Περί λαθρεμπορίου καυσίμων και φοροαποφυγής

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών

Υπάρχει μια λεπτή διαφορά –που δίνει όμως θεαματικά διαφορετικά αποτελέσματα σ’ ότι αφορά στα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού– ανάμεσα στο λαθρεμπόριο των καυσίμων και την φοροαποφυγή στα καύσιμα, στην περίπτωση του πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης!.

Αναλυτικότερα, όταν ένα βυτιοφόρο με προορισμό τη Βουλγαρία ξεφορτώνει τα καύσιμα που μεταφέρει (και για τα οποία δεν έχει πληρώσει τους προβλεπόμενους φόρους στην Ελλάδα λόγω εξαγωγής) σε ένα πρατήριο υγρών καυσίμων στη Λάρισα, τότε έχουμε λαθρεμπόριο γιατί τα καύσιμα αυτά διακινούνται πλέον στη χώρα μας χωρίς να πληρωθούν οι προβλεπόμενοι φόροι.

Ας έρθουμε τώρα στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης και ας υποθέσουμε ότι το πετρέλαιο θέρμανσης είναι φθηνότερο του πετρελαίου κίνησης και  υπάρχει επίσης διαφορετικός ειδικός φόρος (π.χ. 41,2 λεπτά / λίτρο για το κίνησης και 6 λεπτά / λίτρο γι το θέρμανσης, όπως δηλ. ήταν παλιότερα).

Αν ένας αγρότης γεμίσει το ρεζερβουάρ του τρακτέρ του με πετρέλαιο θέρμανσης (αντί κίνησης), που το αγόρασε από ένα πρατήριο υγρών καυσίμων και όλοι έχουν τα σχετικά παραστατικά στα χέρια τους (πρατηριούχος και καταναλωτής), τότε ο αγρότης πληρώνει λιγότερους φόρους απ’ ότι θα πλήρωνε αν χρησιμοποιούσε πετρέλαιο κίνησης. Εδώ δεν έχουμε λαθρεμπόριο, αλλά ένα απλό φαινόμενο φοροαποφυγής.

Οπότε η εξίσωση του ειδικού φόρου του πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης (στα 33 λεπτά / λίτρο) περιόρισε απλά την φοροαποφυγή και όχι το λαθρεμπόριο.

Εφόσον αυτή η εξίσωση του φόρου με την ταυτόχρονη αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης από τα 0,90 λεπτά το λίτρο στα 1,25 ευρώ περίπου και τη μείωση της τιμής του πετρελαίου κίνησης από τα 1,50 στα 1,32 ευρώ περίπου, περιόρισε τα ετήσια έσοδα του κράτους κατά 800 εκατ. περίπου ευρώ, τότε τι έπρεπε να γίνει  – ακόμη και να δε νοιάζεται ο όποιος Υπουργός για τους πολίτες αυτής της χώρας–  για να καλυφθεί η απώλεια εσόδων;

Ένας δευτεροετής φοιτητής ενός Τμήματος Οικονομικών Επιστημών των παν/μίων της χώρας θα μπορούσε να δώσει τουλάχιστον δυο λύσεις: Η μειώνει το Υπουργείο τον ειδικό φόρο ή μειώνει τη τιμή του πετρελαίου θέρμανσης. Υπάρχει και μια τρίτη λύση, εκτός κάθε συζήτησης βέβαια, αλλά θα μπορούσε να βοηθήσει, εκτός των άλλων, και τον ανταγωνισμό. Ειδικότερα, εξισώνεται η τιμή του πετρελαίου κίνησης (1,32 ευρώ/λίτρο) με εκείνο της θέρμανσης (1,25 ευρώ/λίτρο), με μείωση της τιμής του πρώτου. Ήδη οι διαφορές της τιμής των δυο τύπων πετρελαίου είναι πολύ μικρότερες σήμερα απ’ ότι παλαιότερα.

Με την εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής βλέπει ακολούθως το Υπουργείο τις αποδόσεις της στα έσοδα του κράτους (ενώ έπρεπε να τις είχε προϋπολογίσει γιατί υπάρχουν τα σχετικά εργαλεία) και κατόπιν κάνει τις όποιες νέες προσαρμογές.

Η «Διοίκηση είναι Τέχνη» έλεγε ο Σωκράτης!

Για το λαθρεμπόριο καυσίμων και προτεινόμενα μέτρα βλ. μελέτη μας για λογαριασμό της ΓΣΕΒΕΕ και της ΠΟΠΕΚ στο http://www.mardas.gr/ (παλαιά ιστοσελίδα)

και νέα ιστοσελίδα  http://mardas.webpages.auth.gr/2010.html

Οι δημοσκοπήσεις, οι απειλές εμείς και οι άλλοι!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Νέες δημοσκοπήσεις φέρουν τη Ν.Δ. ως τρίτο κόμμα!!! Διόλου απίθανο. Όπως είναι εξίσου πιθανό να ακούσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ, με τον αρχηγό που έχει «ανεξάντλητες ψυχικές δυνάμεις», σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του, βρίσκεται στο 3%. Μήπως όμως όλα αυτά, που δείχνουν την κατάρρευση των κομμάτων της εξουσίας είναι «φτιαχτά» - στα στατιστικά μαγειρέματα είμαστε πρώτοι – για να τρομάξουμε την τρόικα και να την αναγκάσουμε να χαλαρώσει;

Στοιχείο που ενισχύει την άποψη αυτή (της τρομάρας της τρόικας) είναι το ακόλουθο. Τελευταία ακούγεται ότι σε διάφορες συζητήσεις ανάμεσα στην τρόικα και την κυβέρνηση, οι σκληροί εκπρόσωποι των πιστωτών μαλακώνουν (Βλ. ρυθμίσεις για πλειστηριασμούς) όταν οι… φοβεροί, αποτελεσματικοί, αδιάφθοροι, κ.ά. δικοί μας αντιπροτάσσουν στις θέσεις της τριάδας, το μοναδικό επιχείρημα που θεωρούν ότι τους έμεινε προς ευρεία χρήση:

«Αν δεν περάσει αυτό που σας αντιπροτείνουμε τότε συνεννοηθείτε με το ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή». Και αυτοί… τρομοκρατούνται και με βαρεία καρδία ανέχονται τις «ριζοσπαστικές» λύσεις της κυβέρνησης, που αρνείται ακόμη πεισματικά να αγγίξει το λαθρεμπόριο των καυσίμων… Από το τελευταίο χάνει η χώρα 2-2,5 δις ευρώ φόρους τη χρονιά!. Τα έσοδα από το νέο φόρο επί των ακινήτων, χωραφιών κ.λπ θα ανέλθουν σε 1,6 δις ευρώ!

