Περί καυσίμων. Μια ιστορία χωρίς τέλος…

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Σε προηγούμενο άρθρο μας ασχοληθήκαμε με το λαθρεμπόριο καυσίμων (Βλ. προηγούμενη ανάρτηση).  Το κείμενο που ακολουθεί, επικεντρώνει την προσοχή του σε ένα άλλο ζήτημα σχετικό πάλι με τα πετρελαιοειδή, που παρουσιάζει επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Αναλυτικότερα, στις 21 Οκτωβρίου 2010 με μια υπουργική απόφαση, υπογραφής Γ. Παπακωνσταντίνου, επαναλειτούργησαν τα πρατήρια πώλησης πετρελαιοειδών προϊόντων της εταιρίας «Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών» Α.Ε, στους μεθοριακούς σταθμούς Κήπων, Έβρου, Προμαχώνα, Ευζώνων, Ορμενίου και Κακαβιάς.

Τα ανωτέρω πρατήρια που ανήκουν λοιπόν σε μια μόνο ιδιωτική εταιρία διαθέτουν αφορολόγητο πετρέλαιο κίνησης σε φορτηγά Δημόσιας Χρήσης, που φέρουν ξένες πινακίδες χωρών εκτός ΕΕ και μόνο. Αποδεχόμαστε καταρχάς τη θέση των ιδιοκτητών (έως αποδείξεως του αντιθέτου), κατά την οποία τα εν λόγω πρατήρια δεν είναι μέρος του λαθρεμπορίου καυσίμων της χώρας.

Ερώτηση: Τι εξυπηρετεί η συγκεκριμένη ρύθμιση εκτός από τα συμφέροντα μιας μόνο εταιρίας; Το δημόσιο χάνει έσοδα, που θα εισέπραττε (έστω και μέρος τους) αν οι οδηγοί εφοδιάζονταν πετρέλαιο από τα υφιστάμενα πρατήρια των ευρύτερων περιοχών πλησίον των συνόρων. Επιπλέον τα πρατήρια υγρών καυσίμων κοντά στα σύνορα χάνουν πελάτες υπέρ μιας εταιρίας, η οποία λίγα χιλιόμετρα μετά, πουλά σχεδόν μισοτιμής το πετρέλαιο κίνησης.

Δεύτερον, η άνιση μεταχείριση στο υπό εξέταση θέμα μεταξύ των φορτηγών τρίτων χωρών (εκτός ΕΕ) και των υπολοίπων οδηγεί σε στρεβλώσεις ως προς τον ανταγωνισμό, καθώς το πετρέλαιο κίνησης που χρησιμοποιείται από τα ελληνικά φορτηγά επιβαρύνεται με όλους τους φόρους.

Βέβαια, το επιχείρημα υπέρ της λειτουργίας των πρατηρίων αυτών είναι το εξής: Τα εν λόγω πρατήρια εφοδιάζουν με φθηνό πετρέλαιο τα ξένα φορτηγά, οπότε ανταγωνίζονται τα πρατήρια καυσίμων μετά τα σύνορα. Έτσι, μένουν χρήματα στη χώρα (στον επιχειρηματία) και φόροι εισοδήματος για το κράτος.

Αν δεχθούμε αυτό το επιχείρημα τότε θέτουμε την επόμενη ερώτηση: Γιατί συγκεντρώθηκαν όλα τα πρατήρια στα σύνορα στα χέρια μιας μόνο επιχείρησης; Υπάρχουν δεκάδες άλλοι τρόποι διαχείρισης αυτού του προβλήματος με άλλες επιπτώσεις πολύ θετικότερες, τόσο για την τοπική οικονομία όσο και τον προϋπολογισμό του κράτους. 

Τέτοιες ρυθμίσεις που ευνοούν δακτυλοδεικτούμενους επιχειρηματίες, θέτουν εύλογα ερωτήματα αναφορικά με τον σκοπό που καλούνται να εξυπηρετήσουν.

Προς τι λοιπόν τόση ζέση για την εξυπηρέτηση μιας και μοναδικής εταιρίας όταν ή όποια απόφασή: α) δεν έχει αναπτυξιακό χαρακτήρα, β) δεν αναφέρεται σε έναν κλάδο οικονομικής δραστηριότητας, και γ) προκαλεί στρεβλώσεις στην αγορά της περιοχής;. Το τελευταίο μπορούσε να αποφευχθεί με μια άλλη ρύθμιση, που θα έβαζε στο ‘παιγνίδι’ αρκετούς πωλητές καυσίμων και όχι μια εταιρία. Όποιος υποστηρίξει ότι η σχετική νομοθεσία της ΕΕ εμποδίζει ρυθμίσεις αυτής της μορφής, τότε σφάλει ή δεν ξέρει να χειρίζεται τέτοιες καταστάσεις.

Από τον Καποδίστρια στο «Κίνημα της Πατάτας» του 2012

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

Μετά τον πρώτο πρωθυπουργό της Ελλάδας, τον Καποδίστρια, η πατάτα αναλαμβάνει για άλλη μια φορά πρωταγωνιστικό ρόλο στην εγχώρια αγορά. Το «κίνημα της πατάτας» φαίνεται λοιπόν ότι καλά κρατεί επηρεάζοντας τον περίγυρό του. Έτσι, η Κεντρική Αγορά Αθηνών ανακοίνωσε προ ολίγων ημερών, μείωση  20% των τιμών των οπωροκηπευτικών, ως απάντηση στην τιμή των 25 λεπτών που πουλιέται το κιλό η πατάτα από τους αγρότες της Δράμας.

Το γεγονός ότι αποφάσισαν τώρα οι έμποροι της Κεντρικής Αγοράς Αθηνών τη μείωση των τιμών κατά 20%, αυτό δείχνει ότι υπάρχουν περιθώρια μείωσης των τιμών που οι στρεβλώσεις της αγοράς (π.χ. περιορισμένος αριθμός εμπόρων) δεν επέτρεπαν την εκδήλωση τους.

Αν όλο αυτό το κίνημα δεν αποτελέσει μια από τις πολλές φούσκες που ζούμε, τότε μπορεί να έχει θεαματικά αποτελέσματα καθώς παρεμβαίνει στο καρτέλ των τιμών των οπωροκηπευτικών με έναν μη προβλεπόμενο τρόπο.

Παρόλα αυτά αναφύονται διάφορα προβλήματα, που ήδη έχουν δώσει «πατήματα» στους πολέμιους τέτοιων κινημάτων. Οι τελευταίοι (έμποροι, μεσάζοντες κ.λπ) εύκολα βρίσκουν φθαρμένους αν όχι διεφθαρμένους πολιτικούς για να «κατασπαράξουν» –μέσω διαφόρων νομοθετικών ρυθμίσεων– ένα κίνημα που θίγει τα κέρδη τους. Τέτοια προβλήματα μπορεί να θεωρηθούν τα εξής:

Καταρχάς τίθεται το ζήτημα της φοροδιαφυγής. Η πώληση σε ανοικτούς χώρους και από το φορτηγό, έδειξε, σε κάποιες περιπτώσεις, την ύπαρξη παραβάσεων φορολογικού χαρακτήρα (απουσία παραστατικών).

