ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ

                                     του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

           

           

            Μια όαση μέσα στον καύσωνα, ένα ενδιαφέρον σημαντικό στη καλοκαιρινή ραστώνη, μια πολυχρωμία στην ασπρόμαυρη ζωή μας είναι το εφετινό μουντιάλ σε μια χώρα που σπαράζεται από ανεργία, φτώχεια, διαφθορά, δυστυχία, μια χώρα που τα διεστραμένα μυαλά των αστέρων του κόσμου επέλεξαν για να κερδοσκοπήσουν ομού μετά των Βραζιλιάνων επιφανών της ληστείας, της κλοπής, της καταβύθισης της χώρας τους στις φαβέλες του σκότους και της καταστροφής,

            Ούτε οι δίκαιες φωνές διαμαρτυρίας των εκατομμυρίων Βραζιλιάνων, ούτε τα εκατομμύρια που δαπανήθηκαν, ούτε η αυξανόμενη πορνεία των φτωχών θυμάτων της χώρας, ούτε η πληθώρα των παιδόφιλων που συρρέουν κατά χιλιάδες στη χώρα για να ικανοποιήσουν τα κτηνώδη ένστικτά τους έναντι δύο(2) δολλάρίων Αμερικής στάθηκαν εμπόδια για την ακύρωση της ανάθεσης διεξαγωγής των αγώνων  στην Βραζιλία και την επιλογή άλλης χώρας για τη διοργάνωση του μουντιάλ, ενός θεσμού εξήντα τεσσάρων (64) χρόνων .

            Ένας θεσμός που από καθαρά ποδοσφαιρικός, ενωτικός της κουλτούρας των λαών σε όλο τον κόσμο, προιόντος του χρόνου, μεταβλήθηκε σε κερδοσκοπική λεηλασία χωρών και πολιτών, σε μια παρασκηνιακή συνωμοσία αδίστακτων εταιρειών, σε ένα ακραιφνή και αθέμιτο ανταγωνισμό 'απληστων επιχειρηματιών που στη σκηνή -το κολοσσαίο- θυσιάζουν ποδοσφαιριστές-ζώα στο βωμό του θεάματος και των κερκίδων του αλλαλάζοντος πλήθους.

            Η εποχή προσφέρεται για εκμετάλλευση, οι ασχολίες των πλούσιων Ευρωπαίων και Αμερικανών είναι περιορισμένες, οι ευκαιρίες για πάσης λογής τουρισμό φαντάζουν ιδανικές, το δέλεαρ του θριάμβου της ομάδας παρουσιάζεται μεγάλο, η συντριβή του αντιπάλου μεγαλύτερο, η ττοπική αγορά προσφέρει ευκαιρίες, τα αξιοθέατα διαφημίζονται σαν μοναδικά, η επίσκεψη της Βραζιλίας μετατρέπεται σε όνειρο ζωής.

            Οι επτακόσιοι τριάντα έξη (736) ποδοσφαιριστές των τριάντα δύο (32) χωρών, προερχόμενοι από ανταγωνιστικά και δύσκολα πρωταθλήματα, αναγκάζοντα να υφίστανται περισσή ταλαιπωρία και αγωνία, παίζοντας σε ακατάλληλες ώρες, κάτω από αφόρητο καύσωνα και υψηλή υγρασία για να ικανοποιήσουν τηλεοπτικούς ιδιοκτήτες, πάμπλουτους επιχειρηματίες, φανατικούς φιλάθλους.

            Η νίκη σημαίνει πολιτική εκμετάλλευση, δηλώσεις υπερήφανων ηγετών, καλή οργάνωση του αθλητισμού κατ΄αυτούς , γερές βάσεις που θέτουν για την νεολαία, δαπάνες για την ανάπτυξη των αθλημάτων, καλή προετοιμασία, αποθέωση των νικητών στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας, δάφνες στους αθλητές, μεγαλεία, κέρδη στους επιτήδειους, ανανέωση της θητείας των κυβερνώντων και φτώχεια, ανεργία, πείνα στους λαούς.-

Για το «καλό» μας…..

Συνεχώς ακούμε να γίνονται διάφορες ενέργειες για το καλό της «χώρας» δηλαδή των πολιτών που την απαρτίζουν. Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι των αναμνήσεων από το πρόσφατο παρελθόν για να εξετάσουμε όσα έγιναν για το «καλό» μας.

Στα μέσα του 2009 η Τράπεζα της Ελλάδος γνωστοποιεί στους πολιτικούς αρχηγούς  ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας αναμένεται να κλείσει σε επίπεδα πολύ πάνω από αυτά που καθιστούν το δημόσιο χρέος βιώσιμο, ενώ για το «καλό» μας προκηρύσσονται εκλογές με τα γνωστά εκατέρωθεν συνθήματα.

Στις 20 Οκτωβρίου του 2009 ο Υπουργός Οικονομικών ανακοινώνει στο ECOFIN για το «καλό» μας, ότι το έλλειμμα για το 2009 θα κυμανθεί, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στο 12,7% αντί του 6% που το υπολόγιζε η προηγούμενη κυβέρνηση. Αποτέλεσμα οι Αγορές αξιολογούν τον κίνδυνο και οι οίκοι αξιολόγησης μας υποβαθμίζουν.

Αρχές του 2010 η Κυβέρνηση διαπιστώνει ότι δεν δύναται  να δανειστεί με λογικά επιτόκια από τις Αγορές για τη χρηματοδότηση του τρέχοντος δημοσιονομικού ελλείμματος και την αναχρηματοδότηση του χρέους. Για το «καλό» μας μειώνει τις δαπάνες αλλά δεν επιτυγχάνει να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα των Αγορών.

