Σαν παλιό σινεμά: Δήμος Θεσσαλονίκης!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Ήταν γνωστή εδώ και καιρό η κουλτουριάρικη διάθεση του νέου Δημάρχου της Θεσσαλονίκης. Δεν περιμέναμε όμως να ζήσουμε τόσο έντονα, ημέρες παλιού κινηματογράφου ή λογοτεχνημάτων ή ακόμη κόμιξ μέσα από τις πολιτικές που αναπτύσσει ο Δήμος!

 «Όσα παίρνει ο άνεμος», είναι ο τίτλος που θα ταίριαζε στην πολιτική καθαριότητας του Δήμου, με συνεταίρο τον ευεργετικό Βαρδάρη που καθαρίζει ότι μπορεί με το αεράκι του, μιας και τα απορριμματοφόρα ανενεργά περιμένουν μια σύμβαση για τη συντήρησή τους εδώ και καιρό, που ευχόμαστε ότι δε θα αντιγράψει στο τέλος, το «Watergate» του Νίξον.

Η διεθνιστική αντίληψη του Δήμου για το εμπόριο και την μετατροπή της πόλης σε ένα απέραντό παζάρι παρεμπορίου με κάθε λογής εθνότητας μετανάστη μικροπωλητή, ελεύθερο να πουλά την πραμάτεια του, μας μεταφέρει στο εκπληκτικό εκείνο βιβλίο με τον τίτλο οι «Έμποροι των εθνών». Δεν αρκούν τα άτομα της Δημοτικής αστυνομίας για να επιβάλουν εδώ τον νόμο, κατά τα λεγόμενα των αρχών. Αλλού όμως αφθονούν. Πράγματι, όπως λοιπόν ο εκπληκτικός «αστυνόμος Σαΐνης» έτσι και ο τελευταίος αστυνομικός του Δήμου μπορεί να ξετρυπώσει το όποιο άτυχο παράνομο παρκαρισμένο αυτοκίνητο, για να κόψει τα γνωστά ροζ χαρτάκια.

«Good morning Vietnam», όπου στη θέση του Βιετνάμ τοποθετείται το Ιsrael, εκφράζοντας μια νέα πολιτική αιχμής με αποδέκτες το παρελθόν της πόλης. Εδώ να σημειωθεί ότι χρήματα για φιέστες με επίκεντρο την όποια ιστορική κοινότητα της πόλης υπάρχουν. Αλλού όμως λείπουν.

«Sex and the City» το έργο που ακούσθηκε –από ανυπόστατα θα θέλαμε να ελπίζουμε κουτσομπολιά– ότι παίχθηκε με θέμα διάφορες πιπεράτες ροζ περιπέτειες  μέλους της δημοτικής αρχής.

Από την άλλη, μας έρχεται στο μυαλό η προσπάθεια του πονηρού βεζίρη Ιζνογκούντ, που θέλει να γίνει «Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη». Το τελευταίο προκύπτει από τις καταστροφικές συμβουλές για την αγορά, που δίνει κάποιος αόρατος βεζίρης-αντιδήμαρχος στον αγαθό άρχοντά του.

Δεν αμφισβητείται με τα ανωτέρω η προσπάθεια ενός με καλές προθέσεις Δημάρχου να καινοτομήσει, αμφισβητείται όμως η πρόθεση πολλών άλλων μανδαρίνων του Δήμου που κινούνται στην κόψη του ξυραφιού, βλέποντας το ποτήρι της νομιμότητας των πράξεών τους άλλοτε μισοάδειο και άλλοτε μισογεμάτο.

Ενδεικτικά σημειώνεται, ότι η πρόσφατη διαμάχη για μετακίνηση ενός στην ουσία μόνο περιπτέρου στο κέντρο της πόλης που χαλά την εικόνα –δεν είναι το μόνο–  συγκεκριμένων επώνυμων μαγαζιών συγγενών και «εντιμότατων φίλων», (κατά το ιταλικό κωμικό φιλμ) κάποιων αξιωματούχων του Δήμου, δικαιολογεί τα παραπάνω.

Περικοπές Συντάξεων

Το 67% από την εξοικονόμηση πόρων ύψους άνω των 5 δισ. ευρώ τις οποίες οφείλει να πραγματοποιήσει το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, περί τα 3 δισ. Ευρώ, θα προέλθει από τις παρεμβάσεις στο συνταξιοδοτικό. Από αυτά μόνο 1 δισ. θα αποφέρει η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στο 67ο έτος της ηλικίας, ενώ τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ εκτιμάται ότι θα αποδώσουν οι καταργήσεις δώρων και επιδομάτων αδείας σε όλες τις επικουρικές συντάξεις συνταξιούχων του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Το ποσό των 1,6 δισ. ευρώ θα εξευρεθεί από το πλαφόν στις συντάξεις (στα 2.500 € αθροιστικά το ανώτατο όριο ), την ποσοστιαία παρακράτηση 10% στο υπερβάλλον ποσό συντάξεων άνω των 1.400 ευρώ, τις μειώσεις στο εφάπαξ του Δημοσίου (από τον Αύγουστο 2012) και την κλιμακούμενη μείωση σε επικουρικές και εφάπαξ ανάλογα με την ελλειμματικότητα που εμφανίζουν τα Ταμεία μισθωτών. Αυτά αναφέρουν τα ΜΜΕ με την προσθήκη ότι τα τελικά μέτρα θα οριστικοποιηθούν τη Δευτέρα 30-7-2012.

Η παραπάνω ειδησεογραφία γεννά μερικά ερωτήματα σχετικά με τα γεγονότα και την πολιτική μείωσης των λαμβανομένων συντάξεων. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι το Ελληνικό Κράτος εγγυάται τις συντάξεις και η μείωσή τους προέρχεται από την αδυναμία του να τις υποστηρίξει πλέον οικονομικά. Τα Ασφαλιστικά Ταμεία βρέθηκαν σε αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών τους από την κάκιστη διαχείριση των πόρων τους από το ελληνικό κράτος επί σειρά ετών, από λανθασμένες τοποθετήσεις κεφαλαίων τους σε μετοχές και ομόλογα και από το κούρεμα των ομολόγων από το γνωστό PSI. Παράλληλα η ακίνητη περιουσία των Ταμείων δεν είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί λόγω της ισχύουσας νομοθεσίας. Τα κόστος των συντάξεων που εγγυάται το Κράτος έχει αυξηθεί λόγω της υπαγωγής ιδιωτικών Ταμείων ασφάλισης στο ΙΚΑ- ΤΕΑΜ και στο Δημόσιο κυρίως λόγω της αθρόας αύξησης των αιτήσεων συνταξιοδότησης από δημόσιους υπαλλήλους, οι οποίοι συνταξιοδοτούνται κυρίως από τον υπαρκτό φόβο μήπως περικοπούν ακόμη περισσότερο τα δικαιώματά τους όπως πρόσφατα το εφάπαξ.

