ΒΛΑΚΕΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Κατά τον κοινωνιολόγο Λεμπέση δύο εγκέφαλοι για να συνεννοηθούν πρέπει να είναι η  και οι δύο πλήρεις η και οι δύο κενοί.

            Αυτό όμως που συμβαίνει στην Ελληνική πραγματικότητα είναι ακραίο, πρωτοφανές, ασύλληπτο.

            Ο ΑΙΝΣΤΑΙΝ πρώτος θεώρησε ότι η βλακεία  υπερίπταται  σε αξία, σε δύναμη, σε διάρκεια, είναι άπειρη, ακαταμάχητη, είναι ανώτερη όλων των άλλων αρετών και αξιών.

            Πολλοί διανοητές που ασχολήθηκαν με την συγγραφή της έννοιας, των συνεπειών, της έντονης εμφάνισης της βλακείας στην κοινωνία και την ταχύτητα-δίκην επιδημίας- με την οποία αυτή μεταδίδεται , υποκλίθηκαν στο μεγαλείο της, όπως και στην χρησιμότητά της.

            Οι βλάκες συνενώνονται, συσπειρώνονται, οργανώνονται και σαν πλειοψηφία διεκδικούν θέσεις-κλειδιά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής, οικονομικής   ζωής του τόπου.

            Και αλλοίμονο σε όποιους ελάχιστους περίεργους διαφοροποιούνται.

            Αυτοί οι παράξενοι πρέπει να τιμωρηθούν, να περιθωριοποιηθούν, να απομακρυνθούν από στελεχειακές θέσεις.

            Ο έξυπνος  άνθρωπος κατά την επιστήμη θεωρείται έντιμος, γιατί προφανώς αντιλαμβάνεται ότι κανείς δεν ξεφεύγει από την τσιμπίδα του νόμου, γιατί κανείς δεν έμεινε ασύλληπτος από την πρωτοεμφάνιση του εγκλήματος.

            Όμως στην Ελλάδα, που βρίθει βλακών, η βλακεία, όταν συνδυάζεται με την διαφθορά, το αποτέλεσμα είναι εκθαμβωτικό, τα δε προβλήματα δεν αθροίζονται, αλλά πολλαπλασιάζονται.

            Ισόβιοι εγκληματίες αποφυλακίζονται, υπουργοί δίνουν ρεσιτάλ βλακείας και διαφθοράς, αποφυλακισθέντες φλερτάρουν με δημαρχιακούς και περιφερειακούς θώκους, επώνυμοι υπεράνω υποψίας συνωστίζονται σε θέσεις έκδοσης στην ΤΟΥΡΚΙΑ, την ΑΓΓΛΙΑ, την ΓΕΡΜΑΝΙΑ, όπως και παλαιότερα στα ΣΚΟΠΙΑ και την ΡΟΥΜΑΝΙΑ.

            Το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης πανηγυρίζει για τα επιτεύγματα και την ευημερία των αριθμών με βλακώδη συνέπεια, βουλευτές ανατρέπουν φιλοδοξίες των αρχηγών τους, σύμμαχοι αλληλοκατηγορούνται, πρόεδροι, επιχειρηματίες λεηλατούν δημόσιο χρήμα και πολίτες επευφημούν και χειροκροτούν, ευελπιστώντας και αυτοί σε παράνομες απολαβές

            Δεν δηλώνει, παρά βλακεία,  η άθλια συμπεριφορά μας στους δρόμους, δεν εκφράζει παρά διαφθορά η κλοπή από δημόσιους λειτουργούς, το φακελάκι από μεγαλογιατρούς,  η ανατροπή του συστήματος από μεγαλοδημοσιογράφους του συστήματος, η τρομολαγνεία από την τηλεοπτική βαρώνη.

           Το πέπλο που σκεπάζει την χώρα, μείγμα βλακείας και διαφθοράς, είναι ακαθόριστο, αόρατο, αφανές, αλλά υπαρκτό, αυξανόμενο, μοναδικό, εξαγώγιμο.

           Ίσως η εξαγωγή αυτού του μείγματος να αποφέρει τεράστια έσοδα, δεδομένης και της αποτυχίας είσπραξης εσόδων από την εξαγωγή πολιτισμού.-

            

Προμήθειες υγείας

Προμήθειες υγείας: Ατέρμονες ζημιογόνες διαδικασίες υποκρισίας;

(…και μια αγωγή κατά της ΕΠΥ)

του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Κατατέθηκε αγωγή σε βάρος της Επιτροπής προμηθειών Υγείας (ΕΠΥ), από την Επιτροπή Ερευνών του ΑΠΘ, για αθέτηση των όρων μιας σύμβασης. Αιτία: Μια επείγουσα μελέτη, για λογαριασμό της ΕΠΥ, που εκπονήθηκε από ερευνητική ομάδα του ΑΠΘ και η οποία αν και ολοκληρώθηκε κατά τα προβλεπόμενα σε 50 περίπου ημέρες, το Δεκέμβριο του 2011, η διαδικασία αποδοχής ή μη των λύσεων που πρότεινε, δεν έχει κλείσει ακόμη!!!.