Ο κίνδυνος στάσης πληρωμών του Ελληνικού Δημοσίου οδηγεί την Κυβέρνηση να προσφύγει 23 Απριλίου 2010, στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΟΝΕ- εταίροι), Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δημιουργείται για το «καλό» μας ένας μηχανισμό στήριξης η επονομαζόμενη και γνωστή σε όλους Τρόικα.

Η χρηματοδότηση έγινε με όρους ότι η Ελλάδα θα λάβει μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής και δημοσιονομικής εξυγίανσης. Με το δανεισμό αυτό αποφεύχθηκε η κατάρρευση των ευρωπαϊκών τραπεζών και για το «καλό» μας το ιδιωτικό χρέος της χώρας (ομόλογα σε τράπεζες), μετατράπηκε σε κρατικό (οφειλές σε κράτη).

Η Ελληνική Οικονομία συνέχισε όμως να βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής ανισορροπίας με αποτέλεσμα ένα χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2011, η Κυβέρνηση να καταφύγει στην ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, που περιλάμβανε για το «καλό» μας νέα μέτρα λιτότητας και επιπλέον περικοπές εισοδημάτων. 

Στις 27 Οκτωβρίου 2011 η σύνοδος κορυφής της ΕΕ αποφασίζει νέο πακέτο στήριξης με λήψη επιπρόσθετων δημοσιονομικών μέτρων και κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 50%. Οι ευρωπαϊκές και εθνικές πολιτικές εξελίξεις οδηγούν για το «καλό» μας στην Κυβέρνηση «Λ. Παπαδήμου» που ανέλαβε να νομοθετήσει τα νέα αυτά μέτρα.

 Ψηφίζονται στη Βουλή οι συμφωνίες του 2ου Μνημονίου μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, καθώς και άλλες επείγουσες διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους και για το «καλό» μας .

Στις 9 Μαρτίου 2012 ολοκληρώνεται με επιτυχία το PSI. Η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο κούρεμα του ελληνικού χρέους έφτασε το 95,7%. Για την επιτυχία της μείωσης του η  Κυβέρνηση αποφάσισε για το «καλό» μας να συμμετάσχουν (με τα ομόλογά τους) όλα τα Ασφαλιστικά Ταμεία και οι Ελληνικές Τράπεζες.

Μετά από δύο συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις τον Ιούνιο του 2012 σχηματίστηκε Κυβέρνηση συνεργασίας η οποία οδηγήθηκε από τους δανειστές στην κατάρτιση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου δημοσιονομικής Στρατηγικής (2013-16). Το πλαίσιο αυτό για το «καλό» μας προβλέπει μέτρα 18,9Β€ από τα οποία τα 9,4Β€ για το 2013.

Η Τρόικα ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν τηρεί τα συμφωνηθέντα με το χρονοδιάγραμμα. Είναι γεγονός ότι το πολιτικό κόστος φοβίζει τη λήψη των ήδη συμφωνηθέντων μέτρων και μεταρρυθμίσεων για το «καλό» μας διότι όταν ευημερούν οι αριθμοί, τότε δυστυχούν οι άνθρωποι.

Είναι γεγονός ότι ο πιστωτής δύναται να επιβάλλει τους όρους του. Η Κυβέρνηση στο τέλος θα εξαναγκαστεί να εφαρμόσει τα μέτρα τα οποία η ίδια συμφώνησε. Η εφαρμογή όλων αυτών γίνεται για το «καλό» μας, άσχετα αν το αποτέλεσμα έχει αρνητικές επιπτώσεις σε ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των πολιτών της χώρας.

Ίσως χρειάζεται για πρώτη φορά οι πολιτικοί σε αυτή τη χώρα να αποφασίσουν για το «κακό» μας, ώστε να διαπιστώσουμε άμεσα τη διαφορά από τη μέχρι σήμερα επιτυχημένη, κατ’ αυτούς βέβαια, φροντίδα τους για το «καλό» μας.

Το μονοπάτι του νέου Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Το ζητούμενο για τον διάδοχο του κου Θεοχάρη είναι η διαχειριστική κουλτούρα που οφείλει να διακρίνει τη σκέψη του. Μια διέξοδος λοιπόν στα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ο νέος Γεν. Γραμματέας, δίνεται από τη γνωστή πεπατημένη, που ενδεχομένως μπορεί να προκαλέσει κοινωνικές εκρήξεις στο άμεσο μέλλον. Μια άλλη, αναφέρεται απλά στην εφαρμογή των αυτονόητων, που έως σήμερα όμως αποφεύγονται.    

Αν θέλει ο νέος Γενικός Γραμματέας να σεβαστεί τους πολίτες αυτής της χώρας, τότε  πρέπει να ξεφύγει από τα τετριμμένα και να στραφεί σε νέες λύσεις δίνοντας ένα άλλο το στίγμα, αρκεί να ασκήσει πιέσεις στον προϊστάμενο υπουργό του για τολμηρές λύσεις. Ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά, σημειώνονται κάποιες από αυτές, εκτός της υφιστάμένης λογικής, που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν μέρος της ατζέντας του:

1-      Nα δοθεί ειδικότερα, άμεση προτεραιότητα στην πάταξη του λαθρεμπορίου-νοθείας καυσίμων, με την ταχεία εφαρμογή μέτρων που όφειλαν να υιοθετηθούν από το 2003 και εφαρμόζονται σε άλλες χώρες. Η χώρα θα εισπράττει τουλάχιστον 1-2 δις ευρώ σε φόρους κάθε έτος που τώρα χάνονται, σύμφωνα με τον Γενικό Γραμματέα Διαφάνειας. Τα μέτρα είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. (Βλ. αναλυτικότερα http://www.gsevee.gr/meletes/205-2012-10-04-10-42-22). Οι ένοχοι εξίσου γνωστοί και αριθμητικά πολύ λίγοι!