Επιπλέον, πιθανά προβλήματα υγιεινής και ασφάλειας των διατιθέμενων  αγροτικών προϊόντων, (ιδίως αρνιών και κατσικιών) ενδέχεται να προκαλέσουν διάφορες ενστάσεις σχετικές με την μέριμνα του κράτους για την υγεία του καταναλωτή.

Όλα τα ανωτέρω μπορούν, να παγιδέψουν τους παραγωγούς. Αυτό είναι δυνατόν να γίνει με τη βοήθεια παρεμβάσεων εκ μέρους καλοθελητών υπουργών, που έχουν μάθει να υπηρετούν (με το αζημίωτο ή μη) την τάξη των γνωστών μεγαλεμπόρων αγροτικών προϊόντων. Με πρόσχημα λοιπόν τη νομιμότητα, μπορούν οι αρμόδιοι υπουργοί να παγώσουν το όποιο «κίνημα της πατάτας».

Σχέδιο «Πυθία 1»: Η νεκρανάσταση ενός πολιτικού ανδρός;

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Στις 14 Ιουνίου 2006 εγκαινιάζεται ο αγωγός Μπακού - Τσεϊχάν μήκους 1768 χιλιομέτρων. Την ίδια ημέρα ο πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν δεσμεύεται για την κατασκευή ενός δεύτερου αγωγού, που θα εξυπηρετεί το ρωσικό πετρέλαιο. Έτσι φθάνουμε στο Οκτώβριο του 2009 όπου αποφασίζεται η δημιουργία αγωγού Σαμψούντας – Τσεϊχάν, μήκους 700 χιλιομέτρων.

Παράλληλα αποφασίζεται η δημιουργία διυλιστηρίου στην Τουρκία, για την εξυπηρέτηση του ρωσικού πετρελαίου, που θα διαπερνά τον εν λόγω αγωγό.

Στις 23 Ιουνίου του 2007 ανακοινώνεται η κατασκευή του αγωγού μεταφοράς ρωσικού φυσικού αερίου του South Stream στην κεντρική Ευρώπη. Είναι το αντίπαλο δέος του αμερικανικού Nabucco. H Ρωσία υπογράφει στις 29 Απριλίου του 2008 σχετική συμφωνία με την Ελλάδα. Κατά τη συμφωνία, στο πλαίσιο ενός αμφιλεγόμενου πανάκριβου σχεδίου, μια παράκαμψη του South Stream θα μετέφερε φυσικό αέριο στην Ιταλία μέσω της Ελλάδας.

Στις 6 Αυγούστου του 2009, μετά την ψύχρανση των σχέσεων Ρωσίας Ουκρανίας, η Τουρκία δέχεται καταρχάς να διέλθει ο αγωγός South Stream από τα δικά της χωρικά ύδατα. Το ανατολίτικο παζάρι Άγκυρας-Μόσχας για το θέμα αυτό ολοκληρώνεται με επιτυχία στις 28 Δεκεμβρίου 2011.

Παράλληλα με όλα αυτά αρχίζει να κατασκευάζεται ο North Stream. Η κα Μέρκελ, η ίδια, άνοιξε την στρόφιγγα της ροής του φυσικού αερίου κατά τα τέλη του 2011.

Και ενώ ο υφυπουργός ενέργειας των ΗΠΑ ο κος Μπράιζα, φέρεται ενοχλημένος για τη συμφωνία Ελλάδας-Μόσχας αναφορικά με το South Stream, ουδείς στις ΗΠΑ μοιάζει να ενοχλείται σφόδρα, για την Τουρκία και Γερμανία που έδωσαν διέξοδο στα τεράστια ρωσικά αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου. 

Από την άλλη, ουδεμία απόπειρα ή σχέδιο δολοφονίας ακούγεται για τον Τούρκο πρόεδρο. Αντίθετα, στην Ελλάδα δημοσιοποιείται το σχέδιο «Πυθία1» που αποδίδεται στην CIA-Mossad-M16, με σκοπό τη δολοφονία του Κώστα Καραμανλή!!!.

Αιτία της δολοφονίας:  Το τμήμα του αγωγού South Stream που θα περνούσε (αν ποτέ περνούσε) από την Ελλάδα, όπως επίσης και η προσπάθεια συνέχισης, με πρωτοβουλία της Ελλάδας, του θνησιγενούς αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης σε μια περίοδο όπου ο αγωγός Σαμψούντας- Τσεϊχάν άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.

Ερώτηση: Αν ο Κώστας Καραμανλής θεωρούταν απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα ο Τ. Ερντογάν τι θα έπρεπε να είναι; Αν λοιπόν οι CIA-Mossad-Μ16 ήθελαν να δολοφονήσουν τον πρώην πρωθυπουργό για την παράκαμψη του South Stream που θα μετέφερε (αν ποτέ μετέφερε) το 1/10 του φυσικού αερίου του ανωτέρω αγωγού, τότε τον Τ. Ερντογάν τι θα έπρεπε να τον κάνουν;

Και μετά από όλα αυτά, αρχίζει μια κατασκοπευτική ιστορία, με πολιτικές προεκτάσεις. Έτσι όπως καταγράφηκε στον Τύπο, μπλέκονται στην ιστορία Αμερικανοί, Βρετανοί και Ισραηλίτες που παρακολουθούν με αμάξι, το αυτοκίνητο του Κώστα Καραμανλή. Ρώσοι πράκτορες, (που υποδύονται το ρόλο του καλού), τους αντιλαμβάνονται και δρώντας με αποφασιστικό τρόπο – θυμίζοντας σκηνικό Ανατολικής Γερμανίας του 1955– αποτρέπουν την εν δυνάμει δολοφονία ή την επίμαχη παρακολούθηση, που θα οδηγήσει σε δολοφονία.

Οι Αμερικανοί και Ισραηλίτες…ερασιτέχνες πράκτορες αναγκάζονται όμως να εγκαταλείψουν το αμάξι της παρακολούθησης με οπλισμό, εκρηχτικά, κιάλια νυκτός, χάρτες κ.λπ και να διαφύγουν με μοτοσικλέτα. Από την άλλη βέβαια ουδείς τους καταδιώκει!

