Έξαρση πολιτικού ήθους, παραμονές εκλογών(!!!)

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημων του ΑΠΘ

Παραμονές προκήρυξης των εθνικών εκλογών –στις 11 Απριλίου 2012– ο  Αναπληρωτής Υπουργός Ανάπτυξης ο κος Σ. Ξυνίδης αποφάσισε να καλύψει θέσεις Διευθυντών στη Γενική Γραμματεία Εμπορίου. Αυτές «χήρευαν» από το Δεκέμβριο του 2011, λόγω κενών που προκλήθηκαν τότε από την γνωστή μας διαδικασία της εφεδρείας.

Εμμέσως πλην σαφώς ο Αν. Υπουργός θεώρησε ότι οι υφιστάμενοι (προσωρινοί) Διευθυντές  κρίθηκαν αίφνης, (παραμονές εκλογών), ακατάλληλοι! Ο διορισμός αυτός, σύμφωνα με ανακοίνωση των εργαζομένων της 23 Απριλίου, δεν έγινε με βάση τη μοριοδότηση που προβλέπει ο νόμος  αλλά με αδιαφανή κριτήρια εν πολλοίς αυθαίρετα.

Τέτοιας μορφής κινήσεις υπουργών παραμονές εκλογών ή κυβερνητικών ανασχηματισμών, εύλογα προβληματίζουν. Δεν αποτελούν πρωτόγνωρο φαινόμενο στο πλαίσιο της ελληνικής  δημόσιας διοίκησης, θέτοντας πολλά ερωτήματα περί του χαρακτήρα τους.

Ενδεικτικά υπενθυμίζεται ότι στο ίδιο υπουργείο (έχει αποκτήσει...παράδοση) κατά το τέλος της θητείας της Υφ/γού Μιλένας Αποστολάκη και παραμονές της εξόδου της από την ανωτέρω θέση, συνέβη το εξής: Με υπογραφή της ιδίας και μόνο έγιναν μετακινήσεις Τμηματαρχών και Διευθυντών, που άγγιζαν θέσεις ευθύνης των Διευθύνσεων των Κρατικών Προμηθειών. Όλη εκείνη η αναταραχή προκλήθηκε λοιπόν μόλις λίγες ημέρες πριν τον τότε ανασχηματισμό του τέλους του 2001.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη εύλογα προκάλεσε επερώτηση στη Βουλή, ενώ από το σύνολο των δυσμενών για την κα Αποστολάκη δημοσιεύσεων της περιόδου, εφημερίδα έγραψε ότι η εν λόγω Υφ/γός ήθελε να «οικοδομήσει προσωπικό μηχανισμό στο υπουργείο» (Καθημερινή της 1-11-2001) πριν την φημολογούμενη αποχώρησή της.

Ο κος Ξυνίδης με απάντηση του την 24^η Απριλίου προς τον «κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό» του Υπουργείου (έτσι αποκαλεί τους συνδικαλιστές παραμονές της εξόδου του) ισχυρίζεται ότι όλα έγιναν με αξιοκρατικό τρόπο και όχι με κομματικά κριτήρια. Υποστηρίζει από την άλλη, ότι δεν μπορεί να ζει η χώρα ένα καθεστώς παράλυσης «την πλέον κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της» χωρίς Διευθυντές, (μετά από πέντε μήνες δικής του αδράνειας).

Επίσης, με τις τοποθετήσεις της τελευταίας στιγμής, υποστηρίζει ότι  αρνείται την κατηγορία της ύπαρξης «ρουσφετολογικής αντίληψης και ευνοιοκρατίας». Και στο πλαίσιο μιας έξαρσης πολιτικού ήθους κατηγορεί τους συνδικαλιστές ως συκοφάντες, σημειώνοντας επίσης ότι η νοοτροπία κατά την οποία «όποιος υπάλληλος στρογγυλοκάθισε μια θέση ευθύνης και δε σηκώνεται έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί» (όλα αυτά παραμονές εκλογών!)

Τα συμπεράσματα δικά σας!.

Παρεμπιπτόντως «κρατικοδίαιτοι» θεωρούνται οι συνδικαλιστές που, πλην του αχαρακτήριστου επαγγέλματος του συνδικαλιστή, δεν έχουν την παραμικρή απασχόληση σε υπηρεσίες του Δημοσίου. Ποια πολιτική ηγεσία παρεχώρησε αυτό το απαράδεκτο δικαίωμα τους συνδικαλιστές και ποιοι από τους τωρινούς και τους πρώην υπουργούς, υφυπουργούς κ.λπ το καυτηρίασαν και αντιστάθηκαν σε αυτό; Απ’ όσο γνωρίζουμε η συντριπτική πλειοψηφία (πλην ενός λόγω συμμετοχής του στο Δ.Σ.  της ΑΔΕΔΥ) των συνδικαλιστών της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου, έχουν μια θέση ευθύνης  στο Υπουργείο. Άρα, από που προκύπτει το κρατικοδίαιτο;

Το μόνο που έχουμε να τονίσουμε είναι το εξής, στο τόσο ενδεχομένως άπειρο Υπουργό: Ο τροχός έχει ανακαλυφθεί εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πριν ακόμη και από την κα Αποστολάκη της επίσης «τελευταίας στιγμής»!