Τα ερωτήματα τα οποία εμφανίζονται είναι: Οι συντάξεις είναι ανταποδοτικές εφόσον τις  εισφορές καταβάλλουν εργαζόμενοι και εργοδότες; Οι συντάξεις οι οποίες καταβάλλονται σήμερα καλύπτονται από αντίστοιχες εισφορές του συνταξιούχου και του εργοδότη του; Η οριζόντια περικοπή των συντάξεων, η οποία μειώνει με το ίδιο ποσοστό όλες τις συντάξεις γιατί δεν είναι δίκαιη; Τα επικουρικά ταμεία δημιουργήθηκαν από εισφορές των εργοδοτών και εργαζομένων γιατί η μείωση των παροχών τους γίνεται με πλαφόν; Το πλαφόν στο ύψος της καταβαλλόμενης σύνταξη με βάση ποιών κριτηρίων έχει τεθεί; Στα ταμεία τα οποία εντάχθηκαν στο ΙΚΑ –ΤΕΑΜ με νόμο, είχαν προηγηθεί αναλογιστικές μελέτες με ποσά τα οποία έπρεπε να καταβληθούν στο ΙΚΑ από τους μέχρι τότε διαχειριστές τους και αν αυτό πραγματοποιήθηκε τότε γιατί μειώνονται οι συντάξεις και οι λοιπές παροχές τους; Είναι δίκαιο κάποιος ο οποίος εργάστηκε 35 με 40 χρόνια και λαμβάνει αντίστοιχα υψηλή σύνταξη αυτή να του μειώνεται και κάποιος ο οποίος εργάστηκε 15 με 20 χρόνια να μην έχει ανάλογες μειώσεις λόγω της μικρής σύνταξης; Γιατί δεν θεσπίζεται ένα όριο κατώτατης σύνταξης κάτω από το οποίο δεν θα είναι δυνατόν να κατέλθει, ασχέτως των περικοπών οι οποίες γίνονται; Ελπίζω κάποια στιγμή να έχουμε απάντηση από τους υπευθύνους σε όλα αυτά και αυτό να γίνει σύντομα πριν η όλη κατάσταση εκτροχιαστεί εντελώς.

Η Τ Ρ Ο Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,

ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ-

Τ.ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ  ΤΗΣ    ΤΡΑΠΕΖΗΣ    ΤΗΣ     ΕΛΛΑΔΟΣ

Με  ασύλληπτη και διαστροφική επίθεση εναντίον των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των Ελλήνων  πολιτών , συνεχίζεται η οδυνηρή καθημερινότητά μας.

Η τηλεόραση, με την μεθοδευμένη και απάνθρωπα  σχεδιασμένη τρομοκρατία , στραγγαλίζει  και τις πιο ανθεκτικές προσωπικότητες, προαναγγέλλει τον επερχόμενο οικονομικό και ψυχολογικό θάνατο, προετοιμάζει τον φυσικό, απεργάζεται σενάρια πτώχευσης, αυξάνει την ακροαματικότητά της.

Η ασήμαντη κάποτε ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, που εξαφάνισε σαν πιράνχας την μοναδική με έδρα την Θεσσαλονίκη ΤΡΑΠΕΖΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ , κατατρώγει και τα περιουσιακά στοιχεία της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ.

Ισως δεν είναι σύμπτωση το γεγονός ότι ο Διοικητής της ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ που συνηγορεί , υπήρξε υφιστάμενος του Διοικητή της ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ , που  περιχαρής κάποτε είχε δηλώσει ότι ο δείκτης του Χρηματιστηρίου θα σκαρφαλώσει στις 7400 μονάδες.

Ο πόλεμος στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται .ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ εναντίον ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ , ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ εναντίον ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ για τις δυνατότητες της ΕΛΛΑΔΟΣ να αποπληρώσει τα χρέη της, γεγονός που και ο αδαής περί τα οικονομικά μπορούσε να προβλέψει.

ΣΑΜΑΡΑΣ, ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ΚΟΥΒΕΛΗΣ  κλαψουρίζουν για μέτρα που παίρνουν, εκφράζουν την λύπη τους για τους δυστυχείς συμπολίτες τους, ανακόλουθοι στις υποσχέσεις τους περί μη λήψης  άλλων δυσμενών για τους υπηκόους περικοπών.

Η νεαρά και ελπιδοφόρος πρωταθλήτρια του στίβου, συνειδητά ακολουθεί τις λαμπρές θέσεις  άλλων  εκφρασμένων στο παρελθόν απόψεων και επιβολής μέτρων, πριν από  Ολυμπιακούς αγώνες, όπου η διαφορετικότητα έχει τον  κυρίαρχο  αποδεκτό ρόλο.

Το σύνθημα του Ισπανικού  λαού να μη ξυπνήσει τους αποχαυνωμένους Ελληνες είναι επίκαιρο παρά ποτέ.

Υπνωτισμένοι οι Ελληνες από τα μέτρα, τον καύσωνα, την ανέχεια, αδυνατούμε να διαμαρτυρηθούμε, να αντιδράσουμε, να συμμετάσχουμε σε παλλαική εξέγερση

Μήπως έφτασε η ώρα του ξεσηκωμού ;

Εσείς τι λέτε;

Από το απεχθές στο επονείδιστο χρέος

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης του πρώτου Μνημονίου ακούστηκε ο όρος «απεχθές χρέος», ένας όρος που αναφέρεται στο δημόσιο εκείνο χρέος, που έγινε με ανήθικο-παράνομο τρόπο και δε χρησιμοποιήθηκε για σκοπούς που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα ενός κράτους και τις ανάγκες των πολιτών.

