Ιδεολογία ή ρεαλισμός…

Παρατηρούμε αυτές τις μέρες μία στροφή της Κυβέρνησης στα θέματα της διακυβέρνησης από τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Η διαφοροποίηση αυτή ξεκίνησε από την στιγμή που ήρθε αντιμέτωπη με το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας που δεν είναι τίποτε άλλο από τη λήψη αποφάσεων. Άλλωστε είναι γνωστό ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού!

Προεκλογικά το ιδεολογικό σύνθημα της πολιτικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν απλό: τέλος η τρόικα και τα μνημόνια, στην ανθρωπιστική κρίση και τη φτωχοποίηση της χώρας. Το κούρεμα του χρέους αποτελούσε κεντρική  επιδίωξη για να μπορέσει να καταστεί βιώσιμο και η χώρα να ξεφύγει από την πρωτοφανή ύφεση η οποία ήταν το αποτέλεσμα των μνημονιακών εφαρμοζόμενων πρακτικών.  

Ως Κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε με εξαγγελίες πολλών στελεχών του για την πλήρη και άμεση εφαρμογή των όσων αναφέρονταν στο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Φυσικά δεν εξέλειπαν και φωνές που ανέφεραντο άμεσο τέλος των ονομαζόμενων «μνημονιακών νόμων οι οποίοι είχαν προκαλέσει τη δυστυχία στο λαό αλλά και γενικότερα την ύφεση.Σημαντικές επίσης δηλώσεις έγιναν για το εναπονείδιστο και υπέρογκο μη βιώσιμο εξωτερικό χρέος της χώρας το οποίο απαιτούσαν να "κουρευτεί" με διάφορους τρόπους.

Μέχρι το σημείο αυτό η ιδεολογία είχε νικήσει. Η Κυβέρνηση θέλησε, όπως αναφέρθηκε να μας εκπλήξει όλους, εντός και εκτός της χώρας  εφαρμόζοντας πλήρως το προεκλογικό πρόγραμμά της. Το κύριο λάθος της στρατηγικής αυτής ήταν ότι ξέχασε ή δεν υπολόγισε σωστά, ότι για όλα όσα προτείνεις να εφαρμόσεις σ’ ένα κυβερνητικό πρόγραμμα τα οποία και δημιουργούν δαπάνες χρειάζονται αντίστοιχα έσοδα (φόροι), ενώ σε διαφορετική περίπτωση και ιδιαίτερα όταν υφίστανται τοκοχρεωλύσια, απαιτείται η εξεύρεση ισόποσης  χρηματοδότησης.

Η Ελλάδα, όπως και οι λοιπές χώρες, με την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη, έχει μεταβιβάσει σημαντικό  τμήμα της εθνικής της κυριαρχίας στα κοινοτικά όργανα. Η κυκλοφορία του χρήματος, ιδιαίτερα σημαντική για μία κρατική οντότητα, στην Ευρωζώνη αποφασίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αυτός είναι και ο λόγος που υποστήκαμε την εσωτερική υποτίμηση γενικότερα των εισοδημάτων στην Ελλάδα.

Η γνωστή ρήση της πολιτική καμπάνιας του προέδρου Κλίντον  “It's the economy, stupid!” κουμπώνει ακριβώς στην περίπτωσή μας. Η νέα Κυβέρνηση βρέθηκε μπροστά  σε ένα οικονομικό αδιέξοδο κρατικών εσόδων -εξόδων και οφειλών, το οποίο επέτεινε η προεκλογική περίοδος. Αφενός η χώρα είχε πρωτογενές μεν πλεόνασμα, με τις όποιες ιδιαιτερότητές του, αλλά αφετέρου και συμβατικές δανειακές υποχρεώσεις τις οποίες όφειλε να αποπληρώσει.