Τέτοιες ωραίες ιστορίες καθημερινής τρέλας, από την Επιτροπή της ΕΕ έως τα υπουργεία της Ελλάδας και άλλων χωρών, περιγράφονται σε μυθιστόρημά μου, που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα…

Πρόωρες εκλογές: Το απόλυτο αδιέξοδο της οικονομίας!

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

«Έγκλημα χωρίς τιμωρία», θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του σεναρίου των πρόωρων εκλογών, σκιαγραφώντας την πολιτική της μη σύνεσης, που διακρίνει όσους κατέχουν μια αρχηγική θέση στα κοινά.  

Η αδυναμία συνεννόησης των πολιτικών μας αρχηγών (εντός και εκτός Βουλής), οδηγεί σε περίεργες ατραπούς με ορατές επιπτώσεις εις βάρος της χώρας και της τσέπης μας, στο όνομα μιας (δήθεν) δημοκρατικής ευαισθησίας.

Το πάθος για ένα έδρανο στη Βουλή ή για ένα υπουργικό θώκο, θεωρείται μείζονος σημασίας επιλογή. Από την άλλη οι αποτελεσματικές λύσεις υπέρ της σωτηρίας της πατρίδας χάνονται στο στόμα των γλωσσολάγνων πολιτικών μας, ανδρών και γυναικών.

Οι ορδές των ανέργων που δικαιολογημένα ζητούν δικαίωση, η μη  νομιμοποίηση της κυβέρνησης Παπαδήμου και τόσα άλλα, αποτελούν για ορισμένους την αιτία για τις πρόωρες εκλογές.

Ωστόσο, η ανάγκη για ουσιαστική δημοκρατία, η αυτονόητη απαίτηση του λαού για αυτοδιαχείριση, καθώς επίσης και η άρνησή του στα όσα συμβαίνουν γύρω του, αποτελούν, όσο και αν αυτό ηχεί παράξενα, αναλώσιμο προϊόν του πάθους των ψηφοφόρων για πρόωρες εκλογές.

Αριστερές δυνάμεις αγκυλωμένες από παρωχημένους τακτικισμούς, που αρνούνται –κι’ αυτήν ακόμη την ώρα του ερέβους για την χώρα– να ενώσουν την ιδεολογία και την φωνή τους, αγκαλιά και πλάϊ-πλάϊ με συντηρητικές αντιλήψεις, ενώνουν τις δυνάμεις τους για μια θέση στον ήλιο του ελληνικού κοινοβουλίου.

Ισχυροί πολιτικοπατέρες –γαλουχημένοι με την ιδεολογία της διαπλοκής– συνειδητοποιώντας το άδηλο προσωπικό τους μέλλον, διαγκωνίζονται να αποσυρθούν από το υπό διαμόρφωση νέο πολιτικό σκηνικό. Για να μην χαθεί ωστόσο το όνομα της φαμίλιας τους από το κοινοβουλευτικό μας libro d’oro, μας αφήνουν για παρακαταθήκη τα τέκνα τους.           

Οι πρόωρες εκλογές θα οδηγήσουν στην πολιτική λήθη κάποιους αυτόχειρες του πολιτικού εγκλήματος που έχει ζήσει αυτή η χώρα, αλλά θα σώσουν το σύστημα. Εκμεταλλευόμενοι λοιπόν οι ανεπαρκείς πολιτικοί μας την ανάγκη του κόσμου για δημοκρατία, δικαιοσύνη, διαμορφώνουν με τις πρόωρες εκλογές, τις προϋποθέσεις για τη σωτηρία του ονόματός τους.

Η οικονομία όμως από την άλλη θα βυθιστεί ακόμη περισσότερο στα τάρταρα του Μνημονίου.

Συνέπεια των προώρων εκλογών: Από εκεί που πήγε να σταθεροποιηθεί η οικονομία λόγω του PSI, θα παρατηρηθούν εκ νέου αποκλίσεις από όσα έχουν συμφωνηθεί με τους πιστωτές μας, θα υπάρχει νέα περίοδος αβεβαιότητας για τους επενδυτές και κόλασης για τα εισοδήματα και τα νοικοκυριά. Τα σενάρια για πλήρη κατάρρευση της οικονομίας θα ξαναζωντανέψουν.

Έτσι, το ολικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, του ορυκτού της πλούτου κ.λπ και η περαιτέρω κινεζοποίηση της ελληνικής οικονομίας κατά τα πρότυπα της κας Λαγκάρντ δύσκολα θα αποφευχθούν. Οπότε, όλη αυτή η παραφιλολογία των πρόωρων εκλογών και τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ρίχνουν νερό στο μύλο της τρόϊκας. 

