλιστα τους συμφέρει να μας χρησιμοποιήσουν ως αποδιοπομπαίο τράγο, δεν θα χρειαστεί να το σκεφτούν ή να προσπαθήσουν και τόσο πολύ. Είμαστε ιδανικοί για το ρόλο αυτό υπό τις επικρατούσες συνθήκες. Η πολιτική ελίτ η οποία κυβερνά αυτό τον τόπο απέδειξε περίτρανα – σε όλο το πολιτικό της εύρος –  ότι είναι πολύ κατώτερη των περιστάσεων.

Και το τελικό…

 Ποιος, άραγε, θα διαχειριστεί αυτές τις συνθήκες στο εκρηκτικό περιβάλλον που βιώνουμε το διάστημα αυτό εντός και εκτός της χώρας; Στην κυβέρνηση εξακολουθούν να πιστεύουν πως η δημιουργία αναπτυξιακής τράπεζας χωρίς κεφάλαια (!), δύναται με στοχευμένες κινήσεις να ανατάξει την οικονομία. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση βρίσκεται σε κατάρρευση (!) και δεν  λειτουργεί πλέον ως συνταγματικό αντίβαρο. Τέλος, απομένει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να αναλάβει πρωτοβουλίες, που ίσως δεν περιγράφονται στο Σύνταγμα, αλλά τις οποίες επιτάσσουν οι παρούσες δύσκολες για τη χώρα μας καταστάσεις. Αναμένουμε, συνεπώς, να δούμε τις πρώτες εξελίξεις και από την προσεχή συνάντηση των πολιτικών αρχηγών μαζί του.

Η αναδιανομή πλούτου…

Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική καταστροφή της χώρας μετά από 6 χρόνια συρρίκνωσης της Ελληνικής Οικονομίας, είναι τουλάχιστον εμφανής σε όλους. Αν προχωρήσουμε και σε εθνική καταστροφή θα εξαρτηθεί από τις διεθνείς συγκυρίες, γιατί η παραπάνω αδυναμίες της χώρας δεν θα της επιτρέψουν εύκολα να αποτρέψει ατυχείς καταστάσεις πέριξ αλλά και εντός των συνόρων της.

Είναι επίσης αναμφισβήτητο γεγονός ότι, το Ελληνικό Κοινοβούλιο ψηφίζει με συνεχείς ρυθμούς, σύμφωνα και με τις οδηγίες των δανειστών μας, την μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έγινε τα τελευταία χρόνια στη χώρα, με τελευταία κλασσικά παραδείγματα, την υπερφορολόγηση και  την κατάργηση προστασίας της πρώτης κατοικίας και μάλιστα μέσα σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία δημοσιοποιήθηκαν στον τύπο προστατεύεται πλήρως μόνο το 25% των δανειοληπτών στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας. Η αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών καθυστερεί σκοπίμως, ενάντια και στη σχετική απόφαση του ΣτΕ (Νοέμβριος 2014), ενώ συνεχίζουν να βεβαιώνονται από το Κράτος πλείστοι φόροι επί των ακινήτων σε εντελώς πλασματικές τιμές.

Η ελληνική οικονομία έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο με ασύμμετρες συνέπειες. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν πως, 2,8 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην παραγωγική οικονομία, φορολογούνται για να συντηρούν 1,2 εκατομμύρια υπαλλήλους του δημοσίου και του ευρύτερου δημοσίου τομέα, 3 εκατομμύρια συνταξιούχους, περί τα 1,5 εκατομμύρια ανέργους και φυσικά την οικογένεια και τον εαυτό τους.

Πρόσφατη μελέτη του ΣΕΒ έχει καταλήξει στο παρακάτω συμπέρασμα. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε έναν παραγωγικό και  πολύ καλά αμειβόμενο, εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος λαμβάνει υψηλό μισθό πάνω από τα υφιστάμενα μεγέθη της αγοράς. Αν ο εργαζόμενος λαμβάνει μισθό €2780, το Κράτος απορροφά με την φορολογία €3448 και ο εργοδότης έχει ως δαπάνη μισθοδοσίας του €6228.

Στα ακίνητα μετά από 6 χρόνια υποτίμησης των τιμών κατά 50%-60% από τα προ κρίσης επίπεδα, αυτά φορολογούνται με τιμές προ κρίσης, αλλά όταν τα κατάσχουν και τα πλειστηριάσουν η οφειλή θα μειωθεί μόνο για το ποσόν που θα πωληθούν. Στις προφανώς στημένες δημοπρασίες θα πωλούνται τα περισσότερα διαμερίσματα σε fund-κοράκια, ίσως και για το 10% της πραγματικής εμπορικής τους αξίας.

Όλα αυτά αποτελούν μία άνευ προηγουμένου ανακατανομή πλούτου στη χώρα, που φτωχοποιεί τη μεσαία οικονομική τάξη, με συνέπειες οι οποίες θα είναι σε λίγο χρονικό διάστημα ασύμμετρες και εκτός ελέγχου. Απαιτείται άμεσα αλλαγή της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής, που οδηγεί σε ένα συνεχές σπιράλ ύφεσης άνευ ουδεμιάς προοπτικής. Ελπίζοντας ότι οι πολιτικοί μας δεν έχουν αυταπάτες!

Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΛΛΑΧ

H Ιαπωνία είναι μια χώρα χωρίς πλούσιο υπέδαφος και ενεργειακές πηγές.
Καταστράφηκε δυο φορές με πυρηνική ενέργεια.
Μιλά μια απίστευτα δύσκολη γλώσσα και είναι  ένα νησί με εξωφρενικό αριθμό κατοίκων για την έκτασή του.
Πως καταφέρνει να αποτελεί την δεύτερη δυνατότερη και αυτοτελή οικονομία του πλανήτη και να δημιουργεί υψηλής ποιοτικής αξίας  διαβίωση στους πολίτες της και διαρκώς αναπτυσσόμενη τεχνολογία  και εφαρμογές στην βέλτιστη επίλυση προβλημάτων? Για τον καθηγητή οικονομίας και φιλοσοφίας Stefano D” Anna η απάντηση ειναι η δύναμη της σκέψης τους, που πάντα έχει όραμα και συντονισμό ενεργειών. Η Συμφωνία στον σκοπό και το όραμα και Ενότητα στην υλοποίηση τους.