Η αρχική προσπάθεια της Κυβέρνησης να επιτύχει γενικότερη πολιτική συμφωνία για το χρέος και όχι μόνο σε ένα ευρωπαϊκό συντηρητικό περιβάλλον το οποίο την έβλεπε ως "αντίπαλο''  του και με τη σχετική καχυποψία απέτυχε. Στη συνέχεια ήρθε η ώρα του ρεαλισμού. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωζώνη των αντιθέσεων και των ανισοτήτων, αυτό σημαίνει σκληρή διαπραγμάτευση και συμβιβασμούς με τους άλλους εταίρους, ιδιαίτερα όταν η οικονομική βοήθειά τους είναι αναγκαία.

Ο συμβιβασμός της Κυβέρνησης στις πραγματικές ευρωπαϊκές συνθήκες μπορεί να δυσαρέστησε ιδεολογικά αρκετά από τα μέλη της και τους οπαδούς της, αλλά είναι εμφανές με μία ψύχραιμη ματιά ότι αποτελούσε τη μοναδική ρεαλιστική λύση στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας. Ο συμβιβασμός που συμφωνήθηκε επιτρέπει τη διατήρηση ορισμένων κόκκινων γραμμών της Κυβέρνησης συγχρόνως όμως αποτρέπει τις όποιες χειρότερες καταστάσεις για τη χώρα και τους πολίτες της.

Η τελική συμφωνία, όταν ανακοινωθεί θα καταδείξει το βαθμό που η Κυβέρνηση έχει επιτύχει να συγκεράσει την ιδεολογία της με τον ρεαλισμό. Άλλωστε το πρώτο βήμα  έχει γίνει με την αποδοχή μεν των βασικών δημοσιονομικών στόχων της δανειακής συμφωνίας και με την επίτευξη ότι οι βασικές μεταρρυθμίσεις  του προγράμματος θα προταθούν μεν από την ελληνική πλευρά, αλλά πρέπει να συμφωνηθούν τελικώς και από τους εταίρους. Η διαδικασία είναι δύσκολη και επίμονη, ενώ απαιτεί προσεκτικούς χειρισμούς και ψυχραιμία από όλες τις πλευρές, ώστε να μην συμβεί κάποιο ατύχημα.Οι όποιες αποφάσεις  θα συμφωνηθούν ή θα απορριφθούν στο επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουν επιπτώσεις στο μέλλον της χώρας αλλά και της κοινωνίας.

Η διαπραγμάτευση …

Η Ελληνική Κυβέρνηση βρέθηκε μέσα στη ξεκάθαρη δομή  του ευρωπαϊκού τρόπου  και μεθόδων διαπραγμάτευσης στα όργανα της Ευρωζώνης. Διαπίστωσε από πρώτο χέρι, πως ακριβώς διεξάγονται στην Ευρώπη οι διαπραγματεύσεις και αντιλήφθηκε ότι πίσω από τις πόρτες οι φαινομενικές φιλίες  και τα χαμόγελα πολύ απλά μετατρέπονται σε εθνικά και πολιτικά συμφέροντα της εκάστοτε φυσικά δεδομένης χρονικής στιγμής ή περιόδου.

Η Κυβέρνηση ξεκίνησε τη διαπραγμάτευση με τρία μειονεκτήματα. Το πρώτο αφορούσε την εμμονή στο ότι η πρόσφατη εκλογή της τη νομιμοποιεί να ζητά τη θέσπιση νέων κανόνων της δανειακής συμφωνίας. Το δεύτερο ξεκίνησε όταν τα διάφορα στελέχη της ανήγγειλαν τις εξαγγελίες παροχών,  σύμφωνα με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχα πειστική κοστολόγηση αλλά και  εμφανής δυνατότητα χρηματοδότησή τους. Το τρίτο και ίσως το πιο βασικό αφορά την αναγκαιότητα των επιπλέον δανειακών κεφαλαίων για τη βιωσιμότητα και την αποπληρωμή των όποιων υποχρεώσεων  της χώρας.

