ΣΕΙΣΜΟΛΟΓΟΙ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ

                                  άρθρο του Ευαγγέλου     Ραφτόπουλου  

            Πολέμους δεν έχουμε μόνο μεταξύ κρατών, ιδεολογιών, οπαδών θρησκειών,ομάδων και κομμάτων , αλλά και μεταξύ  επιστημόνων του ίδιου γνωστικού αντικειμένου, που λυσσαλέα αντιπαρατίθενται μεταξύ τους, όχι για προάγουν την επιστήμη τους και να αναγνωρίσουν τα επιτεύγματα των συναδέλφων τους, αλλά για να επισκιάσουν τους αντιπάλους τους, να γίνουν αναγνωρίσιμοι, να πέσουν επάνω τους οι προβολείς της δημοσιότητας και να επαίρονται για τα κατορθώματά τους.

            Αυτοί που επικρατούν ασφαλώς δεν είναι οι καλλίτεροι, αλλά οι πιο ανθεκτικοί, οι πιο σκληροί, οι ανάλγητοι, που δεν διστάζουν να επιτίθενται, να βωμολοχούν, να σπιλώνουν υπολήψεις, ενώ οι πιο ευαίσθητοι υποκύπτουν, παραιτούνται, απολαμβάνουν την κατάθλιψή τους.

            Στο πρόσφατο παρελθόν, με τους σεισμούς να είναι καθημερινό φαινόμενο, οι σεισμολόγοι δεν μπορούσαν να βρουν μεταξύ τους κοινό τόπο και μεθόδους πρόβλεψής τους, προς ενημέρωση αρχών και πολιτών, αλλά υπεραμύνονταν των μεθόδων τους, βάλλοντας κατά των μεθόδων των αντιπάλων τους, με αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά χρήσιμο για όλους μας.

            Οι οικονομολόγοι, διάσημοι και άσημοι, ποιούσαν τη νήσσα μέχρι την ολοκλήρωση της οικονομικής δυσπραγίας, της κοινωνικής αναταραχής, της καταρράκωσης της αξιοπρέπειας των Ελλήνων, αλλά μετά τη κρίση η επέλασή τους στα οικονομικά πράγματα ήταν κολοσσιαία, πρότειναν, αμφισβητούσαν, επέμεναν, παρουσίαζαν στοιχεία-που πριν φαίνεται ότι ήταν δύσκολο να ανιχνευθούν- επιτίθεντο στους εχθρούς τους-συναδέλφους με διαφορετική άποψη-, συμβούλευαν και το αποτέλεσμα πλην της οπής στο ύδωρ ουδέν.

            Και τελευταία έρχεται η διαμάχη των αρχαιολόγων, που αντί να προστρέξουν σε βοήθεια της κ.Περιστέρη, που πραγματοποίησε ένα ιστορικό  επίτευγμα, φιλονικούν, καλλωπίζονται για να εμφανισθούν στη τηλεόραση και να εκπέμψουν τις αστείρευτης πηγής προβλέψεις τους-δίκην μέντιουμ και αστρολόγων-επαιτούν την αναγνώριση και γελοιοποιούνται.

            Φυσικά η τηλεόραση τρέφεται από έριδες και ανόητες συζητήσεις, για να αποκτά ακροαματικότητα, αλλά η συνεισφορά της στην σωστή ενημέρωση των πολιτών είναι μηδαμινή.

            Η φράση 'τόπε η τηλεόραση' έχει καταστεί πλέον αδιαμφισβήτητη, οποιεσδήποτε άλλες απόψεις τεκμηριωμένες ωχριούν μπροστά στις ανακοινώσεις των 'πάνσοφων'  ρητόρων του μαγικού κουτιού, που η κατρακύλα του δεν έχει όρια.

            Ακριβές τηλεοράσεις, τεχνολογικά εξελιγμενες και εντός τους το απόλυτο κενό.- 

Προδότες ή παθιασμένοι πατριώτες;

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Μια πρόσφατη είδηση, που χρίζει βέβαια επιβεβαίωσης, αναφέρει ότι Αμερικανοί επιθεωρητές της Οικονομικής Αστυνομίας των ΗΠΑ, της γνωστής ως Υπηρεσίας Εγχώριων Εισοδημάτων (ΙRS), που διερεύνησαν υπεράκτιες εταιρείες σε Καραϊβική, Κύπρο και Παναμά, βρήκαν σημαντικά ποσά που αφορούν σε δωροδοκία Ελλήνων πολιτικών. Πρόκειται για δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που κατεβλήθησαν στην περίοδο 2010-2014.

Η όλη συζήτηση για το μαύρο πολιτικό χρήμα φέρει αντανακλαστικά στη μνήμη μας τα όσα υποστήριξε ο οικονομολόγος νομπελίστας Ζ. Τσίγκλιτζ, ο οποίος χρησιμοποιώντας πρώτος τον όρο «δωροδοποίηση» στις αρχές του 2000, τόνισε ότι: «Οι εθνικοί ηγέτες πανευτυχείς ξεπουλούν τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και ύδατος…θα μπορούσες να δεις πώς ανοίγουν τα μάτια τους, με την προσδοκία της μίζας του 10%, που θα καταβληθεί σε λογαριασμό τους σε μια τράπεζα της Ελβετίας», απλά και μόνο γιατί οδήγησαν στην απαξίωση της εθνικής περιουσίας ή ακριβέστερα όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, «επειδή ξύρισαν κάτι δις από την τιμή πώλησης εθνικών περιουσιακών στοιχειών..», (Βλ.http://www.gregpalast.com/the-globalizer-who-came-in-from-the-cold/).