Στα δικά μας τώρα. Η έλλειψη συντονισμού και η αντιμαχόμενη και συνεχώς αμφισβητούμενη πραγματικότητα τόσο της χώρας μας αλλά και της ευρύτερης οικογένειας που θέλουμε να ανήκουμε ακόμη, της Ευρωπαϊκής Ένωσης -που το όνομά της φαίνεται να είναι σαν τον εωσφόρο, κατ ευφημισμό ένωση-  είναι  δηλωτικά ότι  υπάρχει βαριά αρρώστια στις κοινωνίες μας και τις δομές της, όπως τις συνηθίσαμε. Και η διάγνωση μάλλον ξεκάθαρη και σαφής, «εκ των αποτελεσμάτων συναγόμενη» είναι ότι  η  αρρώστια μας είναι η κατεξοχήν ανθρώπινη αδυναμία, ο διχασμός. Διχασμός στις σκέψεις και τις πράξεις, των συμφερόντων και των δράσεων.  Διχασμός στην αντίληψη της ωφελιμότητας και της χρησιμότητας,  της πληροφορίας, της αντίληψης , της κατανόησης, διχασμός στην ανάπτυξη σχεδιασμού και στρατηγικής, διχασμός στην εκτίμηση του αποτελέσματος. Διαίρεση των δυνάμεων, διαίρεση των πληθυσμών, διαίρεση  και κατακερματισμός της πληροφορίας, αποσυντονισμός της σκέψης , εξάπλωση του φόβου, εξάπλωση του πανικού. Και στο τέλος παράλυση, ανικανότητα, αδεξιότητα, χαμός και θάνατος. Απελπισία… και όλα αυτά θυσία στην αρχή του «διαίρει και βασίλευε». Που πάμε τελικά; Που σταματά αυτό το κακό;

Διχασμός και διαίρεση και μέχρι να φτάσουμε στην τελική μονάδα του άτμητου συστατικού μας,  έχουμε μάλλον πολύ δρόμο ακόμη. Εκτός αν η εκδοχή του Θεού που λέγεται Αλλάχ μας οδηγήσει στην άτμητη σωτηρία μας, το συντομότερο.

Γιατί όσο και να μας φαίνεται απίστευτο, ανυπόφορο και αδιανόητο το γεγονός ότι ζούμε μετά τον οικονομικό πόλεμο των προηγούμενων ετών, στον 21^ο αιώνα και έναν θρησκευτικό πόλεμο, μεσαιωνικών προδιαγραφών, αυτός αποτελεί και πραγματικότητα και  κτυπά δυνατά τις σειρήνες του και τραγουδά εκκωφαντικά τις ιαχές του. Και όσο και να αντιπαθούμε την ύπουλη αλλά παντοδύναμη ως φαίνεται στρατηγική της ισλαμικής τρομοκρατίας  και ο τρόμος σπέρνεται στα ευρωπαϊκά και όχι μόνο πολιτικά επιτελεία και την κοινή γνώμη, δεν μπορούμε μέσα μας να αρνηθούμε (και οι πιο ειλικρινείς  ίσως  και… να θαυμάσουμε) μια παντοδύναμη ισχύ, ενός πνευματικά συσπειρωμένου στρατού, που έχει αναπτύξει αποτελεσματικά όλες τις πιθανές στρατηγικές εκδοχές του, ενεργοποιώντας κάθε δούρειο ίππο ως εργαλείο: κατατρεγμένες οικογένειες, ανυπεράσπιστα παιδιά, πανέμορφοι νέοι άνδρες με την τεστοστερόνη στην κορυφή, κρυμμένες θηλυκές πανέξυπνες γυναίκες κάτω από την μπούργκα και τη μαντήλα, γνώση μηχανισμών πολεμικών, εκπαίδευση αντοχής ολυμπιακών ​προδιαγραφών, αφοσίωση, αυταπάρνηση και τι να λέμε…

Τι έφταιξε, τι συνέβη, πως ανδρώθηκε τόση δύναμη και δυναμική, που βρήκε το κενό και κυριάρχησε;

Στο όνομα της εκδοχής του Θεού που λέγεται Αλλάχ η ενότητα, η συσπείρωση, η πίστη και η αφοσίωση βρίσκουν για ακόμη μια φορά την απόδειξη της ορμής της κυρίαρχης δύναμης που εγκαταλείπει συνισταμένες για έναν ενιαίο, πνευματικά ισχυρό στόχο.

Η ευρωπαϊκή ήπειρος και η μεσογειακή λεκάνη θα βιώσουν ακόμη μία φορά την απειλή της ισλαμικής ενότητας. Και διχασμένη καθώς υπάρχει για αρκετό καιρό, χαμένη στην ναρκισσιστική και αλαζονική της ομφαλοσκόπηση, θα βιώσει την δύναμη της ενωμένης ιδεολογικά ενέργειας, που είναι πανίσχυρη σε κάθε έκφανση της και μετατρέπει σα τσουνάμι τις συνθήκες σε χαλί στρωμένο για το διάβα της. Φανατισμός! Μπορεί να είναι αυτό το όνομα. Συντονισμός, ίσως και αυτό το όνομα να ταιριάζει. Ενότητα λέγεται και είναι. Ενέργεια τρομακτική σαν αυτή της φωτιάς!

​Η αρρώστια της εποχής μας δεν είναι ούτε ο καρκίνος ούτε το ΑΙDs ούτε ο καταναλωτισμός ούτε η κλιματική αλλαγή και συμφωνώ με τον Stefano D” Anna ξανά. Η αρρώστια της εποχής μας είναι ο διχασμός της σκέψης, η απίστευτη διαιρετική επίδραση της ενοχής και της αλαζονείας , η ​καταστροφική αδυναμία διαχείρισης της γνώσης του καλού και του κακού  που θα καταστρέφει κατ” επανάληψη τους παραδείσους μας.

Γιατί ξεχνάμε, γιατί αποποιούμαστε την «θεϊκή (?)» μας προδιαγραφή για την ενότητα, την αντίληψη ότι είμαστε όλοι Ένα! Πως ότι κάνουμε στον εαυτό μας θα το βρούμε και από τους γύρω μας και το αντίστροφο, πως δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον αλληλοπηρρεασμό και την αναφαίρετη αρχή της δράσης και της αντίδρασης. Του δίνω και παίρνω, του ό,τι σπέρνω αυτό φυτρώνει και ότι άλλη παροιμία ή ρητό μας διδάσκει αυτή την αλήθεια!

Και θα φοβηθούμε, και θα φοβηθούμε και πάλι πολύ, οι του δυτικού κόσμου, θα φοβηθούμε και ίσως, θα προσκυνήσουμε την εκδοχή του Θεού που λέγεται Αλλάχ και ως φαίνεται θα μας φέρει για άλλη μια φορά σε λογαριασμό οδηγώντας μας στη συνείδηση της αδιαίρετης και ενωτικής αλήθειας μας. Άντε και πάλι από την αρχή… η ιστορία, ως φαίνεται επαναλαμβάνεται, γιατί ως μαθητές είμαστε μπουμπούνες. Καλή επιτυχία στις εξετάσεις!

Μαριάννα Τσουλιά

TΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Με εμφανή την αύξηση των τρομοκρατικών κτυπημάτων, σε όλες σχεδόν τις γωνιές της γης, την ανησυχία των πολιτών να εκδηλώνεται με πανικό και τρόμο, τις κυβερνήσεις των χωρών να ανασκουμπώνονται και να προσπαθούν να πάρουν μέτρα, για τη πάταξη της τρομοκρατίας, εισερχόμαστε σε μια ζοφερή περίοδο, όπου  ακόμη και τα πιο οργανωμένα κράτη προβληματίζονται σοβαρά για τη τύχη τους, μπροστά στην έξαρση των φαινομένων που οι ύπουλες και στοχευμένες ενέργειες των τρομοκρατών αιματοκυλούν πόλεις της Δύσης.

            Η εποχή βίας που ζούμε, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, οι θρησκευτικοί φανατισμοί, η περιθωριοποίηση ανθρώπων και εθνών, έχουν σαν αποτέλεσμα την εκδίκηση, τη βαναυσότητα, τις εκτελέσεις αθώων, θυμάτων της διαφορετικότητας, των ανισοτήτων, του αποκλεισμού.

