Που οδηγούμεθα τελικά…

Οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας και η Ελληνική Κυβέρνηση, προσπαθούν με περισσή υπεροψία αλλά και υποκρισία να βαφτίσουν το κρέας ψάρι και να ονομάσουν τη διάλυση των δομών του Κράτους αναγκαία μεταρρύθμιση. Η τεράστια επικοινωνιακή προσπάθεια να δοθεί στα μνημόνια ο χαρακτήρας μια βαθιάς και οδυνηρής εξυγίανσης της χώρας, η αίσθηση η οποία αποκομίζει ο μέσος πολίτης είναι αυτή της αποσύνθεσης των στοιχειωδών λειτουργιών του κράτους και η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της πλειονότητας των πολιτών χωρίς κανένα αντίκρισμα.

Η ανασφάλεια αλλά και η οικονομική δυσπραγία την οποία προκαλεί η απορρύθμιση των κρατικών λειτουργιών και δομών δημιουργεί γόνιμο έδαφος σε δυνάμεις πολιτικές και μη να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν το κενό. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί η πτώση των καθεστώτων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, το κενό της οποίας κάλυψε το οργανωμένο έγκλημα με τη χρήση πολιτικού μανδύα ή και χωρίς αυτόν. Αντίστοιχα αυτό το κενό καθιστά θελκτικά και ελκυστικά τα συνθήματα συγκεκριμένης πολιτικής παράταξης η οποία προσπαθεί να καλύψει το κενό.

Η συντριβή κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας, ο πλήρης ευτελισμός της κοινοβουλευτικής διαδικασίας από τους εκπροσώπους των πιστωτών μας (κοινοτικών εταίρων και μη), αλλά και από τους εκπροσώπους της άρχουσας πολιτικής ελίτ, ο υποβιβασμός της Ελληνικής Βουλής σε απλό όργανο επικύρωσης των κατά παραγγελία νομοθετημάτων των πιστωτών αλλά και της εγχώριας οικονομικής ελίτ, δίνουν υπόσταση στον εθνικισμό (φυλετικό ή μη) αλλά και στον αντικοινοβουλευτισμό. Αυτό καταδεικνύεται εμφανώς από τις διάφορες δημόσιες σφυγμομετρήσεις, οι οποίες αναδεικνύουν τους αναποφάσιστους πρώτη δύναμη.

Τα κοινωνικά ερείπια τα οποία σωριάζουν συνεχώς γύρω μας η οικονομική κρίση αλλά και συνεχής η εφαρμογή της μη σωστής αγωγής των μνημονίων, αποτελούν τη βασική αιτία τόσο της πνευματικής όσο και της πολιτικής σύγχυσης η οποία διακατέχει την κοινωνία μας. Τοιουτοτρόπως έχει καταρρεύσει κάθε ίχνος εμπιστοσύνης στο πολιτικό, στο αξιακό  σύστημα άρα και στην επικρατούσα στη χώρα δημοκρατική διαδικασία. Αυτή η δυσπιστία, η σύγχυση και η βουβή αγανάκτηση αναζητούν τη δική τους διέξοδο και σαφώς δεν μεταμορφώνονται αυτόματα σε πολιτική στήριξη οιασδήποτε παράταξης, όσο ακραία και αν είναι.

Η εφαρμοζόμενη πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων αποδεικνύεται τελικώς αδιέξοδη. Έχει οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο συνεχούς ύφεσης, ο οποίος δεν επιτρέπει την ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της. Η κατάρρευση της κοινωνίας έχει οδηγήσει στην αντίστοιχη του Κράτους και των δομών του με αποτέλεσμα όλα όσα προαναφέρθηκαν και ίσως και πολλά περισσότερα άγνωστα στο ευρύ κοινό. Η αναμενόμενη έξοδος από το τέλμα δεν φαίνεται από πουθενά, ασχέτως των επικοινωνιακών ευφυολογημάτων της Κυβέρνησης αλλά και διαφόρων Ευρωπαϊκών Αξιωματούχων.

Άρα το ερώτημα παραμένει αναπάντητο για το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων Πολιτών. Πιστεύετε ότι δεν υπάρχουν μερικοί που γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει; Πιστεύετε ότι δεν υπάρχει στρατηγικό σχέδιο το οποίο και εφαρμόζουν; Αν όχι τότε ζήστε την ευδαιμονία σας, διαφορετικά και εσείς θα αναζητάτε την απάντηση στο: Που οδηγούμεθα τελικά;

Φόροι: Πότε θα επαναστατήσουμε;

(ή ορθότερα, θα επαναστατήσουμε κάποτε;) 

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Πότε θα αρχίσει να συζητά η κυβέρνηση με τους πιστωτές τις άστοχες επιλογές του προγράμματος σωτηρίας της χώρας, δεδομένου ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), με τη ψυχρότητα που το διακρίνει, έχει ήδη ομολογήσει την αποτυχία του όλου εγχειρήματος;

Ποιος ευθύνεται για τη διαφωνία ανάμεσα στους τροϊκανούς αναφορικά με το κούρεμα ή μη του χρέους μας κατά το 2010 και όχι μεταγενέστερα; Το κακοφτιαγμένο κούρεμα του 2012 και το PSI που ακολούθησε, δείχνουν απλά το εξής: Η Ελλάδα ήταν ένας καρκινοπαθής, που βομβαρδίστηκε με χημειοθεραπεία, χωρίς να του αφαιρεθεί ο καρκίνος.