Η φορολογία των ακινήτων

Στις μέρες μας γίνεται μεγάλη συζήτηση για τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων πολιτών. Οι απόψεις είναι πολλές, ποικίλες, αντικρουόμενες, κυρίως δε αναδεικνύουν τη διαφορετικότητα των συμφερόντων των διαφόρων κοινωνικών ομάδων οι οποίες και τις υποστηρίζουν.

Οι περισσότεροι συζητούν το  θέμα από την πλευρά των ιδιοκτητών και ιδιαίτερα των δανειοληπτών, οι οποίοι συνήθως πληρώνουν φόρους για ένα ακίνητο το οποίο είναι φαινομενικά ιδιοκτήτες. Είναι γνωστό σε όλους ότι όλα τα στεγαστικά δάνεια είναι ενυπόθηκα για την πλήρη εξασφάλιση των τραπεζών

.

Η φορολογία των ακινήτων αποτελεί σύνθετο οικοδόμημα το οποίο περιλαμβάνει ποικίλες μορφές ακινήτων από τα απλά αγροτεμάχια μέχρι και την κάθε είδους οικοδομημένη επιφάνεια. Οι παράγοντες οι οποίοι διαμορφώνουν τη φορολογία αυτή είναι η θέση, η αντικειμενική αξία, η παλαιότητα, η ύδρευση κ. ά.

Φαινομενικά το σύστημα  των αντικειμενικών αξιών εμφανίζεται δίκαιο αλλά μία πιο αναλυτική προσέγγιση διαπιστώνει σημαντικές ατέλειες. Οι ισχύουσες σήμερα αντικειμενικές αξίες και απέχουν σημαντικά από την αντίστοιχη αξία των ακινήτων στην αγορά, παραμένουν δε ομολογουμένως υψηλές για εισπρακτικούς λόγους.

Οι υψηλές αντικειμενικές αξίες δημιουργούν στη συνέχεια  μεγάλη σειρά από παρενέργειες σε όλους τους ιδιοκτήτες ακινήτων. Τα δημοτικά τέλη, ο ΦΑΠ, η έκτακτη εισφορά φόρου ακινήτων μέσω της ΔΕΗ, οι μεταβιβάσεις, οι κληρονομιές,  και ο φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας επηρεάζονται άμεσα ή και έμμεσα από αυτές.

Το παράλογο είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις τα συνδυαστικά αποτελέσματα είναι εξωφρενικά. Ο ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος 90 τμ με τιμή ζώνης  θεωρητική των 3500€ θεωρείται κάτοχος μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Κάτοχος μεγάλης ακίνητης περιουσίας με ένα και μόνο ακίνητο και χωρίς προστασία για τη μοναδική του κατοικία.

Το Σύνταγμα της χώρας αναφέρει ότι ο κάθε Έλληνας πολίτης φορολογείται ανάλογα με τα εισοδήματα και την περιουσία του. Βεβαίως δεν αναφέρει δυστυχώς  ότι αυτή δεν πρέπει να είναι υπερτιμημένη, από το ίδιο το Κράτος για να εισπράττει υψηλούς  φόρους, και μάλιστα να μην επιδέχεται την εκχώρηση ακινήτων έναντι οφειλών.

Είναι γεγονός ότι η κατοχή γης σε πολλές περιπτώσεις δεν σημαίνει και την αντίστοιχη ύπαρξη εισοδήματος. Άρα κύριο μέλημα του Κράτους πρέπει να είναι η διαπίστωση αν η κατοχή γης ή ακόμη και λοιπών ακινήτων  επιφέρει οποιασδήποτε μορφής εισόδημα και να το φορολογήσει και όχι να φορολογεί την απλή κατοχή ακινήτου περιουσίας.

Η δημιουργία περιουσιολογίου αποτελεί μια διέξοδο η οποία δεν επιλύει το πρόβλημα γιατί υφίστανται κενά στη φορολόγηση ακινήτων ιδιοκτησίας υπεράκτιων εταιριών. Το όλο θέμα της φορολόγησης των ακινήτων θα πρέπει να εξεταστεί από μηδενική βάση, ώστε όλοι να πληρώνουν αναλογικά και δίκαια αντί των εύκολων αλλά μη δικαίων λύσεων.

Η Ελλάδα διαθέτει το απαραίτητο επιστημονικό δυναμικό για την περίπτωση και δεν είναι αναγκαίο να καταφεύγουμε ως χώρα στους ακριβοπληρωμένους ξένους οίκους. Η ανάθεση της δημιουργίας περιουσιολογίου σε ελληνικές ομάδες επιστημόνων θα επιτρέψει και την απασχόληση εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού, το οποίο σήμερα ξενιτεύεται.

Ας αποφασίσουν λοιπόν οι 300 της Βουλής και όλοι μαζί να αναθέσουν τη σύνταξη του περιουσιολογίου σε εξειδικευμένους Έλληνες επιστήμονες, ή ακόμη και σε Ελληνικά ΑΕΙ τα οποία διαθέτουν τεχνογνωσία και δυναμικό. Θα ήταν φυσικά πολύ καλύτερο να υπάρχουν προτάσεις από διάφορα επιστημονικά ιδρύματα ώστε να επιλεχτεί η καλύτερη.

Αντί αυτών βλέπουμε μεγάλες αντιπαραθέσεις στη Βουλή και στα διάφορα ΜΜΕ καθώς και βαρύγδουπες δηλώσεις ή και πιέσεις για την ελάφρυνση της φορολόγησης συγκεκριμένων ομάδων οι οποίες εξυπηρετούν κομματικά και πολιτικά συμφέροντα. Έφθασε ίσως η στιγμή οι πολιτικοί μας να εννοήσουν πραγματικά, ότι δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος.

Η φορολογία των ακινήτων αποτελεί την ευκαιρία στην εγχώρια πολιτική ελίτ να επιδείξει ότι πραγματικά νοιάζεται για τους πολίτες και τη χώρα. Η υιοθέτηση και η νομοθετική υποστήριξη ενός συστήματος φορολόγησης το οποίο θα φορολογεί το εισόδημα και όχι την κατοχή της ακίνητης περιουσίας ίσως αποτελέσει οδηγό της φορολογικής βάσης στη χώρα.

Η ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

της Μαριάννας Τσουλιά

Με απίστευτη δύναμη αυτοσυγκέντρωσης η Miyoko Shida, μία εξαιρετική αρτίστα και performer  Ασιατικής καταγωγής , άφησε το κοινό  της με το στόμα ανοικτό , με την εκπληκτική τεχνική της  να χρησιμοποιήσει τη δύναμη ενός φτερού για να ισορροπήσει μία καταπληκτική κατασκευή. Αν και το σύντομο και μικρό βίντεο με τα 10 εκατομμύρια κτυπήματα στο YouTube, έχουν μαγέψει τους viewers  με την μοναδική ικανότητα προσοχής , αυτοσυγκέντρωσης  και υπομονής της καλλιτέχνιδας, την παράσταση κλέβει το μικρό φτερό και η δύναμη της συμμετοχής του στην δομή και στην ισορροπία της κατασκευής. Και δεν μπορεί παρά να θαυμάσεις , επί τη ευκαιρία αυτού του βίντεο  την δύναμη των νόμων που ισχύουν και κυβερνούν τη φύση και τη ζωή, στον μικρό γαλάζιο μας πλανήτη . Μόνο που συχνά ξεχνάμε και απλά, οι δεξιότητες  προικισμένων ανθρώπων μας συναντούν  ξανά με τις  διαχρονικές αλήθειες.