            Η υπεροχή της τρομοκρατίας, μιας σειράς ενεργειών που αποσκοπούν στη πρόκληση τρόμου, που σπείρουν το θάνατο, με τη χρήση σωματικής η ψυχικής βίας, έναντι της νομιμότητας, εκδηλώνεται με τον αιφνιδιασμό, τη πολύ προσεκτική μελέτη των αδυναμιών του κρατικού μηχανισμού, την οικειοθελή η μη αυτοθυσία των μελών της, τα ταυτόχρονα κτυπήματα σε πολυσύχναστα μέρη των πόλεων-στόχων.

            Έναντι αυτών των πλεονεκτημάτων, οι ανεκτικές δυτικές κοινωνίες και οι ηγέτες τους δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τη τρομοκρατία, γιατί η τελευταία αποτελεί ένα από τα πολλά προβλήματα που πρέπει να λύσουν, σε αντίθεση με την αποκλειστική ενασχόληση των τρομοκρατών, στην επιτυχία δηλαδή των αδίστακτων ενεργειών τους.

            Τα κύματα των μεταναστών, προσφύγων και περιθωριοποιημένων ατόμων που καταπνίγουν την Ευρώπη, ασφαλώς και περιλαμβάνουν εκκολαπτόμενους τρομοκράτες που αντί ευγνωμοσύνης,θα πληρώσουν με αίμα τις χώρες υποδοχής τους.

            Πολλά είναι τα αίτια ασφαλώς που πολιτισμένες χώρες   είναι υπεύθυνες για εμφυλίους πολέμους σε τρίτες χώρες, για τους βίαιους θανάτους ηγετών τους- συνεργατών τους κάποτε-, την εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου, το αντίτιμο όμως της εκδίκησης είναι βαρύ, σε ανθρώπινες ζωές, σε οικονομικές απώλειες, σε ψυχικά τραύματα.

            Ασφαλώς η απόδοση  σεβασμού του δυνατού προς τον αδύναμο, η σημαντική βοήθεια,σε πολλούς τομείς, που πρέπει να παρασχεθεί για την ανάπτυξη των φτωχών χωρών, η κουλτούρα που πρέπει να αποκτηθεί, οι ισότιμες σχέσεις είναι μερικοί από τους τρόπους επαναπόκτησης της εμπιστοσύνης από πλευράς των λιγότερο προνομιούχων, για να μην θρηνούμε συνεχώς θύματα.

            Ενέργειες σοβαρές και ειλικρινείς θα δημιουργήσουν ένα πιο εποικοδομητικό περιβάλλον,που θα ευνοεί την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, γιατί η δημοκρατία τρομοκρατείται και αυτή, σε αντίθεση με τα εκ των υστέρων λεχθέντα Δυτικών ηγετών.-

Και τώρα ……τα δύσκολα….

Το πρώτο 9μηνο του έτους υπήρξε μερική στάση πληρωμών  προς το Δημόσιο εκ μέρους των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, λόγω της οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας. Ο συνδυασμός μέρος του εισοδήματος αυτού, το οποίο παρακρατήθηκε και  οδηγήθηκε στην κατανάλωση με την εισροή τουριστικού συναλλάγματος και την εποχική αύξηση της  απασχόλησης λόγω του θέρους δημιούργησε μία στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας.

Το τέλος του Σεπτεμβρίου συνδυάστηκε με τη αρχή της πληρωμής των φόρων εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, αλλά και ο περιορισμός των ευνοϊκών όρων των ρυθμίσεων έχουν διαφοροποιήσει την αρχική εικόνα. Η άποψη η οποία υποστηρίζει ότι η δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδυασμό με τη σαφή μνημονιακή πολιτική της και την έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης είναι αρκετή, ώστε να βελτιώσει το οικονομικό κλίμα, εκ των πραγμάτων δεν δικαιώνεται.

Και για το αληθές: πρότινος δημοσιεύτηκε πως οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο το Σεπτέμβριο, αυξήθηκαν κατά 1,5 δισ. ευρώ και ξεπέρασαν τα 80 δισ. ευρώ. Όταν ο ετήσιος στόχος εσόδων είναι περί τα 45 δισ. ευρώ οι πολίτες χρωστάνε τα διπλάσια. Ο ΟΑΕΕ εξήντλησε την ετήσια κρατική επιχορήγησή του τρεις μήνες πριν το τέλος του έτους και οι ανεξόφλητες οφειλές προς τη ΔΕΗ εκτινάχθηκαν, κατά 500 εκατ. (δηλ. 2,5 δισ. ευρώ).

Στις προβλέψεις για απασχόληση της έκθεσης του ΙΟΒΕ το 26% των επιχειρήσεων του δείγματος προβλέπει πτώση της απασχόλησης στο επόμενο τρίμηνο. Το ποσοστό αυτό ένα μήνα νωρίτερα ήταν στο 18%. Αντίθετα το ποσοστό των επιχειρήσεων που προβλέπει αύξηση της απασχόλησης στο επόμενο τρίμηνο είναι στο 6%.Οι δείκτες για τις εξαγωγές επίσης κατά τον Οκτώβριο επιδεινώθηκαν  έναντι του Σεπτεμβρίου από -17 στο -26.

Οι δείκτες των εξαγωγών και της βιομηχανικής παραγωγής που θεωρούνται πιο αξιόπιστοι για την κατάσταση της οικονομίας σε 3-6 μήνες, ενώ η διακράτηση ρευστότητας 25-30 δισ. ευρώ από ανασφάλεια στα νοικοκυριά δημιουργεί παραμορφώσεις στην καταναλωτική συμπεριφορά. Στην κυβέρνηση, εμφανίζονται να ασχολούνται με την αναδιάρθρωση του χρέους , τα προβλήματα από το οποίο όμως δεν αναμένεται να προκύψουν πριν το 2020.

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν αρνητικό αντίκτυπο στα έσοδα και την οικονομία για τους επόμενους μήνες, το οποίο γίνεται ακόμη πιο εύφλεκτο αν συνυπολογιστούν και τα ποσά των φόρων που αναμένονται να καταβληθούν στο επόμενο χρονικό διάστημα. Αν δε σε όλα αυτά προσθέστε και τη διαφαινόμενη αδυναμία πληρωμών λόγω της υπερφορολόγησης το κλίμα, γενικότερα, γίνεται εκρηκτικό και αναμένεται αργά ή γρήγορα να ξεσπάσει.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…. για τους κυβερνώντες πολιτικούς, οι οποίοι θα πρέπει να λάβουν τις σωστές(!) αποφάσεις απέναντι στα ιδεολογικά τους πιστεύω, αλλά και στο εκλογικό σώμα το οποίο τους υποστήριξε. Αλλά και για τους πολίτες… οι οποίοι θα πρέπει να πειστούν ότι όλα αυτά, είναι μονόδρομος(!) και γίνονται για το καλό το δικό τους, των μελλοντικών γενεών και της χώρας. Τι θα συμβεί; Θα το βιώσουμε όλοι προσεχώς…

Πηγή: ΙΟΒΕ (http://iobe.gr/docs/situation/BCS_01112015_REP_GR.pdf)

Η ΦΑΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

    Ο μεγάλος παρατηρητής των συμβαινόντων αποφάνθηκε ότι κάποιοι μασκοφόροι άνθρωποι πέταξαν τις μάσκες τους γιατί έπρεπε να συσκεφθούν για το καλό της ανθρωπότητας και εξεπλάγη από αυτό που αντίκρυσε, ένα θέαμα δηλαδή αποτρόπαιο, απάνθρωπο, φρικιαστικό.