Η ΕΠΥ είναι ο  κεντρικός φορέας διοίκησης των προμηθειών υγείας. Παραθέτουμε την εμπειρία ή ορθότερα τον Γολγοθά της προαναφερθείσας ομάδας των μελετητών.

Αναλυτικότερα, Μεγάλη Πέμπτη 21 Απριλίου του 2011, μελέτη (βλ. http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26533&subid=2&pubid =110891186) αναδείκνυε τις πανάκριβες τιμές στα ορθοπεδικά υλικά, που ήταν αναρτημένες στο παρατηρητήριο τιμών της ΕΠΥ. Οι τιμές αυτές, ήταν υπερπολλαπλάσιες από εκείνες της αγοράς ίδιων προϊόντων παραγομένων σε παλαιά κράτη-μέλη της ΕΕ!.

Η ομάδα εκείνη του Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσ/νίκης, που ανέδειξε το πρόβλημα, προσκλήθηκε, μετά από εντολή του τότε Υπουργού Υγείας, να προτείνει άμεσα λύσεις έτσι ώστε να διορθωθούν οι στρεβλώσεις του τρόπου λειτουργίας της ΕΠΥ, τόσο στο Παρατηρητήριο τιμών όσο και σε άλλους συναφείς με τις προμήθειες υγείας χώρους αρμοδιότητας της ΕΠΥ.

Από εκεί και μετά αρχίζει μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια. Από τον Μάιο του 2011 και παρά τις πιέσεις ορισμένων μελών (μιας μειοψηφίας) του Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ) της ΕΠΥ υπέρ της γρήγορης έναρξης της μελέτης, τα συμβαλλόμενα μέρη κατέληξαν αισίως σε μια πρόταση συνεργασίας (μέσω μιας σύμβασης έργου) στα μέσα του Οκτωβρίου (!!!). Λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της έρευνας, η ολοκλήρωσή της μελέτης έλαβε χώρα στα μέσα του Δεκεμβρίου του 2011.

Οι προτάσεις της έρευνας παραδόθηκαν στους χρόνους που ορίστηκαν. Μια τριμελής επιτροπή αξιολόγησης συστήθηκε από την ΕΠΥ, για να παραδώσει το πόρισμά της άμεσα κατά τα προβλεπόμενα.

Μετά από οκτώ ολόκληρους μήνες (!!!) –στις 23 Αυγούστου 2012– από την ημέρα κατάθεσης και του τελευταίου μέρους της (επείγουσας κατά τα άλλα) έρευνας, ταχυδρομήθηκε (με απλή επιστολή) το εν λόγω πόρισμα στους μελετητές. Αυτό, απέρριπτε τις λύσεις της μελέτης στο σύνολό τους. Το  ΔΣ της ΕΠΥ  με μια ισχνή πλειοψηφία των μελών του, αποδέχθηκε το πόρισμα της επιτροπής αξιολόγησης. Οι μελετητές, όλως παραδόξως, δεν κλήθηκαν να εκφράσουν την άποψή τους για το εν λόγω πόρισμα πριν την κατάθεσή του στο ΔΣ της ΕΠΥ.

Η μη αποδοχή μέρους των αποτελεσμάτων-προτάσεων της οποιασδήποτε μελέτης είναι καταρχάς θεμιτή. Είναι μέρος ενός συστήματος αξιολόγησης. Το ακατανόητο όμως στην προκειμένη περίπτωση, είναι το εξής:

Γιατί δεν κοινοποιήθηκε, όπως είθισται και όπως προβλεπόταν ρητά στη σύμβαση ΑΠΘ-ΕΠΥ, το πόρισμα της επιτροπής αξιολόγησης στους μελετητές έγκαιρα, έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα απαντήσεων τόσο προς την εν λόγω επιτροπή, όσο και προς τα μέλη του ΔΣ της ΕΠΥ;

Οι απόψεις της τριμελούς επιτροπής αξιολόγησης, γενικόλογες και αόριστες, θεωρήθηκαν απαράδεκτες από τους μελετητές. Έτσι, σε τετρασέλιδη επιστολή-απάντηση, δυο ημέρες μετά τη λήψη του εν λόγω πορίσματος μέσα στο Καλοκαίρι, οι μελετητές κατέρριπταν όλες τις θέσεις της εν λόγω επιτροπής.

Όλα αυτά έλαβαν χώρα στα τέλη Αυγούστου του 2012. Έκτοτε η ΕΠΥ δεν έδωσε σημεία ζωής .  

  Αρχές Ιανουαρίου του 2013, η Νομική Υπηρεσία του ΑΠΘ επικοινώνησε με την Πρόεδρο της ΕΠΥ ζητώντας εξηγήσεις για την κατάφορη παράβαση των όρων της σχετικής σύβασης. Επίσης, ζητούσε να μάθει κατά πόσο ασχολήθηκε το ΔΣ της ΕΠΥ με τα όσα εξέθεταν οι μελετητές με την επιστολή τους στα τέλη του Αυγούστου.