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ-ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΒΟΥΛΗ

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΝΟΜΙΚΟΥ,ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ,Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Κι όμως είναι αλήθεια.....Η ανανέωση στα ψηφοδέλτια είναι γεγονός. Σορτσάκια εναντίον  καλσόν θα αναμετρώνται στα έδρανα της βουλής με μοναδικό φυσικά σκοπό τη σωτηρία του έθνους. Πιστοί στις διακηρύξεις τους οι αρχηγοί των κομμάτων αναγνώρισαν την αξία αθλητών και καλλιτεχνών και συμπεριέλαβαν στους συνδυασμούς τους γέροντες ποδοσφαιριστές, αμφίβολης ποιότητας καλλιτέχνες, πρωταγωνίστριες ερωτικών ταινιών, θλιμμένες απατημένες συζύγους. Το σκηνικό ξανά αντάξιο της πολίτικης πορείας των κομμάτων. Οι υποψήφιοι τιμώντας το κάλεσμα των αρχηγών εντάχθηκαν άμεσα για να προσφέρουν με πάθος τις άπειρες γνώσεις τους για την καταπολέμηση της ανεργίας, την πάταξη της φοροδιαφυγής, την επαναφορά της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας, της ευημερίας των πολιτών. Όλοι εμείς, άναυδοι μπροστά στην ταφόπλακα της ελπίδας, έκπληκτοι με το θράσος των σωτήρων μας, εγκλωβισμένοι στις λογικές της παράνοιας θα έχουμε το αποκλειστικό προνόμιο της εκλογής των άριστων. Είμαστε ελεύθεροι να αποφασίσουμε ποιον θα ψηφίσουμε. Δεν είμαστε όμως ελεύθεροι να σκεφτούμε. Αυτή την υποχρέωση ανέλαβαν τα κανάλια, οι διαμορφωτές της πολιτικής των κομμάτων, οι εκδότες. Οι απλοί πολίτες τρομαγμένοι και αναποφάσιστοι, υπεύθυνοι  και θλιμμένοι, αναφωνούμε   -«ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!»-

Ο «παλαιός», ο «νέος» και ο «πεπαλαιωμένος νέος».

Του  Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Οι υποψήφιοι βουλευτές κατατάσσονται σε τρεις ομάδες: Στην ομάδα όπου εντάσσονται οι γνωστοί «παλαιοί», σε μια δεύτερη αυτήν των «νέων υποψηφίων» και τέλος σε μια τρίτη εκείνη των «πεπαλαιωμένων νέων υποψηφίων».

Την πρώτη την ομάδα τη ζήσαμε χρόνια και διαπιστώσαμε –πλην εξαιρέσεων– την ανεπάρκεια της.

Η δεύτερη ομάδα των νέων, αποτελείται από ένα σύνολο επαγγελματιών, επιστημόνων, ανθρώπων της πιάτσας, με ένα αξιόλογο βιογραφικό. Τα άτομα της ομάδας αυτής είναι μέλη του κόμματος, (ή προσωπικότητες εκτός κομματικών σχηματισμών) αλλά δεν εντάσσονται στην πολιτική πελατεία των βαρόνων της πολιτικής. Δεν γυροφέρνουν στα πολιτικά γραφεία μη ανήκοντας λοιπόν στις στρατιές των «παλαιών». Έχουν τη δική τους προσωπικότητα και ως αυτόφωτοι λοιπόν, πορεύονται μόνοι τους στις εκλογές. Αν κάποιοι από αυτούς υπηρέτησαν το κράτος, για μικρό χρονικό διάστημα, αυτό έγινε εν πολλοίς, λόγω των δικών τους ικανοτήτων και όχι εξαιτίας μιας σθεναρής στήριξης ενός πολιτικού γραφείου.

Στην τρίτη ομάδα των «πεπαλαιωμένων νέων», ανήκουν στελέχη του κόμματος που κατεβαίνουν για πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές, από την άλλη όμως παρουσιάζουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ορισμένοι από αυτούς δε δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους εκτός κόμματος / κυβέρνησης, καθώς όλη τους επαγγελματική καριέρα δικαιολογείται από την κατοχή θέσεων σε γραφεία υπουργών ή στο Δημόσιο με τις ευλογίες του κόμματος.

Γενικά θεωρούνται γέννημα θρέμμα του κόμματος / κράτους. Γνωρίζουν καλά τους μηχανισμούς της διαπλοκής και πορεύονται με τις ευλογίες ενός βαρόνου πολιτικής, καθώς ανήκουν στην στρατιά του. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «ουρές» των πολιτικών γραφείων, αποτελώντας, αν και «νέοι υποψήφιοι», μια γνήσια έκφραση ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος, που το υπηρετούν χρόνια.

Αν οι ψηφοφόροι εμπιστευθούν άτομα που ανήκουν στην πρώτη και τρίτη κατηγορία, τότε με την ετυμηγορία τους θα δώσουν παράταση χρόνου σε ένα πολιτικό σύστημα, που μέσα από την ανεπάρκεια των εν δυνάμει βουλευτών του, θα καταρρεύσει στο άμεσο μέλλον.

Αν τολμήσουν και αναδείξουν άτομα της δεύτερης κατηγορίας, τότε η χώρα μπορεί να απαλλαγεί από τον κακό της εαυτό. Το τελευταίο, θα εξαρτηθεί από τη δύναμη και το εκτόπισμα που θα αποκτήσει η συγκεκριμένη ομάδα. Τα άτομα της ομάδας αυτής θα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σύνολο διαπλεκομένων, φθαρμένων και ενίοτε διεφθαρμένων «παλαιών» και «πεπαλαιωμένων νέων βουλευτών» με περιορισμένες δεξιότητες!  

Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΝΟΜΙΚΟΥ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ, τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ,σαν απαραίτητο μέσο ολοκλήρωσης της διοικητικής αποτελεσματικότητας είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι στην χώρα μας μόνο ως μουσειακά κειμήλια μπορούν να αναφερθούν.

