Το μετέωρο βήμα

Εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα αυτή η χώρα και οι κάτοικοι της οφείλουν να κάνουν ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα διαφορετικό από όλα τα άλλα. Το γιατί δεν το πραγματοποιούν και οι ανασταλτικοί παράγοντες οι οποίοι δεν τους το επιτρέπουν είναι αρκετοί:

Το άγνωστο είναι ο πρώτος παράγοντας ο οποίος τρομάζει τους πολίτες. Έχει καλλιεργηθεί συστηματικά και με επιτυχία, από την επικοινωνιακή πολιτική των περισσοτέρων ΜΜΕ. Αποτέλεσμα η δημιουργία των αδρανών «πολιτών του καναπέ».

Η αντίδραση στην αλλαγή και το νέο αποτελούν ανθρώπινη έκφραση. Η μετάβαση από μία κατάσταση η οποία είναι γνωστή σε κάποια άλλη η οποία είναι άγνωστη, χωρίς σιγουριά δημιουργεί τάσεις καρτερικότητας και αποδοχής, για το γνωστό έστω και μη ικανοποιητικό.

Το διαφορετικό είναι αυτό το οποίο δημιουργεί αμφιβολίες. Όταν για το διαφορετικό στο παρελθόν και στο σήμερα έχουν διατυπωθεί εκατοντάδες θεωρίες και απόψεις, οι οποίες συγκρούονται μεταξύ τους, τότε οι σκέψεις πολλαπλασιάζονται και μαζί τους η σύγχυση.

Όταν η επιλογή εμφανίζεται ως ανύπαρκτη.  Με την υιοθέτηση ενός μονόδρομου στη λύση του χρηματοδοτικού προβλήματος της χώρας, στέρησαν από το λαό της το δικαίωμα της όποιας επιλογής του, ενώ συνεχίζεται η επικοινωνιακή πολιτική της μοναδικής λύσης.

Η πληροφόρηση είναι κατευθυνόμενη. Ο έλεγχος των ΜΜΕ από το Κράτος αλλά και από μία μικρή ολιγαρχία εκδοτών και καλαναρχών την φιλτράρει κατά το δοκούν. Η μόνη εξαίρεση είναι το διαδίκτυο, όπου όμως η διάχυσή της δεν υπακούει σε κανένα κανόνα.

Αν αποδεχθούμε ότι η κρίση είναι ευκαιρία τότε η οικονομική κρίση μας το απέδειξε. Είναι γεγονός ότι καθημερινά πέφτουν οι μάσκες, τόσο στον πολιτικό, όσο και στον οικονομικό βίο της χώρας με αποτέλεσμα ο πολίτης να βλέπει, έστω και σιγά-σιγά τη ξεκάθαρη εικόνα.

Η δημιουργία θα έρθει όταν η απογοήτευση μας για το σήμερα εξαφανιστεί. Είναι γεγονός ότι ο θεσμός της οικογένειας έχει κρατήσει αρκετούς συμπολίτες μας ζωντανούς, αλλά αυτό δεν αρκεί. Απαιτείται να αλλάξουμε τρόπους, πράξεις αλλά και νοοτροπίες ετών.

Οι συνθήκες της ζωής μας έχουν διαφοροποιηθεί και αυτό  απαιτεί την προσαρμογή μας στο αύριο. Τα χρόνια της «ευφορίας» που όλοι λίγο ή πολύ γνωρίσαμε ξεπεράστηκαν και ο παλιός τρόπος ζωής, όπως οι περισσότεροι γνωρίζαμε, έχει τελειώσει και δεν επανέρχεται.

Δεν αρκεί όμως να περιμένουμε απλά και ίσως παθητικά. Εκεί έξω μας αναμένουν οι νέες  αλλά κατάλληλες συνθήκες. Περιμένουν τον κάθε έναν από εμάς να τις αντιληφθεί, να τις αξιοποιήσει και να δημιουργήσει. Όλα είναι εκεί μπροστά μας και μας περιμένουν.

Μόνον εσύ μπορείς να κάνεις αυτή την κίνηση για σένα και κανένας άλλος. Είναι η στιγμή να αφήσεις πίσω το όποιο βήμα του παρελθόντος σου και να δημιουργήσεις τις ευκαιρίες στο παρόν. Προσπάθησε, ξανά και ξανά, ώσπου να αποκτήσεις σταθερό βηματισμό.

Ένα βήμα μακριά από όλα αυτά είναι αυτό που πρέπει να γίνει, όχι γενικά και αόριστα. Ειδικά και καθορισμένα χρειάζεται να γίνει από τον κάθε έναν από εμάς. Γιατί αυτό το βήμα θα παράγει αποτελέσματα σε προσωπικό, αλλά και επαγγελματικό επίπεδο για όλους μας.

Γιατί αν δεν το κάνεις ή δεν το κάνουμε, τότε θα μείνουμε στο μετέωρο βήμα του τίποτα....

ΧΟΡΟΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ

του   Ευαγγέλου     Ραφτοπούλου

            Μετά το χασάπικο, το ζειμπέκικο, το συρτάκι, το καλαματιανό, νέος χορός απόλυτα Ελληνικός κυριαρχεί στην χώρα, χορός που θαυμάζεται σε όλο τον κόσμο, υιοθετείται, πλήθος δε αλλοδαπών χορευτών κατακλύζουν την χώρα για να εκπαιδευθούν και αυτοί.

            Ο νέος αυτός χορός, θαυμάσιος σε σύλληψη, εξαιρετικός σε εκτέλεση, με τους  εμπνευστές και επιτελείς να χορηγούν διδακτορικά σε όσους επιτυχώς διανύσουν την εκπαίδευση και πραγματοποιήσουν την πρακτική άσκησή τους.

            Ο χορός δειλά-δειλά έκανε την εμφάνισή του, οι χορευτές φοβόντουσαν ότι είναι απαγορευμένος και ποινικά κολάσιμος, όμως με την πάροδο του χρόνου απέβαλαν την αιδώ, ενέταξαν και άλλους στην ομάδα τους, αντάλλαξαν χορευτικά νούμερα, αριστοτεχνικά ακροβατικά, εμπειρίες και γνώσεις.