Έτσι, σύμφωνα με τους υποστηριχτές αυτής της θέσης, η Ελλάδα δεν έπρεπε να πληρώσει το όποιο παράνομο χρέος, που όφειλε να καταγγείλει μονομερώς. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα στην παγκόσμια ιστορία, που υποστηρίζουν αυτήν την προσέγγιση.

Το απεχθές χρέος αναφέρεται λοιπόν σε χώρες που κυβερνώνται από αυταρχικά παράνομα καθεστώτα, κυβερνήσεις λοιπόν με μη δημοκρατική νομιμοποίηση, με αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων που κατακλέβοντας το κράτος, διαθέτουν δισεκατομμύρια δολάρια σε ξένες τράπεζες. Κύρια λοιπόν προϋπόθεση για την ύπαρξη του απεχθούς χρέους είναι η ύπαρξη μιας μη νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, κάτι που η χώρα έχει να το βιώσει από το 1974. Μια δεύτερη προϋπόθεση είναι η χρήση των δανείων της χώρας για προσωπικούς σκοπούς.

Ως προς την Ελλάδα, γρήγορα διαπιστώθηκε, ότι ο προσδιορισμός του απεχθούς της χρέους (μέσω της δικαστικής οδού) ήταν μια επώδυνη ιστορία. Έτσι, η πρώτη «φούσκα» της σωτηρίας της χώρας μέσω τη μη πληρωμής του όποιου απροσδιόριστου –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– απεχθούς χρέους φαίνεται ότι έδωσε τα ινία σε μια άλλη διαδικασία. Η τελευταία, άρχισε να δίνει έμφαση στους όρους, απαράδεκτους εν πολλοίς, των μνημονιακών συμβάσεων, που διέπουν τα πρόσφατα ελληνικά δημόσια χρέη.

Παράλληλα με το όρο απεχθές χρέος, χρησιμοποιήθηκε και ένας άλλος όρος το «επονείδιστο χρέος», το λεγόμενο αξιοκατάκριτο ή αισχρό χρέος. Και οι δύο όροι θεωρούνται από πολλούς ως συνώνυμοι, αποδίδοντας την έννοια του αγγλικού όρου Odious dept. Το ελληνικό όμως λεξιλόγιο είναι ιδιαίτερα πλούσιο και ακριβές. Έτσι, κατ’ άλλους οι δυο αυτοί όροι διαφέρουν σε κάποιο βαθμό, άσχετα αν καταλήγουν στο ίδιο σημείο.

Πράγματι, το αξιοκατάκριτο ή αισχρό χρέος (επονείδιστο) λόγω πολλών απαράδεκτων όρων που διέπουν την όποια σχετική με δημόσιο χρέος σύμβαση, δεν είναι απαραίτητα και παράνομο χρέος (απεχθές) ούτε καταλήγει στις τσέπες διεφθαρμένων πολιτικών.

Σύμφωνα λοιπόν με τη δεύτερη προσέγγιση, επονείδιστο θεωρείται το χρέος, το οποίο προκύπτει από όρους υπερβολικούς, ληστρικούς, όντας λοιπόν το προϊόν  μιας λεοντείου συμφωνίας. Αυτή εισάγει λόγου χάρη υψηλά επιτόκια, μικρούς χρόνους αποπληρωμής και γενικά όρους με δυσμενέστατες επιπτώσεις στο δανειζόμενο κράτος, μέσω Μνημονίων κ.λπ., δεν είναι όμως προϊόν μη νόμιμων κυβερνήσεων.

Ως λύση στο επονείδιστο χρέος (όπως και στο απεχθές) προτείνεται από ορισμένους, η δημιουργία μιας διεθνούς επιτροπής σοφών, που θα προσδιορίσει με τη σειρά της τους απαράδεκτους εκείνους όρους (ή τις παράνομες διαδικασίες), που σκιαγραφούν το πλαίσιο λειτουργίας κάθε μορφής τέτοιου χρέους.

Η εν λόγω όμως επιτροπή έχει μια μόνο ηθική αξία, ιδίως στην περίπτωση που το δημόσιο χρέος δε συνάφθηκε από μια παράνομη κυβέρνηση. Η ύπαρξή της από την άλλη, δε μπορεί να υποκαταστήσει αρμοδιότητες δικαστηρίων. Ακόμη και αν συσταθεί λοιπόν μια τέτοια επιτροπή, δεν αφαιρεί το δικαίωμα του οποιουδήποτε θιγόμενου πιστωτή να προσφύγει στα δικαστήρια (εν προκειμένω στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) και να δικαιωθεί.

Άρα, το στοιχείο εκείνο που θα προσδιορίσει τα όρια του επονείδιστου χρέους της Ελλάδας μετά το πρώτο Μνημόνιο, δε θα είναι σε τελική ανάλυση η οποιαδήποτε επιτροπή σοφών αλλά τα καθ’ ύλην αρμόδια δικαστήρια και το συγκεκριμένα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Η ύπαρξη μιας τέτοιας επιτροπής μπορεί να ηχεί πολιτικά ευχάριστα, στην πράξη όμως ο ρόλος της είναι επουσιώδης, δεδομένης της δομής του διεθνούς συστήματος διαιτησίας, που συνήθως χρησιμοποιείται στην ΕΕ.

Στην περίπτωση που καταλήξουμε στα δικαστήρια, τότε θα συμβούν ένα από τα ακόλουθα: Αν δικαιωθούμε, τότε θα ανατραπούν Μνημόνια και Συμβάσεις. Από την άλλη όμως μπορεί να τεθεί θέμα συνέχισης των πιστώσεων, καθώς οι δανειστές μας δε θα είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν άλλους όρους, πλην εκείνων που αρχικά συμφώνησαν. Εδώ βέβαια, υπάρχουν διάφορες λύσεις υποκατάστασης των δανειστών, ιδιαίτερα όμως επώδυνες αν όχι παρακινδυνευμένες στην τρέχουσα χρονική περίοδο.

