Υφίστανται πολλά ερωτηματικά για
τον ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού
Ταμείου, στην πορεία της χώρας τα τελευταία χρόνια. Είναι αποδεκτό ότι η παρέμβαση
του Ταμείου στην ελληνική οικονομία ήταν πολυεπίπεδη, περίπλοκη και πολλές
φορές ίσως ακατανόητη. Καταρχήν βοήθησε στη διάσωση της παραπαίουσας δημόσιας
(εθνικής) οικονομίας, αν και αυτό έγινε χωρίς να αποφύγει τραγικά λάθη, τα
οποία οδήγησαν τη χώρα σε πολυετή ύφεση και στην αναγκαιότητα λήψης νέων
μέτρων.
Κυρίως οι οικονομολόγοι του Ταμείου δεν
μπόρεσαν να αντιληφθούν την συνολική εικόνα της οικονομικής καταστροφής την οποία υπέστη η
Ελλάδα και την ανάγκη ενός διαφορετικού σχεδίου ανάκαμψης, από τα ισχύοντα,
εξειδικευμένο για την οικονομία ενός κράτους το οποίο ανήκει σε μία νομισματική
ένωση (ΟΝΕ). Για τους λόγους αυτούς, οι Ελληνικές Κυβερνήσεις είχαν απόλυτο δίκαιο
όταν κατηγορούσαν το ΔΝΤ για τις ακραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις των
τεχνοκρατών του.
Η Ελλάδα θα μπορούσε να διδαχθεί από την
κρίση και από την αντιπαράθεση με το Ταμείο και τους εταίρους – δανειστές μας. Οφείλουμε
να μην εθελοτυφλούμε και να παραδεχθούμε ότι
σε ορισμένα θέματα συμφωνηθέντων μεταρρυθμίσεων η χώρα δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Πρόσφατα,
η κ. Λαγκάρντ ανέφερε μεταξύ άλλων: «Οι Έλληνες
ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ιδιοκτησία της επανίδρυσης της χώρας τους». Το
μήνυμα αυτό, θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη το πολιτικό σύστημα της χώρας, απαλλαγμένο
από τις όποιες ιδεοληψίες και σκοπιμότητες.