        Δεκαπέντε διαφορετικά ζώα, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, με ανθρώπινα πόδια, συσκέπτονταν χαμηλόφωνα για τις τύχες του κόσμου, του οποίου είχαν αναλάβει την ευθύνη για το παρόν και το μέλλον του.

      Ο αρχηγός δράκος, έχοντας δίπλα του το λιοντάρι και το φίδι, διεύθυναν και προέδρευαν τα θέματα της ημερήσιας διάταξης που είχαν να κάνουν με την εξόντωση του δέκα πέντε τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού για τη φετινή χρονιά και του είκοσι πέντε τοις εκατό την επόμενη, τη πρώιμη γήρανση του υπόλοιπου πληθυσμού κατά είκοσι χρόνια , ώστε να προσεγγίσουν οι άνθρωποι το προσδόκιμο της ζωής τους.

         Στη διάρκεια της συζήτησης, υπήρχαν κάποιες φωνές πιο ήπιες, από τη καμήλα και το πρόβατο, αλλά αυτές σκεπάστηκαν από ζώα και πτηνά, όπως τον ταύρο, τον γύπα και την ύαινα, επεβλήθησαν των υπόλοιπων και απαιτούσαν την άμεση εφαρμογή του σχεδίου.

        Η  πλευρά των σοσιαλιστών ζώων, του αλόγου, του όνου και του ελαφιού, θεώρησαν τα μέτρα αντιδημοκρατικά, απάνθρωπα και δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν παρών.

        Η χελώνα, κλαίουσα, παρατήρησε ότι θα χάσει όλους τους ανθρώπους-φίλους της, όπως το νάνο Μενέλαο και θα πάθει κατάθλιψη, θα ψηφίσει όμως υπέρ των μέτρων, για να μην διαφοροποιηθεί.

     Τέλος τα μεγαλόσωμα ζώα, ο ελέφαντας, η καμηλοπάρδαλη και το βουβάλι ετάχθησαν με το μέρος του προεδρείου και έτσι η απόφαση ελήφθη με δώδεκα υπέρ και τρία παρών, με αποτέλεσμα, όπως ο μεγάλος παρατηρητής βεβαιώνει, την αρχή του τέλους του κόσμου.-

ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

         άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου    

           

            Κανείς δεν περίμενε από την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση  μέτρα ανακούφισης των μικρομεσαίων, φορολογικές ελαφρύνσεις των πτωχών πολιτών, δικαιότερο καταμερισμό του πλούτου, ποινές στους επίορκους και παρανόμους, προφανώς γιατί η βιωματική εμπειρία που όλοι αποκτήσαμε μας οδηγεί σε συμπεράσματα κάθε άλλο παρά κολακευτικά για τους πολιτικούς άρχοντες, που ζώντας σε άλλο πλανήτη, ουδόλως ενδιαφέρονται για την επιβίωση των Ελλήνων, παρά μόνο για τη διαπλοκή τους με τους επιχειρηματίες-και μάλιστα τους πλουσιότερους εξ αυτών-καθώς και με την εξασφάλιση των απογόνων τους, τουλάχιστον μέχρι τετάρτης γενεάς.

            Θα ήταν όμως παρακινδυνευμένο να ισχυρισθούμε ότι αναμέναμε από μία κυβέρνηση που διαλαλεί ότι θα είναι ανθρώπινη, θα περιφρουρήσει τα χαμηλά εισοδήματα, θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, θα επαναχορηγήσει τα δώρα και άλλα λοιπά ευεργετήματα, να επελαύνει, σαν πεινασμένη ύαινα, στα κεκτημένα, με πόνο και αίμα, δικαιώματα, να ποδοπατεί ψυχές και πνεύματα, να πολτοποιεί προσωπικότητες, να παίρνει μέτρα επαχθή, πρωτοφανή, σκληρά  εναντίον του λαού, διατηρώντας τη χείριστη σχέση κράτους-πολίτη , με μέγιστη ηδονή.

            Την ίδια ηδονή νοιώθουν και τα φερέφωνα της κυβέρνησης, ημερήσιος και ηλεκτρονικός τύπος, που προπαγανδίζουν τα μέτρα τόσο αριστοτεχνικά, ώστε η χώνεψή τους να είναι εύπεπτη.

            Με τον λαό να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, τη τρομοκρατία των τηλεοπτικών καναλιών να κυριαρχεί, πορευόμαστε μόνοι, απροστάτευτοι, αποσβολωμένοι, χωρίς ελάχιστη ικανοποίηση, χαρά, ευχαρίστηση.

            Οι υποψήφιοι του κόμματος της αντιπολίτευσης υπόσχονται, τάζουν, θεσπίζουν αλλαγές, οι ωραίες, ξανθές κυρίες της βουλής παρελαύνουν αυτοθαυμαζόμενες, οι βουλευτές διατηρούν τα κεκτημένα τους, όπως και οι χίλιοι τετρακόσιοι υπάλληλοι της βουλής και ο Βασίλης Λεβέντης, προς έκπληξη όλων, αποτελεί εξαίρεση.

            Το μόνο που απομένει είναι να θαυμάζουμε τους προγόνους μας, μηχανικά και αμήχανα, ενώ ευχής έργο θα ήταν να μας θαυμάσουν κάποτε οι απόγονοί μας.-

Τελικά μας ψεκάζουν…….

Τώρα που οι  εκλογές  αποτελούν πλέον παρελθόν γνωρίζουμε ότι η μεν Κυβέρνηση προχωρά σε μία σκληρή μνημονιακή εφαρμογή, η δε αντιπολίτευση οδηγείται σύσσωμη προς έναν νέου τύπου αντιμνημονιακού αγώνα απέναντι κυρίως  στον Πρωθυπουργό  («δικό σου το Τρίτο Μνημόνιο, δική σου και η εφαρμογή του»). Το γεγονός αξίζει να το προσεγγίσουμε συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και του δημοψηφίσματος, ώστε να εξάγουμε ορισμένα συμπεράσματα τα οποία θα καταδείξουν τον τρόπο σκέψης αλλά και ενεργειών του πολιτικού συστήματος αλλά και του εκλογικού σώματος

. 

Η σύγκριση, κατά την άποψή μας, πρέπει να πραγματοποιηθεί ανάμεσα στα πολιτικά σχήματα (κόμματα) τα οποία στήριξαν το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και έχασαν στις πρόσφατες εκλογές. Η ψήφος του Σεπτεμβρίου, λόγω της λίστας, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ψήφος ισάξια με «δημοψήφισμα». Παράλληλα στο μεσοδιάστημα από το δημοψήφισμα μέχρι τις εκλογές είχαμε τη μεταβολή των αντιμνημονιακών κυβερνητικών πολιτικών δυνάμεων σε μνημονιακές και τη στήριξή τους, στη ψήφιση του τρίτου μνημονίου (συμφωνίας), από όλα τα ονομαζόμενα «φιλοευρωπαϊκά» κόμματα της αντιπολίτευσης.