Αυτό το μικρό βίντεο λοιπόν , έχει ένα μεγάλο δίδαγμα. Δείχνει πόσο σημαντική και δυναμική σημασία,  μπορεί να έχει το βάρος «ενός απλού φτερού». Ναι,  το βάρος και ο ρόλος ενός φτερού, που κάνει τη διαφορά όταν συμμετέχει σε ένα σύνολο αντισταθμιστικών δυνάμεων.  Το  πείραμα αυτό δείχνει  τη δύναμη και την επιρροή της συμμετοχής.

Πολλές φορές ακούμε πως το « πέταγμα μιας πεταλούδας στην μία άκρη του πλανήτη, μπορεί να δημιουργήσει καταιγίδα σε μία άλλη άκρη της γης». Αν  με βάση την παρατήρηση , οι νόμοι  αποδεικνύουν τη δύναμη και την επιρροή μιας ανεπαίσθητης αλλαγής , μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει την αλλαγή ή την μεταβολή που μπορεί να έχει μία πεποίθηση, μία αντίληψη, μία συνήθεια και πως οι δυνάμεις της ζωής ανταποκρίνονται .

Αν και το δικαίωμα της συμμετοχής στην κοινωνία , αποτελεί  ένα από τα βασικά και θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, στην  πράξη οι άνθρωποι αγνοούμε τη δύναμη  που μπορούν να έχουν οι ενέργειες και οι δράσεις μας  στην λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων που αφορούν την ευημερία και τα συμφέροντά μας. Κανονικά ο καθένας θα έπρεπε να  συμμετέχει στην κοινωνία και να βοηθά στην δημιουργία της . Αν και το πρώτο που σκέφτεται κανείς , είναι ότι συμμετέχει σε εκλογές και ψηφίζει και άρα εκτελεί μέχρις ενός σημείου το δικαίωμα και καθήκον του, στην πραγματικότητα, η καθημερινότητα και τα απλά και μικρά πράγματα  στις μικρές κοινωνίες , όπου δραστηριοποιούμαστε και ζούμε ο καθείς , είναι η πιο μεγάλη ευκαιρία  συμμετοχή στα κοινά. Αθροιστικά θα μπορούσαν να γεννήσουν δυναμικές και ισχύ  για την αλλαγή και αναδόμηση τόσο  των  κακών πρακτικών που κυριαρχούν χρόνια τώρα και  επιβιώνουν γύρω μας ,  επειδή δεν συμμετέχουμε στην αποδόμησή τους. Δεν συμμετέχουμε ούτε με την ελαφρότητα του βάρους ενός «φτερού»!!

Για παράδειγμα , ας αφήσουμε να εξελιχθεί η δράση μας  και να δούμε το αποτέλεσμα με μερικές πολύ απλές πρακτικές  κινήσεις μας :

• Στείλτε ένα γράμμα στον Δήμαρχό σας και υποδείξτε του τις ελλείψεις και τις αταξίες της γειτονιάς σας. Υποδείξτε τις ωραίες ιδέες σας και καλά  παραδείγματα από άλλους δήμους. Δηλώστε τη διαθεσιμότητα να συμμετέχετε στο να διορθωθεί το πρόβλημα που εντοπίσατε.
• Γυρίστε πίσω το κακοφτιαγμένο φαγητό ή το βρώμικο σερβίτσιο στο εστιατόριο που επιλέξατε να διασκεδάσετε.  Ζητήστε τον υπεύθυνο και δηλώστε του διακριτικά τα προβλήματα που εντοπίσατε.  Δηλώστε τη διαθεσιμότητα  σας, να συμμετέχετε, να τον βοηθήσετε με το να του υποδείξετε ένα δύο εξαιρετικά παραδείγματα παροχής υπηρεσιών .
• Αντισταθείτε – ακόμη και με ένδικα μέσα αν μπορείτε- στις επικίνδυνες και παράνομες  κατασκευές μιας εταιρείας  παροχής κοινωνικού αγαθού , που βγάζει μάτι και που συζητάτε με τους γείτονες σας, στο απογευματινό καφέ.
• Σηκώστε το σκουπίδι που κατρακυλά ανάμεσα στα πόδια σας  και ρίξτε το στο καλάθι των σκουπιδιών.  Αν εντοπίσατε τον υπαίτιο φωνάξτε του να σας προσέξει και πείτε του: «φίλε, τώρα το κάνω για σένα και για μένα, Την άλλη φορά είναι η σειρά σου»
• Αρνηθείτε να αποδεχθείτε λάθη σε Τράπεζες, Οργανισμούς, Υπηρεσίες. Ελέγξτε και ζητήστε να διορθωθούν. Άνθρωποι δουλεύουν παντού και κάνουν λάθη. Δηλώστε την επισήμανση σας και αν τη θεωρείτε σοβαρή , γράψτε μια επιστολή και αναφέρετε το πρόβλημα με κοινοποίηση σε όλες τις προϊστάμενες αρχές. Κάποιος θα το διαβάσει και θα θορυβηθεί αν τεκμηριώνεται δίκαια τις απόψεις σας.
• Μην ακούτε παθητικά τις αρνητικές ειδήσεις της τηλεόρασης και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Έχουν διαλέξει την εύκολη λύση να κινήσουν την περιέργειά σας και να βγάλουν χρήματα, απλά προβάλλοντας σεξ και αίμα σε όλες τις κοινότυπες εκδοχές. Τι μας ξαφνιάζει πια?  . Απλώς κλείστε τους δέκτες σας και επιλέξτε άλλα μέσα ενημέρωσης όπου έχετε εσείς την επιλογή. Αν θέλετε να συμμετέχετε περισσότερο στείλτε μηνύματα , επιστολές, e-μαιλς   και δηλώστε πως δεν ανταποκρίνεται πλέον στο επίπεδο σας  η πληροφόρηση που σας παρέχουν . Ζητήστε τους να αλλάξουν.

Το  δικαίωμα και η δύναμη της συμμετοχής  είναι κάτι ευρύτερο από το απλό εκλογικό μας δικαίωμα. Εμπεριέχει το follow up  και τον έλεγχο των συμφωνημένων. Συνεπάγεται  την συμμετοχή και την επιρροή στη λήψη και τις εφαρμογές των αποφάσεων  που αφορούν την ζωή και την ευημερία μας . Στην πράξη έχουμε πολλά παραδείγματα, από την επιμονή και την υπομονή πολιτών να επηρεάσουν μία απόφαση, μία πρακτική και στη συνέχεια μέχρι και νόμοι ψηφίστηκαν για την υπεράσπιση του αγώνα τους. Απλά αποφάσισαν να συμμετέχουν .