Ως προς τις δικές μας ιδιωτικοποιήσεις τα ακόλουθα στοιχεία, που αφορούν σε πωλήσεις δημόσιας περιουσίας, εύλογα προκαλούν αρχικά συζητήσεις για το κατά πόσο θεωρούνται «δωροδοποιήσεις» ή ιδιωτικοποιήσεις, επιδιώκοντας από την άλλη να ερμηνεύσουν τις προαναφερθείσες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις.

Αναλυτικότερα, η πρόσφατη τιμή πώλησης της μετοχής του το 33% του ΟΠΑΠ προς 7 περίπου ευρώ, όταν το 2001 η αντίστοιχη τιμή εισαγωγής στο χρηματιστήριο ανερχόταν σε 5,5 ευρώ, το 2003 στα 9,44 ευρώ (κατά τη Β΄ μετοχοποίηση), και το 2005 στα 24,14 ευρώ (κατά την τρίτη μετοχοποίηση), θέτει πολλά ερωτήματα για το κατά πόσο η όλη πώληση θεωρείται «δωροδοποίηση» ή ιδιωτικοποίηση.

Το αεροδρόμιο «Ελληνικό» των 6 χιλιάδων στρεμμάτων, πουλήθηκε κατά πολλούς για ένα κομμάτι ψωμί, όταν τα 2 χιλιάδες στέμματα του Πριγκιπάτου του Μονακό παράγουν ετήσιο πλούτο γύρω στα 7 δις δολάρια. Παρόμοια φήμη, ως προς το χαμηλό τίμημα που καταβλήθηκε, κυκλοφορεί και για την πώληση του Αστέρα της Βουλιαγμένης.

Η Σύμβαση για το Χρυσό της Χαλκιδικής και τα όσα συμφωνήθηκαν, από το 2003 και μετά, θεωρούνται από πολλούς ότι αποτελούν ίσως τη ληστεία του αιώνα. Αναλυτικότερα, τα περιουσιακά στοιχεία της τότε ιδιοκτήτριας και προς πτώχευση εταιρίας (TVX Hellas), που πουλήθηκαν στο Δημόσιο, ανερχόταν σε 11 εκ. ευρώ το 2003. Στην τιμή αυτή, το Ελληνικό Δημόσιο πούλησε τα μεταλλεία στον επόμενο αγοραστή, που ήταν η κοινοπραξία «Ελληνικός Χρυσός» (Συμφερόντων Μπόμπολα). Γιατί άραγε πουλήθηκαν τόσο φθηνά τα μεταλλεία; Το 2004 μια εταιρία της κοινοπραξίας εξαγόρασε το 21% της «Ελληνικός Χρυσός» προς 100 εκ δολάρια (80 εκ ευρώ) και το 2007 η ίδια εταιρία εξαγόρασε το 30% προς 178 εκ δολάρια, (165 εκ ευρώ περίπου) όταν, όπως σημειώθηκε, το 2003 η «Ελληνικός Χρυσός», αγόρασε το 100% των μεταλλείων μόνο 11 εκ ευρώ!.

Πολύ κομψά και χωρίς φραστικές ακρότητες, η όλη απαράδεκτη εξέλιξη αποτυπώνεται στην Απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής C(2011)1006 με την οποία κρίνεται ότι η πώληση περιουσιακών στοιχείων και γης υπέρ της «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» ήταν σε τιμή κατώτερη της αξίας τους. Επίσης, σημείωνε ότι η απαλλαγή καταβολής των φόρων(!!!) σε συνδυασμό με τη χαμηλή τιμή αποτελούσε κρατική ενίσχυση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά. Στις 13 Οκτωβρίου 2013, ήρθε και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να παρέμβει επί του θέματος με τη σειρά του, σε βάρος της Ελλάδας.   

Βέβαια στην όλη επένδυση, υπεπροτάθηκαν –ίσως όχι τυχαία– τα οικολογικά πρόβλημα ενώ τα οικονομικά στοιχεία της σύμβασης υποτιμήθηκαν και χάθηκαν. Η εταιρία-αγοραστής έχει αντίθετη άποψη, θεωρώντας λίαν προσοδοφόρα την όλη σύμβαση για το ελληνικό δημόσιο, άσχετα να δεν αφήνει ούτε μια ουγκιά χρυσού στη χώρα!

Όπου και αν ψάξουμε διαπιστώνουμε είτε φθηνές τιμές πώλησης της εθνικής περιουσίας είτε δεκάδες παρατυπίες (Βλ. ιδιωτικοποίηση ΕΥΑΘ).

 Αν όλα όσα αναφέρθηκαν ενδεικτικά ισχύουν και αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες για το μαύρο πολιτικό χρήμα, που ανακάλυψε η IRS, τότε ίσως θα ήταν σκόπιμο να υιοθετηθεί κάποιος νέος όρος στο ελληνικό λεξιλόγιο, καθώς οι όροι γκάνγκστερ ή προδότες δεν αντανακλούν μάλλον την ένταση των πράξεων των όποιων εμπλεκομένων.

Αν όμως αποδειχθεί ότι η ιστορία της IRS είναι κακόβουλο μύθευμα, ότι η 80^η θέση στην κλίμακα της διεθνούς διαφθοράς που κατέχει η χώρα, είναι ένα τραγικό λάθος της Διεθνούς Διαφάνειας, ότι ο Ζ. Στίγκλιτζ αναφερόταν σε όλες τις χώρες του πλανήτη, πλην της Ελλάδας και ότι οι συμβάσεις που απορρέουν από τις προαναφερθείσες ιδιωτικοποιήσεις και όχι μόνο, είναι πολύ καλύτερες αντίστοιχων περιπτώσεων άλλων χωρών, τότε ο όρος πατριώτης είναι αυτός που αξίζει στους πολιτικούς μας!!! 

