Η Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ΕΝ Δ Ρ Α Σ Ε Ι

Άρθρο  του  Ευαγγέλου  Ραφτόπουλου, Νομικού-Οικονομολόγου- τ. Υποδιευθυντού  της     Τραπέζης  της  Ελλάδος

                               

                                 Κανένας δεν ισχυρίζεται ότι ο νομοθέτης  μπορεί να προβλέψει στην θέσπιση ενός νόμου διατάξεις που θα αποτρέπουν άνομες ενέργειες, παραβατικές συμπεριφορές, παράνομα οφέλη.

                                 Όμως η εξέλιξη της εγκληματικότητας και η ευρηματικότητα των δραστών δεν βρίσκουν απάντηση από τους δημόσιους λειτουργούς, δεν αντιμετωπίζονται  άμεσα, δεν κινούν  τον  μηχανισμό  ελέγχου εύκολα.

                                 Οι σπασμωδικές κινήσεις , οι περιστασιακές και τυχαίες αποκαλύψεις, η διαφθορά να μοιάζει με θανατηφόρα επιδημία, η ολιγωρία των υπεύθυνων-ανεύθυνων, συνθέτουν μία τραγική εικόνα ενός Κράτους, έρμαιου  στις διαθέσεις των κάθε λογής απατεώνων.

                                  Τυχαία η σύλληψη των πρωτεργατών της 17 Νοέμβρη, ο θάνατος του Π.Φύσσα  αφορμή για την σύλληψη βουλευτών της Χρυσής Αυγής , η  παρατηρητικότητα  εισαγγελέως απαρχή έρευνας για παράνομες υιοθεσίες και αγοραπωλησίες βρεφών.

                                  Κανένας προγραμματισμός και καμμία προνοητικότητα δεν περιλαμβάνονται στους σχεδιασμούς των κρατικών υπηρεσιών, απεναντίας η προχειρότητα και η αδιαφορία χαρακτηρίζουν τις παραλείψεις τους.

                                  Η πλειονότητα των ανά την Ελλάδα διορισμένων, παρατρεχάμενων, αυλοκολάκων, οσφυοκαμπτών, όχι μόνο δεν αποδίδουν ικανοποιητικά, όχι μόνο δεν εργάζονται ευσυνείδητα και επαγγελματικά, αλλά –δίκην χαρτονομισμάτων- απαιτούν την πληρωμή τους επί εμφανίσει και όχι επί αποδόσει.                           

                                  Οι επιτήδειοι  εκμεταλλεύονται τις τεράστιες τρύπες και τα παράθυρα των νόμων,  λεηλατούν , θησαυρίζουν, φοροδιαφεύγουν.

                                   Και με βιτρίνα την πάταξη του εγκλήματος, η Κυβέρνηση δειλά-δειλά παρουσιάζει –με την βοήθεια των τηλεοπτικών καναλιών- νέα επαχθή μέτρα , τρομοκρατεί ακόμη και τους πιο ψύχραιμους πολίτες της, ανατρέπει ακόμη και τις πιο πρωταρχικές αρχές της ύπαρξης και του σκοπού της.

                                  Οι πλούσιοι παραμένουν ανέγγιχτοι, το ίδιο και το βρώμικο χρήμα, οι παράνομοι στοχοποιούνται επιλεκτικά, η χώρα παραλύει, το ίδιο και οι Ελληνες.

                                  Και αν διανοηθεί κάποιος να κατατάξει την χώρα, να την εντάξει σε ένα σύνολο. αυταπάται.

                                  Η Ελλάδα είναι ανένταχτη, ανοχύρωτη, ανεπίδεκτη προσαρμογής και συμμόρφωσης, απείθαρχη, μοναδική.-

ΑΠΘ: Μια πρώτη (έστω μικρή) επιτυχία κατά της αυθαιρεσίας!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Το Σάββατο που πέρασε μια ομάδα αναρχοαυτόνομων ή δήθεν αναρχοαυτόνομων, αποφάσισε να οργανώσει πάρτυ στο γνωστό φουαγιέ (χώρος περίκλειστος από τζάμια) του κτηρίου της Νομικής Σχολής και της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ .

Καθώς ήρθε ο Χειμώνας όλοι αυτοί οι «ριζοσπάστες αριστεροί» εγκατέλειψαν τους υπαίθριους χώρους του πανεπιστημίου, που τους μετέτρεπαν σε απέραντα ηχορυπαντικά ουρητήρια και επέστρεψαν στους κλειστούς, που τους θεωρούν οικόπεδό τους!.