Αν δεν δικαιωθούμε όμως, τότε οι πιστωτές πατώντας στις επίμαχες αποφάσεις των Δικαστηρίων, δε θα έχουν την παραμικρή πρόθεση να συζητήσουν το οποιοδήποτε μελλοντικό κούρεμα ή αναθεώρηση των όρων της Σύμβασης. Στην περίπτωση λοιπόν αυτή τα περιθώρια ελιγμών εκ μέρους της Ελλάδας στενεύουν για οποιαδήποτε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Η διαδικασία της συνεννόησης, που οδηγεί σε μια σύμπτωση απόψεων ανάμεσα στα ενδιαφερόμενα μέρη, αν και πολιτικά λιγότερο ελκυστική, φαίνεται ως η πιο προσήκουσα λύση στην περίπτωση μας. Μπορεί να οδηγήσει σε επαναγορά των ομολόγων μας από την ΕΚΤ, στην τιμή που αυτή τα αγόρασε και όχι στην ονομαστική τους τιμή. Μπορεί επίσης να καταλήξει σε ένα δεύτερο κούρεμα κρατικού χρέους αυτήν την φορά, αν και το τελευταίο έχει αποκλειστεί (ως τώρα φυσικά). Όλα ανάγονται λοιπόν στη διαπραγματευτική ικανότητα των συμβαλλομένων μερών.

Η Ε Ξ Ο Υ Σ Ι Α Κ Α Ι Π Ω Σ Α Σ Κ Ε Ι Τ Α Ι

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΟΜΙΚΟΥ- ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ-

Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ  ΤΡΑΠΕΖΗΣ  ΤΗΣ   ΕΛΛΑΔΟΣ

Εξουσία  είναι η δύναμη του περιορίζειν την ελευθερία των ανθρώπων με διαταγές και καταναγκασμό.

Η πολιτική εξουσία, σαν η ανώτατη εξουσία στην πολιτεία, βρίσκεται υπεράνω όλων των άλλων εξουσιών και έχει το μονοπώλιο του κοινωνικού καταναγκασμού

Με την διάκριση των εξουσιών σε τρία[3] είδη [MONTESQUIEU-ESPRIT DES LOIS], .την Νομοθετική, την Εκτελεστική και την Δικαστική, η Πολιτεία καθίσταται η μόνη κυρίαρχη εξουσία απέναντι των λοιπών εξουσιών σ’αυτήν.

Αναγνωρίζει η Πολιτεία σε άτομα και σε οργανώσεις κάποια ελευθερία δράσης και πεδίο άσκησης εξουσίας, αλλά δεν αναγνωρίζει σ’ αυτές την ύπαρξη αυτοτελούς κυριαρχικού δικαιώματος.

Προς επίτευξη όμως των αναφερθέντων οφείλει η Πολιτεία, με αέναη και συμπαγή άσκηση και εφαρμογή της εξουσίας, να μην επιτρέπει τη δημιουργία κενών προς εκμετάλλευση από οργανώσεις που ερωτοτροπούν με τη δύναμη του επιτάσσειν.

Η σύγχρονη πραγματικότητα διαψεύδει νομοθεσία και Σύνταγμα, ανοίγοντας τον δρόμο σε κάθε μορφής εξουσιομανείς , όπως και σε μη κυβερνητικές οργανώσεις να υποκαθιστούν το Κράτος και να συμπληρώνουν τα τεράστια κενά από την απουσία του.

Η αποστασιοποίηση των εκφραστών της πολιτικής εξουσίας από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους , εύκολο κάνουν τον χώρο και τον τρόπο άσκησης της εξουσίας από τρίτους.[εκκλησία, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους κλπ ].

Οι τελευταίοι όμως πολλές φορές  εξοκείλουν προς υπέρβαση και κατάχρηση.

Η Πολιτεία , γοητευόμενη από υπερβολές,  επιδίδεται σε ασυνήθεις για Κράτος Δικαίου παρεκτροπές.

Και ο δύσμοιρος λαός-δεχόμενος τα βέλη της εξουσίας από παντού- παθητικός δέκτης του βιασμού του, περιορίζεται σε διαπιστώσεις, διαμαρτυρίες, ψιθύρους, καθιστάμενος δυστυχής, εκτροχιαζόμενος και από τον πρώτιστο σκοπό της ζωής του, την ευτυχία.-

Εργασιακός Μεσαίωνας

Η υπαγωγή της Ελλάδας στη διεθνή (ΔΝΤ), ευρωπαϊκή (ΕΚΤ ) και διακρατική (κράτη μέλη ΕΕ) δανειακή σύμβαση και η πλήρης αποδοχή των όλων όρων των Μνημονίων έχει οδηγήσει το περιβάλλον της εργασίας «χρονικά» στο μεσαίωνα. Δεν είναι καθόλου υπερβολικό ότι στα πλαίσια του φιλελευθερισμού των Μνημονίων και της γενικότερης απελευθέρωσής της, η αγορά εργασίας στη χώρα έχει μετατραπεί σε μια σύγχρονη ζούγκλα.

Αφενός η απελευθέρωση προχώρησε σε κατάργηση δικαιωμάτων τα οποία είχαν κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες ετών από τους εργαζόμενους. Αφετέρου η πλήρης αδυναμία του Ελληνικού Κράτους να στηρίξει οικονομικά παροχές, εγγυήσεις, μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας έχει επιτείνει το ήδη βεβαρυμμένο εργασιακό κλίμα. Σήμερα στην αγορά εργασίας επικρατεί αναρχία, ασυδοσία και ιδιαίτερα η παντελής εκμετάλλευση της πλειονότητας των εργαζομένων με βασικό φόβητρο την ανεργία.

Οι συνδικαλιστικοί φορείς εργοδοτών και εργαζομένων σε αρκετούς οικονομικούς κλάδους δεν έδειξαν την απαραίτητη για το σημερινό περιβάλλον ωριμότητα και κρίση. Αυτό επέτρεψε να δημιουργηθούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις απασχόλησης τις οποίες εκμεταλλεύονται ήδη αρκετοί καιροσκόποι εργοδότες σε βάρος των εργαζομένων. Από την άλλη πλευρά οι συνδικαλιστικές εργατικές ενώσεις σε κλαδικό ή σωματειακό επίπεδο οδήγησαν με την άκαμπτη στάση τους, επιχειρήσεις σε αναστολή λειτουργίας ή σε μεταφορά εγκαταστάσεων σε άλλο περισσότερο ευνοϊκό περιβάλλον.

