ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΦΑΓΗ

                         ΑΡΘΡΟ   ΤΟΥ  ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ  ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΟΜΙΚΟΥ

          ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ-τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

                  

Θα  ήταν κάποιος αφελής ,εάν πίστευε  ότι  οι υποψήφιοι φοιτητές   θα    αντιμετωπίζονταν από την πολιτεία με ευαισθησία και λογική,  με  μέτρο  δίκαιο, με σωφροσύνη.

                                   

Ακολουθώντας   την αγριότητα  των  συναδέλφων  του Υπουργών  , ο Υπουργός Παιδείας   και το επιτελείο του  είδαν τις εξετάσεις των υποψηφίων  φοιτητών σαν χρυσή ευκαιρία, για να εκφράσουν ότι  πιο σαθρό και μοχθηρό έκρυβαν στην ψυχή τους.

                                 

Πέρα από το γεγονός ότι γίνονται εξετάσεις σε ακατάλληλο χρόνο-σε καμία χώρα δεν προηγούνται εξετάσεις των αντίστοιχων της αποφοίτησης από το λύκειο-  η διαστροφή που διακατέχει  όλους αυτούς που επιλέγουν τα θέματα είναι τέτοια, που είναι αμφίβολο εάν και οι ίδιοι είναι σε θέση να τα επιλύσουν.

                         

Χαρακτηριστικό παράδειγμα δυσκολίας θεμάτων είναι  αυτά που τέθηκαν στα Μαθηματικά, την Φυσική και τα Αρχαία. Τίποτε δεν προδίκαζε – καθ όλη την διάρκεια των σπουδών σε  Γυμνάσιο και Λύκειο – ότι  οι εξετάσεις θα είχαν τέτοιο βαθμό δυσκολίας.

   

 Απεναντίας  η ευκολία στους βαθμούς, η οικειότητα καθηγητών και  μαθητών, οι πολλές απουσίες, οδηγούν σε λαθεμένα συμπεράσματα, σε κάκιστη αυτοαξιολόγηση, σε κακώς εννοούμενη αισιοδοξία.

Όμως η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική

Μεταξύ της χαλαρότητας των γυμνασιακών και λυκειακών σπουδών  και της  αβέβαιης εξασφάλισης εργασίας μετά από τις πανεπιστημιακές  σπουδές, υπάρχουν οι εξετάσεις για εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, πραγματικά βασανιστήρια  για όλες τις οικογένειες που έχουν υποψήφιους.

                                 

 Υπερβολικά έξοδα, φροντιστήρια, ιδιωτικά μαθήματα, άγχος, εκνευρισμός, ψυχιατρικά φαινόμενα και θάνατοι είναι το αποτέλεσμα του εξαιρετικού ενδιαφέροντος της πολιτείας για του αυριανούς πολίτες.

 Ας την αποθεώσουμε λοιπόν για μια φορά ακόμη.-                

Περί δολίων και φαύλων πολιτικών: Μια υπόθεση εργασίας.

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Όσο ο καιρός περνά, τόσο διάφορα γεγονότα και δηλώσεις, που οδηγούν σε ανεπιθύμητες εξελίξεις οικονομικού χαρακτήρα στη χώρα, προκαλούν εύλογα δυο ερωτήματα:

Μήπως κάποιοι από τους χειριστές της ελληνικής κρίσης δεν είναι απλά κακότεχνοι αλλά μάλλον δόλιοι; Από την άλλη, μήπως το πολιτικό αυτό σύστημα, που έχει οδηγήσει τη χώρα στην 80^η θέση στη κλίμακα της διαφθοράς παγκοσμίως, έχει χάσει κάθε στοιχείο αρετής, θεωρούμενο πλέον ως ιδιαίτερα φαύλο;

Αν και δύσκολο, ακόμη και σήμερα, να δοθεί μια σαφής απάντηση, παραθέτουμε κάποια στοιχεία, που είναι δυνατόν  να υποστηρίξουν τα όσα υποθετικά προτάσσουν τα δυο προηγούμενα ερωτήματα.

Ως προς το ερώτημα για τον δόλιο τρόπο σκέψης των πολιτικών μας, επισημαίνεται το εξής: Δεν μπορεί να θεωρηθεί έκφραση μιας δόλιας πράξης υπέρ κάποιων αγοραστών, το γεγονός ότι αφέθηκε, από το 2010 (αν όχι από το 2005) και μετά, να απαξιωθούν οι προς ιδιωτικοποίηση δημόσιες επιχειρήσεις; Ενδεικτικά σημειώνουμε ότι η τιμή μετοχής του ΟΠΑΠ κατά την τρίτη μετοχοποίησή του το 2005, ανερχόταν σε 24,14 ευρώ, ενώ κατά την πώληση του τελευταίου πακέτου του 33% των μετοχών του, η εν λόγω τιμή ήταν γύρω στα 6 ευρώ.