Οι νέες Κοσμητορικές αρχές και διδάσκοντες πανεπιστημιακοί των δυο ανωτέρω Σχολών αποφάσισαν να θέσουν τέλος στη συνήθεια αυτή, που εκτός των άλλων αφήνει πολλά χρήματα, αφορολόγητα, σε άγνωστους επιχειρηματίες, που πωλούν χωρίς παραστατικά κάθε μορφής αλκοολούχο ποτό.

Δυο είναι οι τρόποι κάθε αντιπαράθεσης: Η ανοιχτή σύγκρουση ή το πλευροκόπημα του εχθρού. Ακολουθήθηκε η δεύτερη καθώς η πρώτη (ως έσχατη) μπορούσε να προκαλέσει και πολλές υλικές ζημιές.

Έτσι, εφαρμόστηκε μια συνταγή όμοια εκείνης που οδήγησε τον… Αλ Καπόνε στη φυλακή: Ενεργοποιήθηκαν οι φοροδιωκτικοί μηχανισμοί της χώρας. Κλήθηκε λοιπόν το ΣΔΟΕ, για να ελέγξει όλα τα οχήματα που θα εισέρχονταν στο ΑΠΘ, μεταφέροντας χωρίς παραστατικά, ποτά και τον απαραίτητο εξοπλισμό του ήχου. Τα δεύτερα πέρασαν πολύ νωρίς μαζί με τα αναψυκτικά.

Τα υπόλοιπα όμως οινοπνευματώδη ποτά έφθασαν αργότερα. Έτσι συνελήφθηκε ημιφορτηγό γεμάτο μπύρες κ.ά, χωρίς τα προβλεπόμενα έγγραφα. Από την άλλη διακόπηκε η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στον εν λόγω χώρο. Οπότε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και ποτά το πάρτυ ήταν μάλλον δύσκολο να αρχίσει. Έτσι οι οργανωτές τα μάζεψαν και έφυγαν.

H προμηθεύτρια εταιρία των οινοπνευματωδών ποτών είναι γνωστός «θαμώνας» των πάρτυ του ΑΠΘ. Άλλοτε χωρίς και άλλοτε με παραστατικά (εικονικά ή πραγματικά ουδείς γνωρίζει) πωλεί τα προϊόντα της σε φυσικά πρόσωπα(!!!) που φέρονται ως οργανωτές τέτοιων ιδιωτικών εκδηλώσεων σε δημόσιο χώρο. Τα άτομα αυτά πώς διαθέτουν τα εν λόγω ποτά σε δημόσιο χώρο που, εκ του αποτελέσματος, τον θεωρούν τσιφλίκι τους;

Δυο απλές κινήσεις λοιπόν έδωσαν λύση σε όσα προγραμμάτιζαν οι γνωστοί επιβήτορες της νύχτας με κάποιες ομάδας νεαρών υπεραριστερών, που θα μετέτρεπαν με τη λήξη των πάρτυ τους, για ακόμη μια φορά, σε σκουπιδότοπο το φουαγιέ του συγκεκριμένου κτηρίου.

Κατ’ επανάληψη χώροι των Παν/μίων χρησιμοποιούνται για οτιδήποτε που δεν έχει σχέση με το έργο των Ανωτάτων Ιδρυμάτων. Διάφορες εξωπανεπιστημιακές ομάδες κυρίως, μικροέμποροι ναρκωτικών, άνθρωποι της νύχτας και γενικά ότι περιθωριακό υπάρχει, τους χρησιμοποιεί με το έτσι θέλω, θησαυρίζοντας από τη μια και προκαλώντας φθορές και ζημιές στις εγκαταστάσεων από την άλλη.

Η ανοχή, η αδιαφορία και ενίοτε η δειλία των Πρυτανικών αρχών των πανεπιστημίων της χώρας –εκεί όπου όλα τα ανωτέρω κυριαρχούν– αποτελούν την αέναη τροφή όλων όσων θεωρούν την αυθαιρεσία κεκτημένο δικαίωμα.

Το πανεπιστήμιο είναι ένας καθρέπτης του ξεχαρβαλώματος της κοινωνίας μας. Την ευθύνη γι’ αυτό φέρουν κυβερνήσεις, κόμματα και φοβισμένες ή υποκριτικές πανεπιστημιακές ηγεσίες όπως και εμείς οι πανεπιστημιακοί.