Με έκπληξη η Νομική Σύμβουλος του Παν/μιου διαπίστωσε ότι η Πρόεδρος της ΕΠΥ, δεν είχε γνώση της επιστολής των μελετητών, η οποία είχε σταλεί προς την ίδια με συστημένη επιστολή στις 28 Αυγούστου.

Λίγες ημέρες αργότερα… βρέθηκε τελικά η επιστολή, οπότε η Πρόεδρος της ΕΠΥ την κοινοποίησε στην επιτροπή αξιολόγησης για τα περαιτέρω, με το διακριτικό «εξαιρετικά επείγον»!!!. Η αποστολή αυτή έγινε στις 14 Ιανουαρίου του 2013.

Κατά τα τέλη του 2013, η επείγουσα μελέτη που στην ουσία άρχισε τον Μάιο του 2011 ακόμη συζητιόταν… Έτσι η νομική υπηρεσία της Επιτροπής Ερευνών του ΑΠΘ κατάθεσε αγωγή κατά της ΕΠΥ (με κοινοποίηση στον Υπ. Υγείας) με θέμα την κατάφορη παραβίαση των όρων της σύμβασης μιας επείγουσας μελέτης που ολοκληρώθηκε σε 50 περίπου ημέρες και ουδέποτε έληξε ο κύκλος της τελικής αποδοχής ή της απόρριψής της. Στην δεύτερη περίπτωση περιμέναμε φυσικά να ακούσουμε εναλλακτικές λύσεις θεραπείας των προβλημάτων του συστήματος!

Από την αρχή αυτού του εγχειρήματος, οι ακατανόητες καθυστερήσεις και κωλυσιεργίες, δημιουργούσαν την αίσθηση στους μελετητές ότι ένα «αόρατο χέρι» δεν ήθελε αυτήν την  έρευνα, πολύ περισσότερο τις λύσεις που πρότεινε.  

Αποτέλεσμα των ανωτέρω  δυστοκιών, τυχαίων η μη,  είναι το ακόλουθο: Παρά τις κάποιες βελτιώσεις, πολλές τιμές του Παρατηρητηρίου τιμών, εξακολουθούν να είναι πολύ ακριβότερες από εκείνες της αγοράς. Κερδισμένοι της όλης καθυστέρησης: Οι προμηθευτές. Χαμένοι φυσικά οι έλληνες φορολογούμενοι!

Το μέγεθος της ζημιάς, που επωμίζεται το Δημόσιο, σκιαγραφείται από το ακόλουθο παράδειγμα. Η τιμή του Παρατηρητηρίου τιμών για τον νάρθηκα γόνατος τεσσάρων σημείων λίγο πριν την αγωγή ήταν 444 ευρώ. Η χονδρική τιμή του για προϊόντα μη προερχόμενα από χώρες χαμηλού κόστους, ανερχόταν σε 58 ευρώ. Η διαφορά τιμής λοιπόν –σε ένα μόνο προϊόν– ανέρχεται σε 386 ευρώ. Φανταστείτε το κόστος για το Δημόσιο που προκύπτει, όχι μόνο γι’ αυτό το προϊόν, αλλά και για δεκάδες άλλα που παρουσιάζουν τιμές με παρόμοιες αποκλίσεις.

Δίνονται τέλος κάποια στοιχεία της έρευνας.  Για τη μελέτη, προβλέπονταν  για τους ερευνητές (για την περίοδο από 15/10 έως τις 31/12/11), 2.800 ευρώ. Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνονται οι αμοιβές τους, όπως και οι δαπάνες που απαιτούνταν για αεροπορικά εισιτήρια Θεσ/νίκης-Αθήνας ή οτιδήποτε άλλη δαπάνη που αφορούσε κάλυψη αναγκών των μελετητών. Από τα παραπάνω στοιχεία εύλογα συνάγεται ότι το κίνητρο για την μελέτη ήταν οτιδήποτε άλλο παρά οι προβλεπόμενες αμοιβές!

Φορολογικά πρόστιμα: Η πολιτική της παράνοιας;

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Το 2010 οι ανείσπρακτες οφειλές του κράτους ανέρχονταν σε 36 δις ευρώ. Το 2013 το ποσό αυτό αυξήθηκε στα 61 δις ευρώ, σύμφωνα πρόσφατα δημοσιεύματα. Το μεγαλύτερο μέρος της διαφοράς ανάμεσα στα δυο προαναφερθέντα ποσά είναι προσαυξήσεις λόγω καθυστερημένων ανεξόφλητων οφειλών.