2-      Να περιοριστεί το παρεμπόριο, το οποίο αφορά, κατά την Εθνική Συνομοσπονδία του Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ), σε ένα τζίρο 20 δις περίπου ευρώ. Μόνο ο ΦΠΑ που χάνεται ανέρχεται σε περίπου 4 δις ευρώ περίπου. Και εδώ οι «παίχτες» είναι γνωστοί.

3-      Να αλλάξει ο προσανατολισμός των ελέγχων των νομικών προσώπων. Έτσι, να πάψουν να ελέγχονται από τους εφοριακούς κουλουράδες, περιπτεράδες, ψιλικατζήδες και να δοθεί προτεραιότητα σε έλεγχους των γνωστών επαγγελμάτων που φοροδιαφεύγουν. Οι εκτιμήσεις του ΚΕΠΕ του ΙΟΒΕ κ.ά για τη φοροδιαφυγή την ανεβάζουν στα 30 δις ευρώ το έτος. Και εδώ οι ένοχοι είναι γνωστοί.

4-      Να στελεχωθούν με πολυάριθμο προσωπικό οι σχετικές υπηρεσίες που ασχολούνται με τις λίστες Λαγκάρντ, των ακινήτων στο εξωτερικό κ.λπ.. Επιπλέον, να αντιγραφούν λύσεις άλλων χωρών (π.χ. Γαλλίας), που αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα και συγκέντρωσαν ταχύτατα σημαντικά χρηματικά ποσά, εισπράττοντας τους φόρους των εξαγωγέων του μαύρου χρήματος.

5-      Να εισαχθεί ένα επιλεκτικό «πόθεν έσχες» για εισοδήματα που αναφέρονται σε συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών (π.χ. ατόμων, που συμμετέχουν στις προμήθειες υγείας κ.λπ). Η οποιαδήποτε πολιτική «σκούπας», η οποία επιδιώκει να ανακαλύψει το μαύρο χρήμα σε ένα μεγάλο σύνολο ατόμων, μπορεί να οδηγήσει σε ατιμωρησία. Η επιλογή της επιλεκτικής δράσης, οδηγεί σε χειροπιαστά αποτελέσματα.

6-      Να προσδιοριστούν αδιαπραγμάτευτα πρόστιμα, που αναφέρονται σε ειδεχθή εγκλήματα (π.χ. εμπόριο ναρκωτικών, λαθρεμπόριο καυσίμων κ.ά), έτσι ώστε να περιοριστεί η συναλλαγή ανάμεσα σε ενόχους και τους φορείς που καλούνται να επιλέξουν το ύψος επιβολής ενός προστίμου. Ένας αλγόριθμός και πίνακες με καταγεγραμμένα πρόστιμα ανά περίπτωση, να αντικαταστήσει λοιπόν την διαπραγμάτευση του όποιου προστίμου, που κινείται ανάμεσα σε δυο όρια με μεγάλη απόσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας εικόνας δίνεται από την παράγραφο 1 του άρθρου 26, του Νόμου 4139/13 περί εξαρτησιογόνων ουσιών, που κάλλιστα θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο «Το πανηγύρι της διαφθοράς». Το συγκεκριμένο άρθρο εισάγει υποκειμενικά κριτήρια στην κρίση του προϊσταμένου της περιφερειακής Διεύθυνσης του ΣΔΟΕ, κατά την επιβολή ενός προστίμου σε έμπορο ναρκωτικών. Το πρόστιμο, που θα επιλέξει να επιβάλει ο εν λόγω Διευθυντής, κυμαίνεται από 100 χιλ έως 1 εκ. ευρώ!        

7-      Να ασκηθεί πίεση για άμεση εκλογίκευση του συστήματος προμηθειών της χώρας, αρχής γενομένης από τις προμήθειες υγείας. Σύμφωνα με υπολογισμούς της Ευρ. Επιτροπής, ο εκσυγχρονισμός της συστήματος θα οδηγήσει σε εξοικονόμηση πόρων που αντιστοιχούν στο 25% των προμηθειών της χώρας. Αυτό μεταφράζεται σε μείωση των δημοσίων δαπανών της τάξης των 4,5 δις ευρώ για τη χώρα μας.

Μια σειρά από πολιτικές αυτής της μορφής, με αιχμή του δόρατος τον περιορισμό της φοροδιαφυγής των μεγάλων εισοδημάτων, μπορεί να αλλάξει όλο το προφίλ των δημοσίων εσόδων, να εισάγει επιτέλους στοιχεία υπέρ ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος και να πάψει να καταδιώκει φαντάσματα, που τα ανακαλύπτει σε μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρούς επιχειρηματίες.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι ο τρόπος σκέψης, η στρατηγική και το μονοπάτι που θα αποφασίσει να χαράξει ο νέος Γενικός Γραμματέας στο θέμα της βελτίωσης των δημοσίων εσόδων, πείθοντας την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών για αλλαγή πλεύσης !