            Η εξέλιξη του χορού ιλιγγιώδης, οι εκπαιδευόμενοι επιδεκτικοί μάθησης, πολλαπλασιαστές των γνώσεων και των βιωματικών εμπειριών, καταλαμβάνουν δε περίοπτες θέσεις στην κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική ζωή του τόπου, αμειβόμενοι για την άοκνη προσπάθειά τους, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν και την επιτυχία στις τελικές εξετάσεις τους.

            'Επειδή όμως ο χορός αυτός θεωρήθηκε παράνομος, καταπολεμήθηκε, οι χορευτές διαπομπεύθηκαν, οι πρωταγωνιστές σαν εμπνευστές των χορευτικών ρεσιτάλ φυλακίστηκαν γιατί εισήγαγαν καινά δαιμόνια, παραγνώρισαν τις παραδοσιακές χορευτικές κινήσεις και τις διαδικασίες, τους τρόπους των επιδείξεων και επιδόθηκαν σε επικίνδυνα τεχνάσματα ικανά να παρασύρουν και άλλους συντηρητικούς και πατροπαράδοτους χορευτές.

            Ενοχλήθηκαν όμως γιατι οι σοφοί της χώρας, οι μεγαλύτεροι διανοητές, έκλεισαν τα μάτια και δεν τιμώρησαν άλλους χορευτικούς οίκους, πιο πλούσιους, πιο φημισμένους που συνέχισαν τις άνομες δραστηριότητές τους, πλημμυρίζοντας την χώρα με καινούργια σχέδια, με νέες φιγούρες, αφήνοντας μόνο ένα μικρό μέρος χωρίς χορευτική δεινότητα, με ατάλαντους και ανεπίδεκτους χορευτές, που παρά την πίεση που είχαν δεχθεί, αρνιόταν πεισματικά να ενταχθούν.

            Και επειδή η χώρα συνεχώς κατέρρεε, οι ηγέτες πρότειναν να ανταλλάξουν χορευτές διάσημους με υλικά αγαθά, με καύσιμες ύλες, με υδάτινους πόρους, συνεργαζόμενοι με άλλες χώρες χωρίς χορευτικές εμπειρίες.

            Όταν και αυτό έγινε , ο πλανήτης γέμισε με φημισμένους χορευτές, με θεσπέσια τεχνάσματα,γυμνασμένα κορμιά, άσσους στην δεξιοτεχνία, άξιους θαυμασμού.

            Και η φήμη που 'ηταν διάχυτη ότι ιδιοκτήτες των χορευτικών οίκων ήταν πολιτικοί διανοητές και σωτήρες δεν επιβεβαιώθηκε.-

Λαθρεμπόριο καυσίμων: Η απομυθοποίηση ενός μυστικού, γνωστού σε όλους!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

Τον Ιανουάριο του 2012, σε άρθρο μας στην «Ημερησία» με τίτλο «Πώς χάνονται βυτιοφόρα στο τρίγωνο των Βερμούδων», περιγράφαμε διάφορους πιθανούς τρόπους λαθρεμπορίου των καυσίμων στα χερσαία σύνορα της χώρας. 

Με τη βοήθεια των στατιστικών του διεθνούς εμπορίου του ΟΗΕ οδηγηθήκαμε σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία επιβεβαιώνονται από συλλήψεις βυτιοφόρων λαθραίων καυσίμων, που κατά καιρούς πραγματοποιούνται.

Λίγο αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2012, παρουσιάσαμε μια όμοια μελέτη, που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τη Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών, Εμπόρων της Ελλάδας (ΓΣΕΒΕΕ) και την Πανελλήνια Ομοσπονδία πρατηριούχων Εμπόρων Καυσίμων (ΠΟΠΕΚ), (Βλ. http://www.gsevee.gr/meletes/205-2012-10-04-10-42-22 ).

Στη δεύτερη έρευνα αναφερόμασταν σε όλο το κύκλωμα λαθρεμπορίας καυσίμων τόσο στα χερσαία σύνορα όσο και στην θάλασσα. Από την άλλη, προτείναμε συγκεκριμένα μέτρα αντιμετώπισης του φαινομένου.

Τα όσα έλαβαν χώρα με την πρόσφατη αποκάλυψη του λαθρεμπορίου ναυτιλιακών καυσίμων και το πέρασμα τους στην αγορά μέσω ορισμένων πρατηρίων, ήταν αναλυτικά γραμμένα και με παραδείγματα στη συγκεκριμένη μελέτη, (βλ. Κεφάλαιο 3).

Ενίοτε συγχέεται το λαθρεμπόριο καυσίμων με την φοροαποφυγή. Ας αρχίσουμε λοιπόν από την φοροαποφυγή στα καύσιμα, καθώς αυτή προκαλεί ένα νεφελώδες τοπίο εντυπώσεων στο εξεταζόμενο θέμα του λαθρεμπορίου!.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα φοροαποφυγής δίνεται από το πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης. Πιο αναλυτικά, η κυβέρνηση θριαμβολογεί εδώ και καιρό γιατί με την  εξίσωση του ειδικού φόρου του πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης (στα 33 λεπτά / λίτρο) θεωρεί ότι περιόρισε το λαθρεμπόριο. Με το μέτρο όμως αυτό, απλά μείωσε τη φοροαποφυγή και όχι το λαθρεμπόριο.

Η παραπάνω θέση γίνεται πιο σαφής με το ακόλουθο παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει διαφορετικός ειδικός φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης (π.χ. 41,2 λεπτά / λίτρο για το κίνησης και 6 λεπτά / λίτρο γιa το θέρμανσης, όπως δηλ. ήταν παλιότερα).

Αν ένας αγρότης γεμίσει το ρεζερβουάρ του τρακτέρ του με πετρέλαιο θέρμανσης αντί κίνησης, που το αγόρασε από ένα πρατήριο υγρών καυσίμων με τα σχετικά παραστατικά, τότε ο αγρότης πληρώνει λιγότερους φόρους απ’ ότι θα πλήρωνε αν χρησιμοποιούσε πετρέλαιο κίνησης. Εδώ δεν έχουμε λοιπόν λαθρεμπόριο, αλλά ένα απλό φαινόμενο φοροαποφυγής!.