…και η λογική των δυσβάστακτων προστίμων συνεχίζει ακάθεκτη. Σύμφωνα με το νόμο 4174 του Ιουλίου του 2013 (Βλ. άρθρα 54-57), καθυστερήσεις καταβολής φόρων εκ μέρους των επιχειρήσεων (ΦΠΑ ή φόρου μισθωτών υπηρεσιών εκ μέρους των επιχειρήσεων κ.ά), προκαλούν βαρύτατες ποινές. Έτσι, σύμφωνα με τις παραγράφους 1 και 2, του Άρθρου 54 του εν λόγω νόμου, η αμέλεια, λόγου χάρη καταβολής ΦΠΑ της τάξης των 100 ευρώ, έστω και για μια ημέρα, οδηγεί σε πρόστιμο 1000 ευρώ σε εταιρίες, που τηρούν απλογραφικό λογιστικό σύστημα και σε όσες τηρούν διπλογραφικό 2500 ευρώ(!!!).

Τα προαναφερθέντα πρόστιμα είναι λοιπόν δεδομένα και επιβάλλονται ανεξάρτητα του ποσού οφειλής!.

Σε περίπτωση υποτροπής της ίδιας παράβασης (Βλ. παράγραφο 3 του Άρθρου 54) εντός πέντε ετών, το παραπάνω πρόστιμο ανέρχεται στο διπλάσιο του αρχικού προστίμου. Σε περίπτωση δεύτερης υποτροπής εντός πέντε ετών, το πρόστιμο ανέρχεται στο τετραπλάσιο του αρχικού προστίμου!!!.

Εκτός από το πρόστιμο αυτό (δηλ. τα 1000 ή 2500 ευρώ) εννοείται ότι πρέπει να συνυπολογίζονται και οι όποιες προβλεπόμενες προσαυξήσεις, λόγω καθυστερήσεων με επιτόκιο που θα αποφασίζει ο… υπερυπουργός ο κος Θεοχάρης. Σήμερα το επιτόκιο αυτό είναι 1,5% το μήνα (καθόλου τοκογλυφικό!!!).

Ως προς τα φυσικά πρόσωπα, συμπληρωματικές διατάξεις… ως Δώρο Χριστουγέννων (της 27/12/13, στο άρθρο 57), του νόμου 4174, αναφέρουν τα εξής κατά λέξη: «Αν οποιοδήποτε ποσό φόρου δεν καταβληθεί το αργότερο εντός δύο  μηνών από την παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας καταβολής, υπολογίζεται πρόστιμο ίσο µε ποσοστό δέκα τοις εκατό (10%) του φόρου που δεν καταβλήθηκε εμπρόθεσμα. Μετά την πάροδο ενός έτους από τη λήξη της νόμιμης προθεσμίας καταβολής το παραπάνω πρόστιμο ανέρχεται σε είκοσι τοις εκατό (20%) του φόρου. Μετά την πάροδο δύο ετών ανέρχεται σε τριάντα τοις εκατό (30%) του φόρου...»

Περιττό να τονιστεί βέβαια, ότι και εδώ ισχύουν τα όσα προαναφέρθηκαν για τις προσαυξήσεις λόγω καθυστερήσεων.

Κλείνοντας σημειώνεται ότι ως προς τον ελεγκτικό μηχανισμό, αυτός είναι σε πλήρη διάλυση καθώς ανακοινώθηκε προφορικά (Βλ. καταγγελία Ομοσπονδίας Εφοριακών) από την ηγεσία του Υπουργείου ότι τα ΔΕΚ (Ανώτατα Ελεγκτικά Κέντρα των μεγάλων επιχειρήσεων) θα διαλυθούν και θα αντικατασταθούν από κάτι άγνωστο, στο πλαίσιο της πολιτικής «ανακαλύπτοντας τον τροχό».

Όλα τα ανωτέρω, δηλαδή τη βροχή των παραπάνω προστίμων ιδίως για τις επιχειρήσεις, τα αποδέχθηκαν, αφού τα διάβασαν (!!!), όσοι βουλευτές τα ψήφισαν; Ή μήπως τα υιοθέτησαν όπως ο κος Χρυσοχοΐδης ψήφισε τα διάφορα Μνημόνια, χωρίς καν τα να διαβάσουν;

Ελληνική Προεδρία και η Τουρκία

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Η Ελληνική Προεδρία ακούστηκε ότι θέλει να αναμοχλεύσει το παγωμένο ντοσιέ της Τουρκικής ένταξης στην ΕΕ. Με τη συγκεκριμένη κίνηση, επιδιώκει να συμβάλλει την αναστροφή του κλίματος του ευρωσκεπτικισμού, που έχει απλωθεί στη γειτονική χώρα. Η Τουρκία θεωρήθηκε ως επιλέξιμο προς ένταξη κράτος στη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι (1999).

Ως προς την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, αυτή ολοκληρώνεται με την υπογραφή 35 Κεφαλαίων, (αναφερόμενα στα οικονομικά κριτήρια), τα οποία αφορούν ειδικότερα στην αποδοχή του κοινοτικού κεκτημένου. Οι διαπραγματεύσεις μετ’ εμποδίων για μέρος των Κεφαλαίων αυτών, δεν προχωρούν κατά τα προβλεπόμενα. Αυτό οφείλεται στις δυσκαμψίες της εξωτερικής πολιτικής της εν λόγω χώρας στο θέμα της Κύπρου.