Οι υπάλληλοι των κατασκοπευτικών δορυφόρων των ΗΠΑ φαίνεται ότι απεργούν, ενώ οι αμερικανοί πράκτορες αγνοούν ίσως το Google Earth. Οπότε μόνο επίγειες δυνάμεις της CIA και των συμμάχων της καλούνται, με αρχέγονα μέσα,  να φέρουν σε πέρας μια δύσκολη αποστολή!

Η όλη ιστορία θα μπορούσε όμως  να καταλήξει σε ένα άλλο συμπέρασμα, με αρκετές πολιτικές θολές προεκτάσεις, που δεν άγγιξαν όμως οι ένθερμοι υποστηρικτές της εξεταζόμενης πλοκής. Αυτά καταλήγουν σε ένα σημείο:

Στη νεκρανάσταση  ενός πολιτικού  “ηγέτη”, που θεωρείται ο χειρότερος της πρόσφατης περιόδου σε όλη την Ευρώπη, κατά πολλούς ξένους αναλυτές.

Ερμηνεία στα ανωτέρω, δίνουν άλλα σενάρια, που θα τολμήσουμε να παραθέσουμε.

Αναλυτικότερα, στις επερχόμενες εκλογές ο κος Σαμαράς εκτιμάται ότι θα αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας είτε μόνος του είτε συγκυβερνώντας με άλλο κόμμα. Προεξοφλείται όμως κατά πολλούς (εντός και εκτός Ν.Δ.) η παταγώδης αποτυχία της πολιτικής του, καθώς τόσο ο ίδιος όσο η ομάδα που τον περιτριγυρίζει χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή ανεπάρκεια.

Η Νέα Δημοκρατία ψάχνει λοιπόν απεγνωσμένα έναν ηγέτη, όχι για να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο, αλλά για να εξασφαλίσει μια ισορροπία ανάμεσα στις αντιμαχόμενες ενδοκομματικές φατρίες, που κρίνουν ότι δεν είναι φρόνιμο, εν μέσω οικονομικής κρίσης, να  αναλάβουν την αρχηγία του κόμματος σήμερα.  Έτσι ο παρ’ ολίγον δολοφονηθείς, ήρωας πλέον της Ελλάδας, θα κληθεί για δεύτερη φορά να σώσει το κόμμα και τη χώρα! Κάποιοι έχουν μεριμνήσει γι’ αυτό.

Ως προς τις δυνάμεις, εκτός Ελλάδας, η συγκεκριμένη λύση υπέρ ενός άβουλου και όχι ιδιαίτερα πολιτικά έμπειρου πρωθυπουργού, τους προσφέρει ό,τι χρειάζονται για το άμεσο μέλλον. Τα γεράκια της Δύσης ξανακτίζουν λοιπόν ένα προφίλ ενός αποτυχημένου πολιτικού, με τη βοήθεια διαφόρων σεναρίων, που οικοδομούνται μέσω μιας εικονικής δολοφονίας.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι η σχετική έκθεση της ΕΥΠ τονίζει, ότι όλο το σχέδιο της υπό εξέταση δολοφονίας μπορεί να είναι καλά ενορχηστρωμένο για να παραπλανήσει τις κρατικές υπηρεσίες της χώρας.

Δεν ηχούν όλα όσα προαναφέρθηκαν, (οι κακοτεχνίες των δυτικών πρακτόρων, τα απόρρητα έγγραφα της CIA –ποιος τα έδωσε ή τα κατασκεύασε– που δημοσιεύονται από το Wikileaks) πολύ βολικά για έναν πολιτικό χωρίς μέλλον;

Και σε όλα αυτά, ας μην ξεχνάμε τις μοναδικές ενεργειακές διεξόδους που προσέφερε ο Τ. Ερντογάν στη Ρωσία. Η παράκαμψη του South Stream και ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, ωχριούν στα όσα έδωσε αφειδώς ο Τούρκος πρωθυπουργός στους Ρώσους.

Αν όλα τα ανωτέρω –η κατασκοπευτική πλευρά του θέματος– γίνει κινηματογραφική ταινία, ο τίτλος που θα της άρμοζε, θα μπορούσε να ήταν ο εξής:

«Πυθία 1, Το μαντείο των Δελφών και μη χειρότερα!» 

Ανάπτυξη: Μια όψιμη συζήτηση με ακατάλληλους χειριστές

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

«H Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη για να αφεθεί να χρεοκοπήσει». Αυτό συμπέρανε εμπιστευτική έκθεση του IIF που κυκλοφόρησε μόλις λίγες ημέρες πριν, στα εμπλεκόμενα με το PSI θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Όλα θα ήταν τελείως διαφορετικά αν ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας παρέμενε έστω και ελάχιστα θετικός. Το όποιο Μνημόνιο επηρεάζεται άμεσα από τον ρυθμό αύξησης της παραγωγής της χώρας. Αν είχαμε ρυθμό αύξησης της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών έστω κατά 0,5% για το 2011, όλα τα δεδομένα του Μνημονίου 2 θα ήταν διαφορετικά.

Οι εταίροι μας σε όλες τις γλώσσες της ΕΕ επισημαίνουν εδώ και καιρό τον υψηλό βαθμό αναποτελεσματικότητας που διακρίνει όλους τους εμπλεκομένους –βαρόνους της πολιτικής– στο σκέλος της ανάπτυξης. Στο πλαίσιο ενός πολιτικού πολιτισμού αδυνατούν λοιπόν να τους χαρακτηρίσουν άμεσα ως άκρως ανίκανους, οπότε χρησιμοποιούν πιο ευγενικές εκφράσεις. (Βλ. δηλώσεις Ρέσλερ για τον πρώην Υπουργό Ανάπτυξης)

Η χώρα ζει ένα μοναδικό αναπτυξιακό τέλμα, άσχετα αν λιμνάζουν 25 δις ευρώ (15 του ΕΣΠΑ, συν 10 της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και της τρόικας), που αν έπεφταν στην αγορά δε θα είχαμε ένα εκατομμύριο ανέργους.

Όποιο σενάριο και αν ακολουθήσουμε, είτε το Μνημόνιο 2 είτε την πτώχευση εντός ευρώ είτε εκτός ευρώ, αυτό θα είναι θνησιγενές από τη στιγμή κατά την οποία δεν ‘απογειώνεται’ η οικονομία.

Λύση λοιπόν στο πρόβλημα του χρέους δίνει μόνο η αναπτυξιακή πορεία της χώρας, όσο υπερβολικό και αν ακούγεται το τελευταίο. Στην ερώτηση, για το κατά πόσο η ανάπτυξη θέλει χρόνο μη δίνοντας άμεσα αποτελέσματα και ως εκ τούτου ίσως αποτελεί ένα άλλοθι για να δικαιολογήσουμε οτιδήποτε, δίνεται η ακόλουθη απάντηση:

Η δημιουργία ενός κλίματος θετικών προσδοκιών μπορεί να αντιστρέψει το βάλτο της ύφεσης άμεσα.  Ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά, πηγές αυτού του κλίματος θα μπορούσαν να είναι οι ακόλουθες:

Ø  Τα 15 δις ευρώ από ΕΣΠΑ (από ένα σύνολο 25 δις ευρώ όπως προαναφέρθηκε). Αλλά από τα 12,5 δις ευρώ του ΕΣΠΑ που θα αφορούν σε 181 έργα, δυστυχώς για την επιχειρηματικότητα δίνονται μόνο 2,2 δις ευρώ εν μέσω κρίσης!!!.