Στις διαπραγματεύσεις συνηθίζεται να κρατάς τα όποια επιχειρήματα ή υποχωρήσεις τις οποίες τελικά αποδέχεσαι κρυφές, ώστε να έχεις το δεδομένο της τυχόν ανταλλαγής τους με αντίστοιχες υποχωρήσεις της άλλης πλευράς. Το μόνο το οποίο ορθώς από την αρχή αποδέχθηκε η Κυβέρνηση ήταν ότι τα όποια προβλήματα, διαφωνίες και τυχόν αλλαγές στα παρελκόμενα της δανειακής σύμβασης θα επιλυθούν μέσα στην ευρωζώνη, στα επίσημα όργανά της και ότι η χώρα δεν εξετάζει την με οποιαδήποτε τρόπο τη μονομερή έξοδό της από το κοινό νόμισμα. Αυτό άλλωστε αποτελούσε και σαφή επιθυμία του ελληνικού λαού.

Η Κυβέρνηση ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με την ελπίδα ότι θα πετύχει μέσω  πολιτικής διαπραγμάτευσης, σε επίπεδο αρχηγών κρατών, τον αναγκαίο χρόνο να παρουσιάσει ένα νέο πρόγραμμα στους δανειστές και συγχρόνως να λάβει την αναγκαία χρηματοδότηση. Η προσπάθεια αυτή δεν πέτυχε γιατί έγινε σε πολιτικά αρνητικό χρόνο για αρκετά από τα ευρωπαϊκά κράτη και από την αδυναμία δημιουργίας συμμαχιών σε ένα περιβάλλον κρατών της ευρωζώνης  όπου κυριαρχεί ο συντηρητισμός και ο νεοφιλελευθερισμός.

Η άλλη πλευρά διαθέτει και εμπειρία στις διαπραγματεύσεις αλλά και τον έλεγχο ροής της ευρωπαϊκής οικονομίας, με αποτέλεσμα να υπονομεύσει την όποια προσπάθεια πολιτικής λύσης και να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις από το πολιτικό επίπεδο στο αδύνατο σημείο για την Ελλάδα τα οικονομικά δημοσιονομικά μεγέθη. Με την στρατηγική αυτή άρχισε να ζητά ισοδύναμα μέτρα, για την κάθε παροχή – εξαγγελία  της Ελληνικής Κυβέρνησης, η οποία ήταν αντίθετη στο υφιστάμενο πρόγραμμα λιτότητας. Δυστυχώς όμως στο σημείο αυτό η Κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με όλους τους εταίρους – δανειστές μας.

Η πίεση ήταν ασφυκτική με αποτέλεσμα να οδηγήσουν την Κυβέρνηση να αποδεχθεί θετικά ένα προτεινόμενο σχέδιο το οποίο θεώρησε ότι δεν παραβίαζε τις «κόκκινες γραμμές» της. Η άλλη πλευρά πρότεινε ένα άλλο σχέδιο συμφωνίας στην επίσημη διαπραγμάτευση με όρους οι οποίοι δεν έγινα τελικά αποδεκτοί από την Ελληνική Κυβέρνηση και οι συνομιλίες κατέληξαν σε αδιέξοδο. Εκείνο όμως που κέρδισε σαφέστατα η άλλη πλευρά είναι ένα αποδεκτό σχέδιο συμφωνίας από την Κυβέρνηση το οποίο κρατά πλέον στα συρτάρια της και το οποίο της επιτρέπει να σκληρύνει τη θέση της μέχρι το τελευταίο χρονικό περιθώριο.

Η πορεία των διαπραγματεύσεων θα  δείξει ποια από τις δύο πλευρές έχει καταφέρει να γύρει έστω και για λίγο την πλάστιγγα προς το μέρος της. Αλλά κανένας δεν πρέπει να ξεχνά ότι οι αποφάσεις οι οποίες λαμβάνονται πίσω από τα ψυχρά νούμερα κρύβουν ανθρώπινες υπάρξεις. Επίσης και το γεγονός ότι δεν μπορεί κάποιος να ικανοποιεί τις λειτουργικές ανάγκες της χώρας του με δανεικά από τρίτους. Τα φαινόμενα γίνονται πιο έντονα όταν εξετάζονται μέσα σε ενώσεις κρατών με διαφορετικό οικονομικό και εργασιακό επίπεδο.