Από το σύνολο λοιπόν των προαναφερθέντων Κεφαλαίων, κάποια άνοιξαν (Περιβάλλον κ.λ.π), κάποια πρόκειται να ανοίξουν (περιφερειακή πολιτική), ένα έχει κλείσει προσωρινά (Έρευνα και Τεχνολογία), σε κάποια έχει διακοπεί η διαπραγμάτευση (Γεωργία, αλιεία, κ.ά.) και κάποια ακόμη δεν άνοιξαν (κρατικές προμήθειες κ.ά.).

Για πολλούς έχει χαθεί το τρένο της πλήρους ένταξης της Τουρκίας. Έτσι, είναι διάχυτη η άποψη ότι εδώ και καιρό η χώρα μάλλον εμπαίζεται.

Η Ελλάδα φαίνεται ίσως ως ο μόνος ρομαντικός εταίρος, που υποστηρίζει ανοιχτά την πλήρη ένταξη. Εδώ, το Υπουργείο Εξωτερικών έχει επενδύσει πολλά, ποντάροντας στην επίλυση των διμερών μας προβλημάτων.

Με δεδομένο όμως την προοπτική της μερικής ένταξης, που είναι και το πιθανότερο, η στρατηγική αυτή θα αποδειχθεί λάθος, εφόσον συνεχίζει να μεταθέτει την επίλυση των όποιων διαφορών μας στο μέλλον. Αντίθετα, θα ήταν σκόπιμο να ασκούνται πιέσεις, έτσι ώστε κάθε διαφορά μας να λυθεί το δυνατόν γρήγορα και μάλιστα, πριν την τελική ψυχρολουσία που μάλλον πρόκειται να δεχθεί η Τουρκία στο θέμα της ένταξης, (μερικής, εκτός αν υπάρχουν ακόμη και πιο δυσάρεστες εκπλήξεις για την ίδια).

            Η τολμηρή θέση της Ελληνικής προεδρίας για το προχώρημα λίγων Κεφαλαίων, στο επόμενο εξάμηνο του 2013, μπορεί να αποφέρει ορισμένα οφέλη στην Ελλάδα, αρκεί να γίνουν ταυτόχρονα κάποιες κινήσεις.

Αναλυτικότερα, για λόγους που δε γνωρίζουμε, και γι’ αυτό ευθύνονται παλαιότερες εξωτερικές πολιτικές, το Κεφάλαιο της αλιείας ανήκει σε εκείνα, όπου διακόπηκαν οι διαπραγματεύσεις, ενώ θα μπορούσε να «τρέχει» όπως μερικά άλλα.

Αν ανοίξει αυτό το Κεφάλαιο, και περπατήσει μαζί με όσα πρόκειται να οδηγηθούν προς ολοκλήρωση με πρωτοβουλία της Ελληνικής Προεδρίας, τότε αυτό θα αποφέρει ένα όφελος:

Την αποδοχή (ή τον μονόδρομο προς την αποδοχή), εκ μέρους της Τουρκίας των χωρικών υδάτων των 12 μιλίων, στο πλαίσιο της πολιτικής της αλιείας της ΕΕ. Σύμφωνα με τα σχετικά κοινοτικά νομοθετήματα, που οφείλει να αποδεχθεί η Τουρκία στο πλαίσιο της ενταξιακής διαδικασίας, τα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων αποτελούν κοινοτικό κεκτημένο. Το ταλέντο της εξωτερικής μας πολιτικής θα φανεί λοιπόν σε ένα σημείο: Να υιοθετηθεί το κοινοτικό κεκτημένο στα θέματα της αλιείας από την Τουρκία το δυνατόν γρηγορότερα, έχοντας ως δεδομένο το καθεστώς της μερικής ένταξης και όχι της πλήρους.  

Εμείς έχουμε αποδεχθεί (υποχρεωτικά) τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις της ΕΕ, γεγονός που σημαίνει έχουμε υιοθετήσει τα 12 μίλια ως χωρικά ύδατα.

Η αγαπητή μας Επίτροπος η κα Δαμανάκη αντί να ασχολείται με θέματα μη αρμοδιότητας της (επιστροφή ή μη στη δραχμή κ.ά.) θα μπορούσε, ως πολιτικά ιστάμενη της Γενικής Διεύθυνσης της Αλιείας, να είχε προβεί στους κατάλληλους χειρισμούς σε αυτό το θέμα, οδηγώντας τις εξελίξεις στον επιδιωκόμενο στόχο.

Βέβαια, δε είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε την ανάπτυξη πολύπλοκων στρατηγικών εκ μέρους των Ελλήνων Επιτρόπων, καθώς εκ του αποτελέσματος, δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι οι ικανότεροι. Το περιορισμένο, πριν την ανάληψη των καθηκόντων τους, έργο και το φτωχό χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις και διεθνή εμπειρία προφίλ, θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν και τις θέσεις ευθύνης που κατέχουν στην Επιτροπή.