Ø  22,9 δις ευρώ αιτήσεις ξένων από πέρυσι για επενδύσεις, περιμένουν απαντήσεις. Ευτυχώς ξεκόλλησαν πριν λίγες ημέρες επενδύσεις της τάξης 5,5 δις ευρώ, αφορώντας όμως μόνο την ενέργεια.

Ø  Νέο ‘Σχέδιο Μάρσαλ’ σε επίπεδο ΕΕ. Ακούστηκε πέρυσι, αλλά θάφτηκε  αν και μπορεί να τεθεί πάλι επί τάπητος στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου 2012. Το Σχέδιο αυτό θέλει χρόνο, αλλά ‘παίζει’ με τις προσδοκίες. Γιατί σιωπήσαμε εμείς τόσο διάστημα; Σε τελική ανάλυση, ποια η έννοα του όρου «Ένωση»; Ο όρος «΄Ενωση» υποδηλώνει την αλληλεγγύη και στο σκέλος της ανάπτυξης. Δεν αφορά μόνο στην εξόφληση των πιστωτών.

Ø  Το ενδιαφέρον των Κινέζων για το Τιμπάκι στην Κρήτη, τη Χαλκιδική, το Θριάσιο Πεδίο…Χάνεται έτσι απλά ένας στρατηγικός εταίρος, (που διαθέτει επίσης τεχνολογία εξόρυξης πετρελαίου) άκρως απαραίτητος, ιδίως στην περίπτωση πτώχευσης εντός ευρώ.

Ø  Το ενδιαφέρον των Ρώσων για στρατηγικές επενδύσεις, όταν εμείς (βλ. Παπανδρέου) τους μιλούσαμε για πράσινη ανάπτυξη. Έχουμε καταντήσει να θεωρούμαστε φολκλορικό στοιχείο στη διεθνή πολιτική σκηνή.

Ø  Υπάρχουν προτάσεις με σκοπό τη δημιουργία μιας σειράς αναπτυξιακών ομολόγων, που θα εξυπηρετήσουν ταυτόχρονα τρεις στόχους: Την ανάπτυξη, τη βελτίωση της ρευστότητας και τη μείωση του χρέους. Ενδεικτικά σημειώνεται η πρότασή μας για την εκμετάλλευση του αεροδρομίου «Ελληνικό» με ομόλογα (Βλ. google, Μάρδας, ‘Ελληνικό vs Πριγκιπάτου του Μονακό’ και ‘Ελληνικό. Η μεγάλη Μπίζνα’) και για την τουριστική ανάπτυξη, μέσω μιας άλλης μορφής ομολόγων.

Ø  Νέα πολιτική για τις Μικρομεσαίες επιχ/σεις, για οικογενειακές επιχειρήσεις και για εξωστρεφείς. Υπάρχουν έτοιμα επεξεργασμένα μέτρα, βέλτιστες πρακτικές άλλων χωρών, από μελέτες της ΕΕ.

Ø   Αλλαγή συγκεκριμένων άρθρων (π.χ. Άρθρο 1) του Νόμου για τις Στρατηγικές Ξένες Επενδύσεις, (του γνωστού ως Fast Τrack). Πόσο χρόνο θέλει αυτή η παρέμβαση;

Ø  Ένα απλό, σύστημα ενισχυμένων αποσβέσεων για επιχειρήσεις που επενδύουν σε κτίσματα και κεφάλαιο με έτος έναρξης από το 2012.

Ø  Φορολογικές ελαφρύνσεις κλιμακωτές όμως επί των κερδών, σε επιχειρήσεις που αυξάνουν από το 2012 το τζίρο τους.

            Και για να μην  αερολογούμε, η Τουρκία τρέχει με  ρυθμούς ανάπτυξης άνω των 7% κάθε χρόνο, μετά το σοκ του 2000-2. Γιατί αυτοί και όχι εμείς; Γιατί απλούστατα αυτοί είχαν τον Κεμάλ Ντερβίς και εμείς έχουμε πολιτικούς που για να βάλουν μια υπογραφή χρειάζονται 15 μήνες!!!

Παρεμπιπτόντως, ο διαγωνισμός για το ηλεκτρονικό σύστημα προμηθειών του Υπουργείου Ανάπτυξης αφού ελέγχθηκε από το Ελ. Συνέδριο και έκλεισε χωρίς το παραμικρό ψεγάδι, τον Αύγουστο του 2010, συμβασιοποιήθηκε 15 μήνες αργότερα, δηλαδή το Νοέμβριο του 2011!!!. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε σε αυτήν την κατάσταση.

Ο πρώην Υπουργός Ανάπτυξης έκανε το πρώτο βήμα και αντικαταστάθηκε, με εύσχημο τρόπο, από μια Υπουργό, την πρώην πολιτικά ιστάμενη του Υπουργείου Παιδείας. Η νέα Υπουργός έχει να διαχειριστεί, εκτός των άλλων, έναν αριθμό κρατικών προμηθειών σε υλικά. Να υπενθυμίσουμε ότι o διαγωνισμός που διαχειρίσθηκε στο Υπουργείο Παιδείας, (αυτός του χαρτιού για τα σχολικά βιβλία) στοίχισε στο κράτος πρόσθετα πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ σε φωτοαντίγραφα κ.λπ αφήνοντας χωρίς βιβλία ορισμένα σχολεία έως ακόμη και σήμερα.

Ως προς το Νόμο πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση που προώθησε, αυτός αφέθηκε στην τύχη του χωρίς την απαραίτητη κάλυψη εκ μέρους της ίδιας της εμπνεύστριας του Νόμου (Βλ. την παταγώδη αποτυχία των εκλογών για τα προς σύσταση Συμβούλια Διοίκησης των ΑΕΙ/ΤΕΙ).

Με το PSI και την πολιτική της επικοινωνίας και μόνο δεν κτίζεται μια οικονομία!

Το ζητούμενο, αλλαγή νοοτροπίας…

Η χώρα βρίσκεται σε μια πραγματικά κρίσιμη καμπή για το μέλλον της. Η αποφυγή της χρεοκοπίας που επετεύχθη με την ολοκλήρωση του προγράμματος ανταλλαγής  ομολόγων, αποτελεί μόνο το πρώτο βήμα. Στα επόμενα πρέπει να ολοκληρώσουμε τα συμφωνηθέντα μέτρα ανασυγκρότησης και μεταρρύθμισης του κράτους και του περιορισμού την δημόσιας δαπάνης η οποία περιλαμβάνει και την περεταίρω μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών.