Η συμμετοχή είναι στο επίκεντρο της εξάσκησης  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ενδυνάμωσή τους , ώστε ούτε η φτώχια, ούτε η κακοδιαχείριση, ούτε η εκμετάλλευση , ούτε η διαπλοκή και κάθε μορφής διαφθορά να επιβιώνουν.

Πάνω από όλα πρέπει να εννοήσουμε πως η δύναμη του κοινωνικού στρατηγικού εταίρου στην ανάπτυξη, τη δικαιοσύνη και την ευημερία, δεν είναι τίποτα άλλο από την οποιαδήποτε μορφή απλής προσωπικής αλλά επαναλαμβανόμενης  συμμετοχής  μας,  στην δομή και την κατασκευή της κοινωνίας μας , έστω και με το βάρος ενός απλού «φτερού»

Πηγή έμπνευσης του άρθρου:http://www.youtube.com/watch?v=dnDeo0yhIws

Το κουτί της Πανδώρας…

Η εποχή την οποία διανύει η χώρα και εμείς ως κάτοικοι της είναι δύσκολη και για μεγάλο τμήμα των Ελλήνων τραγική. Η ευημερία των προηγουμένων ετών έχει δώσει τη θέση της στην αγωνία πολλών νοικοκυριών όχι για το αύριο, αλλά για το σήμερα. Η περιστολή των πηγών εισοδήματος έχει οδηγήσει, στην αντίστοιχη μείωση του βιοτικού επιπέδου και στη συρρίκνωση της ονομαζόμενης μεσαίας τάξης και μερικώς στην πτώχευσή της.

Οι διάφοροι ξένοι τεχνοκράτες και πολιτικοί φροντίζουν για την ασφάλεια των απαιτήσεών τους και απλά ομιλούν με θαυμασμό(!) για τις θυσίες του ελληνικού λαού. Όλοι τους όμως συμφωνούν πως έχουμε να διανύσουμε ακόμη και σημαντική απόσταση για να φτάσουμε στο επιθυμητό για εκείνους επίπεδο, δηλαδή να τους επιστρέψουμε τα δανεικά, τα οποία και για τους ίδιους έχουν ξεπεράσει τις δυνατότητες της χώρας να τα αποπληρώσει.

Οι Έλληνες πολιτικοί έχουν εγκλωβιστεί στη μυωπική λογική της υποστήριξης ή άρνησης των μνημονίων ή καλύτερα των προσαρτημάτων στις δανειακές συμβάσεις της χώρας με όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Αρκούνται σε πομπώδεις δηλώσεις διαπιστώσεων υπέρ ή κατά των αριθμών, οι οποίες καταδεικνύουν την επίτευξη ή αποτυχία των στόχων των μνημονίων  τους οποίους έχουν θέσει και απαιτούν με συνέπεια οι δανειστές μας.

Ο Ελληνικός λαός εμφανίζεται να υπομένει τη συνεχή μείωση του βιοτικού του επιπέδου, των κοινωνικών παροχών, της ασφάλειας και να αναμένει μια αχτίδα ελπίδας στο μουντό περιβάλλον το οποίο τον περιτριγυρίζει. Οι πολιτικοί έχοντας αντιληφθεί ότι η υπομονή του έχει φθάσει στα όρια της και ότι τα μέτρα, τα οποία έχουν συμφωνήσει και αναμένεται να  εφαρμοστούν από τις αρχές του 2014 θα είναι σκληρά, άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας.

Ο μύθος ομιλεί, κατά μία εκδοχή του, για την περιέργεια μιας γυναίκας η οποία άνοιξε το πιθάρι (κουτί) και από μέσα ξεπήδησαν όλα τα δεινά της ανθρωπότητας και όταν αυτή φοβισμένη το έκλεισε φυλάκισε μέσα του μόνο την ελπίδα. Οι πολιτικοί μας φρόντισαν να ανοίξουν το κουτί και να υποσχεθούν στους Έλληνες  Πολίτες ότι τα δεινά τους τελειώνουν το 2014, με την επιβεβαίωση από τους δανειστές μας του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Η αποδοχή του μύθου στη σύγχρονη εποχή της χώρας μας κρύβει σημαντικούς κινδύνους για εκείνους οι οποίοι τον ανέσυραν. Αφενός γιατί ο λαός αναμένει την αλλαγή της καθημερινότητάς του, γεγονός το οποίο είναι αμφίβολο αν συμβεί άμεσα, αλλά δυστυχώς απαιτεί χρόνο και αφετέρου οι δανειστές μας εμφανίζονται απρόθυμοι να αναλάβουν το κόστος το οποίο τους αναλογεί, ώστε να επιβεβαιωθεί ο μύθος του κουτιού της Πανδώρας.

Η σύγχρονη ελληνική τραγωδία εμφανίζεται να πλησιάζει στο τέλος της. Οι ιθύνοντές της αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν, ως από μηχανής θεό το κουτί της Πανδώρας. Δυστυχώς όμως οι θεατές (ο λαός), αναμένουν άμεση λύση γιατί η υπομονή τους έχει εξαντληθεί. Οι πολιτικοί μας οφείλουν να εξασφαλίσουν άμεσα και υπεύθυνα την εκδοχή του ευτυχούς τέλους, διαφορετικά φοβούμαι ότι το κουτί της Πανδώρας θα προκαλέσει και άλλα δεινά.

ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΟ Ο ΠΟΝΟΣ

του Ευάγγελου Ραφτοπουλου

Οι αρχαϊκές λέξεις, σύνθετες με το ρήμα φιλώ, μοναδικές στον κόσμο, μας έχουν κληροδοτήσει μια πλούσια πολιτισμική κληρονομιά, που αποδεικνύει τον πλούτο της γλωσσάς και την πηγή άντλησης των περισσότερων σύγχρονων γλωσσών.

Λέξεις, όπως φιλόπονος, φιλότιμος, φιλάσθενος, φιλάνθρωπος φιλήσυχος, φιλήδονος όχι μόνο δεν απαντώνται σε καμία γλώσσα του κόσμου, αλλά δείχνουν απεναντίας ένα σπάνιο σημασιολογικό νόημα και ένα εξαιρετικό συνδυασμό λέξεων.

Η ετυμολογία των λέξεων – των αρχαϊκών- είναι επιπέδου υψηλού με επίπονη προεργασία και διανοητική περίσκεψη σε αντίθεση με την στείρα ερμηνεία των λέξεων των δυτικοευρωπαϊκών γλωσσών.