Στο θέμα αυτό, πολύ εύγλωττα ο Ζ. Στίγκλιτζ, το 2001, αναφέρει ότι «οι εθνικοί ηγέτες… πανευτυχείς ξεπουλούν τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος… Θα μπορούσες να δεις πώς ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας, απλά και μόνο γιατί οδήγησαν… στην απαξίωση της εθνικής αυτής περιουσίας»!. (Βλ. αναλυτικότερα, http://www.gregpalast.com/the-globalizer-who-came-in-from-the-cold/).

Σε παρόμοια συμπεράσματα, στο πλαίσιο ίσως μιας ανορθόδοξης προσέγγισης, θα μπορούσε να μας οδηγήσει επίσης και το ακόλουθο συμβάν: Η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου στις 2 Νοεμβρίου του 2011, περί δημοψηφίσματος για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Κάποιοι χρηματιστηριακοί κύκλοι, και όχι μόνο, που υπέθεταν ή πρόβλεψαν ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα έκανε μια τέτοια αψυχολόγητη –όπως θεωρήθηκε από ορισμένους– ανακοίνωση, κέρδισαν πολλά χρήματα από τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου εκείνης της περιόδου.

Στα ίδια συμπεράσματα θα οδηγηθούμε, αν ποτέ αποδειχθεί στο μέλλον ότι κάποιοι, που «παίζουν» στο χρηματιστήριο, γνώριζαν έγκαιρα την πρόθεση του τότε πρωθυπουργού. Να υπενθυμίσουμε ότι τα χρηματιστήρια διεθνώς κατέγραφαν ανόδους, για μια σχεδόν εβδομάδα, μετά την ευφορία που προκλήθηκε από την συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου ανάμεσα στην Ελλάδα και τους υπόλοιπους εταίρους της ΕΕ. Η κατάρρευσή τους ήρθε μετά την προαναφερθείσα δήλωση.

Βέβαια, εδώ προτάθηκε ως ερμηνεία της εν λόγω δήλωσης, το μένος του κου Παπανδρέου για δημοκρατία, θέση που ασπάστηκε τότε και ο Γάλλος Πρόεδρος! Όταν όμως, οι προσωπικές ευαισθησίες περί της λαϊκής ετυμηγορίας ή το πάθος για δημοκρατία, οδηγούν –όλως τυχαίως– στον πλουτισμό κάποιων, τότε έχουμε το δικαίωμα να αμφισβητήσουμε τις όποιες ειλικρινές προθέσεις του οποιουδήποτε πολιτικού. Στην περίπτωση αυτή, αν δεν θεωρείται τελικά δόλιος, τότε κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως αφελής ή αδαής! 

Ως προ το δεύτερο ερώτημα, αν η περιπέτεια της χώρας με αφορμή τη λίστα Λαγκάρντ και το αλλοιωμένο στικάκι δεν είναι μια έκφραση φαυλότητας του πολιτικού μας συστήματος, τότε τι άλλο μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοια; Και τι δεν προτάθηκε ως αιτία ή πρόσχημα προκειμένου μην ανοίξει η λίστα Λαγκάρντ στο χρόνο που έπρεπε! Επίσης, στρεβλώσεις της αγοράς ανέγγιχτες, (π.χ. το λαθρεμπόριο καυσίμων που καλπάζει, το παρεμπόριο που ανθεί, οι πανάκριβες προμήθειες υγείας) που λειτουργούν υπέρ κάποιων οικονομικών συμφερόντων, οδηγούν στα ίδια συμπεράσματα.

Ακόμη και αν όλα τα προαναφερθέντα είναι αποκυήματα της φαντασίας ή κακές εκτιμήσεις, τότε την ευθύνη γι’ αυτό δεν τη φέρουμε εμείς αλλά όσοι, με τις πράξεις τους, προκαλούν τις ανάλογες εικόνες. Στην προκειμένη περίπτωση, υπενθυμίζουμε τη ρήση, που δεν πρέπει να ξεχνούν οι πολιτικοί μας ηγέτες: «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι τίμια αλλά πρέπει να φαίνεται και ως τέτοια».