Η προσεχής εκλογική αναμέτρηση αναγκαστικά συσσωρεύει κρίσιμα ερωτήματα για τους Έλληνες πολίτες. Η απόφαση της κάλπης, είτε θα επαναφέρει τη χώρα ξανά αντιμέτωπη με την απειλή της χρεοκοπίας και των ολέθριων συνεπειών της, είτε θα την οδηγήσει με πολύ δουλειά και θυσίες, αργά αλλά και σταθερά στην βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη κεφαλαιοποιώντας τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Το παρελθόν μας δείχνει τα λάθη που έχουν γίνει. Η Ελλάδα με συνταγματικά κατοχυρωμένη την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, μετατράπηκε σε διακυβέρνησης  μιας ελιτίστικης ολιγαρχίας. Η πολιτική, κομματική, συνδικαλιστική και κοινωνική νομενκλατούρα διαχειρίστηκε επί χρόνια με σκανδαλώδη τρόπο τους εγχώριους και διεθνείς πόρους, προς ίδιον όφελος και όχι αυτής, καθαυτής της χώρας. Η ίδια εμπόδισε τις αυτενέργειες και φιλοδοξίες των οραματιστών και πρωτοπόρων, αποδόμησε τις βασικές αξίες των προοδευτικών κοινωνιών, καλλιέργησε τη ρουσφετολογία και δεν προετοίμασε τη νέα γενιά για να οικοδομήσει το μέλλον της χώρας, μέσα σε ένα ευμετάβλητο και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα φέρει ακέραια την ευθύνη και πρέπει ουσιαστικά να μεταμορφωθεί,  ώστε να μην χαθεί αυτή η ευκαιρία. Οι αναπτυξιακές φλυαρίες και οι δημαγωγικές ρύσεις για τις διαθρωτικές αλλαγές και το Μνημόνιο οφείλουν να σταματήσουν. Οι συμπληγάδες πέτρες της δημοσιονομικής προσαρμογής απαιτούν ομοψυχία, σχέδιο, στόχους και στρατηγική για να περάσουμε από το μοντέλο της κατανάλωσης σε αυτό της παραγωγής πλούτου, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Τίποτε δεν θα είναι πλέον εύκολο, διότι οι Απρόθυμοι της Αλλαγής ενισχύονται από την μεγάλη κοινωνική και οικονομική κατάπτωση του ελληνικού λαού. Η εκμετάλλευση της διάθεσης των πολιτών για την τιμωρία των υπευθύνων οδηγεί σε εθνικιστικές και αντιευρωπαϊκές τάσεις, τις οποίες συντηρούν οι δυνάμεις, που συνειδητά ή ασυνείδητα, νοσταλγούν την επιστροφή στη δραχμή και όμως ουδέποτε επεξηγούν με σαφήνεια τι αυτό πραγματικά σημαίνει.  

Η Ελλάδα του σήμερα και του αύριο, απαιτεί μεταρρυθμιστικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα τις υποστηρίξουν με τόλμη. Απαιτούνται σημαντικές καινοτόμες υπερβάσεις από τον πολιτικό κόσμο, αλλά και ρεαλιστικές αποδοχές από τους πολίτες. Όλα αυτά οδηγούν την αλλαγή νοοτροπίας, ώστε να μας κατευθύνουν από τη χαμένη ελληνική αμεριμνησία στον εθνικό δύσκολο, επίπονο και μακρύ αγώνα για την επιτυχή ανόρθωση της χώρας.

Η μελλοντική εκλογική διαδικασία θα καταδείξει την ωριμότητα του λαού για την ποιοτική αλλαγή και την επιλογή των αρίστων για την σημαντική και δύσκολη ανοικοδόμηση της χώρας. Παράλληλα, θα αποδείξει εάν το ελληνικό πολιτικό σύστημα, εγκαταλείπει επιτέλους το λαϊκίστικο και φαύλο παρελθόν του και με σοβαρότητα αλλά και υπευθυνότητα, είναι έτοιμο να οδηγήσει το όραμα των πολιτών της χώρας, της επιστροφής τους δηλαδή, στον πολυπόθητο δρόμο της ευημερίας και της προόδου.

Είναι η οικονομία, φίλτατε…

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι η χώρα μας πέτυχε τους στόχους της στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Βέβαια το συνολικό τίμημα είναι βαρύ και θα το αντιμετωπίσουν όλοι οι έλληνες πολίτες τους προσεχείς μήνες. Είναι γνωστό ότι τη χώρα την περιμένουν τουλάχιστον οκτώ δύσκολα χρόνια μέχρι το 2020, οπότε και αναμένεται το χρέος της να καταστεί βιώσιμο και να αποκτήσει τη δυνατότητα δανεισμού από τις αγορές

Η ύφεση στη χώρα το Δ΄ τρίμηνο του 2011, έφτασε το 6,95% σύμφωνα με τα στοιχεία της  Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, αρκετά υψηλότερη από το αναμενόμενο ποσοστό της. Η ανεργία όμως καλπάζει και έφθασε το 21% ή τους 1.033.507 ανέργους σπάζοντας κάθε προηγούμενο όριο. Παράλληλα η συνολική καταναλωτική δαπάνη παρουσίασε το Δ΄ τρίμηνο μείωση 7,9% και ειδικά των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 7%, ενώ οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου μειώθηκαν κατά 22,2%.

Η σωτηρία της χώρας μας «στοίχισε» στην παγκόσμια οικονομία το ποσό των 480 δις. ευρώ, ενώ η χρεοκοπία της υπολογίζεται ότι θα «στοίχιζε» πάνω από ένα τρις ευρώ. Οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ δεν μας έσωσαν φυσικά λόγω «αλληλεγγύης», αλλά επειδή με τον τρόπο αυτό προστάτευαν πρωτίστως τα συμφέροντα των δικών τους χωρών. Επιπλέον η πρωτοφανής εμπλοκή των ξένων στα πολιτικά και οικονομικά θέματα της χώρας αποδεικνύει, ότι η όλη κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή από ότι μας παρουσιάζεται.

Η περίοδος της επίπλαστης ευημερίας έχει πλέον παρέλθει και καμιά πολιτική δύναμη δεν έχει τη δυνατότητα να την επαναφέρει. Το πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο της χώρας αδυνατεί όπως φαίνεται, να αντιληφθεί την παρακμή του και το γεγονός ότι είναι καταδικασμένο να περιθωριοποιηθεί. Οι παλαιές κομματικές δυνάμεις δίνουν μάχες οπισθοφυλακών με την ελπίδα να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο εν ζωή. Αυτές οι πολιτικές όμως αντιστάσεις εκλαμβάνονται από τους πολίτες ως γραφικές, γιατί όλοι πλέον γνωρίζουν τις αιτίες της κακοδαιμονίας μας και συνειδητοποιούν ότι το συμφέρον της χώρας είναι η παραμονή της στη ευρωζώνη.