Τελικά και οι δύο πλευρές οφείλουν να καταλήξουν σε μία συμφωνία η οποία θα καλύπτει τα θέλω και των δύο. Οι δανειστές θέλουν να λάβουν πίσω τα δανεικά και να σταματήσουν να χρηματοδοτούν τα όποια ελλείμματα της Ελλάδος, η οποία θα πρέπει να επιστρέψει στο δανεισμό της από τις αγορές. Η Ελληνική Κυβέρνηση θέλει να απαγκιστρωθεί από τον ασφυκτικό έλεγχο των δανειστών και να προχωρήσει στη δική της οικονομική πολιτική η οποία θα την επιτρέπει να εξυπηρετεί το χρέος και τις λειτουργικές της ανάγκες. Σαφέστατα το ζητούμενο είναι το ίδιο απλά οι προσεγγίσεις έχουν διαφορετικές αφετηρίες.

Αποτελεί πραγματικότητα  στο σύγχρονο κόσμο οι χώρες να δανείζονται και να οφείλουν, πολλές φορές ίσως και ποσά τα οποία δεν δύνανται να εξοφλήσουν. Το θέμα το οποίο ίσως δεν εξετάζεται εκτενώς είναι αν τα χρήματα δίνονται για εξόφληση παλαιότερων δανείων και χρεολυσίων ή στηρίζουν την ανάπτυξη μιας χώρας, η οποία παράγει πλούτο και παράλληλα έσοδα για το Κράτος ώστε να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις του. Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει όπως άλλωστε έχει υποσχεθεί στον Ελληνικό Λαό να εφαρμόσει ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, το οποίο εκτός από την ανθρωπιστική – κοινωνική κρίση θα πρέπει να αλλάξει και τον παραγωγικό και λειτουργικό ιστό γενικότερα της χώρας, με στόχο την ανάπτυξη, αλλά και με στρατηγική σε συγκεκριμένους τομείς της ελληνικής οικονομίας και όλα αυτά μέσα στο αυστηρό πλαίσιο κανόνων της Ευρωζώνης.

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

Θα αποτελέσει μεγάλη και πρωτοφανή έκπληξη, εάν η διαφαινόμενη προοδευτικότητα θέσεων της κυβέρνησης θα υφίσταται στη διάρκεια της εξουσίας, που θα ασκεί στη χώρα.

Τα πρώτα δείγματα διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικά και σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες του, οι δε αντιρρήσεις των πολιτών σχετικά με τα μέτρα που ήδη λαμβάνει η κυβέρνηση αρχίζουν να αίρονται, τα συλλαλητήρια υπέρ των κυβερνητικών θέσεων έχουν κάνει την εμφάνισή τους, παραξενεύοντας ελληνικούς και διεθνείς κύκλους, που έχουν συνηθίσει σε αντικυβερνητικές αντιδράσεις.

Ανεξάρτητα της ιδεολογίας των πολιτών και της επιλογής κόμματος στις εκλογές, συμφέρει όλους η επιτυχημένη έκβαση των προσπαθειών του πρωθυπουργού και του οικονομικού επιτελείου για ανόρθωση του οικονομικού επιπέδου μας, επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και επαναπόκτηση της υπερηφάνειας και αξιοπρέπειάς μας ως Ελλήνων.

Οι ελάχιστοι που προσδοκούν οφέλη από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων  είναι βέβαιο ότι θα απογοητευθούν και θα εκτεθούν, ιδιαίτερα αυτοί που έχουν  εξειδικευθεί στη παράνομη συναλλαγή, τη κερδοσκοπία, τη τοκογλυφία.

