Η ιδανική Κυβέρνηση των Χ

Η Δευτέρα δεν προμήνυε τα γεγονότα που ακολούθησαν. Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ορκίστηκε ο Πολιτικός Χ. παλαιό μέλος του Κοινοβουλίου. Παραδόξως θεωρείτο από όλους τίμιος, ηθικός και αδέκαστος, μια ήρεμη φωνή γαλήνης και εμπιστοσύνης στη Βουλή.

Υπουργός Οικονομικών ορκίστηκε ο Οικονομολόγος Χ ο οποίος ήταν πτυχιούχος λογιστικής και οικονομικών ελληνικού πανεπιστημίου. Αυτοδημιούργητος ξεκίνησε μόνος με ένα μικρό λογιστικό γραφείο το οποίο και ανέδειξε σε επιτυχημένη επιχείρηση οικονομολογικών υπηρεσιών.

Υπουργός Υγείας ορκίστηκε ο Ιατρός Δόκτωρ Χ ο οποίος θεωρείται από τους επιτυχημένους επιστήμονες του ιατρικού χώρου. Ο ίδιος παράλληλα ασχολήθηκε με την ιατρική έρευνα και δημιούργησε επιτυχημένο εργαστήριο και κλινική με άρτια ιατρική φροντίδα.

Υπουργός Δικαιοσύνης ορκίστηκε ο Δικηγόρος Χ ένας από τους πιο επιφανής δικηγόρους της χώρας. Ξεκίνησε από μια μικρή επαρχιακή πόλη και δημιούργησε μεγάλο δικηγορικό γραφείο στην πρωτεύουσα με συνεργάτες, οι οποίοι καλύπτουν όλο το φάσμα του Δικαίου παγκοσμίως

.

Υπουργός Παιδείας ορκίστηκε ο Καθηγητής Χ ο οποίος διακρίνεται στην πανεπιστημιακή κοινότητα για το ήθος του και τις πρωτοποριακές ακαδημαϊκές απόψεις. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία και είναι παράλληλα επισκέπτης καθηγητής και ομιλητής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. 

Υπουργός Ανάπτυξης ορκίστηκε ο Επιχειρηματίας Χ ο οποίος είναι πτυχιούχος μηχανικός και έχει δημιουργήσει μόνος του με χρήση δανειακών κεφαλαίων από την ΕΕ μεγάλη επιτυχημένη μονάδα, η οποία παράγει και εξάγει πρωτοποριακά προϊόντα και υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο.

Υπουργός Τουρισμού ορκίστηκε η Ταξιδιωτική Πράκτωρ Χ ο οποίος είναι πτυχιούχος σχολής τουρισμού και ασχολήθηκε με την αντίστοιχη βιομηχανία από μικρή ηλικία. Είναι ιδιοκτήτης γνωστών γραφείων γενικού τουρισμού, ξενοδοχείων και εταιριών γρήγορης εστίασης.

Υπουργός Ναυτιλίας ορκίστηκε ο Εφοπλιστής Χ ο οποίος είναι μέτοχος σε αρκετές ναυτιλιακές εταιρίες στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Εκτός από τις ναυτιλιακές σπουδές έχει και σημαντική εμπειρία ως πρώην επιτυχημένο στέλεχος διεθνών ναυτιλιακών εταιριών.

Υπουργός Εξωτερικών ορκίστηκε ο Διπλωμάτης Χ ο οποίος έχει υπηρετήσει με επιτυχία σε πολλές διπλωματικές θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς. Θεωρείται εκ των ειδικών στις διεθνείς σχέσεις και χαίρει εκτίμησης από το ελληνικό και διεθνές διπλωματικό σώμα.

Υπουργός Άμυνας ορκίστηκε ο Απόστρατος Χ ο οποίος είναι παράλληλα και πτυχιούχος οικονομικής σχολής. Έχει υπηρετήσει στο παρελθόν σε σημαντικές επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό με σημαντική επιτυχία και σχόλια, ενώ εκτιμάτε ιδιαίτερα στο στρατιωτικό σώμα.

Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης ορίστηκε η Γεωπόνος Χ η οποία ασχολήθηκε με τις βιολογικές καλλιέργειες εργαστηριακά αλλά και επιχειρηματικά. Είναι ιδιοκτήτρια ενός από τα μεγαλύτερα εργαστήρια παραγωγής βιολογικών σπόρων και φυτών με σημαντική εξαγωγική δραστηριότητα.