Η παραγωγή πλούτου είναι το κλειδί της κοινωνικής αξιοπρέπειας, του επιπέδου ζωής, των ευκαιριών για ανέλιξη για τη χώρα μας.  Οι δυνάμεις της άρνησης και του αναθεματισμού των πάντων, καθώς  και η στήριξη του αχαλίνωτου κρατισμού δεν έχουν πλέον θέση στην Ελλάδα του σήμερα. Οι έλληνες χρειάζονται τη ζωογόνο αύρα της ελπίδας, να ξαναβρούν την χαμένη τους υπερηφάνεια και να  ξανανιώσουν την αυτοεκτίμηση για τον εαυτό τους.

Η χώρα πρέπει να μπει σε τροχιά ανάπτυξης και οι κάτοικοί της στη ζώνη της αισιοδοξίας. Οι εκλογές θα πρέπει να οδηγήσουν στη μεγάλη μετάβαση και στον πολιτικό φορέα που θα εγγυηθεί την επανεκκίνηση της χώρας προς την ευημερία. Ο ελληνικός λαός διακρίνεται για την ωριμότητά του και είναι σίγουρο ότι μπορεί και θα επιβάλλει την θέλησή του, για ένα καλύτερο αύριο όλων, αλλά ιδιαίτερα των νεότερων γενεών.

Το δικαίωμα να ζεις με αξιοπρέπεια…

(Η άποψη ενός συνταξιούχου που ζήτησε να σεβαστώ την ανωνυμία του. Και το τηρώ.)

Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλληνας. Η Ιστορία μας, ο πολιτισμός μας, η γλώσσα μας, η αλληλεγγύη, ο αλληλοσεβασμός, οι ομορφιές του τόπου μας και το ότι στη χώρα μας  γεννήθηκε η Δημοκρατία, είναι μερικά από τα στοιχεία που δημιουργούν αυτό το αίσθημα.

Η φτώχεια, η ανεργία, η ανασφάλεια, η ένδεια, η αγωνία για το αύριο, κάθε μέρα όλο και περισσότερο μας αγγίζουν. Η χώρα μας βρίσκεται σε δοκιμασία και τα ερωτήματα που προκύπτουν συνοψίζονται στο τι πταίει; και το τι κάνουμε;

Οι πολιτικοί μας θα πρέπει αφενός να αναλάβουν πραγματικά τις ευθύνες τους και όσοι έχουν ηθικά και νομικά παρανομήσει να τιμωρηθούν και όχι να κρύπτονται πίσω από την αμφιλεγόμενη βουλευτική ή υπουργική ασυλία. Ένας λαός που οδηγείται σε πρωτοφανή μείωση των εισοδημάτων του και του επιπέδου ζωής, έχει την απαίτηση να γνωρίζει εδώ και τώρα, πως δημιουργήθηκε το δημόσιο έλλειμμα και ποιοι είναι οι υπαίτιοι για τη σημερινή «κατάντια» της χώρας  

Παράλληλα απαιτεί από τους πολιτικούς στις διαπραγματεύσεις τους με τους Ευρωπαίους εταίρους δανειστές μας, να εξηγήσουν ότι τα μέτρα έχουν αναγκάσει έναν ολόκληρο λαό, να θυσιάσει περισσότερα από όσα του επιτρέπουν οι δυνάμεις του. Ένα λαό που νοιώθει εθνική μοναξιά,  αντιλαμβάνεται ότι οι θυσίες του δεν αναγνωρίζονται και αντί για ελπίδα στο αύριο ακούει απαιτήσεις για νέα μέτρα.

Η μείωση των εισοδημάτων, η ανεργία και η μη αναφαινόμενη ελπίδα για το αύριο έχουν σημαδέψει τη ζωή των Ελλήνων. Η ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού να ανταποκριθεί στα ελάχιστα απαιτούμενα ενός κράτους δικαίου προς τους πολίτες του, έχει ισοπεδώσει τη ζωή χιλιάδων ελλήνων. Οι εταίροι μας αντί να διορθώσουν αυτή την κατάσταση δίνουν την εντύπωση ότι επιθυμούν να την εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος. Σαφώς έχουν τη δύναμη να το επιβάλλουν, ιδιαίτερα όταν η αντίσταση των Ελλήνων πολιτικών είναι μηδαμινή έως ανύπαρκτη.

Το δικαίωμα των πολιτών μιας οποιασδήποτε χώρας να διαβιούν μια αξιοπρεπή ζωή είναι αναφαίρετο. Οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες πολιτικοί δεν πρέπει να το ξεχνούν όταν συζητούν και διαπραγματεύονται για το αύριο των λαών τους. Η αξιοπρέπεια είναι κατάκτηση όλων των λαών και ιδιαίτερα των όσων ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν δεχθούμε ότι ισχύουν οι αρχές των ιδρυτών της. Αυτό ας μην το λησμονούν οι πολιτικοί στην Ευρώπη του σήμερα γιατί «αν σπείρουν ανέμους θα θερίσουν θύελλες» όπως λέει και ο σοφός λαός μας.

Ένα + 2 σενάρια ‘σωτηρίας’ και οι γραμμές άμυνας

                Ένα + 2 σενάρια ‘σωτηρίας’ και οι γραμμές άμυνας

(Άρθρα 135, 140, 347 και 348 της Συνθήκης της Λισαβόνας)

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Στο πλαίσιο μιας ανεκδιήγητης αναποτελεσματικότητας, χάθηκαν δυο χρόνια, όπου η γλωσσολαγνεία υποκατέστησε πράξεις που θα οδηγούσαν στην μερική απεμπλοκή της χώρας από τη λαίλαπα που βιώνει.

Αποδοχή του Μνημονίου 2 ως έχει  ή μη αποδοχή του, συνοδευόμενο από τη μη αύξηση της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, οδηγεί σε αδιέξοδο και αναπόφευκτα σε χρεοκοπία.

Σε κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζουμε,  οι συζητήσεις περί πτώχευσης εντός ή εκτός ευρώ φουντώνουν. Από την άλλη η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δυο ανωτέρω σενάρια λεπταίνει με την πάροδο του χρόνου, με συνέπεια το εύκολο πέρασμα από το πρώτο στο δεύτερο (αν ποτέ γίνει).