Ο τίτλος της πνευματικής ελίτ που φέρουν τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας δε συνάδει με την αδιαφορία και την αδράνεια, στοιχεία που οδηγούν στην άνθιση της αυθαιρεσίας και τον πλουτισμό διαφόρων «νονών» κάθε μορφής και όχι μόνο!. Κάποτε λοιπόν πρέπει να γίνει μια αρχή και μέσα από οτιδήποτε συγκρούσεις, να ξαναβρεί το πανεπιστήμιο και οι διδάσκοντες σε αυτό, τη χαμένη υπόληψή τους.

Στις δυο προαναφερθείσες Σχολές του ΑΠΘ έγινε μια καλή αρχή! Τώρα έρχεται η σειρά της Πρυτανείας, η οποία ας γίνει πια, στο συγκεκριμένο θέμα, περισσότερο αποτελεσματική.

Ε9 το πολύπαθον!

του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Από τις 28 Σεπτεμβρίου έως τις 14 Οκτωβρίου (σε 17 ημέρες!!!) πέντε εκατομμύρια περίπου πολίτες αυτής της χώρας, έπρεπε να παρέμβουν στην εφαρμογή του περιουσιολογίου (στο γνωστό έντυπο  Ε9) του Υπουργείου Οικονομικών για την καταγραφή των αγροτεμαχίων τους. Έως το βράδυ της Δευτέρας, 14/10, δε δόθηκε η παραμικρή παράταση.

Στις λίγες αυτές ημέρες, αξίζει να τονιστεί ότι το σχετικό πρόγραμμα συχνά δυσλειτουργούσε τα απογεύματα λόγω αναβαθμίσεων!. Επίσης, το πρωί της Παρασκευής 11 Οκτωβρίου «κράσαρε» για κάποιες ώρες!

            Έχοντας υπόψη ότι ο Γεν. Γραμματέας Εσόδων ο κος Χ. Θεοχάρης προέρχεται από τη Lehman Brothers, από περιέργεια θα θέλαμε να γνωρίζουμε τι θα συνέβαινε και ποιος θα έχανε το κεφάλι του, αν τα προαναφερθέντα γίνονταν σε ώρα εργασιακής αιχμής στην εν λόγω εταιρία, αδρανοποιώντας έτσι τα εκεί στελέχη έστω και για λίγες ώρες!.

            Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι από το άνοιγμα του ηλεκτρονικού υπολογιστή έως το άνοιγμα της φόρμας Ε9, κάθε ενδιαφερόμενος (αγρότης οποιασδήποτε ηλικίας κ.ά.) έπρεπε να «κλικάρει» στο πληκτρολόγιο επτά φορές, ψάχνοντας παράλληλα το σωστό τίτλο στις ηλεκτρονικές σελίδες.

            Από την άλλη, κρυπτογραφικές ερωτήσεις με ένα πλήθος από αρκτικόλεξα, χωρίς να δίνεται σε μια ξεχωριστή σελίδα η ερμηνεία τους, (π.χ. αν βρίσκεται το αγροτεμάχιο εντός του ΟΤΧ (!!!) αριθ. 1) απαιτούσαν ακριβείς απαντήσεις, ενώ διάφορα μικρά λάθη μπορούν να οδηγήσουν σε υπερβολικές χρηματικές επιβαρύνσεις.

            Ερώτηση: Ποιος θα ελέγξει την ορθότητα όλων αυτών των λεπτομερειών που ζητήθηκαν; Ποιος θα επιβεβαιώσει λόγου χάρη, αν απέχει το όποιο αγροτεμάχιο πάνω ή κάτω από 500 μέτρα από τα όρια του όποιου οικισμού; Η μέτρηση της απόστασης αυτής θα γίνει σε ευθεία γραμμή ή επί του ανάγλυφου του εδάφους; Επίσης, ποιος ιδιώτης γνωρίζει τα ακριβή όρια του οικισμού όπου ανήκει το αγροτεμάχιό του;

Σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Ε9, κάθε επιμελής φορολογούμενος, έπρεπε λοιπόν να αποταθεί αρχικά στην αρμόδια υπηρεσία κάθε Δήμου όπου έχει αγροτεμάχια και να μάθει τα εν λόγω όρια. Κατόπιν, με μια… μεζούρα όφειλε να υπολογίζει κάθε επίμαχη απόσταση και μετά να τη σημειώσει στη συγκεκριμένη φόρμα!. Και όλα αυτά σε 17 ημέρες!