Κάπως έτσι θα μπορούσα να συνεχίσω απλά αναφέροντας συνεχώς το αυτονόητο δηλαδή τον παράγοντα Χ, ο οποίος ουσιαστικά είναι η επιλογή του κατάλληλου ατόμου στην κάθε θέση κρατικής εξουσίας, ίσως όταν αυτό γίνει πραγματικότητα η χώρα μας να ξαναδεί το φως της ελπίδας.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΡΧΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

«Η ΕΛΛΑΣ Α.Ε ζητά για τις ανάγκες ανασύστασης της χώρας, νέο ή νέα (30 έως….60 ετών). Ιδιαίτερη προτίμηση θα δοθεί στους κατόχους των ακόλουθων επιστημονικών τίτλων: Αστροφυσικής, Οικονομικών και Νομικών Επιστημών, Φιλοσοφικής και Ιατρικής.

Εξαιρούνται του δικαιώματος συμμετοχής στη συγκεκριμένη πρόσκληση ενδιαφέροντος, οι:

• Γόνοι πολιτικών τζακιών που ποντάρουν στην καταστροφή της χώρας προκειμένου να αναδειχτούν.
• Καθηγητές  Πανεπιστημίου, πρώην ή νυν εκπρόσωποι του λαού στη Βουλή ή εγκάθετοι των πολιτικών γραφείων των βαρόνων της πολιτικής, ως εκπρόσωποι του κατεστημένου.
• Μεγαλοεπιχειρηματίες, κατά συνήθεια φοροφυγάδες, ως εκπρόσωποι της διεφθαρμένης τάξης του χρήματος.
• Αρχισυνδικαλιστές, χωρίς δεξιότητες –αφού έχουν ξεχάσει τι σημαίνει δουλειά– ως αναπόσπαστο μέρος του σαθρού πολιτικού συστήματος που βιώνουμε.

Ως ιδιαιτέρων προσόντων θα αντιμετωπιστούν οι έχοντες κάτι από:

• Tην εμφάνιση δυναμικού δανδή του νυν πρωθυπουργού, Α. Σαμαρά, αφαιρουμένου οποιουδήποτε ίχνους θεατρικής υπερβολής.
• Την ευφράδεια του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, Ε. Βενιζέλου, αφαιρουμένου οποιουδήποτε ίχνους ζοφώδους εγωπάθειας.
• Τη μειλίχια σοβαρότητα του αρχηγού της ΔΗΜΑΡ, Φ. Κουβέλη, αφαιρουμένου οποιουδήποτε ίχνους φοβικού συνδρόμου.
• Τη νιότη και ορμή του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, Α. Τσίπρα, αφαιρουμένου του τίτλου του βαρύγδουπου στελέχους, που ξεπήδησε από τον κομματικό σωλήνα.
• Η σοβαρότητα της κας Παπαρήγα, αφαιρουμένου του συνδρόμου των ουτοπικών θέσεων που τη διαπερνούν.
• Tη βαρβατίλα του βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Η. Κασσιδιάρη, αφαιρουμένου οποιουδήποτε ίχνους τραμπουκισμού και βαρβαρότητας.

Απαράβατοι όροι συμμετοχής: Μην είναι ανεπάγγελτοι, αποδέκτες χρηματικών δωρεών από πεθερούς, πεθερές, στενούς φίλους και μην έχουν ροπή προς τη διαφθορά.  Ημερομηνία λήξης της πρόσκλησης ενδιαφέροντος ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠ’ ΑΟΡΙΣΤΟΝ».

Μπορεί να γελά ή να εκνευρίζεται ο οποιοσδήποτε με την παραπάνω «αγγελία» εύρεσης ενός ηγέτη, ικανού να αναλάβει τα ηνία μιας νέας ελληνικής πολιτισμικής, κοινωνικής και οικονομικής επανάστασης.

Ωστόσο, η εδώ και τρία χρόνια εικόνα αντίστασης απέναντι στο φαύλο παρελθόν και στο αρρωστημένο παρόν μας, δείχνει απλά ότι: H μαρτυρική προσμονή για τον ηγέτη, ο οποίος θα καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία για εμάς –ακόμη και χωρίς εμάς–, συντελεί στην μακροημέρευση της υπάρχουσας πολιτικής κουλτούρας.