Όμως η εκμετάλλευση του πόνου των Ελλήνων από στυγνούς εκμεταλλευτές , συγχρόνους τυραννίσκους, μόνο σεβασμό στον πλούτο της γλωσσάς δεν δείχνουν, αλλά αντίθετα προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και μεγαλώνει την ανισότητα μεταξύ των θυτών και των θυμάτων.

Με έντονο το συναίσθημα του πόνου, της θλίψης και του πένθους σε πολλούς ανήμπορους συμπολίτες μας, αντί αυτοί να τύχουν συμπαράστασης και συνδρομής, η εκμετάλλευση τους από τους εμπόρους του πόνου  είναι οδυνηρή και ανήθικη.

Αν ανατρέξει κάποιος στα παλιά κινηματογραφικά έργα, που σαν σημείο αναφοράς και πλοκής τους είχαν τον τεράστιο πόνο, την σπάνια ασθένεια, τον τραγικό θάνατο, θα θυμηθεί πρωταγωνιστές ηθοποιούς που ακόμη και σήμερα μνημονεύονται και όχι σπάνια τους απολαμβάνουμε στην μικρή οθόνη.

Το ίδιο όμως και εμφανέστερα συμβαίνει και σε πολλά ελληνικά τραγούδια, που με πρόσχημα τον αλλότριο πόνο και κόπο, συνθέτες, στιχουργοί και ερμηνευτές έγιναν διάσημοι και ειδικά οι τελευταίοι πάμπλουτοι.

Οι παγωμένες τσιμινιέρες, η Σμύρνη που καίγεται, η Λεγκω-Ελλάδα, ο μαύρος γέρο Τζιμ, οι μετανάστες και η θλίψη τους, ο χάρος βγήκε παγανιά ,είναι μερικά από τα αντιπροσωπευτικά δείγματα ασμάτων που λατρευτήκαν

και αποθέωσαν οικονομικά τους συντελεστές τους.

Παρόμοια όμως εκμετάλλευση συναντούμε και από τους οίκους μόνιμης αναπαύσεως, όπου ο πόνος αυξάνεται και το πένθος επιτείνεται με τους απίστευτους λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσουν οι συγγενείς του θανόντος.

Το αποκορύφωμα  όμως της αναίδειας, του θράσους και της ασέβειας προέρχεται από την σύγχρονη συσκευή μετάδοσης γνώσης και πληροφορίας, διασκέδασης και αγώνων, που δεν διστάζει να υφαρπάζει δηλώσεις από ετοιμοθάνατους, από γονείς χαροκαμένους, από ανθρώπους σε συντρίμμια, με βασική την αρχή της αύξησης της ακροαματικότητας και του πλούτου από διαφημίσεις

Στη λαίλαπα αυτή των προκλητικών ύβρεων και προσβολών, της κερδοφορίας από τον πόνο των άλλων, σαν μαγική παραίνεση παραμένει η απομάκρυνση της επικίνδυνης συσκευής από την οικία και η ενασχόληση μας με πιο παραδοσιακούς τρόπους πληροφόρησης και γνώσης, ΄΄όπως το ραδιόφωνο και το βιβλίο.-

Plan B: Τραγικά λάθη και παραλείψεις!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

Ο πολιτικός φορέας, με τον τίτλο Plan B, με κύριο εκπρόσωπο τον κο Αλαβάνο κ.ά., υποστηρίζει ότι η επιστροφή στη δραχμή, θα οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση. Για να ολοκληρωθεί ο στόχος αυτός, η χώρα χρειάζεται αρχικά μια δημοσιονομική πολιτική χωρίς τους περιορισμούς που εισάγει στα ελλείμματα των κρατικών προϋπολογισμών η Συνθήκη του Μάαστριχτ όπως και τα μεταγενέστερά της Σύμφωνα. Επίσης, είναι απαραίτητη μια αυτόνομη νομισματική πολιτική. Η τελευταία, θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην απαξίωση της δραχμής (μέσω διολισθήσεων / υποτιμήσεων), που με τη σειρά της θα βελτιώσει, κατά τους υποστηριχτές του Plan B, την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας μέσω των εξαγωγών, της αύξησης του τουρισμού κ.λπ. Όλα τα προαναφερθέντα υποστηρίζονται επίσης απ’ όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις, οτιδήποτε χρώματος, που εντάσσονται στο στρατόπεδο των δραχμιστών!

1^η Λάθος εκτίμηση: Η Ελληνική οικονομία, λόγω των ιδιαίτερων δομικών της χαρακτηριστικών δεν κέρδισε έδαφος στις ξένες αγορές με τις υποτιμήσεις-διολισθήσεις του νομίσματος της όταν εφάρμοζε μια πολιτική τύπου Plan B. Να υπενθυμίσουμε αρχικά ότι μια ίδια νομισματική πολιτική κατά τη εικοσαετία 1980-2000 οδήγησε στην κατακόρυφη απαξίωση της δραχμής (1980, 1$ = 42,6 δρχ. και 2000, 1$=308,9 δρχ.), χωρίς να προκαλέσει την προσδοκώμενη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την εκτίναξη των εξαγωγών. (Το 1980 οι εξαγωγές ανέρχονταν σε 5 δις $ και το 2000 μετά βίας διπλασιάστηκαν σε 10 δις $). Αντίθετα οι εξαγωγές αυξήθηκαν θεαματικά κατά τη διάρκεια του «κακού» σκληρού ευρώ (από 10 δις $ το 2000 έφθασαν τα 25 δις$ το 2008, μια χρονιά πριν την κρίση).

Η απαξίωση του νομίσματος δεν έχει μέσο-μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στον πραγματικό τομέα της οικονομίας. Η συναλλαγματική ισοτιμία διορθώνει μόνο βραχυπρόθεσμα προβλήματα στο ισοζύγιο των εξωτερικών συναλλαγών μιας χώρας. Εάν τα προβλήματα της όποιας οικονομίας έχουν δομικά χαρακτηριστικά, τότε σε καμία περίπτωση δε βελτιώνονται με την συναλλαγματική ισοτιμία.

Οπότε, από πού απορρέει η αισιόδοξη θέση για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα μέσω της απαξίωσης του νομίσματος;

Ο εν λόγω φορέας προτείνει επίσης κρατικοποίηση των Τραπεζών και  άμεση παύση πληρωμών του χρέους, χωρίς συνεννόηση με τους πιστωτές μας. Εκτιμούν λοιπόν οι οπαδοί του Plan B, ότι  μια τέτοια πολιτική του «Δεν πληρώνω», σε συνδυασμό με τον πληθωρισμό (εισαγόμενο και μη) που θα προκαλέσουν οι διολισθήσεις/ υποτιμήσεις της δραχμής και η άνευ περιορισμών αύξηση των κρατικών δαπανών και ως εκ τούτου της ποσότητας του χρήματος, θα εισάγουν μια οικονομική σταθερότητα προκαλώντας ένα περιβάλλον περιορισμένου κινδύνου!. Το τελευταίο, με τη σειρά του θα οδηγήσει στην αύξηση των επενδύσεων(!!!). Και όλα αυτά στους κόλπους της ΕΕ. To συμπέρασμα αυτό είναι όχι μόνο αυθαίρετο (και χρειάζεται πολλά επιχειρήματα για να θεμελιωθεί) αλλά αντιβαίνει σε κάθε οικονομική λογική.