ΑΓΟΡΕΣ VS ΚΡΑΤΗ

Η παγκοσμιοποίηση  επέφερε απελευθέρωση της κίνησης ανθρώπων, κεφαλαίων και αγαθών. Συνέπεια της απελευθέρωσης αυτής, η οποία πραγματοποιήθηκε χωρίς κανόνες, ήταν η δημιουργία των Αγορών. Η  Αγορές  κυρίως χρήματος είναι πιστωτικοί  οργανισμοί μέσω των οποίων οι οικονομικές μονάδες, τράπεζες ακόμη και κράτη, δύνανται να συνάψουν συμβόλαια για δάνεια κυρίως με την έκδοση και αγορά χρεογράφων.

Οι Αγορές σήμερα χωρίς κανένα έλεγχο και με τη δύναμη των κεφαλαίων τα οποία διαθέτουν επιβάλλουν τους όρους τους στους δανειζόμενους. Τυπικά, οι όροι καθορίζονται με βάση την πιστοληπτική ικανότητα  των οικονομικών μονάδων, τραπεζών και κρατών, την οποία καθορίζουν κυρίως τρεις αμερικανικοί οίκοι με κριτήρια τα οποία δεν θεωρούνται ότι είναι πάντα διαφανή, σταθερά και πολλές φορές οδηγούν σε λάθος εκτιμήσεις.

Τα Κράτη, οι Τράπεζες και οι Οικονομικές Μονάδες δανείζονται από τις Αγορές με κόστος χρήματος (επιτόκιο) ανάλογα με τον κίνδυνο τον οποίο εκτιμούν οι τρεις οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας τους. Είναι αντιληπτό ότι στην πίσω πλευρά όλων αυτών των συμφωνιών κρύβονται τεράστια συμφέροντα. Αυτό έγινε ιδιαίτερα αντιληπτό  με τα κοινώς ονομαζόμενα ασφάλιστρα κινδύνου (συμβάσεις ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης- CDS).

Είναι γεγονός και κατανοητό ότι οι Αγορές έχουν σκοπό να κερδίσουν με τον δανεισμό των κεφαλαίων τους βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ενώ με  τη χρήση των ασφαλίστρων κινδύνου εξανεμίζουν οποιαδήποτε απώλεια του κεφαλαίου τους. Παράλληλα τα Κράτη, έχουν την ανάγκη δανεισμού κεφαλαίων για να καλύψουν τα κενά των προϋπολογισμών τους, οι οποίοι ουδέποτε σχεδόν δεν είναι ισοσκελισμένοι.

Οι συνεργασίες μεταξύ Αγορών και Κρατών αποτέλεσε την αρχή της ενδυνάμωσης των πρώτων σε σημείο ώστε να είναι σε θέση να εκβιάζουν πλήρως τις κρατικές οντότητες. Το τελευταίο είναι ευρέως γνωστό με τους «γύπες» των αγορών να οδηγούν σε πτώχευση την Αργεντινή για χρεολύσιο κάτω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων με τη βοήθεια Αμερικανού Δικαστή. Το γεγονός επίσης καταδεικνύει, ότι οι σχέσεις αυτές (Αγορών -Κρατών) υποκρύβουν και πολιτικές χροιές.

Τα Κράτη αντέδρασαν με ψήφισμα στον ΟΗΕ το οποίο στηρίζει χώρες που βρίσκονται μπροστά σε αναδιάρθρωση κρατικού χρέους και στο οποίο η  «χώρα» μας απείχε (124 χώρες ψήφισαν υπέρ, 11 κατά και 41 απείχαν). Το ψήφισμα αυτό βέβαια δεν επιλύει το πρόβλημα αλλά αρχίζει να οδηγεί προς τη λύση του, και προς την δημιουργία κανόνων οι οποίοι θα περιορίζουν τη δύναμη των Αγορών καταρχήν ενάντια σε Κράτη τα οποία βρίσκονται σε αναδιάρθρωση του χρέους τους.

Η στάση όμως της ΕΕ δείχνει ακριβώς το αντίθετο από τις βασική έννοια της αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας αρχές για τις οποίες αυτή δημιουργήθηκε. Όταν τα Κράτη – εταίροι αποφασίζουν με το εθνικό και όχι το κοινοτικό συμφέρον, υποστηρίζοντας κυρίως τα συμφέροντα των Αγορών αντί να τα πολεμούν, τότε αποδεικνύουν πως το "κεφάλαιο" υπερισχύει των απλών πολιτών. Αν όμως αυτό κυριαρχήσει ως κεντρική πολιτική,  τότε ποιο θα είναι το μέλλον της ΕΕ;

Ο πόλεμος μεταξύ Αγορών και Κρατών έχει αρχίσει και δυστυχώς υπάρχουν σήμερα Κράτη (Κυβερνήσεις) τα οποία στρέφονται προς το δένδρο αντί να κοιτάξουν προς το δάσος. Το μέλλον θα δείξει, αν τελικά υιοθετηθούν κανόνες οι οποίοι να περιορίζουν τις Αγορές ή θα τις επιτρέπει να δρουν ανεξέλεγκτα με βασικό κριτήριο το κέρδος, το οποίο όμως πολλάκις είναι ανήθικο.          