            Ακολούθως, δίνεται ένα παράδειγμα, που αφορά στον προσδιορισμό της τοποθεσίας ενός αγροτεμαχίου. Αυτό δείχνει, το βαθμό της πολυπλοκότητας (βλ. γραφειοκρατίας) που προκαλεί το ίδιο το σύστημα. Για τα αρκτικόλεξα απευθυνθείτε στο Google. Τα υπόλοιπα σχόλια δικά σας.

Αναλυτικότερα, σημειωνόταν τα εξής στη σχετική φόρμα του Ε9:

            Επιλέξτε για όσες εδαφικές εκτάσεις βρίσκονται (τα αγροτεμάχια):

1^ο Μεταξύ του ρέματος Κουρού Ντερέ, Ν.Ε.Ο Θεσσαλονίκης-Κιλκίς (παλαιά χάραξη), επαρχιακής Θεσσαλονίκης-Μανδρών και ορίου Δ.Δ. Νέας Σάντας

2^ο Του ρέματος Κουρού Ντερέ, Ν.Ε.Ο Θεσσαλονίκης-Κιλκίς, ορίων του Νομού Θεσσαλονίκης και της Π.Ε.Ο Θεσσαλονίκης-Κιλκίς.

3^ο Του ρέματος Κουρού Ντερέ, Π.Ε.Ο Θεσσαλονίκης-Κιλκίς και όριο Νομού- Θεσσαλονίκης. (Σημείωση: Ας αποφασίσουν οι συντάκτες των προτάσεων αυτών για την επιλογή του ορθού όρου ανάμεσα στο «ορίου» ή «ορίων»).

4^ο Σε απόσταση μέχρι και 200 μέτρα από το όριο του οικισμού Παντελεήμονα

5^ο Σε απόσταση μέχρι και 300 μέτρα αριστερά της Π.Ε.Ο Θεσσαλονίκης-Κικλίς, προς Κιλκίς και μέσα στην κτηματική περιφέρεια οικισμού Παντελεήμονα(!!!).

6^ο στο υπόλοιπο του Δ.Δ.

Εννοείται ότι πολλοί φορολογούμενοι έχουν επιλέξει την πιο κατανοητή από τα παραπάνω επιλογή, δηλαδή την 6^η, θεωρώντας ότι έτσι θα επωμισθούν το μικρότερο κόστος.

Πλανώνται όμως πλάνη οικτρά, γιατί δυσνόητες επιλογές τοποθεσίας ως απόρροια μιας υπέρμετρα φλύαρης γραφειοκρατίας, είναι δυνατό να οδηγήσουν τυχαία ή ακόμη και εσκεμμένα, στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. 

Ω ! Τ Ι Κ Ο Σ Μ Ο Σ Μ Π Α Μ Π Α

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ

                                        

                                        

                                          Επειδή τα θαύματα στην χώρα μας δεν τελειώνουν, ας θυμηθούμε αυτά που συντελέστηκαν και συντελούνται στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια.

                                          Οι ελπίδες του λαού που αναπτύσσονται γοργά με την εκλογή μιας κυβέρνησης διαψεύδονται αμέσως, για να αναγεννηθούν με την εκλογή μιας άλλης, να ξαναδιαψευσθούν, να ξαναανανεωθούν κλπ, κλπ.

                                          Ο λαός μας εύκολα ξεχνά- η λήθη είναι εθνικό σπορ- ότι οι μεγαλύτεροι λαοπλάνοι είναι οι πολιτικοί, ερασιτέχνες θαυματουργοί, πανηδονιστές του ξύλινου λόγου τους , φίδια, πίθηκοι κι αετοί ταυτόχρονα.

                                          Οι πολιτικοί, οδηγοί της κούρσας στο πουθενά, ακολουθούμενοι από αλαλάζοντα πλήθη, που επευφημούν, αναθεματίζουν, χειροκροτούν, καταριούνται.

                                           Κι από κοντά οι δημοσιογράφοι-τρομολάγνοι εξαφανίζουν ο,τι απομεινάρια εγκατέλειψαν οι παραπάνω, για να αποτελειώσουν τους δύσμοιρους που παρακολουθούν, διαβάζουν, ενημερώνονται.