Οι άνεργοι αποτελούν τραγική κατάληξη αυτής της κατάστασης η οποία δεν δείχνει σημεία ανάκαμψης. Ο αυξητικός αριθμός τους, αποτελεί ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κοινωνικού ιστού, η οποία κάποια στιγμή αναμένεται να εκραγεί με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Είναι απορίας άξιον γιατί αυτός ο κοινωνικά εκρηκτικός παράγων δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τους πολιτικούς, τους δανειστές αλλά και τους άλλους εμπλεκόμενους συνδικαλιστικούς φορείς.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση και η έξοδος από αυτήν δεν θα είναι εύκολη και ανώδυνη. Για να ξαναζωντανέψει η χώρα όλοι οι αρμόδιοι οφείλουν να ασχοληθούν με τα προβλήματά της με λογική και ώριμη σκέψη. Οι νέες συνθήκες απαιτούν νέες αντιλήψεις, σχεδιασμούς και λύσεις, διαφορετικά θα μας οδηγήσουν ανεπίστρεπτα στο χειρότερο εργασιακό αλλά κοινωνικό μεσαίωνα της ελληνικής ιστορίας. Από όλους τους αντιπροσώπους μας, στα διάφορα όργανα της κοινωνίας, εθνικά, τοπικά ή και συνδικαλιστικά και τις αποφάσεις τις οποίες αυτά θα λάβουν, θα εξαρτηθεί η τύχη αλλά και η ελπίδες ενός ολόκληρου λαού.

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕ ΛΙΑΚΑΔΑ

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ  ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, 

ΝΟΜΙΚΟΎ -ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ, 

Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ  ΤΗΣ   ΤΡΑΠΕΖΗΣ   ΤΗΣ   ΕΛΛΑΔΟΣ

Στην ‘βομβαρδισμένη’ πόλη μας  ο υδράργυρος ακροβατεί μεταξύ 38 και 40 βαθμούς, οι κάτοικοι είτε κρύβονται στις μικρές σπηλιές τους, είτε μαρτυρούν για να απαλλαγούν από τους ανυπόφορους ιδρώτες τους  σε κοντινές θάλασσες, οι κάθε είδους αστυνομικοί εξακολουθούν να είναι άφαντοι, μέχρι να αποφασίσουν οι αναποφάσιστοι ηγέτες τους περί αρμοδιοτήτων τους και μη.

Η υγρασία παιχνιδίζει με τον καύσωνα, τα συσσωρευμένα απομεινάρια από τα γαστριμαργικά ρεσιτάλ κρύβονται χωρίς επιμέλεια κάτω από παμπάλαιες πόρτες, ξεχαρβαλωμένες πολυθρόνες, ακάθαρτες τουαλέτες και μπιντέ , σε λεωφόρους και δρόμους της άλλοτε κραταιάς συμπρωτεύουσας.

Πρόσωπα  δύσμορφα, ευρωπαίοι πολίτες κατά τα άλλα, κάτοικοι-αρουραίοι στα τρίτα υπόγεια παμπάλαιων οικοδομών, αναλαμβάνουν οικειοθελώς τις διαδικασίες ανακύκλωσης, μη σεβόμενοι ούτε τις σακούλες που διένειμε ο Δήμος στους απρόθυμους πολίτες του για να ομορφύνουν τους απροστάτευτους κάδους.

Παρά το υψηλό ποσοστό ανεργίας , Βουλγάρες με παιδιά , κουτσοί, τυφλοί ,ανάπηροι δρομείς-ενίοτε- ακροβολίζονται , μετατάσσονται από φαρμακείου σε τράπεζα  , εκλιπαρώντας για τον πολύτιμο οβολό μας, προς τέρψη των μεγάλων αφεντικών.

Σε επιλεγμένο ναό ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης εξακοντίζει τα πύρινα πολιτικά του βέλη προς βέβηλους και αμαρτωλούς.

Μερικοί εναπομείναντες στη πόλη φοιτητές πνίγουν τους καημούς τους –ακαδημαικούς και όχι μόνο – σε φραπέ και μπύρες στους ναούς της επικοινωνίας σε Αγγελάκη και Ροτόντα

Έμποροι κλαίγοντες, διατυμπανίζουν την απώλεια εσόδων , καλώντας τους άνεργους να τους συμπονέσουν.

Κινέζικα καταστήματα , με αρώματα από τους διπλανούς οίκους ευτυχίας, με βεβαιότητα οδεύουν προς Πεκίνο, Πακιστανοί ζωσμένοι με τόνους ζωνών, παπουτσιών, περιδιαβαίνουν άσκοπα την πόλη, καραβάκια σε μεταφέρουν νοερά σε υγρούς παραδείσους.

Στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου οι κραυγές θυμίζουν γήπεδο, η παραλία ακρωτηριασμένη, η προστασία των κατοίκων απονεμήθηκε-μετά επαίνων – στους ίδιους

 Και όλοι εμείς-αμετανόητοι μαζοχιστές- ανυπομονούμε  την προσμονή του χειμώνα, για να περιμένουμε με ανυπομονησία την άφιξη του ίδιου δραματικού θέρους.

Η κρίση μέσα από τα (ευαίσθητα αλλά και αυστηρά) μάτια των παιδιών μας!

Επιμέλεια: Δημήτρης Μάρδας,

Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ,

Πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς, Θεσσαλονίκη

Τι είναι οικονομική κρίση, πώς τη βλέπω, και τι προτείνω για να αντιμετωπιστεί». Αυτό το θέμα δόθηκε σε μαθητές της Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Καλαμαριάς της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων, λίγο πριν το κλείσιμο των σχολείων.

Τα παιδιά, είτε με ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό, είτε με ένα περιγραφικό ή «τεχνικό» τρόπο κατέγραψαν τις σκέψεις τους, δίνοντας –άλλοτε με μια εντυπωσιακή αυστηρότητα, τόλμη και φαντασία και άλλοτε με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο– θέσεις που προκαλούν τουλάχιστον το ενδιαφέρον.

Στην άσκηση αυτή έλαβαν μέρος, όσα παιδιά και γονείς το επιθυμούσαν. Ακολουθούν οι θέσεις-προτάσεις με το πιο δυνατό νόημα σε κάθε έκθεση, όλων των παιδιών που συμμετείχαν.