Ο «Δούρειος Ίππος» του τουρισμού

Ο τουρισμός, η ναυτιλία και οι εξαγωγές εν γένει αποτελούν τους βασικούς βραχίονες της σχεδιαζόμενης πολιτικής (σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου και τια ανακοινώσεις της Κυβέρνησης), για την επιστροφή της χώρας μας στην ανάπτυξη κατά το τρέχον έτος.

Είναι επίσης γνωστό ότι από όλες τις εργοδοτικές ενώσεις ο ΣΕΤΕ υπερθεμάτισε για τη μείωση των αποδοχών των εργαζομένων, ώστε το Ελληνικό Τουριστικό Προϊόν να γίνει ελκυστικό και ανταγωνιστικό σε σχέση και με τις γειτονικές ανταγωνίστριες χώρες.

Κατορθώσαμε σταδιακά αλλά και με τις επίμονες προσπάθειες πολλών φορέων αλλά και πρωτοπόρων ιδιωτών να επαναφέρουμε τη χώρα ως παγκόσμιο τουριστικό προορισμό. Αυτό αποδεικνύεται από τον υψηλό ρυθμό αφίξεων φέτος των ξένων τουριστών.

Κάποιοι όμως από ξενοδοχειακό κλάδο παραμένουν αδιόρθωτοι και με κερδοσκοπικές πρακτικές δυσφημούν την Ελλάδα και υπονομεύουν έτσι όχι μόνο το τουριστικό προϊόν, αλλά και τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

 Οι εφαρμοζόμενες κερδοσκοπικές πρακτικές τους είναι πολλές επισημαίνουμε όμως δύο την πρόσληψη αλλοδαπών και την αύξηση των τιμών. Προφανώς πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο θα αντισταθμίσουν τις ζημίες ή τα μειωμένα κέρδη των προηγουμένων ετών.

Ο τουρισμός αποτελεί σοβαρό πυλώνα της Ελληνικής Οικονομίας. Όλοι οι αρμόδιοι φορείς (ιδιωτικοί και κρατικοί), οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και  να μην επιτρέψουν καμιά ενέργεια η  οποία τελικά θα ζημιώσει τη χώρα στο σύνολό της.

Η φιλοσοφία της «αρπαχτής», η οποία έβλαψε την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό τα προηγούμενα χρόνια, δυστυχώς επανεμφανίστηκε. Δυστυχώς ότι με κόπο και θυσίες χτίστηκε τα τελευταία χρόνια κινδυνεύει να χαθεί από την τυφλή κερδοσκοπία λίγων.

Βεβαίως όλοι οι φορείς εμφανίζονται να αγνοούν και τον Έλληνα τουρίστα. Είναι γεγονός ότι ο αριθμός των Ελλήνων που μπορούν να κάνουν διακοπές έχει μειωθεί αισθητά αλλά αυτό δεν επιτρέπει στους ξενοδόχους να χρεώνουν σε υψηλότερες τιμές.

Ελάχιστοι ελληνικοί τουριστικοί προορισμοί προσφέρουν «πακέτα διακοπών» για τους Έλληνες της κρίσης και αυτά εκτός της υψηλής τουριστικής περιόδου, τους Έλληνες, οι οποίοι παλαιότερα θεωρούνταν ως οι καλύτεροι πελάτες τους.

Ο τουρισμός αποτελεί παγκοσμίως μία από τις σημαντικότερες «βιομηχανίες» η οποία μπορεί να αυξήσει σημαντικά το ΑΕΠ μιας χώρας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται και από τις πολλές προσπάθειες που γίνονται διεθνώς για την προσέλκυση τουριστών.

Στην Ελλάδα της κρίσης δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να επιτρέψουμε σε μερικούς ευκαιριακούς ξενοδόχους, να αμαυρώσουν την τουριστική εικόνα  της χώρας μας και να αποτελέσουν το «Δούρειο ίππο» για βασική πηγή εσόδων της οικονομίας της. 

Βόρειος

Είμαστε όλοι Πεμπτοφαλαγγίτες!

Δημήτρης Μάρδας

Καθηγητής Τμήματος Οικονομιών Επιστημών του ΑΠΘ

Όλοι, όσοι καταγγέλλουμε τη φαυλότητα, την υποκρισία, την αναποτελεσματικότητα, και οτιδήποτε σχετικό έχει αποδέκτη τις κακοτεχνίες της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, είμαστε ΠΕΜΠΤΟΦΑΛΑΓΓΙΤΕΣ, κατά τον κο Βενιζέλο, αφού με τη κριτική μας  υπονομεύουμε το έργο του αρχηγού του κόμματος(!!!).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξάρσεις της γλωσσολαγνίας του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος με ένα σύνολο πρωτότυπων όρων, επιδιώκει να μετριάσει το μέγεθος της δικής του ευθύνης για την κατάρρευση του κόμματος.

Λίγο παλαιότερα, στρεφόμενος κατά του ΣΥΡΙΖΑ και χρησιμοποιώντας έναν νεοελληνισμό, αναφέρθηκε στον «εκτσογλανισμό» στον οποίο οδηγεί την κοινωνία η πολιτική της αξιωματικής αντιπολίτευσης, υπονοώντας μάλλον ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ χαράσσει τον δρόμο τη αρετής!.

Τώρα, μετά τα φτωχά αποτελέσματα που εισέπραξε το ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές, θυμήθηκε ότι κάποιοι άλλοι ευθύνονται γι’ αυτό, αφού υπονομεύουν το έργο του.