Παραθέτουμε ορισμένα αριθμητικά στοιχεία  τόσο του δημοψηφίσματος όσο και των πρόσφατων εκλογών Από τους 3.558.864 ψηφοφόρους που είχαν ψηφίσει ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, οι 3.017.822 (περί το 85%) ψήφισαν και πάλι κάποιο κόμμα του ΟΧΙ. Από τους υπόλοιπους 541.042 που είχαν ψηφίσει ΟΧΙ, μόνον οι 110.577 άλλαξαν γνώμη και ψήφισαν κάποιο κόμμα του ΝΑΙ, ενώ 430.465 προτίμησαν να απέχουν. Δηλαδή, μόνον ένας στους πέντε από όσους αφαιρέθηκαν από τα κόμματα του ΟΧΙ, ψήφισε κάποιο κόμμα του ΝΑΙ στις εκλογές. Όλοι οι άλλοι (περί το 80%) απείχαν της εκλογικής διαδικασίας.

Η ανάλυση των παραπάνω στοιχείων μας καταδεικνύει ότι το εκλογικό σώμα έχει αργή μεταστροφή. Ο Έλληνας δεν αλλάζει εύκολα άποψη, ακόμη κι αν διαπιστώσει ότι έχει άδικο. Αρκετοί προτίμησαν να μην ψηφίσουν καθόλου παρά να υποστηρίξουν κάποιο κόμμα του ΝΑΙ. Όσοι τελευταία απείχαν ενώ προηγουμένως είχαν ψηφίσει ΟΧΙ, δεν θα αρκούσαν ώστε να καταστήσουν πλειοψηφικό το ΝΑΙ, ακόμη κι αν αθροίζονταν το σύνολό τους με τους ψηφοφόρους των κομμάτων του ΝΑΙ. Δηλαδή το ΟΧΙ (στην κάθε  μορφή μνημονίου) εξακολουθεί να παραμένει πλειοψηφικό στην ελληνική κοινωνία.

Με δεδομένη τη θέση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων επί του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων που η εφαρμογή του απαιτεί, γεννούνται τα ερωτήματα:  Είναι δυνατόν, να σωθεί μια χώρα όταν ούτε η κυβέρνησή της ούτε ο λαός της πιστεύουν στο Μνημόνιο που υπέγραψε η πρώτη και επικύρωσε ο δεύτερος; Πως η «ευρωπαϊκή» αντιπολίτευση αν και ψήφισε επί της αρχής το Μνημόνιο, σήμερα εμφανίζεται ότι θα αποδέχεται κατά περίπτωση τους εφαρμοστικούς του νόμους; Πως ο αντιμνημονιακός λαός θα  αποδεχθεί τα νέα απαιτούμενα υφεσιακά μέτρα; Διότι περί αυτού πρόκειται, εκτός αν αποδεχθούμε ότι τελικά μας ψεκάζουν!!!

ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…

Γράφει η Μαριάννα Τσουλιά / Διαπιστευμένος διασυνοριακός Διαμεσολαβητής Υπουργείου Δικαιοσύνης* 

Τη Δευτέρα έβρεχε στα Σπάτα Αττικής καταρρακτωδώς. Αστραπές , μπουμπουνητά!

Η  μεγαλύτερη εγγονή μου, κοντά στα πέντε, δηλώνει στη μητέρα της: «Μαμά ακούς κάτι μπουμπουνιές», η μικρότερη κοντά στα δύο, δηλώνει  με τη σειρά της «Μαμά … μπουμπουνιέρες»… Μετά από μια σειρά γάμων όλο το καλοκαίρι η μικρή έφαγε τόσες μπουμπουνιέρες, που τα βλέπει… όλα κουφέτα! Κανείς δεν διόρθωσε κανέναν. Γέλασαν και το παιγνίδι συνεχίστηκε ειρηνικά!

Μου έδωσαν τροφή για σκέψη τα κορίτσια μου:

Ο καθένας βλέπει τα πράγματα με όσες και όποιες εμπειρίες έχει!

Και αν ο απλοποιημένος διάλογος προς τη μητέρα τους, ρίχνει φως στο πως δουλεύουν τα μικρά μυαλουδάκια, φανταστείτε το σε πιο σύνθετη και επαναλαμβανόμενη μορφή, για μας τους μεγαλύτερους.

Προβληματίζομαι με την πυκνότητα των διαλόγων και των απόψεων που φανερώνεται στο facebook! Κάνοντας ένα βήμα πίσω και παρατηρώντας τις διαφορές και τις συμφωνίες, αντιλαμβάνεσαι ότι οι άνθρωποι ομαδοποιούνται κάπως ανάλογα με τις προσωπικά τους βιώματα και τα βιώματα των οικογενειών και του περιβάλλοντός τους. Γι αυτό το λόγο υπάρχουν φιλίες και συνταυτίσεις σε αναρτήσεις αλλά και διαφωνίες ακόμη και έχθρες και χωρισμοί (διαγραφές).

Βλέποντας το ίντερνετ και την απέραντα μεγάλη επιρροή του σε πληροφορία και γνώση αλλά και συναισθήματα και προβολές που δημιουργεί, αντιλαμβάνομαι πως επηρεαζόμαστε επιπρόσθετα -ο καθένας ξεχωριστά και σε μικροσύνολα- από διαφορετικές εμπειρίες (εικονικές / virtual) που εντυπώνονται στον εγκέφαλό μας σαν αληθινές (real). Τείνουμε δε να πιστεύουμε σαν αλήθεια ό,τι κινεί τα συναισθήματά μας και ταιριάζει με τις μνήμες μας.

H ανάγκη έκφρασης και μοιράσματος της εμπειρίας φαίνεται ότι είναι ενστικτώδης και βασική ανάγκη της κοινωνικοποίησης των ανθρώπων. Επιβεβαιώνεται η ύπαρξη  και διασφαλίζεται η επιβίωση έλκοντας ομοϊδεάτες ή «ομο-εμπειριούχους» ! Αυτή η κατάσταση είναι μια εκδήλωση της ίδιας της ζωής και του τρόπου που εξελίσσεται.

Οι εκλογές

Τώρα στις εκλογές, το φαινόμενο ξεδιπλώνεται με μεγαλοπρέπεια. Είναι μια επίδειξη της ανθρώπινης ικανότητας προσαρμογής και επιβίωσης. Αν και μοιραζόμαστε τα ίδια βασικά μέσα δηλαδή εγκέφαλο, μάτια, αυτιά  και λοιπά όργανα, ο καθένας μας μετουσιώνει μοναδικά τις ανθρώπινες δυναμικές. Αγαπάμε (like) ότι μας μοιάζει και ότι δεν φοβόμαστε ότι θα μας βλάψει, εμπιστευόμαστε τους φίλους που είναι μη επικίνδυνοι επιβραβεύοντας την ανάρτησή τους  χωρίς να έχει ακόμη ολοκληρωθεί και χωρίς να τη διαβάσουμε, δημιουργούμε συμμαχίες απέναντι σε έναν κοινό εχθρό, αν αισθανθούμε ισχυροί εκφράζουμε διαφωνία και μπαίνουμε σε διάλογο διεκδίκησης, αν νοιώσουμε απειλή ή κίνδυνο την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια, σιωπή και μη συμμετοχή στην ανάρτηση. Αν ο κίνδυνος γίνει κόκκινος διαγραφή και αναφορά.