Όταν λοιπόν υποστηρίζεται από κυβερνητικούς αξιωματούχους ότι η εξίσωση των δύο φόρων οδηγεί στον περιορισμό του λαθρεμπορίου, τότε εύλογα οδηγούμαστε στις εξής υποθέσεις: Ή είναι αδαείς, οπότε δεν έχουν κατανοήσει τις συνέπειες του μέτρου που αποφάσισαν οι ίδιοι να εφαρμόσουν ή ήθελαν με την επιχειρηματολογία αυτή να εμπαίξουν την τρόικα. Ως προς το δεύτερο, μάλλον τα κατάφεραν!. Αυτό ίσως ερμηνεύει τις χλιαρές αντιδράσεις των εκπροσώπων των πιστωτών σε θέματα λαθρεμπορίου καυσίμων.

Μετά τις παραπάνω διευκρινίσεις περί φοροαποφυγής, συνεχίζουμε με το λαθρεμπόριο καυσίμων στα χερσαία σύνορά μας όπως και στη θάλασσα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 ψηφίζονται νόμοι για την πάταξή του. Με μεγάλη καθυστέρηση εφαρμόζονται κατά ένα μέρος, πεισματικά όμως δεν αγγίζουν την κίνηση των ναυτιλιακών καυσίμων. Γιατί άραγε;

Η απραξία της πολιτικής ηγεσίας, ενώ η χώρα είναι στην τελευταία του κακού τη σκάλα, οδηγεί σε υποθέσεις κατά τις οποίες η δειλία, η υποκρισία και η διαπλοκή είναι ίσως οι κυρίαρχες συνιστώσες του προβλήματος. Η θέση της χώρας ως της 80^ης πιο διεφθαρμένης στον πλανήτη, μας επιτρέπει να αποδεχθούμε καταρχήν τις ανωτέρω υποθέσεις.

.Όσο εμβαθύνουμε όμως στη μελέτη του φαινομένου, τόσο περισσότερο το θολό τοπίο των παραπάνω υποθέσεων, αποκτά μια δυσάρεστη διαύγεια από τις πληροφορίες που συγκεντρώνουμε!.

Ειδικότερα, ως προς το λαθρεμπόριο καυσίμων στα χερσαία σύνορά μας, ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά εκτίθενται κάποια υποθετικά σενάρια που μπορεί να ισχύουν, όταν εμείς δείχνουμε (στα τελωνεία μας) ότι εξάγουμε πολλές ποσότητες ενώ οι απέναντι αρχές (της χώρας εισαγωγής) δείχνουν ότι εισάγουν λίγες από εμάς.

Αυτό λοιπόν μπορεί αν συμβεί, αν το βυτιοφόρο δηλώνει στα ελληνικά σύνορα την αξία των καυσίμων προς εξαγωγή που αντιστοιχούν σε ένα πλήρες φορτίο, ενώ μεταφέρει τη μισή ποσότητα, η οποία δηλώνεται ακολούθως στο απέναντι συνοριακό φυλάκιο.

Στις τέσσερις τα ξημερώματα και με -5^ο C θερμοκρασία και χωρίς εξοπλισμό, δύσκολα ένας Τελωνειακός θα σκαρφαλώσει στο βυτιοφόρο για να μετρήσει τον πραγματικό όγκο των εξαγόμενων καυσίμων. Και η εν λόγω ερμηνεία είναι μια από τις πολλές που υπάρχουν!.

Από την άλλη, όταν δείχνουμε ότι εμείς εξάγουμε μικρές ποσότητες, ενώ στο απέναντι τελωνείο της χώρας εισαγωγής σημειώνονται υψηλές ποσότητες, τότε μπορούμε να οδηγηθούμε στα ακόλουθο υποθετικό σενάριο: Το βυτιοφόρο δηλώνει στα Ελληνικά σύνορα ότι μεταφέρει τολουόλη ή ξυλένη ή BTX, δεν ελέγχεται για διάφορους λόγους, ενώ στα σύνορα εισαγωγής δηλώνει τις βενζίνες που πράγματι εισάγει. Διεξοδικά, περιγράφονται τα ανωτέρω υποθετικά σενάρια στο άρθρο μας στην «Ημερήσια» της 30/1/2012.

Ως προς τα λαθραία ναυτιλιακά καύσιμα, με 713 χιλιάδες κυβικά και με τζίρο της τάξης των 72 εκατ. ευρώ, που αντιστοιχεί στο 20% των διακινούμενων ποσοτήτων ετησίως, τα εν λόγω καύσιμα προκαλούν το ενδιαφέρον κάθε εμπλεκόμενου.

Ενδεικτικά δίνεται ένας από τους τρόπους λαθρεμπορίας τέτοιων καυσίμων. Αναλυτικότερα, οι λαθρέμποροι του ναυτιλιακού καυσίμου επωφελούνται του συνόλου της φορολογίας, αφού αυτό διατίθεται στα πλοία ατελώς, βάσει νόμου. H όλη διαδικασία στηρίζεται στα περίφημα «σλέπια» ή «μπάρτζες», δηλαδή τα μικρά δεξαμενόπλοια που φορτώνουν το ναυτιλιακό καύσιμο από τα διυλιστήρια, δηλώνοντας ότι οι συγκεκριμένες ποσότητες προορίζονται για τον ανεφοδιασμό των πλοίων.

Όπως είναι γνωστό, ποσότητες ναυτιλιακού πετρελαίου που προορίζονται για ανεφοδιασμό πλοίων καταλήγουν συχνά, μέσω των «σλεπιών» στη στεριά σε κάποιες αποθήκες. Έτσι, ενώ φαίνεται ότι το «σλέπι», παραλαμβάνει από τα διυλιστήρια 20 χιλ. λίτρα ντίζελ, τελικά παραδίδει σε πλοίο τα 4 χιλιάδες λίτρα. Από την άλλη, τα παραστατικά που παίρνει από τον υπεύθυνο των προμηθειών καυσίμων του πλοίου, αναφέρουν την παράδοση 20 χιλ. λίτρων!. Οπότε τα 16 χιλιάδες λίτρα τα ξεφορτώνει σε κάποιες αποθήκες χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό, όλως τυχαίως από κανένα! Στις αποθήκες, το καύσιμο αποχρωματίζεται και διατίθεται λαθρεμπορικά στην αγορά.