Ο ηγέτης του κόμματος κατά τα λεγόμενά του, είναι μάλλον άμοιρος ευθυνών –αν και ουδέποτε ακούσαμε κάποια άξια λόγου αυτοκριτική– καθώς οι πάντες ευθύνονται για την κατάντια του ΠΑΣΟΚ, αφού υπάρχει, κατά τον κο Βενιζέλο, συλλογική ευθύνη ως προς τις επιλογές της ηγεσίας(!!!)

Έτσι λοιπόν, ένας άνθρωπος που κατά δήλωσή του, διαθέτει «ανεξάντλητές ψυχικές δυνάμεις», ευθυνόμενος κατά ένα μεγάλο μέρος για το υφιστάμενο σύστημα διαπλοκής ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο και την οικονομική ελίτ της χώρας και αφήνοντας από την άλλη πολλά ερωτηματικά για τον τρόπο χειρισμού της λίστας Λαγκάρντ, ανακαλύπτει πεμπτοφαλαγγίτες μέσα στο ΠΑΣΟΚ!

Δεν νομίζουμε ότι αυτοί οι πεμπτοφαλαγγίτες ευθύνονται για το πελατειακό κράτος, για το ανέγγιχτο λαθρεμπόριο καυσίμων, για το παραεμπόριο, τη φοροδιαφυγή, για το σαθρό σύστημα των προμηθειών υγείας, όπως επίσης και για το τον «Νόμο περί ευθύνης των υπουργών», που οδηγεί με τη σειρά του σε εκτροπές το πολιτικό μας σύστημα.

Επίσης δεν ευθύνονται οι πεμπτοφαλαγγίτες του ΠΑΣΟΚ για τις ΔΕΚΟ που απαξιώνονται με αποτέλεσμα να πωλούνται κοψοχρονιάς, μιας που οι κομματικές διοικήσεις τους ή των πολιτικών γραφείων των βαρόνων του κόμματος –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – με μαθηματική ακρίβεια, τις οδηγούν σε αυτό το σημείο.

Αυτή η εξέλιξη δεν φαίνεται να είναι τυχαία βέβαια. Κατά τον νομπελίστα οικονομολόγο Ζ. Στίγκλιτζ οδηγεί σε μίζες, υπέρ αυτών των πολιτικών, που απλά και μόνο οδηγούν σε απαξίωση τις προς πώληση δημόσιες επιχειρήσεις (Βλ. αναλυτικότερα,http://www.gregpalast.com/the-globalizer-who-came-in-from-the-cold/).  

Δε θυμάμαι πότε ο νυν αρχηγός του ΠΑΣΟΚ κτύπησε το χέρι του με αγανάκτηση στο έδρανα της Βουλής ως αρχηγός κόμματος ή αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ζητώντας να διορθωθούν όλα τα προαναφερθέντα.

Δε θυμάμαι επίσης, πότε επέμενε για αξιοκρατία στις Διοικήσεις των ΔΕΚΟ ή των μεγάλων λιμανιών της χώρας (ΟΛΠ προβλήτας 1 και ΟΛΘ), που καταρρέουν εμπρός στη δυναμική της COSCO!.

Δε θυμάμαι τέλος, πότε ζήτησε επίμονα διαφάνεια στα κονδύλια των «Ειδικών Λογαριασμών» των Υπουργείων (π.χ. Πολιτισμού , Ανάπτυξης κ.ά), που η τρόικα ορθά κατάργησε, αφού αποτελούσαν μια γνήσια έκφραση σπατάλης και διαπλοκής. Παρεμπιπτόντως, αξίζει τον κόπο κάποια εποχή να γίνει μια πανεπιστημιακή έρευνα με θέμα τον προορισμό –καθόλα σύννομων φυσικά– αυτών των ανέλεγκτων από τη Βουλή χρηματικών ποσών. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η σχέση που ενδεχομένως υπήρχε, ανάμεσα στη νεκρανάσταση επιχειρηματιών φιλικά προσκειμένων σε υπουργούς χειριστές των εν λόγω κονδυλίων και τις εκταμιεύσεις μεγάλων ποσών προερχομένων από τους συγκεκριμένους Λογαριασμούς, υπέρ κάποιων τρίτων φορέων.

Η κριτική όμως για όλα αυτά και τόσα άλλα, που θίγει τα κακώς κείμενα υπονομεύοντας αρχηγούς κόμματος αποτελεί μέρος της πέμπτης φάλαγγας, κατά τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, καθώς σείουν την εξουσία!

Και αν τέλος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναφέρεται σε κάποιους παλαιοκομματικούς, φραξιονιστές κ.ά,  που απλά  πριονίζουν την πολυθρόνα της αρχηγίας του, το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι το εξής: Ποιος τους έδωσε το πριόνι;  

Φοβάμαι τέλος ότι όταν καταρρεύσει το σύστημα συγκάλυψης του «πόθεν έσχες» των βουλευτών και όταν ανοίξουν τα διάφορα ντοσιέ πολλών υπουργών, αρχηγών κ.ά, ο φάκελος Άκη θα ωχριά. Τότε, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ίσως χαρακτηρίσει όλους τους δικαστικούς και όσους άλλους αποκαλύψουν την αλήθεια ως προδότες ή ως… εκτοφαλαγγίτες, μιας και θα οδηγήσουν τη χώρα σε πολιτική κρίση με τις έρευνές τους, ενώ πολλούς πεφωτισμένους πολιτικούς στη φυλακή.