Η υποχρέωση επάνδρωσής τους με αδιάφθορους, άφθαρτους, άριστους εκ των υπηρεσιών όχι μόνο εξέλιπε από της γεννήσεώς τους, αλλά παρεχωρήθη και αλώθηκε όλη η διαδικασία από επιτήδειους ,μεσάζοντες, μέτριους.

Και ενώ η φιλοσοφία της δημιουργίας, βελτίωσης και διαφύλαξης των ελεγκτικών μηχανισμών προέβλεπε ασφυκτική επιθεώρηση των πεπραγμένων των ελεγχομένων, που οι ίδιοι θα ικανοποιούντο από την ευτυχή κατάληξη του ελέγχου, η συναλλαγή που ακολουθούσε ,   κάθε άλλο παρά το σκοπό του ελέγχου επιτελούσε.

Η αδυναμία των ελεγκτών να ανταποκριθούν στο έργο τους δημιούργησε τεράστια προβλήματα τόσο στους επί μέρους οργανισμούς και Νομικά πρόσωπα, όσο και στην αξιοπιστία του κράτους όλου.

Η χαλαρότητα των δημοσίων υπηρεσιών στον έλεγχο και στην τιμωρία των υπευθύνων δίνει την χρυσή ευκαιρία σε αναρμόδιους τελείως μηχανισμούς να δημοσιοποιούν στοιχεία και με βάση την πίεση  που ασκείται από αυτούς να ακολουθούν διαδικασίες τιμωρίας από το κράτος.

Η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, οι υπεξαιρέσεις θα μπορούσαν να μηδενισθούν ή να μετριαστούν μόνο από συνεχείς ελέγχους και παραδειγματική τιμωρία.

Το σκάνδαλο Κοσκωτά, της Siemens, των ομολόγων, του χρηματιστηρίου, της φοροδιαφυγής, των οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία και τόσων άλλων παρομοίων θα είχαν αποσοβηθεί ή δεν θα επιχειρείτο καν να ξεκινήσουν, αν υπήρχαν καταδίκες.

Και το Κράτος αντί να διαπιστώνει, σαν ύστατη προσπάθεια διατήρησης του απολεσθέντος κύρους του, θα μπορούσε κάλλιστα να τιμωρήσει τους  επίορκους ελεγκτές και να βραβεύσει τους ελάχιστους που πολεμούν τη διαφθορά, διαλύουν τις συμμορίες, αναλαμβάνουν να λύσουν γιγαντιαία προβλήματα με τεράστιο προσωπικό κόστος.

Ποιός «φοβάται» τη δημοκρατία;

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Η δημοκρατία εφευρίσκει πάντοτε λύσεις, ίσως μερικές φορές να είναι λανθασμένες, αλλά αυτή είναι η δύναμη των πολλών έναντι των ολίγων. Στις μέρες μας, παρατηρούμε έναν αγώνα των «αγορών» αλλά και ορισμένων κρατών και διεθνών οργανισμών να «χειραγωγήσουν» τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Βεβαίως η πρώτη προσπάθειά τους ουσιαστικά ξεκίνησε από το γνωστό «δημοψήφισμα» του 2010, για το οποίο μάλιστα ήθελαν να μας επιβάλλουν το ερώτημα αλλά και το χρόνο διεξαγωγής.

Η λειτουργία της δημοκρατίας απαιτεί σωστή και πολύπλευρη ενημέρωση του πολίτη ώστε να λάβει τις όποιες αποφάσεις του. Οι δανειστές μας με παρεμβάσεις που έπαψαν να είναι συγκαλυμμένες και με το διακύβευμα ότι η χώρα δεν έχει σωθεί ακόμη από την χρεωκοπία, ζητούν από τους έλληνες πολίτες να ψηφίσουν ώστε να σχηματιστεί μια ισχυρή και αποτελεσματική κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Το όπλο των δανειστών μας είναι ισχυρό και συνίσταται στην μη καταβολή των δόσεων της δανειακής σύμβασης αν δεν τηρηθούν όσα έχουν συμφωνηθεί με το «Μνημόνιο ΙΙ». Ορόσημο της συμφωνίας αποτελεί το πακέτο των δημοσιονομικών μέτρων για την εξεύρεση 11 δισ. ευρώ την επόμενη διετία το οποίο πρέπει να εγκριθεί από τους ίδιους τον προσεχή Ιούνιο.

Δυστυχώς η αλήθεια δεν παρουσιάζεται στον ελληνικό λαό ο οποίος πλανάται οικτρά στα περί της σωτηρίας του. Αυτοί που αποδέχονται τους όρους δανεισμού, οι οποίοι μας επιβλήθηκαν, αναφέρουν ότι αυτός είναι και ο μόνος δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα για να παραμείνει στην ευρωζώνη παραγνωρίζοντας ίσως την παρατεταμένη ύφεση. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί που επιμένουν ότι θα επαναδιαπραγματευθούν τους όρους αυτούς προς όφελος των χαμηλών εισοδημάτων, χωρίς όμως να αναφέρουν ρεαλιστικά επιχειρήματα για το πώς αυτό θα γίνει εφικτό και κυρίως αποδεκτό από τους δανειστές μας. Αντίθετα οι πολέμιοι του «μνημονίου»  σείουν το λάβαρο της επανάστασης και θεωρούν ότι με την άρνηση των συμφωνιών, χωρίς να εμφανίζουν μια εφαρμόσιμη και αποδεκτή λύση θα επιτύχουν τη σωτηρία του λαού και της χώρας. Και βέβαια δεν αναφέρουν αν αυτό θα συμβεί εντός της ζώνης του ευρώ ή θα επανέλθουμε σε εθνικό νόμισμα και ποιες θα είναι τυχόν οι συνέπειες μια τέτοιας επιλογής.