Ποιος ευθύνεται λοιπόν για όλες τις προαναφερθείσες εκτροπές; Για τα λάθη στρατηγικής την ευθύνη φέρει τόσο η τρόικα όσο και οι ελληνικές κυβερνήσεις που δε διαπραγματεύθηκαν επαρκώς τα Μνημόνια. Βέβαια, το κύριο βάρος στο θέμα αυτό πέφτει στην τρόικα. Για τη μη υλοποίηση όμως των στόχων εκείνων, που θα εξασφάλιζαν αύξηση των φόρων από άλλες πηγές πέραν της βαριάς φορολογίας και περιορισμό της δημόσιας σπατάλης,  την ευθύνη φέρει η αναποτελεσματικότητα των κυβερνήσεων μετά το 2009 (αν όχι μετά το 2005).

Ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά, σημειώνονται τα ακόλουθα που αφορούν στα ανωτέρω: Η φοροδιαφυγή δεν αγγίζεται ή ορθότερα αγγίζεται περιφερειακά. Αυτή όμως αφορά εισοδήματα της τάξης των 54 δις ευρώ ετησίως σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ). Το παρεμπόριο οργιάζει με την συγκατάθεση και των Δημοτικών Αρχών φυσικά. Αυτό όμως αφορά εισοδήματα αφορολόγητα της τάξης των 20 δις κατά την Εθνική Συνομοσπονδία του Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ).

Επίσης, ο ετήσιος (αφορολόγητος) όγκος της διαφθοράς ανέρχεται σε ελάχιστο 7,5 δις ευρώ σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια. Το λαθρεμπόριο καυσίμων τέλος ανέγγιχτο καλπάζει, στερώντας από τη χώρα έως 2,5 δις ευρώ έσοδα από τον προϋπολογισμό, σύμφωνα με τη γενική Γραμματεία Διαφάνειας. Από την άλλη, οι αποκρατικοποιήσεις καρκινοβατούν, ενώ πολλά αυτονόητα μέτρα πολιτικής (π.χ. περιορισμός της σπατάλης στις προμήθειες υγείας) ακόμη είναι προς διερεύνηση!.

Όλα τα προαναφερθέντα στερούν τη χώρα από έσοδα κάθε μορφής. Αυτό μεταφράζεται είτε σε απώλεια φόρων  είτε σε απώλεια κάποιων δισεκατορμμυριών ευρώ από τις αποκρατικοποιήσεις. Τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις θα ήταν ιδιαίτερα υψηλά αν αυτές ελάμβαναν χώρα έγκαιρα, δηλαδή από το 2005 και μετά, πριν λοιπόν οδηγηθούμε στην απαξίωση της δημόσιας περιουσίας (βλ. ΟΠΑΠ).

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που ερμηνεύουν αυτή τη στρέβλωση, που αντανακλάται στην πώληση κοψοχρονιάς των επιχειρήσεων του Δημοσίου. Ενδεικτικά παραθέτουμε μια ερμηνεία, που τη βρίσκουμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και αποδίδεται στον καθηγητή οικονομολόγο και νομπελίστα Ζ. Στίγκλιτζ, που το 2001 τόνισε τα εξής.

«Οι εθνικοί ηγέτες… πανευτυχείς ξεπουλούν τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος… Θα μπορούσες να δεις πώς ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας, απλά και μόνο γιατί οδήγησαν… στην απαξίωση της εθνικής αυτής περιουσίας»!. (Βλ. αναλυτικότερα, http://www.gregpalast.com/the-globalizer-who-came-in-from-the-cold/).

Όλα όσα αναφέρθηκαν, καθώς δε συμβάλλουν στη μείωση του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού, οδηγούν νομοτελειακά σε μια λύση: Στην αύξηση των φόρων.

  Πόσο θα αντέξουμε όμως τη φορομπηχτική αυτή πολιτική, που είναι απόρροια της έλλειψης τόλμης εκ μέρους των κυβερνώντων, της εντυπωσιακής δειλίας που τους διακρίνει και της έκδηλης απουσίας πολιτικής βούλησης; Πότε λοιπόν θα ξεσηκωθούμε μην αντέχοντας άλλους πρόσθετους φόρους; Οι απαντήσεις στο επίμαχο αυτό θέμα, όσο παράδοξο και αν ηχεί, δεν συμπίπτουν σε νοήματα και σε λύσεις.

Αναλυτικότερα, ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του γράφει:  «Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ’ ενός για να συντηρείται με τα χρήματά τους η φρουρά του καθεστώτος και αφ’ ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές. Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών…»

Δε γνωρίζουμε αν η τρόικα ή οι δικοί μας πολιτικοί γνώριζαν τις απόψεις του Αριστοτέλη, αλλά απ’ ότι φαίνεται είναι γνήσιοι εκφραστές τέτοιων προσεγγίσεων. Πράγματι, από το 2009 έως το 2012, οι Έλληνες πολίτες καθώς είναι άκρως απασχολημένοι με τα μέτρα της φορολογικής πολιτικής που εφαρμόζονται, παραμένουν σιωπηροί, προς έκπληξη ακόμη και των συμμάχων μας.