Αντί  λοιπόν να περιμένουμε, όπως οι φίλοι μας οι Εβραίοι το Μεσσία –μιας που ο Χρηστός δεν κάλυπτε τις σχετικές προδιαγραφές του μεσσία-ηγέτη–, καλό θα ήταν να μπούμε στην διαδικασία της ρήξης με ό,τι σάπιο γύρω μας και ο ηγέτης αυθόρμητα θα αναδειχθεί.

Αρκεί εμείς να έχουμε πάρει τα μαθήματα από την ιστορική μας εμμονή να εξοστρακίζουμε εκείνους τους ηγέτες που φαίνεται ότι δε μας ταίριαζαν, βλ. Κολοκοτρώνη, Καποδίστρια κ.α. και να αναδεικνύουμε αυτούς που οδηγούν τη χώρα στα τάρταρα.

Διαφορετικά, για πολλά χρόνια ακόμη θα παίζουμε το «πουν’ το, πουν’ το, το δαχτυλίδι» με την λίστα Langarde ή της Siemens, αναδεικνύοντας πολιτικούς, που σε άλλες εποχές θα αντιμετώπιζαν τη γκιλοτίνα ή το Γουδή.   

ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΤΗΝΟΒΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, 

ΝΟΜΙΚΟΥ  ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ,

τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

             Οι   εκπλήξεις  από  την χώρα του ΧΙΤΛΕΡ συνεχίζονται χωρίς έλεος , χωρίς μέτρο, με εκπλήξεις και παραλογισμούς.

             Σχεδιάζεται  η ψήφιση νόμου που θα απαγορεύει την συνεύρεση

ανθρώπων με ζώα.

              Ένας νόμος που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων ‘ζωώφιλων’ που ικανοποιούσαν τις σεξουαλικές τους ορέξεις , επιδιδόμενοι σε τρυφερές περιπτύξεις με αρνάκια, σκυλάκια, κοτούλες, κατσικάκια και πιθανόν και με άλλα πιο μεγαλόσωμα ζώα.

               Φαίνεται ότι  η αντίληψη περί σχέσεων στην χώρα των κατακτητών και των  υπέρτερων  εμπεριέχει  και το άγριο και αχαλίνωτο σεξ , είτε αφορά  σε ανθρώπους είτε σε ζώα.

               Εκατό τουλάχιστον χιλιάδες Γερμανοί διατηρούν μόνιμες σεξουαλικές σχέσεις με τρυφερά pets , σχέσεις που τιμωρούνται μόνο σε περιπτώσεις τραυματισμού τους.

                Η επικράτηση της Άρειας φυλής επιβεβαιώνεται  με την  σεξουαλική επιβολή σε ανήλικους στις χώρες της Άπω Ανατολής , με  ανερμάτιστες δηλώσεις των κυβερνώντων για τους Έλληνες εταίρους,με άνομες συνευρέσεις με ανυπεράσπιστα ζώα.

                Ο πολιτισμός των Γερμανών, ο πολυδιαφημιζόμενος και θρυλούμενος, η υποδειγματική πειθαρχία –μέσο επιβολής και όχι έμφυτη αρετή- είναι αρκετοί για να τους κατατάσσουν πρώτους σε αντιπάθεια  και φθόνο παγκοσμίως.

                Η εκμετάλλευση των λαών από τους Γερμανούς, τα τεράστια κέρδη που αποκομίζουν, η άρνηση πληρωμών επανορθώσεων στην Ελλάδα –πάντοτε με την συμβολή των Ελληνικών Κυβερνήσεων-, η στυγερή υπεροψία που τους διακρίνει , καθιστούν αναπόφευκτο τον αποκλεισμό των προιόντων τους, τουλάχιστον από όλους τους Έλληνες.