Πιο συγκεκριμένα, ο εκάστοτε Πρόεδρος της Επιτροπής τους αναθέτει πάντοτε «δευτεροκλασάτες» Γενικές Διευθύνσεις ενώ οι αρχηγικές (noble όπως ονομάζονται) δίνονται στους άλλους, ακόμη και σε Επιτρόπους χωρών που εντάχθηκαν μετά το 1995. 

Αρκετά…

Αρκετά ανεχθήκαμε ως Έλληνες πολίτες τον εξευτελισμό της χώρας μας, αλλά και ημών των ιδίων από το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Αγορών οι οποίες δυστυχώς βρήκαν τη χώρα, λόγω της αδυναμίας των πολιτικών της, εύκολο θύμα.

Αρκετά ακούσαμε για την παραμονή ή έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ. Και οι δύο λύσεις παρουσιάζονται ως «εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα» γιατί έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα μιας μικρής ευρωπαϊκής αλλά και εγχώριας ολιγαρχίας.

Αρκετά έχουμε ακούσει ότι «τα λεφτά υπάρχουν». Θα πρέπει η Δικαιοσύνη αλλά και οι σχετικές διαδικασίες να επιταχυνθούν, ώστε να τιμωρηθούν όσοι κερδοσκόπησαν σε βάρος του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα να επιστρέψουν πίσω τα κλοπιμαία.

Αρκετά ευχολόγια ακούσαμε για την πάταξη της φοροδιαφυγής, τώρα είναι πλέον η ώρα των έργων. Δεν είναι δυνατόν τα «συνήθη υποζύγια» να φορτώνονται με υπέρμετρους φόρους και αρκετοί επιτήδειοι να φοροδιαφεύγουν, επειδή το σύστημα τους το επιτρέπει.

Αρκετά με την αδήλωτη εργασία και την εισφοροδιαφυγή. Η ελληνική πολιτεία οφείλει να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για την πάταξή της, όχι μόνο με νομοθετικές ρυθμίσεις, αλλά και με σαφείς αποτελεσματικές πράξεις των αρμοδίων οργάνων της.

Αρκετά με την υπερφορολόγηση της κινητής και ακίνητης περιουσίας. Η στέρηση της ρευστότητας από την ελληνική οικονομία, η οποία βρίσκεται για πέμπτη συνεχή χρονιά σε ύφεση αφαιρεί και το ελάχιστο οξυγόνο κίνησης από την ομαλή λειτουργία και την ανάκαμψή της.

Αρκετά τα διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν εκμεταλλευτεί την ολιγοπωλιακή δομή της Ελληνικής Αγοράς. Υπάρχει και η γνώση αλλά και τα μέσα, ώστε οι συμφωνίες τους, οι οποίες διατηρούν τις τιμές των αγαθών υψηλά επιτέλους να «σπάσουν».

Αρκετά στο χώρο της υγείας συνεχίζεται το «πάρτι» της ασυδοσίας σε βάρος των Ελλήνων ασθενών αλλά και των φορολογουμένων. Νοσοκομειακές προμήθειες, φάρμακα και περίθαλψη θα πρέπει να οδηγηθούν ξανά σε χρηστή διοίκηση και διαχείριση και αυτό είναι άμεσα δυνατό.

Αρκετά με το λαθρεμπόριο καυσίμων. Η Ελλάδα είναι χώρα στην οποία ο σχετικός έλεγχος είναι εύκολος και εφικτός. Η πολιτεία οφείλει να φροντίσει να θεσπίσει τους σωστούς και ρεαλιστικούς ελέγχους, ώστε επιτέλους οι τιμές των καυσίμων να είναι λογικές για όλους τους πολίτες.

Αρκετά η πολιτική μας ελίτ μας έχει βομβαρδίζει με αλληλοκατηγορίες των διαφόρων παρατάξεων, με επιτεύγματα ή μη και με φοβίες για το  αύριο. Είναι η στιγμή που ο Ελληνισμός ενωμένος οφείλει να ενεργοποιηθεί και να βρει «μόνος του» τη καλύτερη γι’ αυτόν δυνατή λύση.

Αρκετά όμως ως Έλληνες πολίτες καθηλωθήκαμε στον καναπέ, από την επικοινωνιακή φρενίτιδα των ΜΜΕ και πιθανόν αποσβολωμένοι δεν θέλουμε να δράσουμε. Είναι πλέον η χρονική στιγμή να διεκδικήσουμε όλοι μαζί, με νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες, τα  δικαιώματά μας ως πολίτες.  

Αρκετά, αρκετά, αρκετά…… 

Το πολιτικό μανιφέστο μιας μαθήτριας!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.