Εύα Τ. «Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια χώρα που είχε όλα τα καλά του κόσμου… Οι άνθρωποι ήταν γενναίοι, φιλόδοξοι και ευγενικοί… Ήταν εργατικοί. Σιγά-σιγά όμως άρχισαν να κλέβουν, να μην δουλεύουν και έγιναν άπληστοι. Οι πολιτικοί με τα δικά τους “κόλπα” ανάγκαζαν τους πολίτες να τους ψηφίζουν… Οι άλλες χώρες βλέποντας το χαμό που επικρατούσε άρχισαν να τους εκμεταλλεύονται γιατί τους ζήλευαν… Το χειρότερο όμως ήταν ότι μέσα τους ένιωθαν απαίσια εξαιτίας της αρρώστιας των πολιτικών για το χρήμα». Με αυτήν τη μικρή ιστορία, περιγράφω ακριβώς πως κατέληξε η Ελλάδα…

Δέσποινα Γ. Κρίση, μια τόσο δα μικρή λεξούλα, μόλις δυο συλλαβών! Τη βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση… την παρατηρούμε στα πρόσωπα των γονιών των δασκάλων, των ανθρώπων γύρω μας. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την αξία της, το μέγεθος της δύναμής της και πώς μπορεί να επηρεάσει τόσο, μα τόσο πολύ την καθημερινότητά μας… Η οικονομική κρίση δημιουργεί αβεβαιότητα και ανασφάλεια που επηρεάζει όχι μόνο τους ενήλικες αλλά και τα παιδιά… Πρέπει να γυρίσουμε στις παλιές αξίες μας. Να γεμίσουμε την ψυχή μας με αγάπη, το μυαλό μας με αισιοδοξία, και την καρδία μας με ελπίδα. Να στηρίξουμε έστω και με μια μικρή αγκαλιά τους δικούς μας ανθρώπους. Να μην αφήσουμε κανένα να τσακίζει το αύριό μας…

Δημήτρης Χ. Σήμερα για την κρίση φταίνε οι ανεξέλεγκτές δαπάνες, τα υπερβολικά δάνεια και ιδίως οι πολιτικοί, που τα προκάλεσαν… Η οικονομική κρίση μου προκαλεί μαύρα λυπητερά συναισθήματα. Εάν ζωγράφιζα ένα πίνακα με τα συναισθήματά μου, θα τον έβαφα μαύρο… Εκεί θα ζωγράφιζα επίσης έναν άστεγο άνθρωπο να ζητιανεύει και να κλαίει.

Παναγιώτης Π. H χώρας μας η Ελλάδα, αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα, που οδηγεί τους ανθρώπους σε απόγνωση… Η κυβέρνηση δεν έπαιρνε και δεν παίρνει αποφάσεις για να ξεφύγει η Ελλάδα από την κρίση. Βέβαια χωρίς καλούς συνεργάτες, μορφωμένους, έξυπνους, δίκαιους και τίμιους δε γίνεται δουλειά…Να βρεθούν δουλειές για τους μορφωμένους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό, γιατί αυτοί είναι η ελπίδα μας, επιτέλους δικαιοσύνη, τιμωρίες στους παραβάτες…

Κωνσταντίνος Μ. Σε λίγο θα είμαστε άστεγοι και θα παρακαλάμε τους αστυνομικούς να μας βάλουν φυλακή για να έχουμε φαγητό να φάμε και να έχουμε στέγη…Το κυριότερο είναι ότι έχουμε τους πιο χάλια πολιτικούς στο σύμπαν, που αντί να κάνουν καλύτερα τα πράγματα τα έκαναν χειρότερα…

Πρωτέας Μ. Κρίση σημαίνει φτώχεια, ανεργία, οι άνθρωποι να μην μπορούν να αγοράσουν πράγματα για να ζήσουν... Αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, θα έπαιρνα κάποιους άνεργους στο γραφείο μου να δουλεύουν με χρήματα που έχω από το κράτος. Μετά από λίγους μήνες όμως, θα προσπαθούσα να τους βρω δουλειά στα μαγαζιά. Αυτός είναι ο στόχος, να έχει κάποιος δουλειά στην αγορά…

Όλγα Π. Την κρίση… τη βλέπουμε την ακούμε, κι όμως αυτήν την απαγορευμένη λέξη κανένας δεν πίστευε ότι θα τη χρησιμοποιούμε τόσο συχνά…  Άνθρωποι έξω πεινάνε, άλλοι είναι άρρωστοι και δεν έχουν χρήματα για φάρμακα, γίνονται συσσίτια για τους άστεγους! Εδώ μας έφεραν αυτοί οι ανίκανοι που κόβουν συνέχεια μισθούς για να καταφέρουν να πληρώσουν τα χρέη τους!!! Όμως αυτά τα χρέη δεν πρόκειται να ξεχρεωθούν ποτέ. Είμαι παιδί, αυτό όμως δε μ’ εμποδίζει να πω τη γνώμη μου σε αυτό που βλέπω, που βιώνω και που όλοι μας συζητάμε πολύ έντονα. 

Τζούλια Β. Η κρίση είναι μια λέξη, η οποία δεν ξέρουμε τι σημαίνει και για να πούμε την αλήθεια ούτε οι πολιτικοί ξέρουν τι σημαίνει, γιατί άμα ήξεραν τι σημαίνει θα είχαν κάνει κάτι… Η κυβέρνησή μας βάζοντας χαράτσια νομίζει ότι θα σώσει την Ελλάδα. Όχι όμως μόνο δεν τη σώζει αλλά την καταστρέφει, γιατί οι άνθρωποι άμα δεν έχουν να φάνε φεύγουν σε άλλες χώρες και έτσι απλά καταστρέφουμε την Ελλάδα…

Στέλλα Κ. Η οικονομική κρίση… είναι μια αλυσίδα που εάν σπάσει ο ένας κρίκος θα σπάσουν και οι υπόλοιποι… Το κράτος αυξάνει τους φόρους για περισσότερα έσοδα, με αποτέλεσμα οι πολίτες να αδυνατούν να τους πληρώσουν. Έτσι το κράτος δεν έχει αρκετά έσοδα...Το κράτος δεν έχει χρήματα να δώσει στους δανειστές κι έτσι αναγκάζεται να μειώσει μισθούς και συντάξεις. Όλα αυτά είναι μια αλυσίδα που σπάει σιγά-σιγά, κρίκος-κρίκος.