Η λύση στο πρόβλημα δίνεται με την τοποθέτηση των λεγόμενων «μαύρων κουτιών» στα σλέπια. Μέσω αυτών, παρακολουθείται λεπτομερώς και ηλεκτρονικά κάθε κίνηση του «σλεπιού». Εξαιτίας του μικρού μεγέθους των περισσότερων εξαρτημάτων της συσκευής αυτής, το συγκεκριμένο «κουτί» είναι ιδιαίτερα εύχρηστο. 

Με τα ανωτέρω, το δρομολόγιο του «σλεπιού» είναι απόλυτα ελεγχόμενο από την στιγμή της παραλαβής του καυσίμου.

Βέβαια υπάρχουν και άλλα πολλά μέτρα, που εκτίθενται στη σχετική μας μελέτη, τα οποία αν και βρίσκονται έξω από το περιβάλλον της ψηφιακής οικονομίας, είναι δυνατόν να προσφέρουν ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Mέτρα υπό μορφή κινήτρων, λόγου χάρη, που αναδεικνύουν και επιβραβεύουν τον ανθρώπινο παράγοντα, μπορεί να είναι πιο αποδοτικά από οποιοδήποτε τεχνολογικά εξελιγμένο προϊόν, που καλείται να ενταχθεί στο κύκλωμα της διακίνησης-εμπορίας των καυσίμων.

Το προαναφερθέν, θεμελιώνεται από την πρακτική των πυροσβεστών κατά την οποία η μεγάλη φωτιά με φωτιά αντιμετωπίζεται!. Σε ένα χορό λοιπόν δισεκατομμυρίων, που συγκρίνεται μόνο με εκείνο του εμπορίου ναρκωτικών, παράνομων οπλικών συστημάτων και ανθρωπίνων οργάνων, κακοπληρωμένοι ελεγκτές δύσκολα μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα. Η απόδοσή τους μειώνεται ακόμη περισσότερο, αν δεν καλύπτονται πολιτικά από διαπλεκόμενους ή αδιάφορους ή δειλούς ή διεφθαρμένους πολιτικούς, υπουργούς κ.ά και απειλούνται με μετάθεση, όταν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Το τελειότερο ψηφιακό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη συνδρομή του ανθρώπινου παράγοντα. Η ανάδειξη του λοιπόν, μέσω μιας πολιτικής γενναίας επιβράβευσης (με χρηματικές και ηθικές ανταμοιβές) μπορεί να υπερκαλύψει διάφορες τεχνολογικές αδυναμίες του συστήματος και να εκμηδενίσει το λαθρεμπόριο καυσίμων.

Τέλος, στο πλαίσιο της ίδιας λογικής, προτείνονται και τα εξής: Η είσπραξη των προστίμων να γίνεται άμεσα, χωρίς τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης με οποιαδήποτε αρχή, με σκοπό τη μείωσή τους. Η απόφαση λοιπόν του όποιου οργάνου επιβολής του προστίμου, πρέπει να λαμβάνεται κατά δέσμια αρμοδιότητα (στη θέση της υφιστάμενης διακριτικής ευχέρειας). Το όποιο πρόστιμο λοιπόν θα ορίζεται βάσει γνωστών εκ των προτέρων πινάκων (ένας πίνακας με διαφορετικά πρόστιμα και ταξινόμηση προστίμων ανά είδος και ποσότητα).

Οι Περιφερειάρχες ή οποιοσδήποτε άλλος φορέας δε θα εμπλέκεται έτσι στη διαμόρφωση (με σκοπό την μείωση) του προστίμου του καυσίμου. Αποφάσεις της μορφής «…Ο περιφερειάρχης, δύναται να επιβάλλει πρόστιμο στον παραβάτη….» ή διατάξεις που προβλέπουν ανώτατα και κατώτατα όρια προστίμων για την ίδια παραβατική συμπεριφορά θα εκλείψουν. Το πρόστιμο θα είναι λοιπόν συνάρτηση του είδους και του όγκου του λαθραίου ή νοθευμένου καυσίμου και όπως τονίστηκε, θα είναι γνωστό εκ των προτέρων και αδιαπραγμάτευτο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το λαθρεμπόριο καυσίμων το κράτος χάνεις 2,5 δις ευρώ φόρους κάθε έτος!!!

Υπάρχει σωρεία μέτρων και βέλτιστων  πρακτικών που εφαρμόζονται σε όλο τον κόσμο. Δε χρειάζεται εμείς να ανακαλύψουμε τον τροχό!. 

Λαθρεμπόριο ναυτιλιακών καυσίμων

Τα γράψαμε με κάθε λεπτομέρεια 2 σχεδόν χρόνια πριν!!!»

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Τα όσα συνέβησαν στις ημέρες μας με το λαθρεμπόριο ναυτιλιακών καυσίμων τα καταγράψαμε και τα παρουσιάσαμε αναλυτικά στο Κεφάλαιο 3, (σελίδα 27 έως 35) μελέτης μας, που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 σε συνεργασία με τη Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών, Εμπόρων της Ελλάδας (ΓΣΕΒΕΕ) και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πρατηριούχων Εμπόρων Καυσίμων (ΠΟΠΕΚ).

Η μελέτη έφερε τον τίτλο «Νοθεία και Λαθρεμπόριο καυσίμων Μέτρα πολιτικής» (Βλ. http://www.gsevee.gr/meletes/205-2012-10-04-10-42-22 ).

Είχε προηγηθεί μια πρώτη μας έρευνα για το λαθρεμπόριο καυσίμων στα χερσαία σύνορά της χώρας (με Αλβανία, FYROM, Βουλγαρία και Τουρκία), τον Ιανουάριο του 2012, με τίτλο  «Πώς χάνονται βυτιοφόρα στο τρίγωνο των Βερμούδων», (Βλ. αναλυτικότερα,

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid =26516&subid=2&pubid=112804792.

Ως προς το λαθρεμπόριο των ναυτιλιακών καυσίμων, στη σελίδα 28 της  μελέτης με τους ΓΣΕΒΕΕ-ΠΟΠΕΚ, σημειώνονται μήνες πριν με κάθε λεπτομέρεια, αυτά που ζήσαμε πρόσφατα. Αναλυτικότερα, εκτός των άλλων, επισημαίνεται ότι:

Οι λαθρέμποροι ναυτιλιακού καυσίμου επωφελούνται αρχικά του συνόλου της φορολογίας, αφού το εν λόγω καύσιμο διατίθεται στα πλοία ατελώς. H όλη διαδικασία του λαθρεμπορίου στηρίζεται στα περίφημα «σλέπια», δηλαδή τα μικρά δεξαμενόπλοια που φορτώνουν το ναυτιλιακό καύσιμο από τα διυλιστήρια, παρουσία Τελωνειακών, δηλώνοντας ότι οι ποσότητες προορίζονται για τον ανεφοδιασμό των πλοίων.