Το Ποτάμι και η πρώτη του δύνη

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Δυο είναι τα κεντρικά σημεία του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, που μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του κόσμου. Το πρώτο αναφέρεται στη θέση που θα καταλάβει στην πολιτική αρένα της χώρας και ειδικότερα στις σχέσεις που θα αναπτύξει με τα υπόλοιπα κόμματα. Το δεύτερο, στις απόψεις του ως προς τις οικονομικές εξελίξεις και για τις λύσεις που προτείνει στα πεζά θέματα της καθημερινότητας όπως και σε θέματα στρατηγικής ανάπτυξης της χώρας.

Πριν αναφερθούμε σε αυτά, αρχικά σημειώνονται κάποια στοιχεία, που φαίνεται ότι διαφοροποιούν το ΠΟΤΑΜΙ από όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Δεν κτίστηκε το νέο αυτό κόμμα από «δάνεια» και μετακινήσεις βαρύγδουπων ή δυσαρεστημένων στελεχών άλλων κομμάτων. Από την πρώτη στιγμή χώρισε τα πρόβατα από τα ερίφια, μη δεχόμενο στις τάξεις του τους αυτοαποκαλούμενους «επιτυχημένους» πρώην βουλευτές,, πρώην υπουργούς, βαρόνους της πολιτικής κ.λπ. Το άνοιγμα αυτό λοιπόν, που κάνουν άλλα κόμματα, συγκεντρώνοντας μέρος της πολιτικής πλέμπας της ζωής της χώρας – η οποία έχει την πεποίθηση ότι είναι… χρυσός – το απέφυγε.

Έτσι στελεχώθηκε από άτομα, που δεν είχαν επαφή με το αμαρτωλό παρελθόν των κομμάτων εξουσίας. Εδώ βιώσαμε όμως μια εξέλιξη, που επισημάνθηκε σε παλαιότερο άρθρο μας (Βλ.   http://www.efsyn.gr/?p=194950). Στα πρώτα του βήματα το ΠΟΤΑΜΙ κατέγραψε μια ανισορροπία που ήταν το αποτέλεσμα μιας ιδιότυπης στελέχωσης από αξιόλογα άτομα κατά τα άλλα, τα οποία προέρχονταν όμως κατά πολύ, από τον χώρο των γραμμάτων των τεχνών και του πολιτισμού.

Η ανισορροπία αυτή αν και λιγότερο εμφανής στο Ευρωψηφοδέλτιο,  μειώθηκε στο έπακρο με τη βοήθεια κινήσεων, που οδήγησαν στην αναβάθμιση της ομάδας των τεχνικών της οικονομίας. Πράγματι η δημιουργία της «Ομάδας Διαλόγου» και η ενδυνάμωση των σχετικών με την οικονομία ομάδων εργασίας, εξισορρόπησαν τη ζυγαριά του ανθρωπίνου κεφαλαίου του νέου κόμματος.

Ως προς τη θέση του στην πολιτική αρένα της χώρας, ο κίνδυνος για το ΠΟΤΑΜΙ, όπως και για κάθε παρόμοιο νέο σχήμα, είναι ένας: Nα θεωρηθεί παραμάγαζο κάποιου άλλου κόμματος εξουσίας ή καταφύγιο κάποιου σε κατάρρευση αρχηγού. Αυτό δεν το απέφυγε η κίνηση των «58» που γρήγορα δημιούργησε την εντύπωση σε πολλούς, ότι μάλλον κτίσθηκε ως πολιτικό καταφύγιο του Ε. Βενιζέλου και άλλων φθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι εύκολα μετακομίζουν από κόμμα σε κόμμα. Έτσι, ναυάγησε πριν καν αφήσει το λιμάνι όπου ναυπηγήθηκε!.

            Δίνεται συχνά η εντύπωση ότι το ΠΟΤΑΜΙ μπορεί να παίξει τον ίδιο ρόλο με εκείνον των «58», σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ ή άλλο κόμμα. Αυτό καλλιεργείται με έντεχνο τρόπο, από διάφορα πολιτικά στέκια ή πολιτικούς, που αναλώνουν σε τέτοιας μορφής τεχνικές επιβίωσής τους την ευφυΐα τους.

            Το ανθρώπινο όμως δυναμικό του αφενός και αφετέρου, η στάση του απέναντι στα υπόλοιπα κόμματα, καταρρίπτουν αυτή την φήμη. Πράγματι, ο επικεφαλής του ΠΟΤΑΜΙΟΥ ξεκαθάρισε  –κάτι που δεν προβάλλεται επαρκώς– ότι με τους φθαρμένους πολιτικούς των κομμάτων δεν πρόκειται να συνεργαστεί, αν πότε προκύψει ζήτημα κυβερνητικής συνεργασίας.

            Η παραπάνω άποψη κόβει εκ των πραγμάτων τις γέφυρες συνεργασίας με την απαξιωμένη ηγεσία της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (περίπτερο της οποίας θέλουν κάποιοι να φαίνεται το ΠΟΤΑΜΙ), και με ό,τι πολιτικό «ρετάλι», που ουδέποτε αντιστάθηκε στη διαπλοκή, αλλά βρίσκει εύκολα καταφύγιο στα μεγάλα κόμματα.

Ως προς το δεύτερο θέμα, των θέσεων στα πεζά οικονομικά ζητήματα της καθημερινότητας και της οικονομικής πολιτικής, εδώ σημειώνονται τα ακόλουθα. Το ΠΟΤΑΜΙ δεν έχει λόγο καταρχάς να βρίσκεται σε μια αντιπαλότητα με την παροχολογία του όποιου ανταγωνιστικού κόμματος. Οπότε, διάφορες θέσεις του για τα οικονομικά, αν και εκφράζουν την κοινή λογική, δεν ηχούν ενίοτε ωραία στα αφτιά των ψηφοφόρων.