Μήπως με τον ίδιο τρόπο δεν ψηφίζουμε;;;! ή απέχουμε;;;!

Όμως από το παράδειγμα των μικρών εγγονών μου διαπιστώνω ότι οι σχέσεις και η επικοινωνία μας θα γίνονται πάντα με την προϋπόθεση της ατομικής μας εμπειρίας. Έτσι κάθε σχέση είναι ουσιαστικά δρόμοι παράλληλοι και κάθε διάλογος «παρεξήγηση» με την κυριολεξία της λέξης δηλαδή μια εξήγηση δίπλα στην άλλη. Όχι ταυτόσημες!

Άρα λοιπόν -προχωρώ τη σκέψη μου- δεν έχουν τόση σημασία οι διαφωνίες όσο ο τρόπος που τις διαχειριζόμαστε. Αν είχαμε την μεγαλοσύνη να δεχτούμε ότι ο άλλος σκέπτεται διαφορετικά και αυτό είναι όλο και όχι ότι κινδυνεύουμε ίσως να είχαμε μια μεγαλύτερη ανάπτυξη γνώσης και αντίληψης και όχι αντιδικίες και εχθρότητες. Ίσως να είχαμε μεγαλύτερες συμμαχίες και συνεργασίες.

Η διάσπαση

Σκεπτόμουν ότι όσο πάει στην Ελλάδα διασπούμε τις πολιτικές μας ανάγκες σε περισσότερα και μικρότερα κόμματα. Η διάσπαση σε μικρότερες κοινωνίες είναι βέβαια ένα χαρακτηριστικό μοτίβο που παίζει πολύ στην ελληνική ιστορία. Για μια χώρα τόσο μικρή η διάσπαση ίσως να φανερώνει την έμφαση στην ιδιωτική μας σκέψη, έκφραση αθεράπευτου φόβου επιβίωσης και την έλλειψη μας σε ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Οι σχέσεις στην Ελλάδα είναι προβληματικές είτε αναφέρονται στις οικογένειες, είτε στις γειτονιές, είτε στις πόλεις, είτε στις δουλειές, είτε στην εσωτερική μας διοίκηση, είτε στην εξωτερική μας πολιτική. Είμαστε συνεχώς σε διαπληκτισμούς, τόνωση των διαφορών, επισήμανση κινδύνων και εχθρικές ή αμυντικές τάσεις. Απόδειξη για μένα είναι τα Δικαστήρια που πνίγονται και δεν μπορούν να διαχειριστούν τις υποθέσεις.

Όμως η θεραπεία έρχεται πάντα μέσα μας πρώτα, με την φώτιση μιας διαδρομής που βγάζει κάπου, με την επίλυση ενός αδιεξόδου! Και για μένα και πίσω από την ανάγκη μου να βελτιώνω τον  ρόλο μου ως διαπιστευμένου διαμεσολαβητή στην επίλυση διαφορών, αυτή η φώτιση ήρθε μέσα από τα δυο παιδιά.

(Εδώ στη Μεγάλη Βρετανία έχουν μια έκφραση «Νο matter what», δηλαδή δεν έχει σημασία τι συνθήκες επικρατούν…)

Η πνευματική και υλική μας ανάπτυξη ίσως να μην εξαρτάται τελικά από το να αλλάξουμε τους ανθρώπους, ίσως να μη σχετίζεται με το τι σκέφτεται ο άλλος και πόσες διαφορές έχουμε μαζί του αλλά να μάθουμε και να ανακαλύψουμε το φως που φωτίζει και τις δικές του σκέψεις  και τις δικές του αλήθειες και να αποδεχτούμε την  ευρύτερη εικόνα και το θαύμα τόσων διαφορετικών εκφάνσεων, που εφόσον επιβιώνουν, αποτελούν επιτυχή και ίσως και αναγκαία μοντέλα ύπαρξης.

Αν παρατηρήσουμε τη Φύση θα δούμε πως τα φυτά και τα ζώα αποδέχονται χωρίς να κρίνουν τις διαφορές. Αν παρατηρήσουμε το ηλιακό μας σύστημα θα δούμε διαφορετικά σώματα να συνυπάρχουν σε παράλληλες διαδρομές χωρίς να κρίνουν το ένα το άλλο!

No matter what…

*Τέως Γενική Διευθύντρια Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης & πρώην ανώτερο στέλεχος  της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος

Η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών.

Η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών αποτελεί ακόμη μία δύσκολη εξίσωση για την κυβέρνηση και ένα στοίχημα με τις αγορές, ωστόσο  η βασικότερη δυσκολία  ίσως αποδειχθεί το «κυνηγητό» υλοποίησής της με το χρόνο. 

Με την ολοκλήρωση των γνωστών “stress tests” μέσα στο μήνα επακολουθούν οι συζητήσεις για τις διαδικασίες της ανακεφαλαιοποίησης, αλλά τίποτε και κανείς δεν  μας επιβεβαιώνει ότι αυτή θα ολοκληρωθεί με ομαλό τρόπο εντός του έτους.        

Η Οδηγία BRRD, θα ισχύσει για όλη την Ευρωζώνη από 1/1/2016. Ο κίνδυνος από την εφαρμογή της και για τις ελληνικές τράπεζες, εφόσον δεν ολοκληρωθεί έγκαιρα η ανακεφαλαιοποίηση τους υπάρχει, ενώ είναι εμφανής η ανυπαρξία ενός  «planB».

«Η ανακεφαλαιοποίηση εξαρτάται από την εφαρμογή των συμφωνηθέντων. Υπάρχουν προαπαιτούμενα, η εφαρμογή τους, ο έλεγχος της εφαρμογής και μετά η εκταμίευση των λοιπών 15 δισ. για τις τράπεζες», δήλωσε αξιωματούχος της Ε.Ε.

Επισημαίνεται ότι αν το αργότερο μέχρι τις 15 Νοεμβρίου δεν έχει ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση του συμφωνηθέντος προγράμματος, τα χρονοδιαγράμματα για την ανακεφαλαιοποίηση θα βρεθούν εκτός του «κρίσιμου» χρόνου υλοποίησης.      

Αυτό σημαίνει την απώλεια της διασφάλισης των καταθετών άνω των 100.000 ευρώ για εξαίρεση της συμμετοχής τους στην εξυγίανση των τραπεζών, αφού από 1/1/2016 τίθεται σε πλήρη εφαρμογή η κοινοτική Οδηγία για το “bail in”.

Περαιτέρω επιπτώσεις είναι ότι, εξαφανίζονται οι προοπτικές σύντομης άρσης των “capital controls” και φυσικά η αναμενόμενη οικονομική ανάπτυξη καταλήγει να αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός για τη χώρα, με τραγικές συνέπειες.      

Αν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ξεφύγει από το χρονοδιάγραμμα εξαιτίας καθυστερήσεων ή αστοχιών στην υλοποίηση των προαπαιτούμενων, τότε χάνεται η ευκαιρία να επανασυσταθεί η «εμπιστοσύνη» όλων των επενδυτών προς τη χώρα.