Παραγγελιοδόχοι που είναι υπεύθυνοι για τον ανεφοδιασμό των πλοίων εμφανίζουν, πολλές φορές εν αγνοία πλοιάρχου και μηχανικού, εικονική αίτηση αγοράς, την οποία καταθέτουν στο τελωνείο. Προμηθεύονται την αναγραφόμενη ποσότητα, αντί όμως αυτή να καταλήξει στο σύνολό της στο πλοίο ένα μεγάλο μέρος ξεφορτώνεται σε βυτία τα οποία τη μεταφέρουν σε παράνομες δεξαμενές.

Στο τελωνείο κατατίθεται έγγραφο που βεβαιώνει ότι η ποσότητα παραδόθηκε, χωρίς να είναι δυνατόν να ελεγχθεί από τις αρχές εάν πράγματι παραδόθηκε στον νόμιμο αποδέκτη. Στις δεξαμενές το καύσιμο αποχρωματίζεται και τη χειμερινή περίοδο διατίθεται στην αγορά ως πετρέλαιο θέρμανσης, ενώ την θερινή ως πετρέλαιο κίνησης μέσω των πρατηρίων.

Από τη σελίδα 29 -35 προτείνονται συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση των λαθραίων ναυτιλιακών καυσίμων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το λαθρεμπόριο καυσίμων το κράτος χάνεις 2,5 δις ευρώ φόρους κάθε έτος!

Υπάρχει σωρεία μέτρων και βέλτιστων  πρακτικών που εφαρμόζονται σε όλο τον κόσμο για την αντιμετώπιση της μάστιγας αυτής. Δε χρειάζεται εμείς να ανακαλύψουμε τον τροχό!.

Το μόνο που περιμένουμε από την όποια κυβέρνηση είναι ένα μόνο πράγμα: Να πάψει να αυτοεπιβεβαιώνεται για την αναποτελεσματικότητά της και όχι μόνο! Η λίστα Λαγκάρντ ανέδειξε μια άλλη πτυχή του πολιτικού μας συστήματος, που είναι το μέγεθος της φαυλότητας του. Το λαθρεμπόριο καυσίμων απλά το αυξάνει!

  

Τουρκία: Η εκκολαπτόμενη κρίση και η Ελλάδα (Μια ανορθόδοξη προσέγγιση)

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Σε μια περίοδο επαναπροσέγγισης των ΗΠΑ με το Ιράν, η Τουρκία σείεται. Διάφορα γεγονότα (η ρήξη Ερτογάν με το ιερατείο του Ισλάμ κ.ά.)  έρχονται να θέσουν υπό αμφισβήτηση την κυρίαρχη θέση του Τούρκου πρωθυπουργού, που φαίνεται ότι με τις επιλογές του δυσαρέστησε κάποιους.

Να υπενθυμίσουμε ότι στον πόλεμο του η Ιράκ του 2003 (επιχείρηση «Σοκ και Δέος») ο τότε νεοεκλεγείς Ισλαμιστής πρωθυπουργός, αρνήθηκε τη χρήση των τουρκικών εδαφών για την εισβολή στρατευμάτων των ΗΠΑ στο Βόρειο Ιράκ. Επίσης η ρήξη Τουρκίας-Ισραήλ που άρχισε στο Νταβός το 2009, (ρήξη Ερτογάν- Περέζ), δεν κόπασε, παρά τις πιέσεις και την έντονη δυσαρέσκεια των ΗΠΑ.

Τέλος, μην ξεχνάμε, ότι ο Ερτογάν διευκόλυνε τους Ρώσους από το 2007, έτσι ώστε να  περάσει ο αγωγός South Stream από τη Μαύρη θάλασσα, ενώ λίγο μετά, τον Ιούνιο του 2009, ανακοίνωσε τη δημιουργία αγωγού 700 χιλιομέτρων Σαμψούντας-Τσεϊχάν, μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου που θα κατέληγε στη Μεσόγειο!.

Και το «κερασάκι της τούρτας» ήταν οι πρόσφατες κινήσεις του δίδυμου Ερτογάν-Νταβούτογλου, στη Συρία (ενίσχυση του μετώπου Αλ Νούσρα, παρακλάδι τη Αλ Κάιντα), που εύλογα προσέκρουσαν στη στρατηγική των ΗΠΑ.

Όλα τα ανωτέρω είναι μάλλον αδύνατον να άφησαν ανενόχλητο το πολιτικο-οικονομικό καταστημένο του πλανήτη, που για ακόμη μια φορά έδειξε τα δόντια του στον Ερτογάν και σε όσους ηγέτες θεοποιούν τον εαυτόν τους.

«Τα εσωτερικά προβλήματα της Τουρκίας μπορεί να εξωτερικευτούν στην Ελλάδα», ένας φόβος που υφέρπει στο μυαλό πολλών αξιωματούχων της κυβέρνησης, λόγω των εξελίξεων που τρέχουν στη γειτονική χώρα.

Εδώ θα προτάξουμε μια άλλη προσέγγιση προς συζήτηση στο θέση αυτό. Αρχικά σημειώνεται ότι το 2014 δεν είναι 1996. Το 1996, με την κρίση στα Ίμια, η Ελλάδα είχε χρήματα και μπορούσε να αγοράσει άφθονα οπλικά συστήματα μετά από μια εμπλοκή πλήρως ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ!.

Δεύτερον, ποιος έχασε πράγματι από την κρίση στα Ίμια; Το θερμό εκείνο επεισόδιο του 1996, έλαβε χώρα λίγο χρόνο πριν τη Σύνοδο Κορυφής του Λουξεμβούργου (12 και 13 Δεκεμβρίου 1997). Κατά τη Σύνοδο εκείνη άνοιξε ο δρόμος της ενταξιακής πορείας της Κύπρου και των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που κλείδωσε με τη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι (1999). Η Τουρκία, λόγω στην ουσία των Ιμίων, έμεινε εκτός του νυμφώνος.

