άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου
Κατά το Εμμανουήλ Ροίδη, οι Έλληνες
διαιρούνται σε τρεις φυλές, α) τους συμπολιτευόμενους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον,
βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν του προυπολογισμού,β) τους αντιπολιτευόμενους,
ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον, ζητούν επί παντί τρόπω, να λάβωσιν τοιούτον, γ) εις
εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον, ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι
επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των.
Είναι φυσικά περιττό να τονισθεί η
ακρίβεια και η πραγματικότητα που χαρακτηρίζουν το σοφό λόγο του Ροίδη ένα και
πλέον αιώνα πριν, λόγο αιχμηρό, απόλυτο, λόγο σαφή, που περικλείει τη μαγεία
της φυλής μας, την ευφυία της, το πολιτισμό της, την ισοτιμία και ισοπολιτεία
που άπλετα απολαμβάνουμε.
Ιστορικά δε πρέπει να υπάρχει χώρα
που οι συνταγματικές της διατάξεις δηλητηριάζονται τόσο στη πράξη, που ακόμη
και άνοες και μικρόνοες αντιλαμβάνονται τις απάτες των ηγετών της,απάτες
εξαιρετικά καλυπτόμενες από σειρά λόγων ευφρόσυνων, εύληπτων, που ανασταίνουν
το ηθικό των πολιτών, για να αναθεματίσουν οι ίδιοι αργότερα τους νέους σωτήρες
και να επανέλθουν, ζητωκραυγάζοντας υπέρ των παλαιοτέρων.
Οι υποσχέσεις της νέας κυβέρνησης
μάλλον από εξωγήινους θα ταίριαζε να εκτοξευθούν, παρά από ανθρώπους που
ζουν(;) σε αυτή τη χώρα, αλλά η πληθώρα
των υπουργών με ακαδημαικό θώκο διαπιστώνεται ότι δεν μπορεί εύκολα να θραύσει
το μαρμάρινο τοίχο της πολυτελούς και ξεχωριστής διαβίωσης και να προσαρμοσθεί
σε ένα άλλο κόσμο πιο γήινο και ανθρώπινο, πιο οδυνηρό.
Δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν
κυβέρνηση που ο κάθε υπουργός έχει διαφορετική άποψη από τους συναδέλφους του
και που την εκφράζει με τρόπο βροντερό και ανοίκειο, δεν υπάρχει κυβέρνηση
πουθενά που δεν έχει μία συγκεκριμένη και ομοιόμορφη θέση σε ζητήματα ζωτικά,
υπαρκτά, ζητήματα θεμελιώδη και κυρίαρχα.
Καλό λοιπόν το κοχλιάριο που
συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι βυθίζουν στη κατσαρόλα που ο εργαζόμενος
καθημερινά με το κόπο του γεμίζει, αλλά λαικά πρέπει να ειπωθεί ότι ο κόμπος
έφτασε στο χτένι, ο λαός δεν αντέχει πια, ούτε τα βαρειά ναρκωτικά των
τηλεοπτικών προγραμμάτων και ειδήσεων μπορούν πλέον να τον καθηλώσουν στο
καναπέ.
Ο λαός οφείλει να εξεγερθεί, να
απαιτήσει, να ξεγυμνώσει τους ημίγυμνους πολιτικούς, να πάρει αυτό που του
ανήκει, διαφορετικά ας πλουτίσει τις φαρμακοβιομηχανίες με αντικαταθλιπτικά
χάπια, χάπια για τη πίεση, για τη δυσθυμία, για την ανέχεια.-