Υπουργείο Παιδείας: Το μεγαλείο της αυθαιρεσίας και του... αγγλοσαξονικού χιούμορ!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Σε όλα τα παν/μια της χώρας υλοποιούνται προγράμματα πρακτικής άσκησης, με αντικείμενο την ολιγόμηνη απασχόληση φοιτητών και φοιτητριών σε διάφορες επιχειρήσεις, Επιμελητήρια κ.λπ.

Πλην της πρακτικής άσκησης των φοιτητών(τριών), το πρόγραμμα επιτρέπει και ένα άλλο σύνολο δράσεων που το εμπλουτίζουν. Έτσι, προβλέπει, εκτός των άλλων, δράσεις εξωστρέφειας, όπως λόγου χάρη τη συμμετοχή των διδασκόντων που ασχολούνται με την άσκηση σε διεθνή συνέδρια.

Το πρόγραμμα του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ πρόβλεπε στην αρχική του πρόταση, τη συμμετοχή διδασκόντων σε τρία διεθνή συνέδρια. Το Υπουργείο Παιδείας αποδέχθηκε το 2009 όλη την πρόταση με τον προϋπολογισμό της (μαζί και αυτόν των συνεδρίων) με σχεδόν καμία περικοπή, κάτι που σπανίζει!.

Πριν λίγο καιρό, ένα κλιμάκιο εποπτών από το Υπουργείο Παιδείας επισκέφθηκε το ΑΠΘ για να ελέγξει τη νομιμότητα και τη σκοπιμότητα των δαπανών του προγράμματος για όλα τα Τμήματά του, όπως συνηθίζεται.

Χωρίς να δοθεί μια λογική εξήγηση και κάποια επαρκής ερμηνεία –πλην μιας μόνο περίπτωσης και αυτή υπό προϋποθέσεις– οι επόπτες απέρριψαν όλες τις  δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν για όλα τα ανωτέρω διεθνή συνέδρια, αν και αυτές, όπως προαναφέρθηκε, είχαν εγκριθεί δυο χρονιές πριν από τους συναδέλφους τους στο Υπουργείο, κατά την αποδοχή όλου του προγράμματος.

Σημειώνεται ότι δεν υπήρχε η παραμικρή υπέρβαση στις προϋπολογισθείσες δαπάνες και οι παρουσιάσεις στα συνέδρια επικέντρωναν την προσοχή τους μόνο στις δράσεις και τα αποτελέσματα του προγράμματος. Παρά τις ενστάσεις εκ μέρους του επιστημονικά υπευθύνου, οι ελεγκτές επέμεναν στις θέσεις τους.

Το ΑΠΘ αποφάσισε, κακώς βέβαια, να επιστρέψει τα χρήματα που αφορούσαν στις δαπάνες για τα εν λόγω συνέδρια, αφήνοντας λοιπόν την αυθαίρετη κρίση των εποπτών να μεγαλουργεί. Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι το εν λόγω ποσό των χρημάτων ήταν πολύ μικρό (3,0 χιλ ευρώ) αν όχι ασήμαντο στο σύνολο του προγράμματος (4,5 εκ. ευρώ). Σημασία έχει το γεγονός ότι αποδεχθήκαμε την αυθαίρετη κρίση κάποιων γραφειοκρατών.

Από τη στιγμή που εγκρίθηκαν οι συγκεκριμένες δράσεις και οι δαπάνες τους ως είχαν, από τις σχετικές επιτροπές αξιολόγησης του προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας και από τη στιγμή που δεν υπήρχε η παραμικρή υπέρβαση δαπανών, οι εν λόγω δράσεις μπορούσαν να πραγματοποιηθούν. Κατ’ άλλους, υποχρεωτικά έπρεπε να λάβουν χώρα, καθώς οι συγκεκριμένες δράσεις εξωστρέφειας, ήταν μέρος της βαθμολογίας του προγράμματος κατά την έγκρισή του. Μη υλοποίηση των δράσεων αυτών, ενείχε άλλους κινδύνους αναφορικά με την αθέτηση δεσμεύσεων που πήγαζαν από το πρόγραμμα.

Όταν μια δράση πληροί τα όσα ρητά προβλέπονται και γίνονται αποδεκτά εξαρχής, ουδείς επόπτης έχει το δικαίωμα να ανατρέπει εγκριθείσες δαπάνες προϋπολογισμών καθ’ όλα νόμιμες και σκόπιμες.

Όταν ποτέ βρεθεί ένας Υπουργός Παιδείας, ο οποίος θα οργανώσει τις υπηρεσίες του Υπουργείου του κατά τα προβλεπόμενα διεθνώς, τότε θα έχουμε και μια άλλη οργάνωση στην παιδεία! Όλα τα ανωτέρω βέβαια –αν και είναι σταγόνα στο ωκεανό– αντανακλούν τις αρχές και αξίες που οφείλουν να διακρίνουν τους πολιτικά ιστάμενους σε κάθε Υπουργείο.

Οι τελευταίες όμως δείχνουν συχνά, το κατά πόσο η τέχνη της διοίκησης είναι απόκτημα του όποιου Υπουργού. 

 Από την άλλη, αστεία παραδείγματα δείχνουν ίσως και κάποιες άγνωστες αλλά ευτράπελες πτυχές του εν λόγω Υπουργείου. Πρόσφατα σε σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για τα ζώντα ζώα και ειδικότερα για τις ζωοτροφές και την υγεία και προστασία των ζώων, ενσωματώθηκαν κάποιες ρυθμίσεις για τους Πανεπιστημιακούς!.