Τα όσα διαδραματίστηκαν όμως πριν και κατά τη Δ΄ Σταυροφορία το 1204 δίνουν άλλη απάντηση αρκετά διαφορετική από εκείνη του σταγειρίτη φιλοσόφου.

Πιο συγκεκριμένα, θα περίμενε κανείς από μορφωμένους πολιτικούς άνδρες, να θυμούνται το όνομα και τον ρόλο του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αλέξιου Δ΄ Αγγέλου.  Αυτός προκειμένου να αποκαταστήσει τον πατέρα του Ισαάκιο Β΄ στο θρόνο του Βυζαντίου, δε δίστασε να συμφωνήσει στην ουσία, το 1203, με τον τυφλωμένο από τους Ρωμιούς Δόγη της Βενετίας Δάνδολο, την παράδοση της Βασιλεύουσας των Πόλεων στους σταυροφόρους.

Οι ξένοι, μετά από αυτήν την εξέλιξη τηρώντας τις υποσχέσεις τους απέναντι στον Αλέξιο Άγγελο Δ΄ φθάνουν στην Κωνσταντινούπολη. Ο σφετεριστής αυτοκράτορας Αλέξιος Άγγελος Γ΄ παίρνοντας υπό μάλης το ταμείο του κράτους διαφεύγει στη Θράκη. Ο θιγμένος αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ καταλαμβάνει τον πολυπόθητο θρόνο, με τους Φράγκους να εγγυώνται έξω από τα τείχη της Πόλης τον νόμο και την τάξη, ενώ ο υιός του, Αλέξιος Άγγελος Δ΄ γίνεται συναυτοκράτορας.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί –με κάπως μεγαλύτερη δόση τακτ και χωρίς να έχει πάρει υπό μάλης το ταμείο ο πρωθυπουργός, διότι αυτό είχε ήδη αδειάσει– ότι έτσι αποχώρησε από την ηγεσία της χώρας η κυβέρνηση Καραμανλή και εμφανίστηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ίσως όμως κάποτε, φθάσουμε να αναρωτηθούμε το εξής –όσο υπερβολικό και να ηχεί εκ πρώτης όψεως– αν όλα στραβώσουν: Οι προσπάθειες των κυβερνήσεων μετά το 2009, σε συνεργασία με τον  Σόϊμπλε, σε τι πραγματικά διαφέρουν από την συναλλαγή του Αλέξιου Δ΄ με τον Δάνδολο; 

Και όπως ο Αλέξιος Δ΄ έπρεπε να επικυρώσει με χρυσόβουλα τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι στους φραγκολατίνους της εποχής εκείνης, έτσι και σήμερα η πολιτική ηγεσία της χώρας έπρεπε με μνημόνια συνεργασίας να στηρίξει τα συμπεφωνημένα με τους απογόνους των τότε κατακτητών.

Από το σημείο όμως αυτό και μετά είναι που οι ιστορικοί συνειρμοί αρχίζουν και αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αναλυτικότερα, η επιβολή βαριάς φορολογίας και η ληστρική στάση των Σταυροφόρων τότε, ώθησε τον λαό σε επανάσταση. Ο ειλικρινής συνεργάτης του Δάνδολου, ο Αλέξιος Δ΄, έχασε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, μαζί με το στέμμα και την ίδια του την ζωή. Αυτό το γεγονός έκανε τους συμμάχους του σταυροφόρους να επέμβουν ορίζοντας δική τους κυβέρνηση το 1204 στην Πόλη και δημιουργώντας από την άλλη, τις αναγκαίες συνθήκες για την τελική της πτώση από τους Τούρκους το 1453.

Και μετά από όλα όσα ζούμε, όλοι ευχόμαστε να συνετιστούν οι κυβερνώντες μας, έτσι ώστε μη φθάσουμε στο δυσδιάκριτο εκείνο σημείο όπου θα αναρωτιόμαστε κατά πόσο παραμένουμε πολύ κοντά αλλά κάτω από την λεπτή κόκκινη γραμμή ακολουθώντας τον Αριστοτέλη ή κατά πόσο την ξεπεράσαμε κατά ένα χιλιοστό, οδηγούμενοι σε περιπέτειες όμοιες της πρώτης άλωσης της Πόλης.

 

Αν σέβονταν τη Δημοκρατία μας…

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών

Σε κράτος της ΕΕ, κινήθηκε η διαδικασία δίωξης κατά υπουργού γιατί αυτός χρησιμοποίησε υπηρεσιακό όχημα για προσωπική χρήση εκτός των συνόρων της χώρας. Σε άλλη περίπτωση, ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία επειδή επιβαρύνθηκε ο προϋπολογισμός υπουργείου με μικροέξοδα μη υπηρεσιακού χαρακτήρα υπουργού.

Στην Ελλάδα, βάσει κανόνων που απορρέουν από το Σύνταγμα, δεν απονέμεται συχνά η Δικαιοσύνη ακόμη και στα πιο απλά ζητήματα που αφορούν στους βουλευτές μας.