Έτσι, για δεύτερη φορά έχασε το τραίνο της ένταξης. Το πρώτο, που θα μπορούσε να δημιουργήσει τετελεσμένα στην υπό ένταξη Ελλάδα, το έχασε το 1978 επί κυβέρνησης Ετσεβίτ.

Η Ελλάδα δεν παρασύρθηκε στον πολιτικό διάλογο που επιθυμούσε η Τουρκία για την εκ νέου χάραξη των συνόρων στο Αιγαίο, όπου τα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων είναι δεδομένα, λόγω νομοθετημάτων της ΕΕ. Από την άλλη, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να τεθεί προς συζήτηση η ακραία και ανυπόστατη άποψη ότι οι βραχονησίδες στο Ανατολικό Αιγαίο είναι εκτός των συνόρων της Ελλάδας (που διαθέτουν χωρικά ύδατα, αλλά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα), τότε τίθεται ένα άλλο ερώτημα: Θα άλλαζαν αισθητά τα θαλάσσια σύνορα της χώρας, απειλώντας έτσι την Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ); Φυσικά όχι!

Γιατί η εμπλοκή στα Ίμια μη θεωρηθεί λοιπόν ως μια προβοκάτσια Τούρκων αντιευρωπαϊστών, που εξυπηρετούσε ταυτόχρονα τρία σκοπούς: Τη μη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, την όξυνση των δαπανών για εξοπλισμούς και στις δυο χώρες όπως και την ισχυροποίηση των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η όποια κρίση μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας είναι πιθανή, αν συντρέχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: Πρώτον, η ΕΕ να δείξει ότι δεν πρόκειται να λειτουργήσει κατά τα προβλεπόμενα υπέρ ενός κράτους-μέλους της. Δεύτερον, να είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ σίγουρες ότι η όποια διμερής διένεξη στο Αιγαίο δε θα κατεβάσει τους Ρώσους εκεί και δε θα φέρει ακόμη και τους Κινέζους. Τρίτον, να επιθυμούν οι ΗΠΑ την πλήρη υποταγή και των δυο χωρών, μέσω της εκτίναξης των δημοσίων χρεών τους.

Το τελευταίο όμως μπορεί να γίνει όταν οι «σύμμαχοί» μας είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή είναι πλέον σε ύφεση, γεγονός που σημαίνει ότι το Ιράν, όπως και άλλες εστίες ανάφλεξης, θα είναι απόλυτα διαχειρίσιμες κατά τα μέτρα τους.  

Το «Ελληνικό»: Μια ακόμη μια χαμένη ευκαιρία;

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Ένας τεράστιος χώρος, κοντά στη θάλασσα, πλησίον ενός μεγάλου λιμανιού, στην περιφέρεια μιας σημαντικής πόλης της Ευρώπης, με εύκολη πρόσβαση σε διεθνές αεροδρόμιο, προσφέρει πλούτο σε μια περιοχή, όταν μπορεί να παράγει στο μέλλον πολλαπλάσιες αξίες της αρχικής επένδυσης.

Το κτίσιμο κατοικιών στο μεγαλύτερο μέρος του αεροδρομίου «Ελληνικό» θα δώσει δουλειά σε χιλιάδες άτομα, θα ενισχύσει την οικοδομική δραστηριότητα, όπως και την ανάπτυξη άνω των 100 επαγγελμάτων που συνδέονται με την τελευταία. Από τη στιγμή όμως που παραδοθούν στους μελλοντικούς τους ιδιοκτήτες οι κατοικίες αυτές, παύουν να παράγουν πλούτο.

Αντίθετα το κτίσιμο πολυτελών ξενοδοχείων, τουριστικών πολυτελών εγκαταστάσεων, γραφείων εταιριών, νοσοκομείων που θα προσελκύσουν ξένους ασθενείς κ.ά, δραστηριότητες λοιπόν που προσφέρουν εμπορεύσιμα αγαθά και/ή υπηρεσίες, δίνει άλλη προοπτική. Έτσι, μαζί με όλα τα ανωτέρω θετικά, από τη στιγμή που παραδοθούν οι εγκαταστάσεις αυτές στους κατόχους τους, αρχίζουν να παράγουν πλούτο.

Παρακολουθώντας την όλη συζήτηση αναφορικά με τις επιλογές οικοδόμησης και πώλησης του «Ελληνικό», μας δημιουργείται η εντύπωση ότι το καλύτερο οικόπεδο ίσως την Ευρώπης, θα πουληθεί με έναν τρόπο που δε θα αποφέρει πλούτο στη χώρα κατά τα προαναφερθέντα. Έχοντας υπόψη επίσης τις χαμηλές τιμές πώλησης που ακούγονται, αυθόρμητα μας έρχεται στη μνήμη, τα όσα υποστήριξε ο οικονομολόγος νομπελίστας Ζ. Τσίγκλιτζ, ο οποίος σχεδόν δέκα χρόνια πριν, τόνισε  ότι:

«Οι εθνικοί ηγέτες πανευτυχείς ξεπουλούν τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος…θα μπορούσες να δεις πώς ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας», απλά και μόνο γιατί οδήγησαν στην απαξίωση της εθνικής περιουσίας ή ακριβέστερα όπως χαρακτηριστικά σημειώνει «επειδή ξύρισαν κάτι δις από την τιμή πώλησης εθνικών περιουσιακών στοιχειών…»!. (Βλ. αναλυτικότερα, http://www.gregpalast.com/the-globalizer-who-came-in-from-the-cold/).

 Αν συγκριθεί η τιμή της γης του οικοπέδου αυτού των 5.500 στρεμμάτων,  με τις αντίστοιχες τιμές γης του Πριγκιπάτου του Μονακό (έκτασης μόλις 1.950 στρέμματα) τότε εύλογα προκύπτουν πολλά ερωτήματα αναφορικά με τον τρόπο αξιοποίησης του πρώην αεροδρομίου.