Οι υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες ευχόμαστε την επιτυχία των στόχων της κυβέρνησης, επειδή διαβλέπουμε και προσδοκούμε μια προσπάθεια τιμωρίας των υπεύθυνων , επίτευξης ισονομίας, επιστροφής των παράνομα εξαχθέντων ποσών, πρόσβασης όλων των πολιτών στις υπάρχουσες ευκαιρίες που δημιουργούνται για επαγγελματική αποκατάσταση.

Ένα σημαντικό εμπόδιο, που πρέπει να υπερπηδηθεί, είναι η κακή νοοτροπία μας. που μας κατατάσσει στις πρώτες θέσεις των διεφθαρμένων χωρών, με μεγάλη έφεση στη δωροληψία και δωροδοκία, την αναξιοκρατία, την εύνοια, τη παρέμβαση, τη παραβατικότητα.

Ξεπερνώντας τη παθητική ελπίδα και αισιοδοξία, με μεγάλη προσπάθεια διοικούντων και διοικούμενων για ανατροπή των νοοτροπιών και επάνοδο στο σεβασμό των νόμων, είναι βέβαιο ότι η αναγέννηση χώρας και πολιτών θα είναι σίγουρη.-

THE GREAT EXPECTATIONS

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

Η σπουδή των Ευρωπαίων αφεντικών να προλάβουν, πριν η κυβέρνηση καν  σχηματισθεί, να εκδηλώσουν την δυσαρέσκειά τους μαζί με ένα περίεργο κοκτέιλ απειλών και προειδοποιήσεων, σκηνικό που το έχουμε ήδη παρακολουθήσει και σε διαμελισμούς της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, αποδεικνύει την,   δίκην ύαινας ,συμπεριφορά των εταίρων μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επιτίθενται λυσσαλέα εναντίον των ευάλωτων μεσογειακών χωρών για να αποκομίσουν οφέλη από τη καταστροφή τους.

Με σημαία το «όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι» η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή η Γερμανία και οι φίλα προσκείμενες χώρες έχουν ανακαλύψει ένα πολύ ωραίο παιχνίδι, ένα παιχνίδι με δραματικό φινάλε, που τους φτάνει σε οργασμό, τους ανοργασμικούς τύπους, που δείχνουν τη νοσηρή λαχτάρα τους για κυριαρχία, παραβιάζοντας βάναυσα τη κυρίαρχη αρχή της Ε.Ε περί σεβασμού της διαφορετικότητας.

Με την   εθνική κυριαρχία να εξαφανίζεται και τη χώρα να αντιστέκεται στην επιδρομή των βαρβάρων, ξεκινά η νέα κυβέρνηση, με καλές προθέσεις, τη τήρηση των δεσμεύσεών της, αναλαμβάνοντας να αποκαταστήσει όσους αδικήθηκαν, απολύθηκαν και περιθωριοποιήθηκαν.

Οι προσδοκίες του κόσμου ασφαλώς είναι πολλές και μεγάλες, ιδιαίτερα όταν ενώπιον τους είναι μία κυβέρνηση πρόθυμη να συμπαρασταθεί στους πτωχότερους των συμπατριωτών μας, να συνδράμει τους αναξιοπαθούντες, να πάρει μέτρα που θα βελτιώσουν τη καθημερινή ποιότητα της ζωής μας,

Η παροχολογία όμως πρέπει να γίνει βάσει ενός προσεκτικού οικονομικού σχεδιασμού, μελέτης της βιωσιμότητας των οικονομικών της χώρας και καταγραφής των προτεραιοτήτων, αρχής γενομένης από τη σταδιακή εκπλήρωση των υποχρεώσεών μας, την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και μια διπλωματική πολιτική που θα μας είναι χρήσιμη στις συζητήσεις με τους δανειστές μας.

Η επιλογή των κατάλληλων και έμπειρων προσώπων στα υπουργεία στέλνει αισιόδοξα μηνύματα για ένα νέο ξεκίνημα επαναλειτουργίας του κράτους με καλλίτερες προοπτικές, δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία, με μια προϋπόθεση βέβαια, τη συμπαράσταση όλων μας και την υπομονή που πρέπει να επιδείξουμε.-