Έτσι, η Βουλή αρνήθηκε την άρση της ασυλίας της κας Μιλένας Αποστολάκη σε υπόθεση που αφορούσε στην παραβίαση των όρων επικοινωνίας του  πρώην συζύγου της με το παιδί του!. Η υπόθεση έφθασε έως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), που δικαίωσε φυσικά τον πρώην σύζυγό της, τον Φεβρουάριο του 2012. Η καταδικαστική αυτή απόφαση συνοδεύθηκε και με επιβολή προστίμου στην Ελλάδα 19 χιλιάδων ευρώ, που δεν το πλήρωσε βέβαια η κα Αποστολάκη και οι «συνοδοιπόροι» της βουλευτές, αλλά όλοι μας, στο όνομα ενός πείσματος!

Από την άλλη, στη χώρας μας, υπουργοί που αποδεδειγμένα χρηματίστηκαν, απαλλάσσονται συχνά από διάφορες κατηγορίες, γιατί βάσει του Συντάγματος παραγράφονται τα αδικήματά τους.

Στη χώρα μας επίσης, ο πανίσχυρος θεσμός της βουλευτικής ασυλίας ή οι διατάξεις περί ευθύνης των υπουργών, σε συνδυασμό με τον σαθρό τρόπο λειτουργίας του «πόθεν έσχες», προσφέρει ένα ασφαλές καταφύγιο σε κάθε διεφθαρμένο μέλος της κυβέρνησης.

Η έλλειψη της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής σ’ ό,τι αφορά τις υπηρεσίες που ασχολούνται με το «πόθεν έσχες» και ο γραφειοκρατικός τρόπος λειτουργίας του συστήματος, είναι η πηγή απαλλαγής κάθε μέλους του Κοινοβουλίου στο υπό εξέταση θέμα.

Έτσι, φίλοι, συγγενείς, πεθεροί ή πεθερές, δικαιολογούν, βάσει του διάτρητου αυτού θεσμού, τον πλουτισμό κάθε υπουργού ή υφυπουργού, με μια απλή δήλωση περί δωρεάς ή δανείου εκατομμυρίων. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όμως τα πράγματα, αν όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι δωρητές όφειλαν αν αποδείξουν την πηγή του πλούτου τους;

Αν νοιαζόταν για τη Δημοκρατία μας οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή, τότε θα μεριμνούσαν για την αλλαγή των Άρθρων 60-62 του Συντάγματος περί βουλευτικής ασυλίας και του Άρθρου 86 περί ευθύνης των υπουργών, λύνοντας έτσι τα χέρια της δικαιοσύνης. 

 Αν σέβονταν οι αιρετοί μας άρχοντες τους ψηφοφόρους τους, θα μεριμνούσαν έτσι ώστε να πάψουμε να θεωρούμαστε η 80^η πιο διεφθαρμένη χώρα του πλανήτη.

Αν ενδιαφέρονταν οι κυβερνώντες, τότε ο πλουτισμός που προκαλείται σε πολλά επίπεδα, όπως λόγου χάρη από το λαθρεμπόριο καυσίμων ή μέσα από τις προμήθειες του Δημοσίου, θα έβγαινε στον αφρό. Η πολιτική όμως ηγεσία δείχνει και εδώ την υποκρισία της.

Και πέραν των όποιων δυσκαμψιών, που οφείλονται στο Σύνταγμα της χώρας, διάφορα άλλα ερωτήματα τίθενται, συνδεόμενα με την επιζητούμενη εύρυθμη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος. Αναλυτικότερα, σε ποιο κράτος Δικαίου, πολιτικοί που κρατούν στα συρτάρια τους θαμμένη και «πειραγμένη», μια λίστα Λαγκάρντ, θα απολάμβαναν την ελευθερία που χαίρονται σήμερα οι δικοί μας πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας που μας γελοιοποίησε διεθνώς;

Τέλος, σε ποια Βουλή πολιτισμένης χώρας, η Δικαιοσύνη θα έμενε με δεμένα τα χέρια και δε θα διερευνούσε την όποια πιθανή σχέση των πολιτικών αυτών με κύριους πρωταγωνιστές της λίστας Λαγκάρντ; Ποιος μπορεί να αποκλείσει παραμονές εκλογών, το ενδεχόμενο της ακριβής εξαγοράς της ανωνυμίας κάποιων επώνυμων ή ανώνυμων γραμμένων στην επίμαχη λίστα;

ΔΕΘ: Ανέκδοτα Φθινοπώρου!

ΔΕΘ: Ανέκδοτα Φθινοπώρου!

(περί τέλους της ανηφόρας και ανύπαρκτου Plan B)

του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

            «Η χώρα μας βρίσκεται στην ανηφόρα αλλά και στην τελική της στροφή». Αυτή ήταν μια από τις εναρκτήριες προτάσεις της ομιλίας του Ε. Βενιζέλου στη ΔΕΘ, προς τους φορείς της πόλης την Κυριακή που μας πέρασε.

Κάτι παρόμοιο πίστευαν και οι τρεις πρώτοι ορειβάτες οι Κάκκαλος, Bovi και  Boissonas, όταν κατενθουσιασμένοι νόμιζαν ότι πάτησαν την κορυφή του Ολύμπου στις αρχές του Αυγούστου του 1913. Μόλις όμως σκόρπισαν τα σύννεφα γύρω τους, τότε διαπίστωσαν ότι η υψηλότερη κορυφή ήταν μόλις κάτι δεκάδες μέτρα πιο μακριά!