Από την άλλη, δεν έχει τις αγκυλώσεις της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το αποτέλεσμα των σχέσεων διαπλοκής με τη λεγόμενη οικονομική ελίτ της χώρας. Έτσι, μπορεί να προτείνει λύσεις, έξω από τα όρια της πολιτικής λιτότητας της τελευταίας περιόδου, που θεωρείται ως η μόνη διέξοδος από το κυβερνητικό αυτό μόρφωμα, το οποίο χειρίζεται τις τύχες της χώρας .

Το ΠΟΤΑΜΙ φτάνει στην πρώτη του δύνη και φαίνεται ότι έχει αποφασίσει το πού θα πάει και πώς θα κινηθεί, μη αποτελώντας λοιπόν παραπόταμο του οποιουδήποτε κόμματος ή εξουσιομανή πολιτικού αρχηγού!  

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Ω ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Στο πλέγμα των διαπιστώσεων που με ακρίβεια κάνουμε, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη μεγάλη συμβολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη καθημερινή μας ζωή, την οικονομική μας κατάσταση, τη πολιτική μας αυτοτέλεια, την ψυχική  και πνευματική  μας ισορροπία.

            Από αρχαιοτάτων χρόνων έχουμε διαμορφώσει χαρακτήρα και ιδιότητες που έχουν παγιωθεί μέσω των αιώνων, έχουμε κατακτήσει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ήθη, έθιμα, διακριθήκαμε για τον ηρωισμό μας σε δύσκολες πολεμικές περιόδους, για το δαιμόνιο της φυλής μας κάτω από κατοχικό ζυγό, αναδείξαμε πολιτισμό που θαυμάζεται ακόμη, δημιουργήσαμε μία εκπληκτική γλώσσα, πλούσια σε νοήματα που χρησιμοποιείται σε όλες τις επιστήμες, κτίσαμε προσωπικότητα που  είναι δύσκολο να διερευνηθεί, σαν λαός είναι απίθανο να ταξινομηθούμε.

            Από την άλλη πλευρά οι προδοσίες, οι εμφύλιοι πόλεμοι, η αναξιοκρατία, η μετριοκρατία, η διαφθορά, η δωροδοκία μας έπνιξαν, μας πλημμύρησαν, μας βύθισαν.

            Όντας διαφορετικοί, σταθήκαμε όρθιοι στη γωνία, τιμωρημένοι σαν σχολιαρόπαιδα, απολογούμενοι πάντοτε στη διεθνή κοινότητα, στα μεγάλα κέντρα εξουσίας, με κάκιστη εξωτερική πολιτική, ανίκανη να υπερασπισθεί τα συμφέροντά μας και να περιφρουρήσει τα κεκτημένα μας.

            Και ω του θαύματος επενέβη η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για να μας αλλάξει το DNA , να μας προγραμματίσει, να μας στερήσει τα στοιχειώδη, να μας κάνει εσωστρεφείς, μελαγχολικούς, να μας φτάσει στα 'ορια της αυτοκτονίας, να συμμαχήσει με τους εγχώριους ηγέτες, να μας κάνει ανελεύθερους, προβληματικούς, άνεργους.

            Με μεγάλη ευχέρεια ενέταξε στις τάξεις της γείτονες χώρες-χωρίς καμία ύπαρξη προϋπόθεσης ένταξης-κάτοικοι των οποίων έχουν κατακλύσει τη χώρα μας, επαιτώντας, κλέπτοντας, ληστεύοντας και πολλές φορές σκοτώνοντας.

            Οι εμφύλιοι πόλεμοι αφρικανικών και χωρών της μέσης ανατολής , όπως και της Ασίας οδηγούν χιλιάδες απελπισμένους στη χώρα μας, όπου σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές αποφάσεις η χώρα μας οφείλει να τους κρατήσει, διαλύοντας τον όποιο κοινωνικό ιστό είχε δημιουργήσει.

            Οι επιθέσεις που θα εξαπέλυε ο Ευρωπαϊκός Βορράς, όπου τα ναρκωτικά, η πορνεία, η παιδοφιλία, η κτηνοβασία ζουν και βασιλεύουν, εναντίον του Ευρωπαϊκού Νότου, που παρά τα ελαττώματα, τις αδυναμίες, διατηρούσε κάποιες παραδοσιακές αξίες, είχαν προβλεφθεί και είχε επισημανθεί η διάθεση του αδηφάγου Βορρά για εκμετάλλευση του πτωχού Νότου.

            Σίγουρα τα λάθη της χώρας μας συνέτειναν σε αυτή την καταστροφή, αλλά η τιμωρία μας από τους εταίρους μας είναι δυσανάλογη.

            Εξ άλλου απατώνται οι αλλόφρονες Ευρωπαίοι εάν πιστεύουν ότι θα μας αλλάξουν.

            Εμείς για πείσμα θα παραμείνουμε όπως γουστάρουμε.- 

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

άρθρο  του  Ευάγγελου   Ραφτόπουλου

            Εν μέσω πολλών προβλημάτων, είτε εξ αιτίας της κρίσης, είτε τεχνηέντως δημιουργηθέντων, αυτά των Νοσοκομείων είναι τα μεγαλύτερα, τα πιο οδυνηρά, τα πιο επικίνδυνα, αφ ενός λόγω της σοβαρότητας του έργου που θα έπρεπε να επιτελούν και αφ ετέρου λόγω της αποκλειστικής και μονοπωλιακής πολιτικής που ασκούν, δεδομένης μάλιστα της αδυναμίας του μεγαλύτερου πληθυσμού της χώρας να προσφεύγει σε ιδιωτικές κλινικές, όπου οι εθνοσωτήρες στρέφουν τον κόσμο, ικανοποιώντας τους μεγάλους συνεργάτες τους.