Οι ανωτέρω υποθέτουν λοιπόν ότι, τα 32 εκατ. των ενηλίκων που ελέγχουν το 41% του πλούτου του πλανήτη και κινούν τα νήματα των χρεών/ανάπτυξης, θα έρθουν να επενδύσουν σε μια χώρα που αρνείται –με το έτσι θέλω– να επιστρέψει αυτά που χρωστά, παραβιάζοντας ακόμη και το ίδιο της το Σύνταγμα (Άρθρο 94) όπως και τις διεθνείς Συνθήκες που έχει υπογράψει (Άρθρο 27 της Σύμβασης της Βιέννης αναφορικά με το Δίκαιο των Συνθηκών που αναφέρεται στο ότι τα «συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται»).

Να σημειωθεί ότι το «Δεν πληρώνω» έχει αποδέκτες πια κυρίως τις κυβερνήσεις που μας δάνεισαν, καθώς από το 2009 και μετά η Ελληνική κυβέρνηση έχει υποκαταστήσει  τα ιδιωτικά δάνεια που έπαιρνε από κρατικά. Μια τέτοια κίνηση θα μεταφραστεί στο μυαλό των Ευρωπαίων πολιτών –οι φόροι των οποίων έγιναν δάνεια προς την Ελλάδα μετά από τη σχετική έγκριση των Κοινοβουλίων τους– ως άρνηση επιστροφής των δικών τους χρημάτων. Ερώτηση: Μετά από κάτι τέτοιο περιμένουμε αύξηση του τουριστικού ρεύματος στη χώρα από πολίτες θύματα, και όχι μόνο, των δικών μας επιλογών ή αύξηση της κατανάλωσης Ελληνικών προϊόντων στο εξωτερικό;  

Όλα τα ανωτέρω σκιαγραφούν το πρώτο μεθοδολογικό λάθος της υπό εξέταση προσέγγισης. Αγνοούν ή υποβαθμίσουν λοιπόν οι εμπνευστές του Plan B, τους περιορισμούς (εμπόδια) εκείνους που οδηγούν στη χρεοκοπία των πολιτικών.

2^η Λάθος εκτίμηση: Υποστηρίζουν οι οπαδοί του Plan B την πολιτική επιστροφής στη δραχμή, αντιγράφοντας παραδείγματα χωρών που δεν έχουν όμως πολλά κοινά με τα χαρακτηριστικά της Ελληνικής οικονομίας. Αναφέρονται παραδείγματος χάρη στην Αργεντινή και στο Εκουαδόρ. Να υπενθυμίσουμε ότι η Αργεντινή το 1991 προσχώρησε σε μια μερική Νομισματική Ένωση με τις ΗΠΑ (και όχι σε μια πλήρη Νομισματική Ένωση) συνδέοντας απλά του νομίσματος της, του πέσος, με το δολάριο. Η ανατίμηση του δολαρίου (και ως εκ τούτου του πέσος) καθ’ όλη τη διάρκεια του 1990 ευθύνεται για τα προβλήματα της οικονομάς της χώρας. Επί προέδρου Β. Κίρσνερ, το χρέος της χώρας στις 25/12/2001 ήταν της τάξης των 132 δις $ ή 60% του ΑΕΠ.  Όλο το νομισματικό καθεστώς ήταν πολύ διαφορετικό σε σχέση με εκείνο της Ελλάδας. Τέλος η παραγωγική δομή της οικονομίας της Αργεντινής, (28^ης χώρας με το υψηλότερο ΑΕΠ), η σύνθεση των εξαγωγών της όπως και η εξάρτησή της από εισαγωγές δεν έχει τίποτα το κοινό με της Ελλάδας. Συγκρίνονται απλά ανόμοια πράγματα.

Η κρίση εξωτερικού χρέους του Εκουαδόρ (10,2 δις $ το 2007 ή 25% του ΑΕΠ), ήταν εύκολα διαχειρίσιμη από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Να υπενθυμίσουμε ότι το Εκουαδόρ είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα, μέλος του ΟΠΕΚ και το βασικότερο, ο Πρόεδρος της ο Ρ. Κορέα στις 14 Δεκεμβρίου 2008, δεν ήθελε –και όχι δεν μπορούσε– να αποπληρώσει το εξωτερικό χρέος της χώρας του. Αρνήθηκε λοιπόν την αποπληρωμή του γιατί το θεωρούσε παράνομο.

Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω, οι ένθερμοι υποστηριχτές του Plan B θέτουν την ακόλουθη ερώτηση στους «αντιπάλους» τους: «Δείξτε μας μια χώρα με σκληρό νόμισμα, που να ξεπέρασε τα προβλήματα της κρίσης και της ύφεσης χωρίς υποτίμηση του νομίσματος!». Συνήθως φέρουν ως παράδειγμα την Αργεντινή.

Η υπεραπλουστευμένη αυτή ερώτηση που αγνοεί μια σειρά από δεδομένα διαφορετικά σε κάθε χώρα απαντάται ως εξής: To μόνο κοινό ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αργεντινή ή οποιαδήποτε άλλη χώρα εκτός μιας ολοκληρωμένης ένωσης κρατών, είναι το σκληρό νόμισμα. Η Αργεντινή λόγου χάρη, δε συμμετέχει σε μια Οικονομική και Νομισματική Ένωση, δεν είχε θεσμοθετημένους μηχανισμούς στήριξης, δε λειτουργεί στο πλαίσιο μιας Συνθήκης (Λισσαβόνας) που εισάγει την αλληλεγγύη και τη μερική προστασία των οικονομιών (άσχετα αν δεν χρησιμοποιήσαμε εμείς τα ανωτέρω με δική μας ευθύνη), δε διαθέτει ένα ΕΣΠΑ που προσφέρει στην οικονομία της κάθε χρόνια 3,5-4 δις ευρώ, δεν έχει την ίδια γεωπολιτική θέση με αυτήν της Ελλάδας κ.ά. Στο σύνολο αυτό, αν ενσωματώσουμε και τις ιδιαιτερότητες των δυο οικονομιών, τότε η όποια σύγκριση είναι μάλλον ατυχής.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να προκύψουν ασφαλή συμπεράσματα και κατευθύνσεις πολιτικής για μια χώρα με τη βοήθεια των εμπειριών άλλων κρατών με τελείως διαφορετική δομή, έχοντας μόνο ως κοινό σημείο ένα μόνο χαρακτηριστικό, το σκληρό νόμισμα;    

Δεύτερο μεθοδολογικό λάθος: Συγκρίνουν λοιπόν οι οπαδοί του Plan B, που διακρίνονται από ένα άκρατο εμπειρισμό,  ανόμοιες καταστάσεις. Από την άλλη, υποβαθμίζουν τις αποτυχημένες εκφάνσεις πετυχημένων κατά τη γνώμη τους εμπειριών (Αργεντινή λόγου  χάρη) καθώς θεωρούν αόριστα ότι εκεί έγιναν κάποια λάθη ή παραλείψεις. Αυτή η υποβάθμιση των διαφορετικών χαρακτηριστικών χωρών που αντιμετωπίζουν προβλήματα κρίσης χρέους ή/και ρευστότητας, οδηγεί μοιραία πάλι σε λάθος συμπεράσματα.