Το Πριγκιπάτο του Μονακό, έχει συνολική παραγωγή 6,6 δις δολάρια ετησίως. Φανταστείτε λοιπόν το κέρδος για την εθνική οικονομία που θα προέκυπτε από την εκμετάλλευση των 5.500 αυτών στρεμμάτων (είτε υπό μορφή συνεκμετάλλευσης κράτους/ ιδιωτών είτε όχι), κατά τον τρόπο που ακολουθεί. Φανταστείτε αναλυτικότερα διάφορες περιοχές του αεροδρομίου:

o   Με ακριβά ξενοδοχεία πριν τον αεροδιάδρομο, όπου κανάλι με νερό της θάλασσας θα έφθανε έως την είσοδο τους εξυπηρετώντας ιδιαίτερα πλούσια άτομα.

o   Με γραφεία που θα έχαιραν ενός ειδικού φορολογικού καθεστώτος για τους Έλληνες εφοπλιστές, δίνοντας ένα κίνητρο να αφήσουν το City του Λονδίνου.

o   Με γραφεία επίσης (με παρόμοιο φορολογικό καθεστώς όπως πριν) που θα συγκέντρωναν όλες τις εταιρίες logistics της Ανατολικής Μεσογείου.

o   Με χώρους διασκέδασης που θα συγκέντρωναν ακριβά εστιατόρια έχοντας ως θέμα την παγκόσμια κουζίνα.

o   Με θέατρα, κινηματογράφους, (ένα λοιπόν μικρό Broadway, το μοναδικό στην Ευρώπη) με τις παραδοσιακές μορφές θεάματος. Δεν αναφερόμαστε σε καζίνο.

Φανταστείτε επίσης:

o   Μια άλλη περιοχή, όπου θα κτίζονταν ακριβές βίλλες προς τουριστική εκμετάλλευση με το σύστημα Fractional. (βλ. αναλυτικότερα www.dimourgikoipolites.gr)

o   Μια έκταση στη θάλασσα για διαμόρφωση μαρίνων.

o   Την ανάπτυξη ιατρικού τουρισμού με τη λειτουργία νοσοκομείων. 

o   Τη λειτουργία επίσης κλινικών διαίτης και αισθητικής με ιατρική φροντίδα για τους πλούσιους επισκέπτες.

o   Ένα αρχαιολογικό πάρκο, όπου θα ξετυλίγεται όλη η ελληνική μυθολογία

o   Ακόμη κι’ ένα ζωολογικό κήπο και τόσα άλλα.

Όλα αυτά θα απέφεραν πολλά περισσότερο στο κράτος, απ’ ότι το κτίσιμο πολυτελών πολυκατοικιών, που θα ‘ντυθούν’ με κάποια καζίνο, κάποιες μαρίνες και κάποιους χώρους διασκέδασης. Στην περίπτωση συνεκμετάλλευσης κράτους-ιδιωτών, θα μπορούσε να εκδοθεί ένα ομόλογο 30 ετών, με αντίκρισμα τις νέες εγκαταστάσεις στο «Ελληνικό». Το ομόλογο θα προσέφερε ζεστό χρήμα άμεσα στη χώρα, προσφέροντας πολλαπλάσιες αποδόσεις στο μέλλον.

Βέβαια, για όλα όσα προαναφέρθηκαν, χρειάζεται μια άλλη στρατηγική αντίληψη και ένα σύνολο μελετών, που εύλογα θα έδιναν πιο εμπεριστατωμένες λύσεις απ’ ότι ένα άρθρο, το οποίο προτείνει απλά κάποιες εναλλακτικές λύσεις, θεωρώντας ότι το «Ελληνικό» δε θα ήταν σκόπιμο να πουληθεί στην ουσία για ένα κομμάτι ψωμί!

___________________________

Στις 5/9/2011 δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά οι ανωτέρω απόψεις, (βλ. http://www.skai.gr/news/opinions/article/179031/elliniko-vs-prigipatou-tou-monako-/) μετά από συζήτηση που έγινε στον Flash 96 στην εκπομπή του κου Λάλα. Η δημοσίευση, προκλήθηκε από τη θέση του τότε Υπουργού Τύπου, ο οποίος τόνισε στο ραδιόφωνο ότι η λύση αυτή που την είχαμε προτείνει μια ημέρα πριν στην εν λόγω εκπομπή, δεν είχε συζητηθεί στους κόλπους της κυβέρνησης!.

Το κείμενο εκείνο δέχθηκε αρκετά χρήσιμα σχόλια, που ενσωματώθηκαν στην παρούσα αναθεωρημένη έκδοση του άρθρου της «Ε».

Οι άνθρωποι του καναπέ…

Ο Δημητράκης είναι κάποιος από εμάς. Δημόσιος υπάλληλος, οικογενειάρχης με δύο παιδιά (αγόρι-κορίτσι), πτυχιούχος της Παντείου και λάτρης των βιβλίων. Η ζωή του ακολουθούσε τη γνωστή ρουτίνα δουλειά – σπίτι και μία έξοδο την εβδομάδα με φίλους. Οικονομικά ο μισθός και τα εισοδήματα από κάποια ακίνητα της συζύγου του επέτρεπαν να καλύπτει τις υποχρεώσεις του από ένα δάνειο, τους λογαριασμούς του σπιτιού, τα έξοδα  αυτοκινήτου και το κόστος των σπουδών των δύο παιδιών του στο Πανεπιστήμιο. Πολιτικά συντηρητικός ο Δημητράκης διάβαζε την εφημερίδα του, έπινε το καφεδάκι του και σχολίαζε τα αναφερόμενα στα δελτία ειδήσεων των διαφόρων μέσων μαζικής επικοινωνίας

Ξαφνικά όλα άλλαξαν. Η χώρα βρέθηκε σε ύφεση και ο μισθός του ελαττώθηκε, τα ακίνητα της συζύγου δεν προσέφεραν στο οικογενειακό εισόδημα και η φορολογία αυξήθηκε τόσο, ώστε να προκαλεί σημαντικά προβλήματα στον ήδη με μειωμένα έσοδα οικογενειακό προϋπολογισμό. Ο Δημητράκης ως καλός οικογενειάρχης άρχισε τις περικοπές ώστε να είναι δυνατός ο ισοσκελισμός των εσόδων με τα έξοδα. Περιορίστηκαν οι αγορές ακόμη και των ειδών διατροφής και περικόπηκαν οι έξοδοι με φίλους και κατέληξαν  σε ένα απλό καφέ σε συνδυασμό με την περικοπή του «χαρτζιλικιού» προς τα τέκνα. Η αφαίρεση ποσών από τις αποταμιεύσεις ετών ήρθε στο τέλος, για να συμπληρώσει την εικόνα του πάζλ.