Στη δημοκρατία σαφώς οι αποφάσεις της πλειοψηφίας είναι σεβαστές. Στις προσεχείς εκλογές ο ελληνικός λαός θα ψηφίσει την πολιτική παράταξη που κατά την άποψή του θα τον οδηγήσει στο δρόμο εξόδου από την κρίση και στην αναθέρμανση της οικονομίας. Οι πολιτικές παρατάξεις οφείλουν με ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα προγράμματα να προτείνουν τη δική τους λύση στο πρόβλημα της χώρας και στην ανάπτυξη. Στη χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία δεν χωρούν εκβιασμοί και μάλιστα από τρίτους. Ο ελληνικός λαός έχει τη κρίση και τη βούληση να αποφασίσει για το μέλλον του. Απλά θα πρέπει να είναι ενήμερος για τις θετικές και αρνητικές συνέπειες της κάθε επιλογής του και αυτό είναι καθήκον των πολιτικών παρατάξεων οι οποίες διεκδικούν την ψήφο του. Αν κάποιοι φοβούνται την απόφασή του, τότε φοβούνται τη δημοκρατία ή ίσως να αισθάνονται ότι κινδυνεύουν τα όποια συμφέροντά τους. Διότι αν πιστεύουν στην ορθότητα των απόψεών τους, γιατί δεν προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό με επιχειρήματα;

Οι Έλληνες πολίτες σύντομα θα ψηφίσουν με γνώμονα το ατομικό αλλά και το εθνικό συμφέρον. Ας ελπίσουμε ότι όλοι θα έχουν την πλήρη «γνώση» του τι και ποιόν ψηφίζουν για το καλό το δικό τους, όλων μας και της χώρας.

Το κύκνειο άσμα της Ελληνικής οικονομίας;

Του Δημήτρης Μάρδας

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Η Coca Cola έφυγε, η Crédit Agricole ετοιμάζεται να φύγει, η οικονομία από εκεί που πήγε να σταθεροποιηθεί παραπαίει και η αποβιομηχάνιση της χώρας έχει πάρει μορφή λαίλαπας –μοναδική σε έκταση στην Ευρώπη. Λύση, σε όλα αυτά, κατά πολλούς, θα δώσουν οι πρόωρες εκλογές!!!.

Σωρεία αιτιών, δικαιολογούν την ανωτέρω επιλογή. Κάποιοι θέτουν θέμα δημοκρατίας, εκτιμώντας ότι υφίσταται ηθικό πρόβλημα, καθώς δε νομιμοποιείται η κυβέρνηση αυτή (δυο κομμάτων με άνω των 151 βουλευτών!!!) να παίρνει αποφάσεις. Τα πληρωμένα από τα κόμματα γκάλοπ ενισχύουν αυτήν τη θέση.

Τι εξυπηρετεί στην ουσία η παραφιλολογία και οι εμμονές για πρόωρες εκλογές; Τίποτα άλλο, παρά την αναπαραγωγή ενός σαθρού συστήματος με τους ίδιους «παίχτες». Με τις πρόωρες εκλογές δίνεται πίστωση χρόνου, στους πολιτικούς με χαμηλές δεξιότητες, οι οποίοι σε τελική ανάλυση είναι η αιτία που τις προκαλούν. Αυτοί, θα καταδείκνυαν με πιο εμφανή τρόπο την ανεπάρκειάς τους, (μέσω είτε ενός ανύπαρκτου έργου είτε ανούσιας κριτικής) αν συνέχιζαν να λειτουργούν για μια τετραετία.

Οι πρόωρες εκλογές λοιπόν παίζουν το ρόλο του «πλυντηρίου» του πολιτικού συστήματος. Η πολιτική της σύνεσης και της συνεννόησης, είναι ανίσχυρες ενώ το πάθος για ένα έδρανο στη Βουλή ή για ένα υπουργικό θώκο, θεωρείται μείζονος σημασίας επιλογή.

Αποτελούν λοιπόν άλλοθι ενός πολιτικού συστήματος, που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, με πρωταγωνιστές όσους θεοποίησαν τον εαυτόν τους στο στίβο της πολιτικής.

Οι ένθερμοι υποστηρικτές αυτής της επιλογής, «παίζουν» βέβαια με την ανάγκη του κόσμου για ουσιαστική δημοκρατία, που αποτελεί, όσο και αν αυτό ηχεί παράξενα, αναλώσιμο προϊόν του πάθους των ψηφοφόρων για πρόωρες εκλογές.

Τι θα έπρεπε να γίνει;  Να ακολουθούσαμε απλά το παράδειγμα της… «αντιδημοκρατικής» Ιταλίας. Οι πολιτικοί αρχηγοί μας, όφειλαν λοιπόν να δημιουργήσουν μια ολιγομελή κυβέρνηση με ό,τι καλύτερο διέθεταν.