3^η Λάθος εκτίμηση. Η έξοδος από το ευρώ θα λύσει τα προβλήματα του προϋπολογισμού (μέσω της μαζικής αύξησης της κυκλοφορίας της δραχμής), θα δημιουργήσει όμως προβλήματα στις εξωτερικές μας σχέσεις λόγω έλλειψης συναλλάγματος (μαζική έξοδος κεφαλαίων, εξαγωγές μικρότερες από εισαγωγές, αδυναμία δανεισμού σε συνάλλαγμα κ.λπ). Το δεύτερο υποβαθμίζεται πλήρως.

Θεωρούν οι υποστηριχτές των απόψεων αυτών επίσης, ότι η στροφή μας στην αγορά ενέργειας  του Ιράν, που προσφέρει φθηνότερο πετρέλαιο, θα καλύψει μέρος των αναγκών μας σε συνάλλαγμα. Σε τι νόμισμα όμως θα πληρώνουμε; Το Ιράν όπως και κάθε χώρα εξάγοντας θέλει να πληρώνεται σε διεθνές νόμισμα για να πληρώνει τις δίκες του διεθνείς συναλλαγές. Αυτός είναι Νόμος στο διεθνές εμπόριο!

Οπότε, κατά τους υποστηριχτές της επιστροφής στη δραχμή, η στρατηγική της σύγκρουσης με τα κράτη της ευρωζώνης (λόγω του «δεν πληρώνω»), η σύγκρουση με τις ΗΠΑ (λόγω Ιράν), και γενικά η όξυνση των σχέσεων μας με την ΕΕ, τα ανεξέλεγκτα δημοσιονομικά ελλείμματα, όπως και ο πληθωρισμός / απαξίωση της δραχμής, θα συμβάλλον στην βελτίωση του οικονομικού κλίματος, των επενδύσεων και ως εκ τούτου στη γεωστρατηγική θέση της χώρας (!!!). Όλα τα ανωτέρω κινούνται πάλι σε ένα περιβάλλον μάλλον αυθαίρετων και αθεμελίωτων εκτιμήσεων.

Τι προτείνουμε:

Ø   Καινοτόμες λύσεις μέσα στο ευρώ, που θα βελτιώσουν τη ρευστότητα στην οικονομία, μέσω μιας σειράς κυκλοφορήσιμων ομολόγων (Συμπληρωματικού νομίσματος), με αντίκρισμα αξίες, που θα προκληθούν από μια άλλη αναπτυξιακή αντίληψη. με προσανατολισμό μεγάλες επενδύσεις σε εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες (και όχι σε δημόσια έργα) . (Βλ. αναλυτικότερα, http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1680744 και http://www.dimiourgikoipolites.gr/ATT00032.pdf ή «Οικονομικά Χρονικά», του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, http://library.oe-e.gr/material/pdf/f7f880ad-58aa-4f18-bd7a-d89240c37c80.PDF,  σελίδα 18 και μετά.

Ø  Επαναδιαπραγμάτευση των όρων των Μνημονίων, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στη μείωση του χρέους μέσω, λόγου χάρη, του κουρέματος των ομολόγων που κατέχει η Ευρ. Κεντρική τράπεζα. Τα τελευταία τα αγόρασε στο 40-50% της τιμής τους από τους πρώην κατόχους τους, που τα πούλησαν «κοψοχρονιάς». Θα μας τα επιστρέψει όμως με τη λήξη τους στο 100%.

Ø  Τα προαναφερθέντα σε συνδυασμό: i) με ό,τι δυνατότητες προσφέρει η Συνθήκη της Λισσαβόνας (π.χ. Άρθρο 135, 347), αναφορικά με την μερική προστασία της Ελληνικής οικονομίας και την επέκταση της αλληλεγγύης και σε άλλους τομείς, ii) τον επαναπροσανατολισμό του ΕΣΠΑ, και iii) με μια συνεκτική πολιτική υπέρ των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, μπορούν να δώσουν βιώσιμες λύσεις υπέρ της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας μεσοπρόθεσμα.

Η λύση που προτείνεται, ως τρίτη προσέγγιση ανάμεσα στο Μνημονιακό  ευρώ της εποχής μας και της εισαγωγής της δραχμής, συνδυάζει όλα τα θετικά των ανωτέρω δύο λύσεων χωρίς την οικονομική απομόνωση της χώρας ή την επιστροφή στη δραχμή. Απαντά τόσο στα ζητήματα που θέτει η κρίση ρευστότητας, όσο και σε εκείνα που αφορούν στη κρίση χρέους.

Η δραχμή και η απαξίωσή της δίνει μόνο βραχυχρόνια εύκολες λύσεις, υπέρ της ανταγωνιστικότητας της εγχώριας οικονομίας, που χαρακτηρίζεται όμως από υψηλές εισαγωγές και είναι ελάχιστα εξωστρεφής. Με τη δραχμή, θα εισέλθουμε στο φαύλο κύκλο της απαξίωσης του νομίσματος, του πληθωρισμού (εισαγόμενου και μη) της νέας απαξίωσης του νομίσματος, γιατί έτσι μόνο βραχυχρόνια θα ξανακερδίσει η ακριβή εγχώρια παραγωγή έδαφος στις διεθνείς αγορές. 

Τέλος ας μην υποβαθμίζεται ο ρόλος των προσδοκιών. Από την στιγμή που ανακοινωθεί η όποια πολιτική τύπου Plan B, τότε θα διαμορφωθούν άμεσα πληθωριστικές και υποτιμητικές προσδοκίες. Όταν διαμορφώνονται τέτοιες προσδοκίες αυξάνει η φυγή των κεφαλαίων, βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων. Αυτό σε συνδυασμό με τη ραγδαία υποτίμηση /διολίσθηση της δραχμής, θα οδηγήσει στη μείωση της αποταμίευσης και στην αύξηση της αβεβαιότητας. Όλα τα ανωτέρω νομοτελειακά δε θα επιτρέψουν την αύξηση των επενδύσεων.