            Με 16 δις ευρώ το 2013 προσθήκη στο χρέος μας, λόγω του συνολικού ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού, με δανειακές ανάγκες το 2014 που ανέρχονται τουλάχιστον στα 4 δις ευρώ και με πιθανό πρωτογενές πλεόνασμα, που μετά βίας θα καλύψεις το 1/10 των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού του 2014 για τόκους, εύλογα τίθεται το ακόλουθο ερώτημα:

Μήπως όσοι υποστηρίζουν ότι η ελληνική κρίση βρίσκεται στη τελευταία της ανηφόρα δε βλέπουν τα παραπάνω «σύννεφα», που βρίσκονται στην κορυφή της, πριν ή μετά τη στροφή που ανέφερε ο κος Βενιζέλος; 

 «Ούτε υπάρχει ούτε υπήρχε plan B και όποιος το ισχυρίζεται αυτό ή δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του ή λέει ψέματα». Αυτά περίπου τόνισε ακολούθως ο κος Ε. Βενιζέλος.

            Αν δεν υπήρχε Plan B, τότε γιατί ήταν τόσο ενδοτικοί οι πολυπράγμονες ηγέτες μας στα όσα ζητούσε η τρόικα, μιας και η άταχτη χρεοκοπία της χώρας εκτός ευρώ, θα προκαλούσε δυσθεόρατα προβλήματα στην ίδια την ευρωζώνη;

Αν λοιπόν οι πολιτικοί μας ήταν πεπεισμένοι για την ανυπαρξία οποιουδήποτε Plan B, τότε κινδυνεύουν να κατηγορηθούν τουλάχιστον για άγνοια, δειλία και για κακή εκτίμηση ενός ανύπαρκτου –κατά τους ίδιους– κινδύνου, με απόηχο στα όσα με τόσο ευκολία δεχθήκαμε! Οπότε, γιατί υπέγραψαν τέτοιας μορφής Μνημόνια χωρίς να διαπραγματευθούν σκληρά, εφόσον αισθάνονταν σίγουροι ότι το όποιο Plan B ήταν μύθος;

            Ενημερώνουμε όμως τους έμπειρους πολιτικούς μας ότι υπήρχε για την Ελλάδα (όπως και εξακολουθεί να υφίσταται) Plan B, που θα στοίχιζε στην ευρωζώνη 1 τρις περίπου ευρώ, πριν το 2012, σύμφωνα με σχετική μελέτη του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF) του κου Τ. Νταλάρα. Τέτοιας μορφής μελέτες δεν εξυπηρετούν απλά ακαδημαϊκούς-ερευνητικούς σκοπούς, άλλα κάποιους διαφορετικούς, που ενδεχομένως αδυνατούν να κατανοήσουν όσοι υποστηρίζουν την ανυπαρξία εναλλακτικών σχεδίων για την ελληνική οικονομία. Δηλώσεις επίσης, των Γιούγκερ, Σόιμπλε και άλλων αξιωματούχων, επιβεβαιώνουν την ύπαρξη τέτοιων πλάνων. Παρόμοιες θέσεις διατυπώνονται και σε μελέτες διαφόρων κέντρων ερευνών (π.χ. IFO Γερμανίας), που ενδεχομένως αγνοούν ή υποβαθμίζουν ο ιδικοί μας κυβερνώντες.

Δεν υπάρχει σοβαρό κέντρο ερευνών ή πολιτικός σχηματισμός στην ΕΕ,  που να μην έχει διερευνήσει και μη θεωρεί ως ένα ενδεχόμενο σενάριο, την ενεργοποίηση ενός Plan B για την Ελλάδα, έχοντας ως δεδομένο την οικονομική κατάσταση της χώρας και το μοναδικό σε έκταση δημόσιο χρέος της.

Tι επέτυχαν οι εταίροι μας με τις έως σήμερα κινήσεις και την ανεκδιήγητη ενδοτικότητα της ελληνικής κυβέρνησης, ενόψει της υφέρπουσας απειλής για ένα Plan B; Το ενδεχόμενο εφαρμογής μιας άλλης λύσης στο μέλλον, χωρίς μεγάλο πια κόστος για την ευρωζώνη (δηλώσεις Σόιμπλε) και μοναδικό πια κόστος για την Ελλάδα, αφού η χώρα είναι πια δεμένη χειροπόδαρα με τα διάφορα Μνημόνια και η ΕΕ πολύ πιο έτοιμη για να το αντιμετωπίσει.

Αν λοιπόν το όποιο Plan B θεωρείται ψέμα ή εικονική πραγματικότητα, τότε οι κυβερνώντες μετά το 2009 επιεικώς χαρακτηρίζονται για κενό στρατηγικής σκέψης, αφού δεν καταλάβαιναν αυτοί μάλλον οι ίδιοι, τι συνέβαινε γύρω τους! 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ. ΑΛΛΟΤΕ ΚΑ ΤΩΡΑ

                                                      Από     τον   Βαγγέλη      Ραφτόπουλο

                 Mε  ευκαιρία των  σημερινών  εγκαινίων της ΔΕΘ  ο  υπογράφων εκφράζει την αγανάκτησή του για τις θεσμικές πλέον πορείες διαμαρτυρίες, τις ωραιοποιημένες κυβερνητικές εξαγγελίες, τα κομματικά παραληρήματα.