            Η έλλειψη επαγγελματισμού των περισσοτέρων εργαζομένων σε αυτά-ερμηνευομένου ως επιστημονικού και συμπεριφοράς-, η έλλειψη ιατρικού δυναμικού, ο διορισμός διοικητών και προέδρων από τους αποτυχημένους υποψήφιους βουλευτές, η παντελής απουσία κονδυλίων και νοσοκομειακών υλικών, δημιουργούν ένα άθλιο συνονθύλευμα που δεν είναι σε θέση να προάγει την ιδέα της περίθαλψης, να περιφρουρήσει την αξία της ζωής, να δώσει ελπίδες σε ασθενείς που σε αυτά έχουν ακουμπήσει τις τελευταίες ικμάδες των σκέψεών  τους για ίαση.

            Το κλίμα που επικρατεί, η επικράτηση των μετρίων, η διαφθορά που διογκώνεται, στερούν τη δυνατότητα στους ικανούς και έντιμους να επιδείξουν την αφοσίωσή  τους εγκλωβισμένοι  εντός του συστήματος-μορφώματος που έχουν κεντήσει οι αετονύχηδες και όλα βαίνουν ανωμάλως σε μία χώρα που δεν μπορεί να υπερηφανευθεί για την φροντίδα που οφείλει να παρέχει στους πολίτες της, με τους τελευταίους να υπομένουν καρτερικά το πέρασμα των μηνών-πολλές φορές και των ετών-για να τύχουν μιας αξιοπρεπούς φροντίδας.

            Οι τελευταίες εξαγγελίες των υπευθύνων του Υπουργείου Υγείας περί δραματικού περιορισμού των εξετάσεων, περί αυξήσεως του χρόνου επανάληψής τους, περί στερήσεως του δικαιώματος ελέγχου νευραλγικών οργάνων, περί ορισμού ορίων ηλικίας για συγκεκριμένες εξετάσεις, όχι μόνο οδηγούν σε  θανάτους πολλούς Έλληνες, αλλά υπονομεύουν και κάθε έννοια προληπτικής ιατρικής, κωφεύουν στις οδηγίες του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΥΓΕΙΑΣ και στέλνουν πάραυτα τους αδύναμους σε ιδιωτικές κλινικές, που θα τους ξεζουμίσουν οι επιτήδειοι.

            Με σύνθημα λοιπόν το αν δεν έχεις χρήματα να νοσηλευθείς και να θεραπευθείς, οφείλεις να εγκαταλείψεις τον μάταιο αυτόν κόσμο, διότι πολλοί μαζευτήκαμε σε αυτή την χώρα, για να ζήσουν οι έχοντες και κατέχοντες, να διαβιώνουν μετά μεγίστης ανέσεως οι εκλεκτοί της χώρας αυτής και να στεγάζονται οι σπουδαίοι εντός των τζακιών που δημιούργησαν, για να ξεχωρίζουν από τους ποταπούς και θρασείς που έχουν την παράλογη αξίωση να ζήσουν, πορευόμαστε εν ειρήνη, ανανεώνουμε την προϊούσας απουσία νοήματος της ζωής μας και δυστυχούμε.-

Δήμος Θεσσαλονίκης: Πρώτα η καλύβα και μετά ο κήπος μας! (… αφορά όλους του Δήμους της χώρας)

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

                                                      

Σε παλαιότερο άρθρο μας, το 2013, αναδείξαμε ένα πρόβλημα που αφορούσε στον απαρχαιωμένο τρόπο διοίκησης του Δήμου Θεσσαλονίκης (Βλ. http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=191118).

Σύμφωνα με την κατάσταση που αντιμετωπίσαμε τότε, η ανώτατη πολιτική του ηγεσία, παρότι διέθετε, όπως και διαθέτει, ένα εξαίρετο προσωπικό και σύγχρονες εγκαταστάσεις, διακρινόταν για τον παραδοσιακό τρόπο διοίκησης που ακολουθούσε.

Πράγματι, η απουσία αυτόματων μηχανισμών λειτουργίας και επίλυσης των προβλημάτων, οδηγούσε κάποιους πολίτες στους Δημοτικούς Συμβούλους ή στο γραφείο του Δημάρχου. Έτσι κτίζεται η γνωστή πολιτική πελατεία μέσα από ένα σύνολο προσωπικών εξυπηρετήσεων.

Τα ακατάλληλα όμως συστήματα λειτουργίας του Δήμου καλά κρατούν και σε άλλους χώρους. Με αφορμή καταγγελία κατοίκου του Δήμου προς το Συνήγορο του Πολίτη, συγκεντρώσαμε όλα τα δικαιολογητικά που χρειάζονται για την παραλαβή των σημάτων στάθμευσης αυτοκινήτου στο κέντρο της πόλης, που το δικαιούνται οι μόνιμοι κάτοικοι του Δήμου.

Για το εξεταζόμενο σήμα ζητούνται αναλυτικότερα, εκτός των άλλων, φωτοαντίγραφα από ΟΛΕΣ τις σελίδες του εντύπου Ε1, στο οποίο φαίνονται αναλυτικά, όπως γνωρίζουμε, πλην των προσωπικών στοιχείων και της διεύθυνσης κατοικίας, ΟΛΑ τα εισοδήματα του ενδιαφερομένου πολίτη.