Επιπλέον, εύλογα θα τεθεί το ακόλουθο ερώτημα: Από πού θα καλυφθεί η μαύρη τρύπα του κρατικού προϋπολογισμού, έστω και σε δραχμές. Μέσω των φόρων μήπως; Εδώ δεν υπάρχουν πια πολλές δυνατότητες. Μήπως μέσω έκδοσης ομολόγων με την… εγγύηση του κράτους; Ποιος τρελός θα τα αγοράσει μέσα ή έξω από την Ελλάδα μετά από όσα έγιναν; Άρα η μόνη λύση είναι η νομισματοποίηση του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού, που θα γίνει με την πώληση των ομολόγων που θα προσφερθούν από την κυβέρνηση στην Τράπεζα της Ελλάδας. Αυτή η κίνηση μεταφράζεται σε αυτόματη αύξηση της προσφοράς χρήματος, που εύλογα θα εκτινάξει τον πληθωρισμό, ασκώντας πιέσεις για νέες υποτιμήσεις /διολισθήσεις, λόγω απώλειας της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων μας, (ό,τι ζήσαμε από το 1975 έως το 2000).

Επίσης, οι πολιτικοί μας θα έχουν στα χέρια πάλι άφθονο χρήμα για να εφαρμόσουν λαϊκίστικες πολιτικές –στο όνομα του δήθεν κοινωνικού κράτους ή ορθότερα της επανεκλογής τους– το κόστος των οποίων πληρώνουμε πολύ ακριβά σήμερα.

Τέλος, δεν τολμάμε να ρωτήσουμε ποιοι θα είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές εφαρμογής μιας τέτοιας πολιτικής. Προς το παρόν, ως ένθερμοι υποστηρικτές της επιστροφής στη δραχμή εμφανίζονται παλαιοί φθαρμένοι πολιτικοί –το προϊόν της κομματικής γραφειοκρατίας– πολλοί από τους οποίους δε έχουν τις απαραίτητες γνώσεις και εμπειρίες, δε δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους, έχοντας λοιπόν ελάχιστη βαθειά γνώση του τρόπου λειτουργίας της οικονομίας και της αγοράς.

Κλείνοντας θα θέλαμε να σημειώσουμε το ακόλουθο: Αν κάποια ώρα αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στη δραχμή, δε θα ευθύνεται γι’ αυτό το ευρώ και οι μηχανισμοί λειτουργίας του, αλλά η αναποτελεσματικότητα, ανικανότητα και δειλία των πολιτικών ηγετών αυτής της χώρας, όπως και το φαύλο πολιτικό σύστημα το οποίο οικοδόμησαν και που εξακολουθεί να τους τρέφει!

Μια φορά και έναν καιρό….

Η ιστορία της Ελλάδας μοιάζει με παραμύθι, αλλά πάντα καταλήγει σε τραγωδία. Έχουμε αναπτύξει κάθε είδους μέτρο, και τελικά δεν έχουμε μέτρο στις πράξεις και τις ενέργειές μας. Παρουσιαζόμαστε ως λαός του ύψους ή του βάθους και χάνουμε ή αγνοούμε εντελώς την ισορροπία του μέσου. Είμαστε υπερήφανοι, εγωιστές αλλά συνάμα επαίτες και φιλάνθρωποι. Διακρινόμαστε εκτός Ελλάδος, ενώ μέσα στην χώρα μας έχουμε ακόμη το σύνδρομο του Ραγιά και βλέπουμε το Κράτος ως κατακτητή και φοροεισπράκτορα.

Το Ελληνικό Κράτος δημιουργήθηκε αρχικά σε ορθές βάσεις, αλλά με ξενόφερτα πρότυπα. Στη συνέχεια οι εκάστοτε κυβερνώντες, προσπάθησαν να «φέρουν» το κράτος στα μέτρα τους και  δημιούργησαν τη γνωστή ιστορία της πλατείας Κλαυθμώνος. Στη νεότερη εποχή το Κράτος ακολούθησε την πελατειακή δομή της πολιτικής εξουσίας και κατέστη τελικά υποχείριό της. Κανείς από τους νεώτερους πολιτικούς δεν θέλησε να εκσυγχρονίσει το Κράτος πραγματικά, αλλά σχεδόν όλοι υπέκυπταν στις  ορέξεις της κομματικής πελατείας.

Η πολιτιστική μας κληρονομιά, η οποία τόσα προσέφερε στην ανθρωπότητα κινδυνεύει να ξεχαστεί. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα στα δημόσια σχολεία, έχουν υποδουλωθεί σε σκοπιμότητες και ιδεολογίες, οι οποίες πολλές φορές διαστρεβλώνουν και αυτή την έννοια του θρησκευόμενου Έλληνα πατριώτη. Στον Ακαδημαϊκό χώρο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, επικρατεί η έλλειψη φαντασίας και ο ακριβής συσχετισμός σπουδών και αγοράς εργασίας, με αποτέλεσμα τον υπερπληθυσμό πτυχιούχων και την αδυναμία απασχόλησής των.

Η κυβερνώσα πολιτική ελίτ διαχρονικά έχει οδηγήσει τη χώρα σε ένα πλήρες αδιέξοδο. Έχοντας κατασπαταλήσει πόρους και  το εθνικό κεφάλαιο κατάφερε να μας οδηγήσει στο χείλος της πτώχευσης. Για να διατηρηθεί στην εξουσία παρέδωσε τη χώρα στα χέρια των δανειστών φροντίζοντας μάλιστα αυτοί να είναι και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σχεδόν όλα τα Κράτη, μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και όλα αυτά γιατί της ήταν παντελώς αδύνατο και μη επιθυμητό να εναντιωθεί στην κομματική της πελατεία.

Η «πενία» του Κράτους έχει οδηγήσει στη μείωση των κοινωνικών παροχών, των εισοδημάτων στην αύξηση της φορολογίας και το κυριότερο στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Διαχωρίζεται η παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ΕΕ, με βάση τις συνθήκες με την αντίστοιχη στους πιστωτές μας. Όλοι πρέπει να κατανοήσουμε ότι τυπικά είμαστε εταίροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  διότι όλα σχεδόν τα κράτη- μέλη της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ζώνη του ευρώ)  είναι σήμερα «κυρίως» δανειστές μας.

Το παραμύθι της Ελλάδας έχει τελειώσει βεβαίως όχι με τη γνωστή φράση «και ζήσαν αυτοί καλύτερα», αλλά με μια ωμή πραγματικότητα η οποία έχει υποβαθμίσει τη ζωή όλων μας. Στις αρχαίες τραγωδίες οι πρόγονοί μας είχαν εφεύρει τον «από μηχανής θεό» για να επιλύουν τα αδιέξοδα. Εμείς οι νεότεροι  Έλληνες είναι άγνωστο ακόμη τι θα εφεύρουμε για να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της βαθιάς κρίσης. Εκτός, αν και πάλι οι πρόγονοι βοηθήσουν, γιατί το οικόπεδο το οποίο διάλεξαν ως κατοικία είναι προνομιούχο. Είδομεν!!