                 Από χώρο χαράς και διασκέδασης ,η αθλιότητα όλων των παράλογων εξουσιαστών μετέβαλε την ΔΕΘ  σε αρένα ατέρμονων αμφισβητήσεων , σε κολοσσαίο συντριβής των ελπίδων των αδύναμων, σε προβολή των  ΄’προσωπικοτήτων’.

                Με χρήματα του Ελληνικού λαού εμφανίζονται οι αστέρες της πολιτικής, συνδικαλιστικής και εκκλησιαστικής ζωής, μη γνωρίζοντες τον ακριβή λόγο και ρόλο της παρουσίας τους, κάνοντας μία υγιεινή εκδρομή, συγχαίροντας εαυτούς και αλλήλους.

                Η ΔΕΘ  - 87 χρονών σήμερα- στη δύση της ζωής της θλίβεται με δάκρυα πόνου για την κατάντια του χώρου και του θεσμικού της ρόλου.

                Τα ακροβατικά και τα πυροτεχνήματα ακολουθούν πλέον καταστροφές, χημικά, κάψιμο κάδων, ρόπαλα, μάσκες, ρίψιμο αγροτικών προιόντων.

                 Η συγκίνηση  που διακατείχε τους χιλιάδες επισκέπτες της ΔΕΘ ήταν έκδηλη.

                 Στην αρχή του βίου και σε δύσκολα χρόνια ο χώρος της ΔΕΘ ήταν αυτός ‘οπου διανέμονταν τροφές , γάλατα και φάρμακα σε άπορους, ασθενείς, ηλικιωμένους.

                 Οι εμπορικές συμφωνίες που υπογράφονταν ήταν πολλές, τα περίπτερα

των περισσότερων χωρών του κόσμου δέχονταν πλήθος  κόσμου.

                 Σήμερα ακόμη και οι Θεσσαλονικείς εγκαταλείπουν την πόλη, φοβούμενοι, ενοχλούμενοι  για  την μετατροπή της πόλης σε βομβαρδισμένη και

λεηλατημένη.

                 Οι πολίτες πληρώνουν δημοτικά τέλη και τέλη καθαριότητας για να έρχονται απρόσκλητοι και θρασύτατοι βάρβαροι, και να προκαλούν βιαιότητες στην πόλη.

                 Και όλα αυτά μάταια.

                 Ούτε τα κυβερνητικά μέτρα θα αποσυρθούν, ούτε οι συνδικαλιστικοί φορείς θα είναι αποτελεσματικοί, ούτε οι άνεργοι θα βρουν εργασία, ούτε οι απολυμένοι θα προσληφθούν.

                 Με αποσπασματικές ενέργειες δεν λύνονται τα προβλήματα.

                 Χρειάζονται συστηματικές προεργασίες, πειστικές κινητοποιήσεις, έντιμες δραστηριότητες και ειλικρίνεια, ειλικρίνεια, ειλικρίνεια.

                 Τέλος, η γηραιά ΔΕΘ απαιτεί ηρεμία και σεβασμό για τον εαυτό της και την πόλη της.-

Για μια άλλη αναπτυξιακή κουλτούρα

Για μια άλλη αναπτυξιακή κουλτούρα

(με επενδυτικά σχέδια μεγάλης αξίας)

Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, ΑΠΘ

Οι προτάσεις για τη βελτίωση της ρευστότητας στο επίπεδο της ΕΕ, μέσω διαφόρων εναλλακτικών λύσεων, παραμένουν στις καλένδες, ενώ οι φωνές για τη δημιουργία ενός Συμπληρωματικού Νομίσματος  (Complementary Currency), διαρκώς αυξάνονται.

Λύση στο πρόβλημα της ρευστότητας ης Ελλάδας, μέσω μιας μορφής Συμπληρωματικού Νομίσματος, δίνει η δημιουργία ενός συνόλου ομολόγων, σε εθνικό επίπεδο, που παράλληλα θα έχουν αναπτυξιακό χαρακτήρα. Τα προτεινόμενα ομόλογα θα κυκλοφορούν στην αγορά, το κράτος θα πληρώνει τις υποχρεώσεις του με αυτά, όπως και οι πολίτες. Οι λεπτομέρειες για τη δημιουργία Συμπληρωματικού Νομίσματος, μέσω δυο τύπων ομολόγων παρουσιάστηκαν σε παλαιότερο άρθρο μας στο http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1680744

 Η έλλειψη ρευστότητας αποτελεί το πρώτο μας πρόβλημα. Το ύψος του δημόσιου χρέους είναι το δεύτερο. Η δυναμική ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας επηρεάζει εύλογα τις εξελίξεις που σχετίζονται με το δημόσιο χρέος τη χώρας. Αν μια άλλη αναπτυξιακή κουλτούρα οδηγήσει στη δημιουργία επενδύσεων υψηλής αξίας, οι τελευταίες με τη σειρά τους, μέσω των εσόδων που θα προκύψουν στον κρατικό προϋπολογισμό, θα συμβάλλουν στη δραστική μείωση των ετησίων ελλειμμάτων του, απαλύνοντας από την άλλη, τις πιέσεις που ασκούνται στο δημόσιο χρέος.

Ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά, παραθέτουμε ακολούθως κάποια μεγάλα επενδυτικά σχέδια, ικανά να κινήσουν την οικονομία, εξυπηρετώντας τα προαναφερθέντα.

Πιο συγκεκριμένα, η αξιοποίηση του αεροδρομίου «Ελληνικό» (6 χιλ. στρέμματα) κατά τα πρότυπα του Πριγκιπάτου του Μονακό –στο πλαίσιο βέβαια μια ισόρροπής ανάπτυξης, όπου η φύση θα καταλαμβάνει τη μισή του έκταση– είναι μια λύση. Να σημειωθεί ότι το Πριγκιπάτο του Μονακό, (1,9 χιλ. στρέμματα) παράγει κάθε έτος συνολικό προϊόν ύψους 7 δις δολαρίων περίπου. (Αναλυτικότερα βλ.  http://www.axortagos.gr/mpizna-diethnis-diagonismos.html).

Η αξιοποίηση χαμηλής αξίας τουριστικών περιοχών, που βρίσκονται σε επικλινές έδαφος, με τη δημιουργία πολυτελών τουριστικών κατοικιών, που θα κτισθούν σε υπερυψωμένο κέλυφος, είναι μια άλλη πρόταση. Ανάμεσα στο κέλυφος και έδαφος θα κινούνται αυτοκίνητα, απορριμματοφόρα κ.λπ και επί του κελύφους θα κτισθούν οι εν λόγω κατοικίες. Η συγκεκριμένη πρόταση, όπως και οι επόμενες δίνονται αναλυτικότερα σε έρευνα που αναρτήθηκε στα «Οικονομικά Χρονικά» του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας  http://www.oe-e.gr/oe/images/stories/pdfs/OikXronika_JulyAugust2013.pdf.

Επίσης, η δημιουργία υπογείων πάρκινγκ, που θα ευνοήσουν και την ανάπτυξη πάρκων με τη μεταφορά σε άλλες περιοχές (σε νέα οικοδομικά τετράγωνα) των κατοικιών των τετραγώνων που θα γκρεμισθούν, θα εξυπηρετήσει δυο σκοπούς. Πρώτος, θα αναβαθμίσει περιοχές ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένες και υποβαθμισμένες (Κυψέλη) και δεύτερος, θα οδηγήσει στην ανάσταση του κατασκευαστικού τομέα της οικονομίας και όχι μόνο.

Ακόμη, η κατασκευή μικρών κρουαζιερόπλοιων, που δε θα προσφέρουν εντός του πλοίου γεύμα και δείπνο, αλλά μόνο πρωινό και σνακς, θα κινήσει την οικονομία των νησιών (όπου εκεί θα καλύπτονται οι επιβάτες τους σε γεύματα και δείπνα) όπως και τον ναυπηγοκατασκευαστικό τομέα.

Τέλος, η κατασκευή υπερπολυτελών οικιστικών μαρινών, κατά τα πρότυπα των σχεδίων που υπάρχουν για τη Λεμεσό της Κύπρου, θα προσφέρει πλούτο μιας άλλη μορφής και έσοδα στο κράτος. 

Πριν από ένα χρόνο,  ο Γενικός Γραμματέας του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού είχε δηλώσει, ότι: «το ατέλειωτο πετρέλαιο της Ελλάδας είναι ο Τουρισμός και εάν αξιοποιηθεί σωστά ο πλούτος αυτός  αξίζει 2 τρις Ευρώ».  

Μπορεί τα όσα αναφέρονται να ηχούν παράξενα στα αφτιά των πολιτικών της χώρας μας, όπως και πολλών αναγνωστών. Μπορεί να παρουσιάζουν από την άλλη κάποιες τεχνικές αδυναμίες. Μπορεί να μη θεωρούνται οι προσήκουσες λύσεις. Μπορεί… μπορεί!

Το ζητούμενο μας είναι ένα: Χρειάζονται προτάσεις της ως άνω μορφής, για να αναταχθεί την οικονομία της χώρας. Αν κάποιοι πολυπράγμονες πολιτικοί, που ως επαΐοντες, θεωρούν ότι οι ανωτέρω σκέψεις είναι μη ρεαλιστικές ή «ακαδημαϊκίζουν» ή ακόμη είναι για να σκουπίδια, τότε να δούμε τις δικές τους καινοτόμες αντιπροτάσεις. Τις περιμένουμε όμως εδώ και χρόνια!.

Σκοπός των προτάσεων που προαναφέρθηκαν, δεν είναι το «παράσημο», που μπορεί να διεκδικήσουν οι συντάκτες τέτοιων λύσεων, αλλά να γίνει σαφές ότι η κατάσταση δεν είναι η Θατσερική TINA (=There Is No Alternative).  

Συχνά, μας δημιουργείται όμως η εντύπωση ότι η έλλειψη πρωτότυπων επενδυτικών σχεδίων –μεγάλης αξίας– εκ μέρους των κυβερνήσεων της περιόδου της κρίσης, δεν είναι τυχαία. Με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, με πρωτοστάτη την απραξία που κυριαρχεί, ειλικρινά αναρωτιόμαστε αν υπάρχει πράγματι πρόθεση για απεμπλοκή της χώρας από τον δαίδαλο που βρίσκεται!.