«Από παιδί και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια», συνηθίζουμε να λέμε, άλλοτε αστειευόμενοι άλλοτε όχι. Μια μικρή μαθήτρια, πολύ πριν τελειώσει το δημοτικό, στη δεύτερη τάξη του, είχε άποψη για τον κόσμο και το τι (αυτονόητο) πρέπει να γίνει, κάτι που οι αδαείς ή αφελείς ή δόλιοι πολιτικοί μας –όσο περνά ο καιρός ο τρίτος χαρακτηρισμός ισχυροποιείται– ακόμη ψάχνουν!

Έγραφε λοιπόν η Κυβέλη-Σ.Μ. σε έκθεση στο σχολείο της με θέμα «Τι θα ήθελα πιο πολύ», τα ακόλουθα, που ηχούν σήμερα τόσο επίκαιρα:

«Θα ήθελα να μας αφήσουν εμάς τα παιδιά μια βδομάδα να κυβερνήσουμε τον κόσμο. Όχι θα έλεγα στους πολέμους, γιατί σκοτώνονται πολλοί άνθρωποι για την πατρίδα τους. Θα απαγόρευα το κόψιμο των δένδρων γιατί είναι πηγή ζωής. Όσους δε συμμορφώνονται θα τους πήγαινα φυλακή¹. Δε θα επέτρεπα να κυκλοφορούν ναρκωτικά γιατί οι άνθρωποι τα δοκιμάζουν και πεθαίνουν πολύ νωρίς². Θα φρόντιζα να φτιάχνουν καινούργιους δρόμους γιατί παλιώνουν και σπάνε οι σωλήνες και γίνονται πλημμύρες. Θα φρόντιζα να δίνουν στους ανθρώπους στέγη και φαγητά και θα έφερνα τους καλύτερους γιατρούς απ’ όλη την Ελλάδα για να γιατρέψουν τους φτωχούς ανθρώπους³. Θα έκανα σχολεία για όλα τα παιδιά για όλη τη γη, γιατί τα παιδάκια πρέπει να μάθουν γράμματα, γιατί μας βοηθάν να έχουμε γνώση⁴. Θα φρόντιζαν να υπάρχουν νοσοκομεία σε όλα τα χωριά και θα έδινα δωρεάν φάρμακα⁵, και αν τα παιδάκια αρρωστήσουν θα τα έστελνα στο νοσοκομείο. Θα έλεγα να απαγορεύσουν την πώληση των τσιγάρων από όλα τα περίπτερα και σούπερ μάρκετ⁶. Δεν θα επέτρεπα να πετάνε σκουπίδια όπου τύχει, παρά μόνο στους κάδους γιατί αλλιώς θα βρομίσει όλος ο κόσμος⁷. Αν γινόταν όλα αυτά, ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο καθαρός και οι άνθρωποι πιο υγιείς».

Οι παραπάνω απόψεις της μαθήτριας δημοσιεύθηκαν στην Καθημερινή της 23-11-2001, πολύ πριν λοιπόν από την κρίση που μας μαστίζει!.

Έπονται κάποια σχόλιά μας, σχετικά με τις ανωτέρω υποσημειώσεις:

1.      Άποψη που εύλογα δεν ασπάζονται όσοι πολιτικοί και στελέχη της Διοίκησης, οδήγησαν στην οικοπεδοποίηση της φύσης.

2.      Σε αυτό καταλήγουν σχετικές μελέτες του ΟΗΕ, άγνωστες φυσικά σε ένα παιδί. Ο νέος Νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών, (Νόμος 4139 της 20/3/2013) αν και θεραπεύει κάποιες στρεβλώσεις, εισάγει από την άλλη ένα μοναδικό πανηγύρι σε θέματα διαφθοράς, μέσω συγκεκριμένων άρθρων του, (π.χ. Άρθρο 26).

3.      Έκφραση κοινωνικής πολιτικής, που κάπου χάθηκε ανάμεσα στα Μνημόνια και τους κρατικούς προϋπολογισμούς μετά το 2009. Αν και δεν τολμούν ακόμη και τώρα οι κυβερνώντες (γιατί άραγε;) να αγγίξουν τα κακώς κείμενα, (λαθρεμπόριο καυσίμων, παρεμπόριο κ.λπ), που θα θίξουν εν πολλοίς τα εισοδήματα πλουσίων, δε διστάζουν να ψαλιδίσουν το κοινωνικό κράτος, τις δαπάνες υγείας κ.ά, με ιδιαίτερη μάλιστα ευκολία, επιδεινώνοντας έτσι τη θέση των οικονομικά ασθενέστερων. Κατά τα άλλα όμως, ήταν παρόντες στις αναστάσιμες ακολουθίες των εκκλησιών της εκλογικής τους περιφέρειας κατά προτίμηση!

4.      Δυο νοήματα σε μια φράση. Το πρώτο: Η παιδεία είναι η πηγή της γνώσης. To δεύτερο: Οι πολιτικοί μας θεωρούν ότι έτσι ανέμελα μπορούν να συρρικνώσουν τις δαπάνες για την παιδεία, καθώς μάλλον θεωρούνται δεύτερης προτεραιότητας!