Κωνσταντίνος Μ. Οικονομική κρίση είναι ένα πρόβλημα στην μελλοντική μου ζωή και την παρούσα μου ζωή…Τέλος πάντων ας μπούμε στο ψητό. Λέω καλύτερα, να πάρουμε τα λεφτά που μας χρωστά η Γερμανία, να ξεπληρώσουμε αυτούς που δανειστήκαμε και να διαχειριστούμε καλά και σοφά τα λεφτά μας για να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα. Τέλος!!!

Μαριλίζα Π. Λοιπόν θα σας εκμυστηρευτώ πώς τη βλέπω εγώ (την κρίση) από τη σκοπιά των παιδιών. Τα παιδιά στην ηλικία 1-14 χρόνων υποφέρουν γιατί στερούνται τα παιγνίδια, το φαγητό, τις γνώσεις που χρειάζονται για να φτιάξουν γερά θεμέλια για το μέλλον. Ενώ οι ηλικίες των 15-35… δε βρίσκουν δουλειά αγχώνονται… και το πιο σημαντικό χάνουν την εμπιστοσύνη προς τους συνανθρώπους μας, γιατί μ’ αυτά που ακούνε δεν ξέρουν ποιον να πρωτοπιστέψουν… Έχω την αίσθηση ότι το κράτος κοροϊδεύει όλους του Έλληνες.

Αναστασία Μ. Δε θα πρέπει να ανησυχούμε, γιατί υπάρχουν λύσεις σε όλα αυτά… Αν εκμεταλλευόμασταν το γεωγραφικό πλούτο μας, τις καταγάλανες θάλασσες και τη σημαντική ιστορία μας, θα μπορούσε ο παράγοντας του τουρισμού να γεμίσει τα ταμεία του κράτους. Υπάρχουν και άλλοι πολλοί παράγοντες… όμως ένα παιδί δε θα μπορούσε να δώσει λύσεις για όλα αυτά. Γι’ αυτό καλό θα είναι η κυβέρνηση να σκεφτόταν λίγο περισσότερο…

Κυριακή Μ. Η οικονομική κρίση πολλές φορές δεν πάει μόνη της. «Συνοδεύεται» και από την ηθική αλλά και από την κοινωνική κρίση. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις από αυτούς που παίρνουν μεγάλους μισθούς και συντάξεις και όχι από αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν σαν τα σκυλιά… Τα παιδία νιώθουν άσχημα και νομίζουν ότι φταίνε αυτά.

Χαράλαμπος Π…Λοιπόν, αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι να μην σπαταλάμε χρήματα για πράγματα που επιθυμούμε, παρά μόνο για τα αναγκαία. Δε χρειάζεται να ζητάμε τα πάντα. Να προσπαθούμε να μη θέλουμε όλο και περισσότερα για να μην φέρνουμε τους γονείς μας σε δύσκολη θέση…Όλοι να είμαστε χαρούμενοι και αισιόδοξοι, ότι κάποτε θα φύγουμε από την οικονομική κρίση.

Θοδωρής Κ. Υπάρχουν πολλά είδη κρίσεων… Η πιο σημαντική κρίση είναι η κρίση ηθικών αξιών. Κάποιοι άνθρωποι εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους. Αυτοί είναι οι πολιτικοί. Οι πολιτικοί φτιάχνουν ομάδες και τις κάνουν για το συμφέρον τους, δηλαδή νοιάζονται μόνο για τον εαυτόν τους.

Βαγγέλης Γ. Η κρίση είναι για μένα μια μαύρη σελίδα της ιστορίας της χώρας που θα ξεπεραστεί σύντομα. Με στεναχωρεί πολύ το γεγονός που χιλιάδες άνεργοι αναγκάζονται να μεταναστέψουν γα να βρουν δουλειά… Μερικοί άνθρωποι για να σωθούν από τα χρέη τους αυτοκτονούν. Αυτό που κάνουν είναι τραγικό. Δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνουν, γιατί τα χρέη θα γυρίσουν στα παιδιά τους και από τα παιδιά στα εγγόνια τους και ούτω καθεξής. Δε γίνεται να αυτοκτονούν όλες οι γενιές της οικογένειας αυτής αν δεν έχει να ξεπληρώσει τα χρέη της…

  

Μελίνα Ο. Ένας «ένοχος» o οποίος ευθύνεται  για την οικονομική κρίση είναι οι πολιτικοί. Δύο από τα «εγκλήματα» τους είναι η σπατάλη και οι φόροι… Το πρόβλημα που μας απασχολεί είναι η αδικία στους φόρους. Όταν όλα γίνουν δίκαια από τους πολιτικούς, τότε υπάρχουν πολλοί τρόποι να βγάλουμε χρήματα… Όμως πιστεύω ότι η πιο σημαντική λύση στην οικονομική κρίση είναι η παιδεία, διότι αν καλλιεργηθεί σωστά, η δική μας η γενιά θα παίρνει πιο σωστές αποφάσεις. Θα ψηφίζουμε πιο σωστά και όχι με βάση το δικό μας συμφέρον αλλά με βάση το συμφέρον της χώρας μας…

Θεοχάρης Τ. Η Γερμανία μας χρωστά πάρα, μα πάρα πολλά λεφτά. Άρα αν δεν μας τα δώσει, τότε εμείς οι Έλληνες έχουμε τεράστιο οικονομικό και χρηματικό πρόβλημα, αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε γιατί… η κρίση δεν είναι καθόλου καλό πράγμα.

Χρήστος Θ. Η Ελλάδα θα πρέπει να γυρίσει λίγο στα παλιά χρόνια και να εκμεταλλευτούμε ό,τι έχουμε. Δηλαδή να μην εισάγουμε προϊόντα από άλλες χώρες αφού τα έχουμε στην Ελλάδα. Ακόμα το κράτος να δίνει ένα κεφάλαιο σε ένα πολίτη για να ανοίξει δικιά του επιχείρηση… Εγώ βλέπω την κρίση σαν έναν εφιάλτη που γίνεται πραγματικότητα.