«Αφού μας ξεζουμίξουν και χάσουμε όλα τα ασημικά μετά θα πτωχεύσουμε». Αυτή η επωδός κυκλοφορεί στα στόματα πολύ κόσμου, δείχνοντας από την άλλη το αισθητήριο των πολιτών –χωρίς πολλές εξειδικευμένες γνώσεις– για την προοπτική της οικονομίας μας.  

Οποιοδήποτε σενάριο διαχείρισης του χρέους μέσω του Μνημονίου ή ακόμη και μέσω πτώχευσης εντός ή εκτός ευρώ, χωρίς νέες επενδύσεις, είναι θνησιγενές. Απειλεί στον ίδιο σχεδόν βαθμό, την εκποίηση της εμπορεύσιμης ακίνητης περιουσίας του κράτους.

Η δημιουργία ενός κλίματος θετικών προσδοκιών μπορεί να αντιστρέψει το τέλμα της ύφεσης άμεσα. Αρκεί να γίνουν τα αυτονόητα. Και αυτά βέβαια δεν σχετίζονται με τις οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Αφορούν όμως καταρχάς στην ιδιωτικοποίηση των ζημιογόνων εταιριών του Δημοσίου, στην πώληση της ανεκμετάλλευτης δημόσιας περιουσίας και στο κλείσιμο οργανισμών που δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν την πελατεία των βαρόνων της πολιτικής.

Η ανακοίνωση μιας μελλοντικής χρεοκοπίας της Ελλάδας, μπορεί να οδηγήσει σε εξελίξεις που θα παραβιάσουν κάποιες από τις θεμελιώσεις αρχές (δηλ. της ελεύθερης διακίνησης αγαθών υπηρεσιών και κεφαλαίων), πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ΕΟΚ και συνεχίζει η ΕΕ. Αναλυτικότερα, λόγω του πανικού που θα προκληθεί (είτε με πτώχευση εντός ευρώ, είτε κάνοντας την ανοησία να ακολουθήσουμε τη δραχμή), θα απαγορευθεί αρχικά η έξοδος των κεφαλαίων από την Ελλάδα.

Από την άλλη η εναλλακτική λύση επιστροφής στη δραχμή εκτιμάται ότι θα προκαλέσει πολλά προβλήματα στην ελεύθερη διακίνηση των αγαθών και υπηρεσιών, μέσω του περιορισμού –βάσει εγχωρίων νομοθετικών ρυθμίσεων– των εισαγωγών. Αυτά τα στοιχεία μπορεί εύλογα να θέσουν ζήτημα παραμονής της χώρας στην ΕΕ.

Για να μη φθάσουμε σε ένα τέτοιο σημείο πρέπει έγκαιρα να κτίσουμε τις γραμμές άμυνας της χώρας, πριν την όποια απευκταία χρεοκοπία.

Πρώτη γραμμή άμυνας: Η δημιουργία όλων εκείνων των προϋποθέσεων που θα οδηγήσουν σε πτώχευση εντός ευρώ και στην αποκοπή κάθε άλλης λύσης, που θα οδηγήσει στο σενάριο της δραχμής. Όπως όμως προαναφέραμε, τα δυο αυτά σενάρια απέχουν ελάχιστα, λιγότερο ίσως από ένα χιλιοστό!. Οπότε οι γραμμές άμυνας πρέπει να είναι ιδιαίτερα ισχυρές, για να αποφευχθεί το οποιοδήποτε ολίσθημα υπέρ της δραχμής. Εδώ σημαντικό ρόλο θα παίξει η ειλικρινής ενημέρωση της κοινής γνώμης, η οποία εύκολα ρέπει υπέρ της δραχμής. Δυστυχώς –και εδώ την ευθύνη φέρει ο πολιτικός κόσμος– διαρκώς αναφύονται όλο κι πιο πολλοί Έλληνες «μουτζαχεντίν» που λειτουργούν περισσότερο με το συναίσθημα και τη δικαιολογημένη αγανάκτηση, υπέρ της δραχμής, παρά με τη ψυχρή λογική.

Δεύτερη γραμμή άμυνας: Στο Άρθρο 115 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα προβλεπόταν η προσωρινή αναστολή της ελεύθερης διακίνησης (εισαγωγής) αγαθών και υπηρεσιών σε επείγουσες περιπτώσεις, όπου τα κράτη-μέλη μπορούσαν από μόνα τους να λάβουν  τα απαραίτητα μέτρα, έχοντας την έγκριση της Επιτροπής μόνο. Η διαδικασία αυτή, σύμφωνα με τα όσα πρόβλεπε το άρθρο, ήταν ιδιαίτερα απλή.

Δυστυχώς το άρθρο αυτό αναθεωρήθηκε και αντικαταστάθηκε από το άρθρο 135 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Το τελευταίο, σε συνδυασμό με τα άρθρα 138, 140, 347 και 348 μπορεί, υπό πολλές πια προϋποθέσεις και πολύ πιο δύσκολα σε σχέση με το άρθρο 115, να οδηγήσει σε προσωρινή αναστολή της εφαρμογής των θεμελιωδών αρχών της ΕΕ. Στη νέα αυτή διαδικασία εμπλέκεται πλην της Επιτροπής, τόσο το Συμβούλιο όσο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Αν δεν ετοιμαστούμε έγκαιρα, το οποιοδήποτε μελλοντικό πέρασμα από την επιλεκτική χρεοκοπία, στην χρεοκοπία ίσως μας επιφυλάξει πολλές εκπλήξεις. Πριν από κάθε τέτοια εξέλιξη, οφείλουμε να εξασφαλίσουμε λοιπόν την προστασία της ελληνικής οικονομίας, κατά τα προβλεπόμενα από τη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Διαφορετικά ενδέχεται να ζήσουμε ακόμη πιο δυσάρεστα γεγονότα, όχι τόσο ως προς την παραμονή μας τόσο στο ευρώ (στην περίπτωση πτώχευσης εντός του ευρώ) αλλά όσο ως προς στη συνέχιση της πορείας μας στην ΕΕ. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ αν και δεν προβλέπει σενάρια εξόδου της χώρας από το ευρώ, προβλέπει την έξοδο μιας χώρας από την ΕΕ. Από την άλλη όμως, δεν απαγορεύει και την έξοδο της οποιασδήποτε χώρας από το ευρώ.

Και όλα τα παραπάνω δεν ολοκληρώνονται την τελευταία στιγμή, ούτε με τυμπανοκρουσίες φυσικά. Απλά αποτελούν μέρος της άμυνας της χώρας, απέναντι σε όποιους πιστεύουν ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σώσει την ΕΕ. Όλοι αυτοί όμως που υποστηρίζουν τα ανωτέρω, είτε Λατίνοι, είτε Φράγκοι, είτε Οστρογότθοι είτε Βησιγότθοι, είτε Βίκινγκς, πλανώνται πλάνη οικτρά! 