Η εμπιστοσύνη είναι, όπως λένε οι τραπεζίτες, είναι το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν κυβέρνηση και τράπεζες τόσο στο εξωτερικό (αγορές και επενδυτές), όσο και στο εσωτερικό (καταθέτες) με την ανακεφαλαιοποίηση.

Μόνο φόροι και από ανάπτυξη;

Είναι γεγονός ότι η ψήφιση του πρόσφατου μνημονίου στη Βουλή των Ελλήνων προϋποθέτει, την επίτευξη αυστηρών δημοσιονομικών στόχων. Με δεδομένη και την υστέρηση των κρατικών εσόδων, κατά το πρώτο επτάμηνο του έτους, η επίτευξή του γίνεται ακόμη δυσκολότερη. Φυσικά, τη λύση έδωσε και πάλι η φορολόγηση των γνωστών «υποζυγίων», μισθωτών και συνταξιούχων.

Επισημαίνω ότι και η φορολόγηση των επιχειρήσεων αλλά και των ελεύθερων επαγγελματιών είναι μεν υψηλή, με τη διαφορά όμως ότι οι περισσότεροι δύνανται με λογιστικούς τρόπους και τεχνάσματα να μειώνουν κατά πολύ τη φορολογική τους βάση. Όσο αφορά τους αγρότες, η φορολόγησή τους έγινε πρόχειρα χωρίς να λαμβάνει υπόψη σημαντικές παραμέτρους, αλλά και τον μικρό κλήρο.

Βέβαια οι διαρροές από το Υπουργείο Οικονομικών θεωρούν ότι ο πλούτος στη χώρα ξεκινά από τα 1.500 ευρώ μηνιαίως ή από τα 20.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα. Η παραδοχή επιφέρει αυξημένη φορολόγηση των εισοδημάτων και των συντάξεων πάνω από το ποσό αυτό, χωρίς όμως να διευκρινίζεται αν τα ποσά αναφέρονται στο μικτό ή καθαρό ποσό του εισοδήματος ή της σύνταξης.

Ουσιαστικά επιχειρείται νέα αναδιανομή του εισοδήματος των πολιτών της χώρας, από τα μεσαία κυρίως εισοδήματα, προς τα χαμηλότερα. Είναι η νέα πολιτική, που ίσως να ακούγεται λογική και ηθική, αλλά δεν λαμβάνει υπόψη της και ορισμένες βασικές παραμέτρους. Μερικές από αυτές είναι οι υποχρεώσεις των νοικοκυριών κυρίως προς τις τράπεζες και οι συνταξιοδοτικές εισφορές που έχουν κρατηθεί διαχρονικά με την προσδοκία της σύνταξης.

Είναι εμφανές ότι το χρεοκοπημένο και ανίκανο να διαχειριστεί τα δημοσιονομικά του Κράτος, επιρρίπτει την ευθύνη της κοινωνικής πολιτικής, που το ίδιο οφείλει να ασκεί, στην υπερφορολόγηση των μεσαίων εισοδημάτων πολιτών του. Η τρέχουσα οικονομική περίοδος δυστυχώς το επιτρέπει, διότι πλέον ένα σημαντικό μέρος των Ελλήνων πολιτών έχει χαμηλό εισόδημα ή βρίσκεται στην ανεργία.

Επίσης η ίδια κατάσταση επικρατεί και στο πεδίο της φοροδιαφυγής, η οποία στην Ελλάδα καλά κρατεί. Να εξετάσουμε την εισπραξιμότητα του ΦΠΑ, η αποτυχία της οποίας επιφέρει τα πρόσθετα φορολογικά μέτρα, ή την εισφοροδιαφυγή, η οποία έχει μετατραπεί σε εθνικό αγώνισμα. Και όλα αυτά γιατί το Κράτος αδυνατεί να επιτελέσει το έργο που πρέπει να ασκεί σε ευνομούμενες δημοκρατίες.

Η λύση των φόρων είναι προσωρινή, διάτρητη, και προβληματική ενώ θα οδηγήσει σε περεταίρω ύφεση την Ελληνική οικονομία. Δυστυχώς δεν έχει ακουστεί μέχρι σήμερα, εκτός από γενικόλογες προτάσεις, κάποιο σχέδιο για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Το σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον, ως σημείο αναφοράς, δεν επαρκεί ώστε να προσελκύσει επενδύσεις.

Η στρατηγική της ανάπτυξης πρέπει να λαμβάνει υπόψη της και άλλες παραμέτρους όπως το παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, αλλά και το οικονομικό περιβάλλον των γειτονικών ανταγωνιστικών χωρών. Ο κάθε επενδυτής αποζητά εκτός από την πολιτική σταθερότητα και το νομικοοικονομικό περιβάλλον, που θα του επιτρέψει με σιγουριά να υπολογίσει το κέρδος και το χρόνο απόσβεσης της επένδυσή του.Η χώρα μας έχει σημαντικές  επενδυτικές δυνατότητες και από εμάς τους ίδιους εξαρτάται αν τις αξιοποιήσουμε για να εξέλθουμε επιτέλους από την κρίση.

Η επόμενη μέρα

Επιτέλους η ημέρα των εκλογών έφτασε και οι πολίτες θα αποφασίσουν με την ψήφο τους για τον Πρωθυπουργό και την Πολιτική Παράταξη, την οποία επιθυμούν να κυβερνήσει τη χώρα την επόμενη τριετία. Ασχέτως όμως του εκλογικού αποτελέσματος, τη Δευτέρα η χώρα και οι πολίτες της προσγειώνονται στη ζοφερή πραγματικότητα.

Το τρίτο μνημόνιο θέτει τους στόχους και τις γενικές κατευθύνσεις. Ο Ολλανδός Επίτροπος, στην Αθήνα, θα ελέγχει πλήρως αν τηρούνται τα συμφωνηθέντα. Η όποια Κυβέρνηση, που θα προκύψει, θα πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία, η οποία περιλαμβάνει δημοσιονομικά και άλλα μέτρα τα οποία θα επηρεάσουν επί τω χείρω τα εισοδήματα των πολιτών.

Η αλήθεια είναι ότι για να μας δανείσουν οι εταίροι – δανειστές απαιτούν πλέον πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων. Σαφώς αρκετά από τα μέτρα είναι υφεσιακά και πιθανόν να επιβαρύνουν αρνητικά το οικονομικό περιβάλλον στη χώρα. Υπάρχουν όμως και μέτρα τα οποία  επιβάλλουν ώστε να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στη χώρα.

Δυστυχώς τα περιθώρια ελιγμών του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα είναι περιορισμένα, εφόσον αυτός προσβλέπει στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη απαιτεί σημαντικό κόστος, σε διάφορους τομείς της οικονομίας, το οποίο θα πρέπει να επιμεριστούν οι πολίτες αναλογικά και δίκαια.

Το έργο της νέας Κυβέρνησης από τη Δευτέρα θα είναι η επιλογή των πολιτικών εκείνων οι οποίες θα επιμερίσουν το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής δικαιότερα και αναλογικότερα σύμφωνα με τις πραγματικές δυνατότητες του κάθε πολίτη/ νοικοκυριού. Η επιλογή  του εκλογικού σώματος σε αυτό το γεγονός αποσκοπεί άμεσα.