                                           Οι παροχές σε αυτούς είναι  δυσανάλογες με τα προσόντα τους και τα οικονομικά δεδομένα της χώρας, αλλά  ευθέως ανάλογες με το μέγα έργο της συνειδητοποίησης της μετάβασης του πολίτη από την αξιοπρέπεια στην εξαθλίωση, από  την επάρκεια στον μηδενισμό, από τον μισθό στο φιλοδώρημα, από την απαίτηση στην επαιτεία.

                                           Οι γενιές των τζακιών δυνατή και άσβεστη κρατούν την φλόγα της διάκρισης, της αφ υψηλού παρακολούθησης των τεκταινόμενων, της υποκρισίας σε όλο τον βίο τους.

                                           Οι ανώτατοι στόχοι των έντιμων Ελλήνων αποτελούν για τους πατρίκιους την αφετηρία της ένδοξης πορείας τους.

                                           Ανεπαρκείς που δεν μπορούν να αρθρώσουν λέξη , προικισμένοι με πτυχία διάσημων πανεπιστημίων, τέκνα των celebritieς σε θέσεις ανώτατες της κρατικής μηχανής και τους δύσμοιρους ικανούς να τους ατενίζουν με δέος.

                                            Αρχηγοί κομμάτων μέτριοι έως κακοί, με βαριά κειμήλια από τους προγόνους και προίκα τις ψήφους των οπαδών τους, αναγκάζονται τιμώντας την οικογενειακή παράδοση να γίνουν πρωθυπουργοί και υπουργοί.

                                            Η λίστα Λαγκάρντ , επτασφράγιστο μυστικό, κυκλοφορεί από γραφείο σε γραφείο, χωρίς το δικαίωμα των πολιτών να ενημερωθούν, δίχως το κράτος να εισπράττει φόρους.

                                            Οι τραγουδιστές θησαυρίζουν υπενθυμίζοντας την φτώχεια του λαού, την παγωμένη τσιμινιέρα, τους Έλληνες μετανάστες, την ρωμιοσύνη που δεν πρέπει να κλάψεις.

                                            Οι πρόεδροι των ποδοσφαιρικών ομάδων , υπόδικοι και κατάδικοι αποτελούν την ελπίδα του κόσμου για έναν ποιοτικό αθλητισμό με υψηλά ιδεώδη.

                                            Οι  πρωταθλητές του στίβου με το ντοπάρισμα ακύρωσαν την χαρά που μοίρασαν στις διακρίσεις τους.

                                            Οι επιχορηγήσεις στα θέατρα σταμάτησαν, εξαιρετικά σχήματα έκλεισαν, το μονοπώλιο των παροχών έχει ονοματεπώνυμο.

                                            Η ανεργία αυξάνεται δραματικά, όπως και οι αυτοκτονίες, αλλά τα πλεονάσματα τα πρωτογενή είναι θετικά.

                                            Τα πανεπιστήμια είναι ακόμη κλειστά, οι απεργίες των καθηγητών διαδέχονται τις καταλήψεις, το σύστημα υγείας καταρρέει.

                                            Και οι εφημερίδες-ίσως οι ακριβότερες στον κόσμο- διαφημίζουν τα ένθετα , δεδομένης της ανυπαρξίας των έκθετων.

                                            Και τέλος στο ζητείται ελπίς,ο αρμόδιος να απαντήσει αιώνιος έφηβος  Α. ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ ανεχώρησε από τον μάταιο αυτόν κόσμο.-

                                             

Επιτέλους, λίγη σοβαρότητα …

Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας βυθίζεται σ’ ένα σπιράλ ύφεσης, με αποτέλεσμα το βιοτικό επίπεδο όλων σχεδόν των Ελλήνων να καταρρέει, από ελάχιστα έως την ολοσχερή απώλειά του. Επικοινωνιακά οι πολιτικοί μας (Συμπολίτευση) υποστηρίζουν ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική «λιτότητας» είναι η μόνη λύση, ενώ άλλες ομάδες (Αντιπολίτευση), ότι ο δρόμος που ακολουθείται  είναι παντελώς λαθεμένος και πρέπει να αλλάξει για να επανέλθει ξανά η ευημερία στον τόπο, η οποία και αποτελεί και το τελικώς ζητούμενο από όλους συνολικά.