5.      Ό,τι ακριβώς… κάνει η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, που κάλλιστα μπορεί να φέρει τον τίτλο της «Ωραίας Κοιμωμένης». Να σημειώσουμε ότι ακόμη και τώρα, παρά τις περικοπές, που δυσχεραίνουν την εύρυθμη λειτουργία των νοσοκομείων, πολλές προμήθειες υγείας εξακολουθούν να κοστίζουν στο κράτος 5-10 φορές περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε. (Βλ. http://www.inews.gr/0/promitheies-ygeias-to-ateleioto-party.htm).

6.      Τα παιδιά μας είναι πολύ πιο αυστηρά απ’ ότι συχνά περιμένουμε. Παρόμοια συμπεράσματα αντλούνται και από τις εκθέσεις 33 παιδιών Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού σχολείου με θέμα της οικονομική κρίση. Βλ. αναλυτικότερα, http://www.inews.gr/61/i-krisi-mesa-apo-ta-matia-ton-paidion-mas.htm

7.      Ας όψονται οι Δήμαρχοί!

O νεολογισμός του 2013: O εκτσογλανισμός της κοινωνίας!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών

Tα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ "Καλλιεργούν το υπόστρωμα του… εκτσογλανισμού της ελληνικής κοινωνίας". Αυτά υποστήριξε μεταξύ άλλων ο Ε. Βενιζέλος λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα.

Ερώτηση αδαούς: Τα «τσογλάνια» του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τον γλωσσολάγνο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, από ποιον πολιτικό χώρο προήλθαν και ποιος τα εξέθρεψε; Δεν είναι αυτοφυή φυτά! Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 6% δεν έφθασε στο 30% με τη βοήθεια πρόσθετων στελεχών και ψηφοφόρων, που ήρθαν από άλλη χώρα ή από άλλον πλανήτη. Όλοι γνωρίζουμε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κεντρικός τροφοδότης του ΣΥΡΙΖΑ και όλοι ξέρουμε ότι κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ «διαπαιδαγώγησαν» μεγάλο μέρος των μετεγγραφέντων.

Μόλις ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου, μέρος της μάζας αυτής των φθαρμένων στελεχών που ήταν ό,τι χειρότερο –πλην εξαιρέσεων φυσικά– είχε να προβάλλει το ΠΑΣΟΚ, εγκατέλειψε τις θεόπνευστες ηγεσίες και τους πνευματικούς πατέρες του κόμματος, καθώς θεώρησε ότι βρήκε καταφύγιο σε άλλο πολιτικό χώρο. Να σημειωθεί βέβαια ότι αυτές οι ενάρετες ηγεσίες της Δημοκρατικής Παράταξης, όπως αυτοαποκαλείται, οδήγησαν τη χώρα στη  80^η βαθμίδα της παγκόσμιας διαφθοράς!

Θα ήταν μάλλον υπερβολή να υποστηριχθεί ότι όλα τα, κατά τον κο Βενιζέλο, «τσογλάνια» ανήκουν μόνο στο προαναφερθέν 6%, ενώ οι νεοαφιχθέντες στο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ότι πιο καθαρό είχε να δείξει η ελληνική πολιτική!

Ας καμαρώνει λοιπόν ο ύστατος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ για τα δημιουργήματά του, καθώς συμμετείχε ως βαρόνος του Κόμματος, στη διαμόρφωση τέτοιων… εξαίρετων χαρακτήρων (Βλ συνδικαλιστές της ΔΕΗ κ.ά). Δε θυμάμαι, πότε ο κος Βενιζέλος, ως μπροστάρης του νέου πολιτικού ήθους που κηρύσσει, κτύπησε το χέρι του σε κάποια έδρανα, καυτηριάζοντας ό,τι χειρότερο καλλιέργησε το Κίνημα: Τον πολιτικό αριβισμό, την φαυλότητα και τη διαφθορά!    

Και όπως εύστοχα επισήμανε μια φίλη μου στο facebook «Νιώθω τον παραλογισμό των διανοητικά κενόδοξων αλαζόνων της εξουσίας, να λαϊκίζουν αλλόφρονες και να χυδαιολογούν προκλητικά εναντίον μας» κάνοντας χρήση λέξεων, που έχουν χάσει κάθε μέτρο του λόγου και εύλογα δεν προάγουν την πολιτική.

Να υπενθυμίσουμε βέβαια ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, ανήκει στη λεγόμενη πνευματική ελίτ της χώρας. Δεν γνωρίζουμε όμως το πώς συμβιβάζεται ο επίμαχος όρος της νεοελληνικής γλώσσας που χρησιμοποίησε –δικής του έμπνευσης– με το προαναφερθέν.

Κλείνοντας, σημειώνουμε ότι η πνευματική ελίτ από την πολιτική πλέμπα απέχει συχνά ελάχιστα, ενώ η μικρή τους απόσταση, κάτι χιλιοστά, προσδιορίζεται συχνά από δυο σημεία, που με τα βίας χωρίζει μια λεπτή κόκκινη γραμμή.