Επίσης ζητούνται, από όσους υποβάλλον για πρώτη φορά τη σχετική αίτηση, ΟΛΕΣ οι σελίδες του Ε9 στις οποίες φαίνονται, πλην των στοιχείων  που δικαιολογούν την σχέση του κατοίκου με το ακίνητο στο κέντρο της πόλης, ΟΛΗ η ακίνητη περιουσία του ενδιαφερομένου.

Ο Δήμος, δημιουργεί λοιπόν με αυτόν τον τρόπο μια βάση, με προσωπικά δεδομένα εισοδήματος και περιουσίας, κάτι που δεν έχει την παραμικρή σχέση με το εξεταζόμενο αίτημα.

Προς τι λοιπόν η συγκέντρωση όλων αυτών των στοιχείων, όταν από το Ε1 χρειάζεται να κατατεθεί ως δικαιολογητικό μόνο το μέρος της σελίδας όπου είναι καταγεγραμμένα τα προσωπικά στοιχεία του ενδιαφερομένου μαζί με τη διεύθυνση κατοικίας, ενώ από το Ε9 χρειάζεται μόνο η γραμμή εκείνη που περιγράφει τα στοιχεία του ακινήτου στο κέντρο της πόλης;

Ρωτώντας τη σχετική υπηρεσία για τα ανωτέρω, πήραμε στην ακόλουθη  απάντηση: Όταν οι πολίτες προσκομίζουν όλα αυτά τα αναλυτικά στοιχεία, τότε με ένα μαρκαδόρο, όσοι θέλουν, σβήνουν όλα τα νούμερα, που σχετίζονται με το εισόδημα, πριν την κατάθεση της σχετικής αίτησης(!!!). Υποθέτουμε το ίδιο ισχύει και για την ακίνητη περιουσία.

Ερώτηση αδαούς. Αντί να δημιουργείται όλη αυτή η φασαρία, γιατί ο Δήμος με μια απλή του απόφαση δεν οδηγεί στον εξορθολογισμό του συστήματος; Μήπως δεν το έχουν σκεφθεί οι τόσο έμπειροι κατά τα άλλα πολιτικοί του ιθύνοντες, μήπως τους διέφυγε αυτή η λεπτομέρεια ή μήπως θεωρούν το όλον θέμα ασήμαντο;

Αν και μπορεί να συμβαίνουν όλα τα προαναφερθέντα, άλλες ερμηνείες δίνουν άλλες εξηγήσεις. Πολίτης, που γνωρίζει το πολιτικό ήθος που διακρίνει τη χώρα, έδωσε την ακόλουθη ερμηνεία: Με όλα αυτά τα δεδομένα, ο Δήμος μπορεί να γνωρίζει αναλυτικά τη «φοροδοτική» ικανότητα του πολίτη, όταν θέλει να προβεί σε πράξεις είσπραξης προστίμων ή οτιδήποτε άλλου «φόρου».

Πιο «διεστραμμένα» μυαλά, δίνουν και άλλες ερμηνείες. Όταν λοιπόν ο Δήμος δεν κάνει το αυτονόητο, τότε εύλογα κάθε ερμηνεία που πηγάζει από αυτήν την απροσεξία ή αμέλεια ή οτιδήποτε άλλη ενδεχόμενη πρόθεση του, είναι δυνατή.

Έχοντας κατά νου τις απόψεις της ηγεσίας του Δήμου για σωρεία θεμάτων, το μόνο που έχουμε να πούμε είναι το εξής. Πρώτα φροντίζουμε να συμμαζέψουμε την καλύβα μας και μετά περιποιούμαστε τον κήπο μας. Πρώτα λοιπόν οργανώνουμε με σύγχρονο τρόπο τις υπηρεσίες μας, εφαρμόζοντας ότι νέο υπάρχει στο χώρο της Διοίκησης  και μετά ενδιαφερόμαστε για τη μετωνομασία κεντρικής οδού της πόλης σε Κεμάλ Ατατούρκ, ή για το φύτεμα, λόγου χάρη, γαρυφάλλων αντί για πανσέδες στους ελεύθερους χώρους της πόλης ή για οτιδήποτε σχετικό με τον εξωραϊσμό  της εικόνας μας. Προέχει η ουσία!

Τέλος, σημειώνεται το ακόλουθο. Αν ο Συνήγορος του Πολίτη κρίνει ότι κακώς συγκεντρώνονται όλα αυτά τα προσωπικά δεδομένα, τότε όλοι οι σχετικοί φάκελοι, με όλον αυτόν τον… πλούτο των στοιχείων, πρέπει να ριχτούν στην πυρά!

Και αυτό ισχύει για όλους εκείνους τους Δήμους, που ακολουθούν την ίδια πολιτική!    

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΧΑΟΣ

άρθρο του Ευάγγελου  Ραφτόπουλου

            Μετά από μία θορυβώδη και αποκαρδιωτική, αλλά και επίμονη διαπίστωση της Ελληνικής

πραγματικότητας, η αιφνίδια έλευση του φθινόπωρου μας επιβάλλει την απομάκρυνσή μας από τις

 ξένοιαστες θερινές διακοπές και μας προσγειώνει σε μια οδυνηρή και συνάμα ασυνήθιστη

 πραγματικότητα, με μεγάλες δυσκολίες όλων απέναντι στις ειλημμένες σκληρές αποφάσεις των

σωτήρων μας, αποφάσεις που σηματοδοτούν προϊούσα δυσκολία, αδιέξοδες καταστάσεις,

 οικονομικές δυσχέρειες.