Στον κόσμο της Αγοράς όταν μια επιχείρηση ξεκινά ή ανασυντάσσεται γενικότερα εκπονεί με τα στελέχη της ή και με την βοήθεια τρίτων αντίστοιχα στρατηγικό σχέδιο το γνωστό ως “business plan”. Στο σημείο αυτό είναι εμφανές ότι οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας (Συμπολίτευση & Αντιπολίτευση) κινούνται αμφότερες χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά με «κοινό στόχο την έξοδο από την κρίση», η οποία για τους μεν σημαίνει πιστή εφαρμογή των όρων του μνημονίου και για τους δε απαλλαγή από το μνημόνιο, αλλά χωρίς σχέδιο.

Ουσιαστικά όλοι συμφωνούν ότι η «ανάπτυξη» είναι το ζητούμενο για την έξοδο από την κρίση, αλλά με διαφορετικές προσεγγίσεις. Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι με την εφαρμογή του μνημονίου έχει πετύχει την αναδιάρθρωση του Κράτους μειώνοντας όμως δραματικά τις κοινωνικές του δομές απλά για να πετύχει  τους στόχους που θέτει η τρόικα. Έτσι πέτυχε να κερδίσει για αντάλλαγμα τη δυνατότητα να εμφανίσει για το 2013 λογιστικό πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο της δίνει το αναγκαίο άλλοθι για την εφαρμογή των μνημονίων.

Η Αντιπολίτευση είναι σύσσωμη κατά του μνημονίου αλλά και αυτή με διαφοροποιημένους στόχους και προσεγγίσεις. Στην πραγματικότητα η καταγγελία της μνημονιακής σύμβασης την οποία ευαγγελίζονται, αφορά σήμερα με ευθύνη των πολιτικών μας διεθνείς και κρατικές συμβάσεις δανεισμού, οι οποίες διέπονται από το Αγγλοσαξονικό Δίκαιο. Αυτό σημαίνει σημαντικές δυσκολίες τόσο στην όποια μορφή καταγγελίας τους, όσο και στην άρνηση πληρωμής των δανειακών μας υποχρεώσεων οι οποίες απορρέουν από αυτές.

Η Ελλάδα για να εξέλθει από τη δυσχερή κατάσταση στην οποία ευρίσκεται  χρειάζεται στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης όπως και οι επιχειρήσεις και όχι ανούσια και πολιτικώς επικοινωνιακά επιχειρήματα. Ας υποθέσουμε ότι θέλεις ως Κράτος να αναπτύξεις την τουριστική σου βιομηχανία, θέτεις τους στόχους: αεροδρόμια, ξενοδοχεία, μαρίνες, αρχαιολογικοί χώροι, τιμές, ασφάλεια κ. ά. Στη συνέχεια ακολουθεί ο προϋπολογισμός των κεφαλαίων τα οποία απαιτούνται, δημιουργείς τα αναγκαία κίνητρα για επενδύσεις και εξασφαλίζεις άμεσα  την απαραίτητη χρηματοδότησή τους!

Οι πολιτική ελίτ της χώρας εμφανίζεται να μην μπορεί ή ίσως και να μην επιθυμεί να υιοθετήσει σχέδιο ανάπτυξης, αλλά προχωρά δίχως εθνικούς στόχους υλοποιώντας μόνο αξιώσεις οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δανειστών μας. Δυστυχώς είναι η ίδια η οποία θα ζητήσει σύντομα με την ψήφο μας να της εμπιστευτούμε το μέλλον της χώρας και των παιδιών μας. Οι πολιτικοί μας οφείλουν να επιδείξουν επιτέλους υπευθυνότητα και σοβαρότητα για να μπορέσει ο Ελληνικός λαός  να αρχίσει να ατενίζει το αύριο με ελπίδα.

Δρυός πεσούσης πας ανήρ – πλην ενός– ξυλεύεται!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Το πρώτο ράπισμα σε ό,τι χειρότερο είχε να παρουσιάσει η πολιτική ζωή της χώρας, δόθηκε στη Χρυσή Αυγή, έστω και καθυστερημένα. Το φίδι όμως θα ξαναγεννήσει το αυγό του, παρά  τη στυγερή δολοφονία του Π. Φύσσα!.