Συχνά το χιούμορ του Υπουργού Παιδείας βρετανικής ίσως προελεύσεως, δεν γίνεται αντιληπτό, αλλά κάθε λογικός συνειρμός που πηγάζει από την συνύπαρξη δυο ετερογενών υποκειμένων (ζώων και πανεπιστημιακών) σε ένα Νόμο, εύλογα προκαλεί τουλάχιστον μειδιάματα!.

ΠΟΣΟ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙΣ ΤΕΛΕΒΙΖΙΟΝ

            Άρθρο  του Ευάγγελου    Ραφτόπουλου

                                                            

            Στη σύγχρονη μικρή οθόνη, το μοναδικό  για πολλούς μέσο διασκέδασης, άτομα  με ιδιαιτερότητες  παρελαύνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ σε όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια, με μόνο προσόν αυτή την ιδιαιτερότητά τους, ζευγάρια αναλαμβάνουν να μας ψυχαγωγήσουν, εκπομπές παρουσιάζουν την ανωμαλία σαν φυσιολογική και το ομαλό σαν ανώμαλο.

            Και οι πολιτικές αναλύσεις δίνουν και παίρνουν.

            Άτομα ανίδεα, οσφυοκάμπτες της κακιάς ώρας, δημοσιογράφοι υποταγμένοι στα αφεντικά τους, ρεπόρτερ αγράμματοι μας κρατούν συντροφιά, μας ανεβάζουν την πίεση, σκέφτονται και αποφασίζουν πριν από μας για μας, απαλλάσσοντάς μας από την χρονοβόρα και μαρτυρική σκέψη και απόφαση.

            Πολιτικοί διαγκωνίζονται για την μεγαλύτερη καναλιακή προβολή, πετάγονται σαν πουλιά από το ένα κανάλι στο άλλο, συγκεντρώνουν ψήφους, καλύπτουν το κενό τους, θαυμάζουν τη ξύλινη γλώσσα τους και τις ασυνάρτητες και βλακώδεις απαντήσεις τους.

            Προγράμματα εκπαιδευτικά, έξυπνα παιχνίδια, εξαιρετικές συζητήσεις έχουν υποκατασταθεί από τον Γιώργο, τη Φέη, τον Πέτρο και την Τζένη, τον Φώτη και την Μαρία σε μια ανούσια αερολογία, σε ένα ρεσιτάλ αστρολογίας, μαγειρικής, ονυχοπλαστικής και περιττολογίας.

            Ηθοποιοί, γνωστοί από ανόητα σίριαλ γίνονται βουλευτές και υφυπουργοί, μεταγραφές γνωστών και προβεβλημένων τηλεοπτικών αστέρων αδειάζουν τα ταμεία των ιδιοκτητών τους, μη διστάζοντας όμως να ανησυχούν για τον πόνο και την ένδεια των ανέργων και των απολυμένων.

            Και συνεχίζουμε να διασκεδάζουμε με μαγνητοσκοπημένα γλέντια, πάλι μέσω τρίτων που χαίρονται ανθ΄ ημών, μεθ΄ ημών, θεωρούμε τον λόγο και τη τηλεοπτική πληροφορία θέσφατα, την εμφάνιση στη τηλεόραση -έστω και τυχαία- ευλογία, τους παρουσιαστές τους εκλαμβάνουμε σαν υπερμεγέθεις γίγαντες, πανηδονιστές, αδώνιδες και αφροδίτες, ίσους με τον Αινστάιν σε ευφυία.

            Στη κακή μας ζωή  η τηλεόραση παίζει ένα ακόμη κάκιστο ρόλο, μας τρομοκρατεί καθημερινά με ένα πλήθος πολέμων, αυτοκτονιών, δολοφονιών, απολύσεων, φόρων, ελέγχων, αποφεύγει συστηματικά ευχάριστες ειδήσεις, αυξάνει τη θλίψη μας και προετοιμάζει -αν δεν συντελεί- τη κατάθλιψή μας.

            Όλοι μας λαχταρούμε να περάσουν γρήγορα τα χρόνια, να γίνουμε συνταξιούχοι, να γεράσουμε, ελπίζοντας σε καλλίτερα χρόνια που γνωρίζουμε ότι δεν θα έρθουν ποτέ.

            Αλλά είμαστε ελεύθεροι να λέμε ό,τι σκεφτόμαστε.

            Μήπως όμως δεν είμαστε ελεύθεροι να σκεφτόμαστε;

Ευρωεκλογές: Τα σύστημα έδειξε τα δόντια του, γεμάτα τερηδόνα!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Οι ευρωεκλογές τέλειωσαν και όλοι δείχνουν ευχαριστημένοι, αφού βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο παρά μισοάδειο, όπως πράγματι είναι.

Ο κυβερνητικός σχηματισμός σώθηκε, χάρη στην ηθική συμπαράσταση των πιστωτών, που σιώπησαν παραμονές εκλογών, μην ενοχλώντας την κυβέρνηση με την επιβολή δυσάρεστων μέτρων οικονομικής υφής. Από την άλλη, οι εκβιασμοί του αντιπροέδρου της κυβέρνησης του κου Βενιζέλου, ίσως έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο σωτήριο ποσοστό της ΕΛΙΑΣ. Έτσι η ΝΔ με την ΕΛΙΑ μαζί συγκεντρώνουν ένα ποσοστό γύρω στο 30% των ψήφων, που θεωρείται γι’ αυτούς ικανοποιητικό!