                  Τέλος ο χαρακτηρισμός P.I.G.S, που το ένα τέταρτο του οποίου μας αφορά, με περίσσια ζωώδη ηδονή τους τον επιστρέφουμε σε ολόκληρο.-

Η εκμετάλλευση της φιλανθρωπίας

Η Φιλανθρωπία χαρακτηρίζεται ως μία πράξη δωρεάς  προς τους συνανθρώπους μας την οποία έχουν ανάγκη. Αποτελεί  την απόδειξη ότι η φυσική κατάσταση της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων έχει διαταραχθεί. Ουσιαστικά έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι  άνθρωποι είναι κατώτεροι από εμάς και έχουν χάσει αξίες ή δικαιώματα τα οποία για τους περισσότερους από μας είναι αυτονόητα και φυσικά.

Τα παραδείγματα είναι πολλά και διάφορα στο σημερινό παγκόσμιο περιβάλλον, όπως η απώλεια της ελευθερίας, της πατρίδας, της θρησκείας, της κατοικίας, ενός αξιοπρεπούς εισοδήματος, της εργασίας και πολλών άλλων. Ουσιαστικά έχουμε αποδεχθεί την κατάσταση της ανθρώπινης ανισότητας και πολλάκις έχουμε συμβάλλει σε αυτήν, με τη σιωπή μας, την ανοχή μας και την απληστία μας.

Απεχθάνομαι τη φιλανθρωπία η οποία κρύβει την εκμετάλλευση των παιδιών στα «φανάρια» ή τον αδύνατο τρικλίζοντα «νεαρό», ο οποίος ζητά ένα ευρώ για να αγοράσει τυρόπιττα, ενώ είναι σίγουρο ότι συγκεντρώνει το ποσό της δόσης του. Αν και σε πολλές περιπτώσεις έχω αγοράσει ένα πακέτο χαρτομάντιλα στα φανάρια ή έχω αγοράσει και προσφέρει ψωμί σε άτομα τα οποία δηλώνουν πως πεινούν.

Οι πράξει αυτές όπως και των περισσοτέρων θρησκευόμενων πολιτών εξαγοράζουν αφενός τις τύψεις ότι «εγώ» τα καταφέρνω ακόμη σε αντίθεση με τον άλλον ή αφετέρου το γεγονός ότι ως χριστιανοί κερδίζουμε μερικούς πόντους στο δρόμο προς τον παράδεισο. Οι κοινωνιολόγοι αναφέρουν ότι αποτελούν κύρια μορφή ψυχοθεραπείας η οποία δυστυχώς δεν είναι ανιδιοτελής.

Η παγκόσμια όμως βιομηχανία της φιλανθρωπίας είναι καλά οργανωμένη ώστε να  αποκρύπτει την κρυφή απάτη. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας παρουσιάζουν τους θύτες και τα θύματα. Η συγκέντρωση φαρμάκων, τροφής ρούχων και χρημάτων είναι για όλους αυτούς τους οποίους «η αλληλεγγύη μας» τους έφερε σε αυτή τη θέση, με να τους στερεί βασικά αγαθά και υπηρεσίες.

Αλήθεια σε ποιο σημείο εξαντλήθηκε η αλληλεγγύη όλων αυτών οι οποίοι στο παρελθόν αποδέχονταν την περικοπή μισθών και συντάξεων, αλλά και προνοιακών επιδομάτων. Τι έκαναν αυτοί όταν τα ταμεία  ασφάλισης και επικούρισης καθώς και το εθνικό σύστημα υγείας καταληστευόταν και όταν η ύφεση του μνημονίου προκαλούσε εκατοντάδες λουκέτα, χιλιάδες ανέργους και στράγγιζε τη χώρα.

Δυστυχώς οι περισσότεροι φιλάνθρωποι ανήκουν σε αυτούς οι οποίοι παραμένουν αλώβητοι από το μνημόνιο και επιδιώκουν την αναδιανομή της δυστυχίας από την αντίστοιχη αναδιανομή του πλούτου τους. Είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι κατεδάφισαν το κοινωνικό κράτος και τώρα επιζητούν να το αντικαταστήσουν με ένα εθελοντικό υποκατάστατο του και με την επίδειξη των «μαραθωνίων αλληλεγγύης».

Η κοινωνία δε χρειάζεται αυτές τις επικοινωνιακές τακτικές για να αφυπνιστούν τα ανθρωπιστικά αντανακλαστικά της. Απαιτεί μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, των ανισοτήτων και της περιθωριοποίησης. Αλλά όταν οι συντάξεις και οι μισθοί είναι κάτω από το όριο της φτώχειας και η ανεργία έχει ξεπεράσει το 25% του ενεργού πληθυσμού η βιομηχανία δημιουργίας επαιτών ανθεί κυριολεκτικά.