Στέλιος Δ. Ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστεί η κρίση είναι να είμαστε ενωμένοι, να μην αφήνουμε τη στεναχώρια και την απελπισία να μας χωρίσουν, να αλληλοστηριζόμαστε… Επίσης πρέπει να μπούμε δυναμικά στο εμπόριο και ορισμένα στοιχεία (άνεμος, νερό , ήλιος) να τα αξιοποιήσουμε με το σωστό τρόπο. Πρέπει να βρούμε νέες καλλιέργειες και να τις εξάγουμε…

Γιάννης Μ. Εγώ όταν σκέπτομαι την κρίση έχω ένα συναίσθημα αγωνίας για το τι θα γίνει στο μέλλον… Θα πρότεινα στους κύριους που έχουν πιο μεγάλη δύναμη από άλλους ανθρώπους δηλαδή τους πολιτικούς, να βοηθήσουν και αυτοί στο να γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή μην βάζουν μόνο σε εμάς φόρους, αλλά να πληρώνουν και οι ίδιοι φόρο…γιατί έτσι θα σωθεί η Ελλάδα.

Θεοφάνης Φ. Για να ξεπεραστεί (η κρίση) μπορούμε να εξάγουμε ελληνικά προϊόντα, όπως το ούζο και τη φέτα. Να διαφημίσουμε την Ελλάδα σε άλλες χώρες γιατί είναι όμορφή και έχει πολλά αρχαία. Να παράγουμε στην Ελλάδα τα προϊόντα που χρειαζόμαστε και να μην τα παίρνουμε από το εξωτερικό γιατί…τα λεφτά της Ελλάδας θα φεύγουν έξω, ενώ αν τα παράγουμε εμείς θα μείνουν στην Ελλάδα.

Κίκα Χ. Αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός ή βουλευτής σίγουρα δε θα έκανα αυτά που κάνουν οι τωρινοί βουλευτές και πολιτικοί… Οι οικονομικά αδύναμοι να πληρώνουν φόρους ανάλογα με το εισόδημά τους και οι πιο πλούσιοι το ίδιο. Γιατί τώρα συμβαίνει το αντίθετο…

Θοδωρής Τ. Οι δυο κυριότερες αιτίες της οικονομικής κρίσης είναι η ανικανότητα των πολιτικών μας και η φοροδιαφυγή. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε για τη φοροδιαφυγή είναι να ζητάμε απόδειξη, έστω και για μικρά ποσά… Όσο για το θέμα της ανικανότητας των πολιτικών μας, θα πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στις εκλογές.

Σοφία Χ. Αυτός που την άρχισε να τη σταματήσει γιατί η κρίση φέρνει αναστάτωση στους ανθρώπους… Οι πολιτικοί, ο δήμαρχος δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν την αναστάτωση. Ελπίζουν όμως ότι οι επόμενες γενιές θα τη σταματήσουν. Τη ζωή ο θεός μας την έδωσε όχι για να στεναχωριόμαστε άλλα για να τη χαιρόμαστε!!!

Αναστάσης Λ. Η οικονομική κρίση είναι δύο πράγματα: Το ένα είναι το ότι δεν κινείται το χρήμα και το δεύτερο είναι η κρίση των ηθικών αξιών… Οι δανειστές μας ζητάνε να ξεπληρώσουμε τα δάνεια που πήραμε πολύ γρήγορα, όμως το κράτος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει, με αποτέλεσμα το κράτος να αυξάνει κι άλλο τους φόρους και να κόβει κι άλλο τους μισθούς και τις συντάξεις. Για να ξεπεραστεί η κρίση προτείνω… να δώσουμε ευκαιρίες σε νέους επιχειρηματίες, να εξάγουμε προϊόντα, να δώσουμε έμφαση στην ανάπτυξη του τουρισμού, και να μειωθούν λίγο οι φόροι.

Χρήστος Σ. Την οικονομική κρίση τη συναντάμε κάθε μέρα στη ζωή μας. Κάθε μέρα βλέπουμε άστεγους. Μερικοί από αυτούς είχαν μια δουλειά και ένα σπίτι. Όταν τους απέλυσαν δεν είχαν να πληρώσουν φόρους και δάνεια και γι’ αυτό τους πήραν το σπίτι…

Γιάννης Χ . Όσο για το ποιος έφταιξε που φθάσαμε σε αυτό το σημείο, νομίζω ότι είναι οι λανθασμένες αποφάσεις των ίδιων μας των εαυτών. Τα προηγούμενα χρόνια ξοδεύαμε χρήματα για ανούσιους λόγους και κανείς δε σκεφτόταν ότι κάποτε θα φθάναμε σε «αδιέξοδο»…

Σίμος Μ. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους, αλλά πάντα προσπαθούν για το καλύτερο. Οι πολιτικοί μας όμως δεν κάνουν τίποτα, γι’ αυτό  μας λένε  όλο ότι θα φύγει η οικονομική κρίση, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Τώρα, πρέπει να τους εμπιστεύομαι ή δεν πρέπει να τους εμπιστεύομαι; Επειδή εγώ είμαι νέος άνθρωπος, είμαι πολύ λυπημένος και θαυμάζω τους πολίτες και τους γονείς μου. Για μένα, ελπίζω να βρω μια δουλειά και νομίζω ότι σε μερικά χρόνια θα φύγει η οικονομική κρίση.

Βασίλης Σ. Φαίνεται σαν να μη με νοιάζει, γιατί είμαι ένα απλό παιδί, όμως (την κρίση) την καταλαβαίνω γιατί βλέπω τον κόσμο σε τι δύσκολη θέση βρίσκεται…Για να την αντιμετωπίσουμε θα έλεγα, κάθε άνθρωπος να ξοδεύει πιο λίγα λεφτά και να μην πηγαίνει κάθε ημέρα βόλτα. Έτσι εγώ θα αντιμετώπιζα την κρίση.

Δημήτρης Ν. Όλοι προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα… με το λάθος τρόπο όμως. Εγώ έχω τη λύση: Αν για κάποιο διάστημα κατεβάζαμε τους φόρους και τις τιμές των προϊόντων πρώτης ανάγκης, τότε οι έμποροι που θα πουλάνε αυτά τα προϊόντα θα βγάζουν λεφτά για να ζήσουν και οι αγοραστές θα έχουν ότι χρειάζονται. Επομένως, οι έμποροι δε θα αναγκάζονται να απολύουν το προσωπικό τους και οι υπάλληλοι θα έχουν λεφτά για να ζήσουν.