Το δυστύχημα λοιπόν για την Ελλάδα είναι το εξής: Η εκπληκτική σιωπή εκ μέρους των κυβερνώντων, σε βαθμό απορίας, συνοδευόμενη από απουσία λύσεων, ικανών να χαράξουν μια νέα αναπτυξιακή πολιτική,  που να παράγει πλούτο. Το ‘αορίστως δέον γενέσθαι’, η όποια μορφή παραδοσιακής αναπτυξιακής λογοτεχνίας εκ μέρους του Υπουργείου Ανάπτυξης, το ΕΣΠΑ από μόνο του κ.ά, χωρίς καινοτόμα επενδυτικά σχέδια υψηλής αξίας, αναπαράγουν απλά μια πολιτική που κινείται στο φαύλο κύκλο της ύφεσης.     

Τα όσα προτάθηκαν ενδεικτικά με σκοπό την αντιμετώπιση της κρίσης, εκτιμάται κατά τους μελετητές των εν λόγω σχεδίων, ότι μπορεί να προσελκύσουν επενδυτικά κεφάλαια της τάξης των 70 δις ευρώ, δημιουργώντας από την άλλη 470 χιλιάδες θέσεις εργασίας.    

H O T A U G U S T M O N T H

                 Α Ρ Θ Ρ Ο    Τ Ο Υ     Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ο Υ     Ρ Α Φ Τ Ο Π Ο Υ Λ Ο Υ

                               Ν Ο Μ Ι Κ Ο Υ,       Ο Ι Κ Ο Ν Ο Μ Ο Λ Ο Γ Ο Υ

                          τ. Υ Π Ο Δ Ι Ε Υ Θ Υ Ν Τ Ο Υ    Τ Η Σ     Τ Ρ Α Π Ε Ζ Η Σ

                                                  Τ Η Σ           Ε Λ Λ Α Δ Ο Σ

       Τελειώνει με το τέλος του καυτού Αυγούστου η πλέον ταξική εποχή.

        Κορμιά ηλιοκαμένα, κότερα με ξένες σημαίες, νησιά ακριβά, ενδύματα  επώνυμα, περαστικοί η 

μόνιμοι VIPS και από την άλλη πλευρά άνεργοι,  μεροκαματιάρηδες, συνταξιούχοι καρφωμένοι στο λιοπύρι των μεγάλων πόλεων, απελπισμένοι , άλλοι φιλοσοφημένοι, άλλοι ασυλλόγιστα νωθροί δεν περιμένουν τίποτε.

       Απογοητευμένοι συνάνθρωποι μας αυτοκτονούν, άλλοι προσφέρονται εύκολα θύματα αδίστακτων δολοφόνων, οι περισσότεροι φυλλομετρούν τους ανεξάντλητους ανεξόφλητους λογαριασμούς , βυθιζόμενοι στα σπήλαια της φρίκης.

                            

         Ο χορός  της διαμάχης ιδιοκτητών νυκτερινών κέντρων και ΣΔΟΕ καλά κρατεί.

         Τα κέντρα σφραγίζονται για να ανοίξουν, ανοίγουν για να σφραγισθούν, οι καλλιτέχνες δηλώνουν πλήρη άγνοια και το ρεσιτάλ συνεχίζεται.

                           

         Οι σωτήρες όμως παραμένουν άγρυπνοι να επιδώσουν φύλλα κινητικότητας, μετάταξης, απόλυσης, επανόρθωσης, διάθεσης, φόρων, φόρων, φόρων.

                              

          Και ενώ αναμένεται και επίθεση στην Συρία, με την βοήθεια της χώρας μας, για να συμπληρωθεί η τραγωδία, οι Γερμανοί εταίροι μας απεργάζονται σχέδια θρίλερ για την χώρα μας, εξαντλώντας τα διεστραμμένα  τμήματα των ΄πειθαρχειμένων  εγκεφάλων τους.’

                         

           Κατά τα άλλα οι αριθμοί ευημερούν, οι Έλληνες παραμένουμε εξαθλιωμένοι, η λίστα ΛΑΓΚΑΡΝΤ μάλλον πετά από υπουργό σε υπουργό, από γραφείο σε γραφείο, ένοχοι αποφυλακίζονται λόγω παρέλευσης 18 μηνου προφυλάκισης, η ξεμωραμένη Ρ. Σώκου επιτίθεται κατά δικαίων και αδίκων , ο εθνικός-ίσως και παγκόσμιος;- Αδωνις έχει την ίδια απαράδεκτη απόδοση και εκτός τηλεοπτικών δικτύων, ο  Ασλάνης αυτοκτονεί, το ποδόσφαιρο καλά κρατεί.

                              

          Σε λίγες μέρες θα ανοίξουν και τα σχολεία – η μήπως όχι- με φρέσκες ιδέες, προγράμματα, μαθήματα.

                             

           Καθηγητές γίνονται δάσκαλοι, δάσκαλοι γίνονται φύλακες, ιερείς μάλλον δημοτικοί  αστυνομικοί.

                           

          Η δικομματική θριαμβεύει, η Δημόσια τηλεόραση αρχίζει να εκπέμπει , οι δημοσιογράφοι προσλαμβάνονται για να απολυθούν, άλλοι απολύονται για  να  προσληφθούν  και οι ψυχίατροι είναι απαραίτητοι όσο ποτέ.-