Ο Δημητράκης μεταμορφώθηκε ξαφνικά από ένα ζωντανό και δραστήριο άτομο σε «άνθρωπο του καναπέ». Εργασία, σπίτι, ύπνος και ως κύρια διασκέδαση η τηλεόραση με τα διάφορα προγράμματα και τις ειδήσεις. Η καθημερινή ροή των ειδήσεων, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, η ανεργία, τα μέτρα τα οποία ψήφιζε η Βουλή, η υψηλή φορολογία και τέλος η στέρηση διεξόδου, τον καθήλωναν καθημερινά στον καναπέ με την ευχή να μπορέσει να ξεπεράσει την κρίση, η οποία όπως μετέδιδαν στις τηλεοπτικές ειδήσεις και εκπομπές τελείωνε οσονούπω. Αλλά η κρίση και οι μειώσεις εισοδήματος συνεχίζονταν, τα παιδιά του ήταν πλέον σίγουρο ότι δεν θα έβρισκαν εργασία στη χώρα και το αδιέξοδο εμφανιζόταν.

Το τελειωτικό κτύπημα του ήρθε ένα βράδυ όταν καθόταν στον καναπέ και άκουσε στις ειδήσεις, ότι ο οργανισμός στον οποίον εργαζόταν επί τριάντα έτη επρόκειτο να καταργηθεί και ο ίδιος μαζί με τους συναδέλφους του θα μεταφέρονταν σε καθεστώς «κινητικότητας». Το κυρίεψε η αγωνία για το αύριο και την επόμενη μέρα βρέθηκε στην πορεία μαζί με τους συναδέλφους του και άλλους εργαζόμενους οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τα κυβερνητικά μέτρα. Ακολούθησαν πλήθος διαμαρτυριών με τον Δημητράκη στην πρώτη γραμμή μαζί με πολλούς εργαζόμενους και άνεργους μέχρι την ημέρα που του κοινοποιήθηκε εγγράφως η απόλυση και η μετάβασή του σε καθεστώς «κινητικότητας».

Μέσα στο επόμενο τρίμηνο η ζωή του Δημητράκη είχε μετατραπεί σε κόλαση. Οι αποδοχές του έφθαναν το 70% του βασικού του μισθού, οι φορολογικές υποχρεώσεις αυξάνονταν και μόνο η τράπεζα δέχθηκε τη ρύθμιση του δανείου αλλά με εγγραφή υποθήκης στο σπίτι του. Τα τέκνα του τελείωσαν τις πανεπιστημιακές τους σπουδές και ο μεν υιός υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, η δε κόρη εργαζόταν ως σερβιτόρα σε μία καφετέρια με χαμηλό ημερομίσθιο. Αμφότερα ζητούσαν να συνεχίσουν μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, ενώ ο ίδιος ήξερε ότι του ήταν αδύνατο να τα στηρίξει οικονομικά και παράλληλα η ακίνητη περιουσία της συζύγου είχε μετατραπεί σε φορολογικό βαρίδιο για την οικογένεια.

Η περίοδος αυτή ήταν ιδιαίτερα δύσκολη με τον ίδιο να προσπαθεί να επαναπροσληφθεί σε κάποιο οργανισμό μέσω της κινητικότητας, τη σύζυγο να φοβάται για την περιουσία της και τα δύο τέκνα  στο σπίτι να συζητούν έντονα καθημερινά για το αβέβαιο μέλλον τους και τις μικρές πιθανότητες να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Ξαφνικά και πάλι όλα άλλαξαν, ο ίδιος προσελήφθηκε σε οργανισμό της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά με αρκετά μειωμένες αποδοχές, τα ακίνητα ενοικιάστηκαν και άρχισαν να βελτιώνουν έστω και ελάχιστα τα έσοδα ο δε γιός βρήκε απασχόληση. Η ζωή του φίλου μας συνεχίστηκε στην ίδια ρουτίνα εργασία – σπίτι με ως κύρια διασκέδαση η τηλεόραση απέναντι από τον καναπέ.

Ο Δημητράκης άρχισε να οργανώνει πλέον ξανά τη ζωή του. Παρέδωσε τις πινακίδες του αυτοκινήτου, άλλωστε η χρήση του είχε περιοριστεί σημαντικά, η σύζυγος φρόντιζε την ικανοποίηση των αναγκών τροφής από τις λαϊκές, η κόρη εργαζόταν τη νύκτα και μαζί με τον γιό κέρδιζαν το μηνιαίο «χαρτζιλίκι» χωρίς επιβάρυνση της οικογένειας. Οι έξοδοι περιορίστηκαν στους αναγκαίους, το ίδιο τα δώρα και τα λοιπά έξοδα και η ζωή αν και μίζερη ελαφρώς πήρε το δρόμο της. Υπήρξε μόνο μια διαφορά, τις ελεύθερες ώρες, στον καναπέ καθόταν πλέον όλη η οικογένεια για να παρακολουθήσει προγράμματα και ειδήσεις και να αναμένει τον από  «μηχανής θεό» να σώσει τη χώρα και τους κατοίκους της.

Η ιστορία μας είναι λίγο ή πολύ συνηθισμένη στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες του σήμερα. Αποδεικνύει τον εφησυχασμό τον οποίο αναδεικνύουμε, όταν κατά κάποιο τρόπο είμαστε σε θέση να ελέγχουμε τον οικογενειακό μας προϋπολογισμό. Αν αυτό διαταραχτεί  τότε, οι άλλοτε ειρηνικοί οικογενειάρχες ξεσηκώνονται και ενώνονται με τους άλλους για να διεκδικήσουν το δίκιο τους. Σε κάθε άλλη περίπτωση οι περισσότεροι γίνονται φιλήσυχοι αγαθοί πολίτες οι οποίοι πληροφορούνται, κρίνουν ή επικρίνουν, αλλά συγχρόνως νομίζουν ότι διεκδικούν τα δίκαιά αιτήματά τους, μέσα από την ασφαλή θαλπωρή του σπιτιού τους με την άνεση και την ευκολία των «ανθρώπων του καναπέ».