Τελικά θα γίνουμε αποικία ή θα …

Τον τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε πολλά παράξενα και παράλογα στη συμπεριφορά των Ευρωπαίων εταίρων προς τη χώρα μας, τα οποία δημιουργούν απορίες και αμφιβολίες, για την επιθυμία τους να βοηθήσουν πραγματικά την Ελλάδα ώστε να επιτύχει την ανόρθωση της οικονομίας της.

Οι εταίροι δανειστές μας στην Ευρωζώνη σαφώς ενδιαφέρονται να εξασφαλίσουν τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών τους. Δηλώσεις όμως των Γερμανών κυβερνητικών αξιωματούχων και ιδιαίτερα του Υπουργού Οικονομικών  Wolfgang Schaeuble,  με την πρότασή του για την αναβολή των εκλογών στην Ελλάδα, αποδεικνύουν ότι η Ευρωζώνη, με την ηγεσία της Γερμανίας, θέλει να επιβάλει τη δική της κυβερνητική επιλογή στη χώρα  δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό την πρώτη «αποικία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο πλαίσιο αυτής της κατεύθυνσης κατατέθηκαν τρεις προτάσεις: αναβολή των εκλογών με παραμονή της τεχνοκρατικής κυβέρνησης, επιβολή δημοσιονομικού «κομισάριου» στην Ελλάδα και δημιουργία ειδικού λογαριασμού. Παρά το γεγονός ότι οι προτάσεις αυτές είναι «αντισυνταγματικές» για πολλές χώρες και έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις συνθήκες, αποτέλεσαν τη βασική στρατηγική για να οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης, όπως έχουν τουλάχιστον παραδεχτεί δημοσίως ανώτεροι Γερμανοί αξιωματούχοι.

Ένα σημείο της απόφασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης αναφέρει ότι «θα εισαχθεί στο ελληνικό Σύνταγμα όσο το δυνατόν πιο σύντομα» άρθρο, που θα επιβάλλει τα έσοδα του ελληνικού κράτους να πηγαίνουν πρωταρχικά και  υποχρεωτικά για την εξυπηρέτηση των δανείων. Μόνο με όσα χρήματα απομένουν θα πληρώνονται ή όχι οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου, θα καλύπτονται ή όχι τα έξοδα λειτουργίας των σχολείων, των νοσοκομείων, των κοινωνικών παροχών...». Μήπως αυτό σας θυμίζει κάτι από τις αποικίες στην αρχαία ελληνική ιστορία.

Ο όρος αυτός συμπεριλήφθηκε στην απόφαση μόνο για να εξευτελίσει και να εξοργίσει γενικότερα τους Έλληνες, ώστε να εξαναγκαστούν να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη. Οι Έλληνες και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί γνωρίζουν, πως η κυβέρνηση και παρούσα  Βουλή δεν μπορούν να υλοποιήσουν αυτή τη δέσμευση, δεν τους το επιτρέπει το Σύνταγμα. Αδιευκρίνιστη είναι όμως και η σύνθεση της επόμενης Βουλής και κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θα υπάρχει τέτοιος συσχετισμός δυνάμεων στο νέο ελληνικό Κοινοβούλιο που θα καταστήσει δυνατή την ψήφιση αναθεώρησης του Συντάγματος με άρθρα αποικιακού χαρακτήρα (υποτέλειας).

Πρόσφατα Γάλλοι διανοούμενοι, δημοσίευσαν στον site της γαλλικής εφημερίδας «Liberation» ένα πολύ ενδιαφέρον μανιφέστο, όπου μεταξύ άλλων αναφέρουν: «Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής, που στη συνέχεια θα γενικευθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη... Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της, χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα».

Η «εξαιρετική και μοναδική» ελληνική περίπτωση θέτει προβληματισμό για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την αλληλεγγύη τη βασική και αρχέγονη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία έρχεται ευθέως αντίθετη με την επιχειρούμενη δημιουργία της πρώτης «οικονομικής αποικίας» στην Ευρωζώνη.

Η αποδοχή όμως από την Ελλάδα της απαίτησης από την τρόικα για « επιβολή αλλαγών στο ελληνικό Σύνταγμα, όπως και αυτό καθαυτό το πρόγραμμα, αποτελεί 'αυθάδη παρέμβαση' στις ελληνικές εσωτερικές υποθέσεις» όπως σωστά παραδέχεται και το ΔΝΤ.

Ασχέτως των όποιων επιδιώξεων ορισμένων πολιτικών και οικονομικών κύκλων για την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα σε όλα υπάρχει ένα όριο αποδοχής, μια κόκκινη γραμμή. Είναι γεγονός ότι οι Έλληνες πολιτικοί διαπραγματεύονται «με την πλάτη στον τοίχο», αλλά γι’ αυτό ευθύνονται αποκλειστικά οι ίδιοι. Τώρα όμως θα πρέπει να αναλάβουν και την ευθύνη να θέσουν τη διαχωριστική γραμμή στις απαιτήσεις των δανειστών μας γιατί πίσω από τους αριθμούς, τους στόχους και τις στατιστικές κρύβονται άνθρωποι.

Θα αποτελούσε τη σπίθα στην «κοινωνική επανάσταση» της Ευρώπης η ωμή απαίτηση της κατάργησης τόσο των δημοκρατικών εθνικών θεσμών όσο και της μεταβίβασης εθνικής κυριαρχίας σε ξένους θεσμούς σε βάρος των δικαιωμάτων των ελλήνων πολιτών. Ας το κατανοήσουν αυτό, όσοι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολιτικοί το υποστηρίζουν ένθερμα και ας σκεφτούν παραφράζοντας το ελληνικό γνωμικό ότι «όσοι αδικούν την κοινωνία θα εισπράξουν τη δίκαιη οργή της».

Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτικό ευρωπαϊκό σύστημα δεν υφίστανται «αποικίες» και όσοι σήμερα σκέπτονται να δημιουργήσουν «οικονομικές αποικίες» και μάλιστα στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα πλανώνται οικτρά και θα αποτύχουν. Ο ελληνικός λαός μπορεί να μην εμφανίζεται πειθαρχημένος αλλά έχει συνείδηση της ευθύνης του αλλά και «υπερηφάνεια» για τον τόπο και την ιστορία του. Οι φίλοι εταίροι-δανειστές με την τρόικα αλλά και με  «μερίδα» μελών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος,  θέλουν να ποδοπατήσουν και να διαρρήξουν τον κοινωνικό ιστό για ίδια συμφέροντα, αλλά οφείλουν να γνωρίζουν ότι  η απάντηση της ελληνικής κοινωνίας σε τέτοιες μεθοδεύσεις, ιστορικώς αποδεδειγμένα, ήταν και θα είναι άμεση και τρομερή.