Επενδύσεις ενάντια στην Ανεργία…

VS

Το στοίχημα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας θα το κερδίσουμε. Τώρα είναι η στιγμή και η ευκαιρία να επενδύσετε στη χώρα μας, αναφέρει σε συνέντευξη στη web TV του ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ Στέλιος Σταυρίδης, απευθυνόμενος σε διεθνείς επενδυτές, τονίζοντας τη μεγάλη προσπάθεια η οποία γίνεται στην Ελλάδα, αλλά και τις μεγάλες δυνατότητες και δεξιότητες τα οποία διαθέτει το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας. Ο κ. Σταυρίδης επισήμανε ότι οι ξένες επενδύσεις γίνονται με «τους δικούς μας κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς όρους προς όφελος της τοπικής κοινωνίας».

Ο κ. Σταυρίδης εκτίμησε ότι τα αποτελέσματα της αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου, αναφορικά με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας θα είναι πολλαπλάσια -αν κινηθούμε σωστά- από τις αρχικές εκτιμήσεις μελέτης του ΙΟΒΕ που προέβλεπε δημιουργία 140.000 νέων θέσεων εργασίας μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2020. Αυτό αποδεικνύει ότι η έλευση των πολυεθνικών ή και  των ημικρατικών ομίλων στην Ελλάδα, θα επιφέρουν ένα αποτέλεσμα (10% επί των ανέργων), σε βάθος όμως μιας επταετίας και εφόσον τα γεγονότα και οι καταστάσεις εξελιχθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η Κυβέρνηση αναμένεται να προκηρύξει το νέο στοχευμένο πρόγραμμα στήριξης των 400.000 οικογενειών που δεν διαθέτουν ούτε ένα εργαζόμενο, εντός του έτους εφόσον βέβαια τελικά εγκριθεί από την ΕΕ. Θα προβλέπει πεντάμηνη απασχόληση 400.000 ανέργων αποκλειστικά σε δήμους, για έργα κοινωφελούς χαρακτήρα. Η αμοιβή θα είναι μηνιαίως 490 ευρώ για άνεργους άνω των 25 ετών και 427 ευρώ για ανέργους κάτω των 25 ετών. Τεχνοκρατικά είναι ένα πρόγραμμα το οποίο θα μειώσει πρόσκαιρα τους δείκτες της ανεργίας για επανέλθουν σε υψηλά επίπεδα στο τέλος του χρόνου με τη λήξη του.

Στις  μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ), η συνεχιζόμενη εφαρμογή πολιτικής της  εσωτερικής υποτίμησης, σύμφωνα και με τα στοιχεία του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, έχει οδηγήσει σε διακοπή  των σε εργασιών 100.000 επιχειρήσεων (καθαρή μείωση) τα τελευταία 2½ χρόνια. Τα στοιχεία επιβεβαιώνονται και από την Eurostat. Σε ότι αφορά δε τις θέσεις απασχόλησης, χάθηκαν περί τις 500.000 από το 2010 έως σήμερα στον ιδιωτικό τομέα. Οι αριθμοί αποδεικνύουν γιατί οι ΜμΕ αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της Ελληνικής Οικονομίας και γιατί οι στρεβλώσεις της κρίσης έχουν αντίκτυπο στην οικονομική τους δραστηριότητα και την απασχόληση.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να αναζητήσει λύσεις από τις Πολυεθνικές επιχειρήσεις οι οποίες αντιμετωπίζουν προβλήματα λειτουργικών και οικονομικών αναδιαρθρώσεων. Η νέα αναγεννημένη επιχειρηματικότητα θα ξεκινήσει από τις Μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες είναι πιο ευέλικτες και καινοτόμες και  αποτελούν στην κρίσιμη για χώρα οικονομική και κοινωνική συγκυρία, τη “ραχοκοκαλιά της απασχόλησης”. Αν οι 758.701 ΜμΕ οι οποίες λειτουργούσαν το 2012 στην Ελλάδα (σύμφωνα με στοιχεία της ΕΕ), προσλάμβαναν πάνω από έναν εργαζόμενο δεν θα αντιμετωπίζαμε πρόβλημα ανεργίας. 

Ίσως πρέπει οι πολιτικοί μας, αντί  να προσπαθούν να προσελκύσουν μεγάλες άμεσες ξένες επενδύσεις, να επικεντρωθούν στη στήριξη των ΜμΕ και σε κίνητρα τα οποία θα τις ωθήσουν από την ύφεση στην ανάπτυξη. Αν δε συμβεί αυτό, είναι σίγουρο ότι η ανάκαμψη της Ελληνικής Οικονομίας, θα επέλθει σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα από ότι προβλέπουν οι διάφοροι τεχνοκράτες, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των εντολέων τους.