            Η παθητικότητα των συνδικαλιστικών φορέων-τραγική η παρέμβασή τους-, η απουσία των

τύποις πνευματικών ανθρώπων, η κόπωση-πνευματική, φυσική και ψυχική-των μεγαλύτερων σε

 ηλικία, καθώς και η πλήρης νωχέλεια των νέων, που η ενασχόλησή τους με ανούσια και εικονικά,

τεχνολογικά επιτεύγματα, διευκολύνουν την επιθετικότητα, καθώς και την επέλαση των

 κυβερνώντων στα δικαιώματα, τις κατακτήσεις-αιματηρές πολλές φορές- των φυσικών προσώπων,

αγνοώντας ακόμη και τις συνταγματικά κατοχυρωμένες υποχρεώσεις  τους .

            Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται, πέρα από τις κατάρες που εξακοντίζουν όλοι, τις

 προσευχές για συντριβή των υπεύθυνων, έχει να κάνει με την αντίσταση του κόσμου, την

 αντίδρασή του, την αφύπνισή του, την ενεργητική δραστηριότητα, την εγκατάλειψη της

 μεμψιμοιρίας, της συλλογικής δράσης, που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την ανέντιμη

 κυβερνητική πολιτική και να δώσουν στοιχεία ζωντάνιας και αφύπνισης, ψήγματα ζωής και όχι

θανάτου, επιβίωσης και ελπίδας.

            Συνειδητοποιώντας οι πολίτες την εγκατάλειψή τους, συναισθανόμενοι τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, οφείλουν να εξέλθουν από την  παθητική τους στάση και να τρέξουν

 διαδικασίες, να συνεργασθούν, να στύψουν το μυαλό τους, να παράγουν ιδέες, να ανακαλύψουν

 χαμένες και κρυμμένες ικανότητες, δεξιότητες, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση.

            Είναι κρίσιμη η εφετινή χρονιά-που τώρα αρχίζει- με πόλεμο, μάχη, αγώνα.

            Μάχη που θα  έχει  ένα νικητή, που ευχόμαστε να είναι ο λαός.-

«ΟΤΑΝ ΕΥΗΜΕΡΟΥΝ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ»

Η παρακάτω αφίσα σε στάσεις του Λονδίνου δείχνει με ανατριχιαστικό τρόπο την εικόνα της κρίσης στην Ελλάδα. Οι αριθμοί και τα ποσοστά δείχνουν πόσο στοίχισε στη χώρα και στους κατοίκους της, το δόγμα της τελευταίας νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής  τάσης με τη γνωστή ονομασία «δημοσιονομική προσαρμογή».

Είναι γεγονός ότι ο «κρατικοδίαιτος» τομέας του Ελληνικού Κράτους δημόσιος και ιδιωτικός σε συνδυασμό με τις εφαρμοζόμενες διαχρονικά πολιτικές των Κυβερνήσεων αποτελούν τη βασική αιτία της κρίσης. Στη συνέχεια «οι δανειστές» ανακάλυψαν υπάκουους  πολιτικούς για να εφαρμόσουν, τις πιλοτικές νέες  οικονομικές και όχι μόνο νεοφιλελεύθερες  πολιτικές τους.

Η επιτυχία του προγράμματος δημοσιονομικής λιτότητας στηρίζεται στην επάνοδο της χώρας  σε θετικούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης της από το 2014. Οι προβλέψεις, αποδέχονται πραγματικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνση 0,6% το 2014, 2,9% το 2015 και 3,7% το 2016. Οι αντίστοιχοι ονομαστικοί ρυθμοί είναι 0,2%, 3,3% και 4,9%. (βλ. σχήμα).

Η Κυβέρνηση επικαλείται, τη ζήτηση και την υποχώρηση των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα θέλοντας να τονίσει τη θετική πορεία της ελληνικής οικονομίας και το κλίμα που επικρατεί για τη χώρα μας στις διεθνείς αγορές. Αυτό όμως, αν και αληθές πως διαφοροποιεί την καθημερινότητα του Έλληνα Πολίτη;

Ακόμη και η αναβάθμιση από τους οίκους αξιολόγησης δεν σημαίνει τίποτε άλλο από την δυνατότητα ωραιοποίησης της εικόνας της οικονομίας για τις Αγορές. Βέβαια θα υποστηριχθεί ότι η βελτίωση αυτή θα επιφέρει την ανάκαμψη της οικονομίας μελλοντικά. Το κύριο όμως πρόβλημα του πολίτη είναι το σήμερα και όχι το αύριο!

Η ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας δεν είναι δυνατόν να στηριχθεί στον ίδιο δημόσιο τομέα ο οποίος την οδήγησε στην παρούσα κατάσταση. Παράλληλα όμως δεν μπορεί να σταθεί και στον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα του αμαρτωλού παρελθόντος. Η μοναδική λύση απαιτεί υγιείς κρατικές δομές και ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Η σωστή επιχειρηματικότητα επικουρούμενη αλλά και ελεγχόμενη από το Κράτος θα επιτρέψει τη δημιουργία επιχειρήσεων και νέων θέσεων εργασίας. Το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας και ο ευτελισμός της εργασίας ίσως βοηθούν το κεφάλαιο να κερδίζει αλλά η ωφέλεια θα είναι πρόσκαιρη και θα δημιουργήσει αντιδράσεις.

Οι πολιτικοί οφείλουν να ξεχάσουν τους αριθμούς και να στρέψουν το βλέμμα τους στον άνθρωπο. Προσοχή όχι στο ψηφοφόρο ή το χορηγό τους αλλά στο σύνολο των πολιτών της χώρας. Εκεί θα βρουν το «χρυσό κανόνα» μεταξύ των αριθμών και των ανθρώπων και αυτός θα αποτελέσει τη λύση. Αν πραγματικά αποζητούν τη λύση ή κάτι άλλο!