Η κάλπη σε λίγες ημέρες, θα δώσει ένα από τα τρία αποτελέσματα:

1-      Ορισμένοι πιστεύουν ότι η Ν.Δ θα μπορέσει να κυβερνήσει αυτοδύναμα. Αν υποθέσουμε ότι το σενάριο αυτό υλοποιείται, η δεύτερη ερώτηση που εύλογα προκύπτει είναι η ακόλουθη: Με ποιους θα κυβερνήσει; Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία της αρχηγικής ομάδας γύρω από τον κο Σαμαρά, είναι αυτή που οδήγησε την ελληνική οικονομία στο χάλι που βρέθηκε το 2009. Η θέση ότι εξωκοινοβουλευτικοί θα αναλάβουν την ηγεσία των υπουργείων έχει μάλλον χαθεί από το λεξιλόγιο του αρχηγού του κόμματος. Οι λίγοι νέοι (με νέα μυαλά) θα παρασυρθούν κατά πάσα πιθανότητα, από τους φθαρμένους παλιούς ή τους νέους που ήδη έχουν παλιώσει και ενσωματωθεί στην υφιστάμενη πολιτική κουλτούρα.

2-      Συγκυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, με εκείνα όμως τα φθαρμένα στελέχη που οδήγησαν την οικονομία στο σημείο που βρίσκεται. Αυτό θα αποφευχθεί μόνο αν ο θεός φωτίσει τους δύο αρχηγούς και κάνουν επιτέλους την επανάστασή τους, οδηγώντας στα τάρταρα τους παλιούς αναποτελεσματικούς βαρόνους της πολιτικής και αναδεικνύοντας νέους με γνώσεις και στρατηγική.

3-      Δημιουργία κυβέρνησης από τρία κόμματα (μακάρι μη χρειαστεί και τέταρτο!). Αυτό θα συμβεί αν θυμώσουν οι ψηφοφόροι, δεν φοβηθούν και ως εκ τούτου δεν ενισχύσουν τα μεγάλα κόμματα. Εδώ η ακυβερνησία θα αγγίξει τα ανώτατα όριά της.

Η νέα κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει, ανάμεσα στα πολλά, ένα κύριο πρόβλημα: Τις επιπτώσεις αυτού του ανούσιου πειράματος. Οι τελευταίες εκτιμάται ότι θα εκδηλωθούν στο άμεσο μέλλον με την περαιτέρω κινεζοποίηση της ελληνικής οικονομίας, που θα επέλθει με μια νέα μείωση των μισθών, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δηλώσεις της Διευθύντριας του ΔΝΤ κας Λαγκάρντ και των πέριξ αυτής.  Στρατηγικός στόχος μιας τέτοιας επιλογής είναι ένας: Το φθηνό εργατικό δυναμικό που θα εξυπηρετήσει τους ξένους επενδυτές. Οτιδήποτε άλλη συζήτηση σχετικά με τους άλλους παράγοντες, που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα και τις επενδύσεις εκλείπει.

Η ανικανότητα των πολιτικών μας και οι εκλογικοί πειραματισμοί δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να προσφέρουν νερό στο μύλο της κας Λαγκάρντ και όσων άλλων ασπάζονται αυτές τις θέσεις.

ΛΑΘΟΣ οι πρόωρες εκλογές!

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Η χώρα ζει σε ρυθμούς προεκλογικής περιόδου ενώ από την άλλη, η οικονομία βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, τα έσοδα του κράτους έχουν εκτροχιαστεί και οι αποκρατικοποιήσεις περιμένουν.

Ως προς τις αποκρατικοποιήσεις, παρενθετικά σημειώνουμε ότι όλοι μας πληρώνουμε για μια πανάκριβη Ειδική Γραμματεία των ΔΕΚΟ και έναν οργανισμό αποκρατικοποιήσεων με μηδενικό έργο, με παχυλούς όμως για τα στελέχη τους μισθούς και γενικά ένα τεράστιο κόστος λειτουργίας.

Οι πρόωρες εκλογές του Μαΐου 2012,  ερμηνεύονται από το γεγονός ότι, κατά πολλούς, υφίσταται θέμα δημοκρατίας, καθώς δε νομιμοποιείται η κυβέρνηση αυτή –συνεργασίας δυο κομμάτων που εξασφαλίζουν μια άνετη πλειοψηφία στη Βουλή– να παίρνει αποφάσεις. Η Ιταλία του Μάριο Μόντι, σύμφωνα με την παραπάνω προσέγγιση, θεωρείται μάλλον ως μη δημοκρατική χώρα!.

Μια κυβέρνηση συνασπισμού εν μέσω της τετραετίας, υποστηρίζεται λοιπόν ότι δε συνάδει με τη βούληση των ψηφοφόρων. Αντίθετα, σύμφωνα με τους υποστηρικτές των πρόωρων εκλογών, αν προκύψει μια κυβέρνηση συνασπισμού κατά την έναρξη της τετραετίας, τότε αυτό είναι απόλυτα συμβατό με τη λαϊκή βούληση!.

Πώς οδηγούνται άραγε οι ανωτέρω σε αυτό το συμπέρασμα, όταν ουδείς ψηφίζει για κυβερνήσεις συνασπισμού; Όλοι ψηφίζουμε για την ανάδειξη ενός και μόνο κόμματος, ενώ οι κυβερνήσεις συνασπισμού εύλογα προκύπτουν, όποτε χρονικά παραστεί ανάγκη.