Αλλά και η βιομηχανία της φιλανθρωπίας επιδιώκει το ίδιο να καταστήσει δηλαδή τους συνανθρώπους μας συνένοχους της φτώχεια και της δυστυχίας τους και να πεισθούν ότι είναι θύματα μιας «φυσικής ανισότητας» της εποχής μας. Έτσι πιστεύουν  ότι οδηγούν τον ευεργετηθέντα φτωχό σε απόσταση ασφαλείας, από το να απειλεί τη δική τους υπαρκτή ή φανταστική ευδαιμονία.

Η μετατροπή της φιλανθρωπίας σε μισανθρωπία είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Αν κάποιος επιθυμεί να ανατρέξει στο διαδίκτυο θα διαπιστώσει ότι οι πλουσιότεροι και οι πλέον αδίστακτοι καιροσκόποι, οι οποίοι έχουν προκαλέσει παγκόσμιες οικονομικές καταστροφές, ηγούνται στα μεγαλύτερα δίκτυα φιλανθρωπίας στον κόσμο. Το «γιατί» είναι ένα ερώτημα το οποίο επιδέχεται πληθώρα απαντήσεων.

Η ύπαρξη πολλών φιλανθρωπικών ιδρυμάτων στις μέρες μας επίσης και η λειτουργία τους με αδιαφάνεια, καταχρηστική συμπεριφορά, οικογενειοκρατία,  αναποτελεσματικότητα  και αλαζονεία επιτείνουν τη δυσπιστία ως προς τις πράξεις. Σε πολλές περιπτώσεις τα ιδρύματα αυτά λειτουργούν εντός ενός πλαισίου μυστικισμού με διορισμούς ημετέρων και υψηλές αμοιβές αλλά και έξοδα. 

Η φιλανθρωπία στη νεώτερη Ελλάδα ξεκίνησε επί τουρκοκρατίας από τους έλληνες της διασποράς. Η ευεργετική δραστηριότητα όλων αυτών συνεχίστηκε και μετά την απελευθέρωση επί της εποχής του Όθωνος αλλά και επί της βασιλείας  Γεωργίου του Α’. Την εποχή εκείνη εξ αιτίας των κληροδοτημάτων και δωρεών η χώρα αποκτά τα βασικά δημόσια κτίρια, σχολεία, θέατρα και νοσοκομεία.

Η διαφορά των ελλήνων της περιόδου εκείνης με το σήμερα είναι πασιφανής. Τότε η φιλανθρωπία οφείλονταν στον πατριωτισμό, στη αυτοθυσία για την πατρίδα και στην ευγενή υστεροφημία. Σήμερα η φιλανθρωπία αντίθετα οφείλεται σε φορολογικούς λόγους, στην αυτοπροβολή και σε άλλα μη ευγενή κίνητρα. Σαφώς διαχωρίζονται όλοι εκείνοι οι οποίοι συμβάλλουν σε αυτήν από το υστέρημά τους.  

Ο Φιλανθρωκαπιταλισμός στην Ελλάδα δεν ακολούθησε τα βήματα της παράδοσης. Η Βιομηχανία της Φιλανθρωπίας στηρίζεται στην κάλυψη τύψεων από νεόπλουτους οι οποίοι κερδοσκόπησαν ποικιλοτρόπως σε βάρος του «συνόλου». Δυστυχώς το ισοζύγιο από τις πράξεις τους αυτές είναι σημαντικά ελλειμματικό, ως προς τις αντίστοιχες φιλανθρωπίες τους, προς τους μη έχοντες.

Αλληλεγγύη πλέον και όχι φιλανθρωπία με τη γνώση ότι δεν είναι πράξη «κοινωνικής υποκρισίας», αλλά «βασικής κοινωνικής ευθύνης της πολιτείας», την οποία δε μας προσφέρει σήμερα και την υποκαθιστούμε, αλλά συγχρόνως  και τη διεκδικούμε όλοι, ως ισότιμοι  Πολίτες ενός δημοκρατικού και ευνοούμενου Κράτους.