Αν λάβουμε υπόψη ότι η εκτίμηση του ποσοστού της ΕΛΙΑΣ προ των εκλογών ανερχόταν στο 4-6%, με το 8% ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μάλλον άνοιξε σαμπάνια! Το  ποσοστό βέβαια του 12% του ΠΑΣΟΚ των προηγουμένων εθνικών εκλογών θάφτηκε φυσικά στη μνήμη των ηγετών, και όχι μόνο, της ΕΛΙΑΣ!

Οι εταίροι της συγκυβέρνησης φαίνεται ότι επιβιώνουν λοιπόν. Αν δεν αποφασίσουν όμως να κάνουν τα αυτονόητα, ο χρόνος διάρκειας της ζωής τους μοιάζει να είναι πια ιδιαίτερα βραχύς. Αυτό απαιτεί φυσικά σύγκρουση με το κατεστημένο της χώρας, ή διαφορετικά με την οικονομική ελίτ, που θεωρεί ως αιτία των κακών του τόπου  ο Γερμανός υπουργός ο κος Σόιμπλε.

Έως ότου όμως η κυβέρνηση αποφασίζει να αγγίξει το λαθρεμπόριο καυσίμων, τις προμήθειες υγείας, το παρεμπόριο, να πάψει να χαρίζει πρόστιμα 800 εκ. ευρώ σε κυρίαρχους παίχτες του κυκλώματος των καυσίμων και γενικά έως ότου εκλογικεύσει τη συμπεριφορά της, η αίσθηση  ύπαρξης διαφόρων μορφών διαπλοκής ανάμεσα στον πολιτικό και οικονομικό κόσμο θα αιωρείται στον αέρα.

Κυβερνητικοί κύκλοι, υποστηρίζουν ότι «έλαβαν το μήνυμα από τις ευρωεκλογές και ότι πρέπει να επιταχύνουν το βηματισμό τους!!!» Πόσες φορές έχουμε ξανακούσει την ίδια ακριβώς φράση; Και γιατί τελικά αυτό το μήνυμα διαγράφεται ταχύτατα από τα μυαλά των κυβερνώντων αμέσως μετά τις εκάστοτε εκλογές ή κάποια κοινωνική έκρηξη;

Μήπως είναι αθεράπευτα πια φαύλο το πολιτικό μας σύστημα και δεν μπορεί να απαλλαγεί από τον κακό του εαυτό; Μήπως οι ανεκδιήγητες παλινωδίες της λίστας Λαγκάρντ φωτογραφίζουν αυτό το προφίλ της φθοράς του, που συχνά γαρνίρεται από στοιχεία διαφθοράς;  

          Ως προς το ΣΥΡΙΖΑ, το 27% οτιδήποτε άλλο παρά ικανοποιητικό είναι, σύμφωνα με πολλούς, που δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση εθνικών εκλογών, το 23% της ΝΔ, καθώς θα έδινε το προβάδισμα των εδρών στη Βουλή στο ΣΥΡΙΖΑ, δικαιολογεί τον ενθουσιασμό κάποιων άλλων, όπως και την προσφυγή στις κάλπες. Οι πιο συγκρατημένοι θεωρούν το 27% ως ένα καλό σημείο εκκίνησης.

Ο λόγος της μη ανόδου της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πια ευρύτατα γνωστός: Ο δυϊσμός που προβάλλει προβληματίζει σοβαρά τους ψηφοφόρους. Δεν είναι δυνατόν λόγου χάρη, η οικονομική πολιτική του κόμματος να κινείται ανάμεσα στα δυο άκρα που ορίζουν από τη μια πλευρά η επιστροφή της χώρας στη δραχμή και από την άλλη, η παραμονή της στο ευρώ. Και έπονται άλλα τόσα, που οδηγούν στη μείωση της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων.

Η Χρυσή Αυγή πανηγυρίζει, γιατί άγγιξε το 10%(!!!). Γιατί όμως θεωρείται νίκη το συγκεκριμένο ποσοστό, όταν οι ινστρούχτορες του κόμματος  στόχευαν στο16-18%; Από την άλλη βλέποντας τα ποσοστά των αδελφών κομμάτων της Γαλλίας. Φιλανδίας κ.ά, η ΧΑ φαίνεται να παίζει μάλλον το ρόλο του φτωχού συγγενή. Παρόλα αυτά θεωρεί νίκη τη στασιμότητά της!.

          Οι ΑΝΕΛ, όπως και η ΔΗΜΑΡ κατέρρευσαν, εξέλιξη που δείχνει ότι οι πολιτικές τους θέσεις υπερκαλύπτονται από άλλους χώρους.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ άγγιξε το ποσοστό του 6%. Αν παρουσίαζε μια ισορροπία ανάμεσα στην ομάδα των καλλιτεχνών, ζωγράφων, σκιτσογράφων, συγγραφέων κ.λπ και σε μια άλλη, όπου θα κυριαρχούσαν άνθρωποι με επισταμένη γνώση των πεζών θεμάτων της οικονομίας, της ανεργίας και της αγοράς, τότε θα μπορούσε να «κτυπήσει» υψηλότερα ποσοστά.

Η κυβέρνηση επιβίωσε, παρά τη δειλία που δείχνει σε πολλά θέματα και  την ατολμία της να ξεφύγει από τη γάγγραινα ενός πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, που με τη σειρά του δεν επιτρέπει την άνθιση ενός κράτους Δικαίου, ελάχιστα διεφθαρμένου και το οποίο ζέχνει μόλις ανοίξει το στόμα του.