Κύριος παράγοντας υπέρ των πρόωρων εκλογών είναι η μη σύμπτωση των θέσεων του εκλογικού σώματος με την παρούσα κυβερνητική πολιτική. Από πού προκύπτει όμως αυτό; Έχουμε μήπως, όπως οι ΗΠΑ, ένα θεσμοθετημένο ενδιάμεσο μηχανισμό διαπίστωσης των αποκλίσεων ανάμεσα στις θέσεις του εκλογικού σώματος από την κυβερνητική πολιτική; Φυσικά όχι. Διαθέτουμε όμως άφθονες δημοσκοπήσεις χρηματοδοτούμενες από τα κόμματα!      

Η παραφιλολογία και οι εμμονές για πρόωρες εκλογές εξυπηρετούν έναν και μόνο σκοπό: Δίνεται πίστωση χρόνου, στους πολιτικούς ένθεν και ένθεν. Αυτοί, θα καταδείκνυαν με πιο εμφανή τρόπο την ανεπάρκειά τους, (μέσω του ανύπαρκτου έργου τους ή της ανούσιας κριτικής για το θεαθήναι) αν συνέχιζαν να λειτουργούν για μια τετραετία.

Με το περιβάλλον λοιπόν που διαμορφώνουν οι πρόωρες εκλογές, πολιτικοί σε διαδικασία σήψης επιβιώνουν, επανερχόμενοι δήθεν ανανεωμένοι. Έτσι, ανακόπτεται η ελεύθερη πτώση των ημιθανών βαρόνων της πολιτικής κυρίως.

Σχηματικά θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι οι πρόωρες εκλογές παίζουν το ρόλο του αίματος που έχει ανάγκη ο βρικόλακας για να επιβιώσει.

Τι θα έπρεπε να γίνει; Να ακολουθούσαμε απλά το παράδειγμα της «αντιδημοκρατικής» Ιταλίας.  

Αυτό μπορεί να γίνει ακόμη και τώρα, αρκεί οι «πεφωτισμένοι» αρχηγοί των κομμάτων και διαφόρων πολιτικών σχηματισμών, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Το πολιτικό κόστος λόγω της μη διενέργειας των πρόωρων εκλογών, θα είναι πολύ μικρότερο συγκρινόμενο με το πολιτικό και οικονομικό κόστος, που θα επωμισθούμε, αν γίνουν τελικά οι εν λόγω εκλογές.

Συνέπεια των προώρων εκλογών: Αποκλίσεις από όσα έχουν συμφωνηθεί με τους πιστωτές μας, νέα περίοδος αβεβαιότητας για τους επενδυτές και κόλασης για τα εισοδήματα και τα νοικοκυριά. Η πλήρης κατάρρευση της οικονομίας δεν αποκλείεται, μη αποτελώντας πια φανταστικό σενάριο.

Επακόλουθο της κατάρρευσης: Το ολικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, του ορυκτού της πλούτου κ.λπ στους πιστωτές μας και η περαιτέρω κινεζοποίηση της ελληνικής οικονομίας κατά τα πρότυπα της κας Λαγκάρντ.

Και όλα αυτά στο όνομα ενός δημοκρατικού μένους ή σωστότερα μιας υποκρισίας ή ενός πολιτικού αριβισμού, με στόχο την κατάχτηση της εξουσίας!.

Το αδιέξοδο της Ύφεσης και η ουτοπία της Ανάπτυξης

 Παρατηρούμε, ως απλοί θεατές τα γεγονότα που συνδέονται με την εφαρμογή των  γνωστών «Μνημονίων», τα οποία επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητά μας. Οι ενημερωτικές εκπομπές  των ΜΜΕ φιλοξενούν πολιτικούς, οι οποίοι παρουσιάζουν τους εαυτούς ως σωτήρες ή ως νέους μεσσίες μια σαρωτικής αλλαγής και επιστροφής στην πρότερη ευημερία. Και οι περισσότεροι πολίτες στον καναπέ λόγω κούρασης ή δυστυχώς λόγω ανεργίας, αλλάζουν τα κανάλια μήπως και ακούσουν κάποια ελπιδοφόρα είδηση.

Δυστυχώς βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει παραδοθεί άνευ όρων στους δανειστές μας, οι οποίοι διαμορφώνουν την τωρινή και ίσως και τη μελλοντική οικονομική κατάσταση στη χώρα σύμφωνα με τα σχέδιά τους. Όλα τα «Μνημόνια», αποτελούν δική τους επινόηση και στο μόνο που ίσως επεμβαίνουν οι πολιτικοί μας, είναι στον τρόπο είσπραξης των εσόδων και πιθανόν και στους κωδικούς μείωσης των δαπανών. Η αναποτελεσματικότητά τους είναι ορατή με την ύφεση και την ανεργία που προκαλεί η συνεχής και εύκολη λύσης της μείωσης των μισθών και των συντάξεων, επειδή ένα ανίκανο κράτος δεν δύναται να πατάξει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Η δε μείωση των ποσών τα οποία διατίθενται στις δημόσιες επενδύσεις, ιδιαίτερα αυτών οι οποίες αφορούν έργα υποδομής, ανακόπτει κάθε ελπίδα ανάπτυξης και αναθέρμανσης της ελληνικής οικονομίας.