Οι πιο αισιόδοξοι εκτιμούν, ότι μετά από όσα θλιβερά συνέβησαν, ο κύριος κορμός των 441.018 ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής, ψάχνει ήδη νέο πολιτικό «μαγαζί». Η προσέγγιση αυτή πηγάζει από το ακόλουθο σκεπτικό: Ουδείς μπορεί να πιστέψει ότι αίφνης το 2012, μισό περίπου εκατομμύριο Έλληνες ασπάστηκαν τις αρχές του μίσους και ότι άλλο κηρύσσει ο νεοναζισμός.

Ήταν απλά μια ψήφος διαμαρτυρίας, κατά της διαφθοράς, μη απονομής της Δικαιοσύνης, ατιμωρησίας, διαπλοκής και τέλος συγκάλυψης της παράνομης μετανάστευσης, πράξη που εξυπηρετεί μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας και άλλων πολλών.

Απόηχος όλων όσων αναφέρθηκαν, λειτουργώντας ενισχυτικά υπέρ της Χρυσής Αυγής, είναι η οικονομική κατάντια της χώρας, που αποτελεί το «κερασάκι της τούρτας» στο μυαλό των ψηφοφόρων του εν λόγω κόμματος.

Όσο πολιτικοί που πλούτισαν με παράνομους τρόπους κυκλοφορούν ελεύθεροι, με τη βοήθεια των Άρθρων 60-62 και 86 περί βουλευτικής ασυλίας και ευθύνης των υπουργών, (το πέπλο προστασίας κάθε διεφθαρμένου αιρετού άρχοντα) και όσο από την άλλη η φαυλότητα αποτελεί κύριο συστατικό της πολιτικής ζωής της χώρας και τα όποια Μνημόνια μας κάνουν φτωχότερους, τόσο ο νεοναζισμός θα ανθεί.

Αν και οι βελτιώσεις του πολιτικού μας συστήματος παραμένουν βαθιά χωμένες στο σεντούκι της δημοκρατίας, κάποιοι στα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, αρχίζουν και χαμογελούν.

Έτσι, Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ πιστεύουν ότι θα προσελκύσουν τη μερίδα του λέοντος των μετανιωμένων ψηφοφόρων. Η Ν.Δ. εκτιμά ότι θα κερδίσει έδαφος, ως παραδοσιακό καταφύγιο κάθε πολίτη με συντηρητικές απόψεις. Από την άλλη, ο ΛΑ.Ο.Σ, τρέφει πολλές ελπίδες, αφού περιμένει να δεχθεί τα απολωλότα πρόβατά του, τα οποία εγκατέλειψαν τον light εθνικισμό που κηρύσσει, υπέρ του απάνθρωπου νεοφασισμού.

Κάποια «ψίχουλα» μπορεί να «τσιμπήσουν» και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, λόγω των αντιμνημονιακών τους συνθημάτων. Το ΚΚΕ φυσικά μάλλον αδιαφορεί, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, δε φαίνεται ότι θα αλλάξει τον πολιτικό του λόγο για να στοχεύσει στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής.

Ο μεγάλος χαμένος της πίτας μοιάζει μάλλον το ΠΑΣΟΚ. Αν θεωρήσουμε ότι κύρια έκφραση της διαμαρτυρίας σημαντικού μέρους του κόσμου που στράφηκε στη Χρυσή Αυγή ήταν τα Μνημόνια της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, τότε κάθε σκέψη για προσέλκυση τέτοιων ψήφων είναι εκτός πραγματικότητας.

            Επίσης, καθώς κατά τους εν λόγω ψηφοφόρους, το σύστημα ΠΑΣΟΚ ήταν η κύρια αιτία του ξεχαρβαλώματος της χώρας (άνθισης της διαφθοράς και  παράνομης μετανάστευσης κ.ά πλην των Μνημονίων), η όποια προσέγγιση των αναποφάσιστων της Χρυσής Αυγής από αυτόν τον πολιτικό χώρο, μάλλον αποτελεί μύθο.

            Και όλα αυτά, ενόψει των βουλευτικών εκλογών που έρχονται, όπου οι ψήφοι διαμαρτυρίας των οπαδών της Χρυσής Αυγής, θα ανακατέψουν ίσως παράξενα την τράπουλα και μάλλον υπέρ της κεντροδεξιάς, και όχι του ΠΑΣΟΚ,  εκτός αν έχουμε εκπλήξεις. Έτσι λοιπόν, κύριος χαμένος φαίνεται να είναι ο πολιτικός εκείνος, που προσδοκά με διάφορες τεχνικές, να γίνει το συντομότερο… Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη!.