Οι δυσκολίες για την εφαρμογή των πολιτικών αυτών στη χώρα μας είναι ότι σχεδόν πάντοτε συναντούσαν αντιστάσεις από οργανωμένα συμφέροντα. Οι στρεβλώσεις στις οποίες σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αναφέρονται σήμερα, έχουν προέλθει από αυτές τις πιέσεις και άμβλυνσή τους θα απαιτήσει ιδιαίτερη προσπάθεια από τη νέα Κυβέρνηση.

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι ρόδινη, τόσο για τους πολίτες όσο και για την Κυβέρνηση. Το νέο οικονομικό περιβάλλον, που διαμορφώνει το Μνημόνιο, απαιτεί υπομονή και θυσίες από τους πολίτες και συγχρόνως δύσκολες αποφάσεις από την Κυβέρνηση. Οι αποφάσεις αυτές θα στηριχθούν μόνον εφόσον ακολουθούν το δρόμο του δικαίου και της ελπίδας.

Η σοφή όπως και στο παρελθόν επιλογή του λαού στην αυριανή εκλογική αναμέτρηση θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός κυβερνητικού σχήματος το οποίο θα αναλάβει να οδηγήσει την Ελλάδα από το Γολγοθά στην Ανάστασή της. Αναμένεται και οι Έλληνες πολιτικοί να λάβουν τις σωστές αποφάσεις που θα οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Άρα η επόμενη μέρα είναι σημαντική για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας και έτσι οφείλουμε όλοι να την αντιμετωπίσουμε.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ!

γράφει η Μαριάννα Τσουλιά / Διαπιστευμένος διασυνοριακός Διαμεσολαβητής Υπουργείου Δικαιοσύνης

Ως  λαός , αλλά και ως άτομα οι σύγχρονοι  Έλληνες είμαστε ενοχικοί.  Ένα συναίσθημα χαοτικό που βαραίνει στους ώμους μας, καμιά φορά και χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος. Έτσι, γιατί πιστεύουμε ότι αυτό δίνει μία ποιότητα στην ζωή μας και μας εξαγνίζει απέναντι σε συνειδητά και ασυνείδητα λάθη και ελλείψεις μας.

Κάτι σαν το  σαδιστικό «δώσε ένα χαστούκι κάθε πρωί στην γυναίκα σου , εσύ δεν θα ξέρεις το λόγο αλλά εκείνη θα ξέρει».

Μια (αυτό) μαστίγωση – όταν δεν μπορείς εσύ, επιτρέπεις να σου την κάνουν οι άλλοι- την ημέρα, είναι ένα χαπάκι που γίνεται συνήθεια, από πολύ νωρίς , στην ελληνική οικογένεια, το ελληνικό σχολείο, την ελληνική εκκλησία , την ελληνική επαγγελματική ζωή, την  πολιτική ζωή και την προσωπική διαχείριση  του εαυτού μας.

Όμως αν δούμε καθαρά την ενοχή θα διαπιστώσουμε ότι είναι ένα συναίσθημα που συνδέεται μεφόβο, θυμό, ντροπή, φταίξιμο και κριτική. Ότι είμαστε βαθιά αμαρτωλοί και λάθος σε όλα. Αν δει λοιπόν σήμερα κανείς το χρονικό της ελληνικής πραγματικότητας σε όλες της της εκφάνσεις,  θα διαπιστώσει ότι όλα διέπονται από ενοχή είτε για κάθε έναν  μας προσωπικά, είτε σαν λαός συνολικά είτε για ό,τι συμβαίνει στην πατρίδα μας και γύρω μας.

Και το θέμα είναι ότι έχουμε εθιστεί στην ενοχή. Ευχαριστιώμαστε την καυτερή ατμόσφαιρα του λάθος, της αμαρτίας, του  σκανδάλου, του κρυφού, του ανήθικου, του παράνομου. Κάπου εκεί εστιασμένοι , νομίζουμε ότι έτσι μόνο λειτουργεί  η κατάσταση και γινόμαστε συνένοχοι. Νομίζουμε ότι όταν την ανακαλύπτουμε και κάνουμε ατελείωτη κριτική , κάτι κάνουμε , κάτι προσφέρουμε, όμως στην πραγματικότητα όλο αυτό όμως μας αφήνει εξαντλημένους, μαραζομένους, και σε μία αδράνεια , που φέρνει πόνο.

Κάτι μπερδεύουμε εδώ . Υπάρχει μία τεράστια παρεξήγηση! Η ενοχή έχει μεγάλη διαφορά από την αίσθηση της ανάληψης της  Ευθύνης και την Υπευθυνότητας, ως χρέος που μας αναλογεί για την επίτευξη του νοήματος της ζωής . Παράδοξα,  εδώ θα διαπιστώσουμε ότι η Ευθύνη συνδέεται με  την Αγάπη, την αποδοχή, τη μοιρασιά, τη δημιουργική δράση, την επίλυση προβλημάτων, την τάξη και την ικανοποίηση.

Πως όμως θα λειτουργούσαμε αν μας έλεγε κάποιος ότι είμαστε εντελώς αθώοι και  απενεχοποιημένοι; Πως θα αισθανόμασταν  αν με κάποιο μαγικό τρόπο απελευθερωνόταν όλο αυτό το βάρος από τους ώμους μας; Το να μοιραστούμε με ειλικρίνεια την απάντηση είναι εξαιρετικά σοβαρή δουλειά. Πως να διαχειριστούμε την ορμητική ενέργεια της αλλαγής της  συμπεριφοράς και της  στάσης ζωής;

Ζούμε σε καιρούς αφθονίας γνώσης και πληροφοριών αλλά και εργαλείων παρατήρησης και διαπίστωσης. Η ευκολία αυτή μας κάνει αρκετά ράθυμους  και βαρείς στο να αναλάβουμε δράση, γιατί η εμπλοκή μας στην ενημέρωση γίνεται με το πάτημα μερικών κουμπιών χωρίς να σηκωθούμε  καν από το κρεβάτι μας.  Η παρεξήγηση εδώ είναι ότι έχουμε την αίσθηση ότι εφόσον γνωρίζουμε κάτι, το ζούμε κιόλας. Μια επικίνδυνα παραισθητική λειτουργία. Ζούμε όχι με τις ίδιες μας τις αισθήσεις μα με την φανταστική ικανοποίησή τους, μέσω εικόνων και ήχων.

Κάτι μέσα μου, εδώ και καιρό μου λέει πως σαν Έλληνες δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πάρουμε πίσω την δύναμή μας λόγω της χαοτικά ανεπτυγμένης ενοχής μας σε όλα τα επίπεδα αλλά και της ασύστολης σπατάλης ενέργειας σε φανταστικές και  ανοργάνωτες λειτουργίες.

Και τι δε θάδινα όμως  να βγω από τις περιστρεφόμενες αυτές πόρτες και να αναλάβω την Ευθύνη μου.

Και τι δε θαδινα να βιώνω αντί της μιζέριας Χαρά, αντί του πόνου Ανακούφιση, αντί της αδράνειας  Δημιουργία αντί της τιμωρίας Επιβράβευση.

Υπάρχουν όλα εδώ στην γη και τη ζωή μας ! Ας αποχαιρετήσουμε πλέον την Ενοχή και ας αγκαλιάσουμε την Ευθύνη και την Υπευθυνότητα!  Ελάτε, να γίνουμε πολλοί!