Η ύφεση πλήττει τη χώρα μας για πέμπτη συνεχή χρονιά, με αποτέλεσμα εκτός από τη μείωση των εισοδημάτων να υπάρχει και αντίστοιχη μείωση των φορολογικών εσόδων. Οι πολιτικοί μας μαζί με τους συμβούλους τους, έχουν εφαρμόσει τις εύκολες λύσεις με τις περικοπές μισθών και συντάξεων, της φαρμακευτικής περίθαλψης, των πάσης φύσεως επιδομάτων και την αύξηση των φόρων. Αλήθεια είναι δυνατόν να σκεφτούν κάτι το διαφορετικό, αφού και οι ίδιοι αποτελούν μέρος ενός συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να αντιστέκεται στην όποια μεταρρύθμιση ακόμη και αν αυτή έχει ψηφισθεί από τη Βουλή με ευρεία συναίνεση. Είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί η πάταξη της φοροδιαφυγής από ένα Δημόσιο Τομέα, ο οποίος έχε αλωθεί επί σειρά ετών κομματικά, συνδικαλιστικά και εν γένει χωρίς κανείς στο τέλος να τιμωρείται παραδειγματικά για τις επίορκες πράξεις του. Και για πόσο ακόμη χρονικό διάστημα αυτήν την ανεπάρκεια, πολιτικών και δημόσιου τομέα, θα είναι υποχρεωμένοι να την υφίστανται οι απλοί πολίτες.

Το νέο σύνθημα των πολιτικών μας είναι η ανάπτυξη, η οποία ως λέξη ακούγεται όμορφα και δημιουργεί και συνειρμούς εργασίας και ευημερίας. Αληθινά ποιός πιστεύει, ότι θα βρεθεί επενδυτής να επενδύσει στη χώρα με ένα φορολογικό πλαίσιο που αλλάζει συνεχώς  και με πολιτική και συνδικαλιστική αστάθεια στην Αγορά. Οι λύσεις δεν είναι μαγικές ούτε και άφθονες. Σε ένα περιβάλλον με αυτά τα στοιχεία η πραγματική ανάπτυξη έρχεται κυρίως μέσα από τις δημόσιες επενδύσεις (κυρίως σε τομείς υποδομών), οι οποίες και θα ομαλοποιήσουν και θα βελτιώσουν το επενδυτικό  κλίμα στην αγορά. Οι δανειστές μας βέβαια έχουν προτείνει και μια εναλλακτική λύση τη δημιουργία επενδυτικών ζωνών με διαφορετικό φορολογικό και εργασιακό περιβάλλον, ώστε να έρθουν και να επενδύσουν οι επιχειρήσεις τους στη χώρα με συνθήκες Βαλκανικών Αγορών και όχι μόνο. Αρκετές δε Περιφέρειες της χώρας το έχουν αποδεχθεί, χωρίς να εμβαθύνουν στις συνέπειες, μη έχοντας άλλη λύση στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας που μαστίζει τις περιοχές τους.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι η μείωση της ονομαστικής αξίας των μισθών και συντάξεων όσο η αντίστοιχη μείωση της αγοραστικής τους αξίας. Δεν είναι δυνατόν σε μια αγορά που βρίσκεται επί μια πενταετία σε ύφεση οι τιμές να εξακολουθούν να ανεβαίνουν. Σαφώς στην ελληνική αγορά υπάρχουν στρεβλώσεις και μονοπωλιακές δομές  οι οποίες ουσιαστικά επιτείνουν το φαινόμενο της ύφεσης. Τα κυκλώματα των μεσαζόντων είναι αρκετά καλά εδραιωμένα και με την συμπαράσταση και αρωγή των πολυεθνικών δεν πρόκειται να επιτρέψουν την αγορά να ομαλοποιηθεί. Ο δημόσιος τομέας στο αντίστοιχο πεδίο καρκινοβατεί επί χρόνια  και αδυνατεί να επιτελέσει των έργο του. Και ο έλληνας πολίτης αμείβεται με μισθούς Βαλκανίων ενώ οι τιμές στην Αγορά εξακολουθούν να είναι από της υψηλότερες στη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η εφαρμοζόμενη πολιτική των «Μνημονίων» οδηγεί μαθηματικά σε ένα αδιέξοδο και στο τέλος του χρόνου, η χώρα θα βρίσκεται σε χειρότερη οικονομική κατάσταση δημοσιονομικά λόγω της συνεχιζόμενης ύφεσης. Η ανάπτυξη απαιτεί άμεσα δημόσιες επενδύσεις, οι οποίες θα επαναφέρουν στην αγορά ένα κύμα και ιδιωτικών επενδύσεων, διαφορετικά η λέξη θα μετατραπεί σε ουτοπία. Όλα αυτά απαιτούν ελληνικό εθνικό σχέδιο, για τους στόχους της χώρας για την επόμενη πενταετία και το πώς αυτοί θα υλοποιηθούν, το οποίο θα επιτρέψει τη χώρα να ανασάνει και να ξανασχεδιάσει το μέλλον της. Μέσα σε όλα τα άλλα οι δανειστές μας αναφέρουν και κάτι το σωστό «Το μέλλον της Ελλάδας είναι στα χέρια των Ελλήνων» και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε όλοι οι Έλληνες, κυρίως προς χάριν των επόμενων γενεών μας.