Παρατηρούμε με ιδιαίτερη αγωνία για το μέλλον όλοι οι Έλληνες την εθνική αλλά και την παγκόσμια προσπάθεια για την έξοδο από την οικονομική κρίση. Η παγκοσμιοποίηση και η χωρίς κανόνες απελευθέρωση των αγορών δημιούργησε το μείζον αυτό πρόβλημα. Οι Αγορές είχαν ως επιδίωξη το κέρδος χωρίς καμία αντίστοιχη προστιθέμενη αξία, γεγονός το οποίο οδήγησε στη φούσκα του χρηματοοικονομικού συστήματος στις ΗΠΑ και αλλού, με αλυσιδωτές επιπτώσεις στα αντίστοιχα τραπεζικά συστήματα σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο. Οι Κυβερνήσεις έσωσαν τα υπό κατάρρευση χρηματοπιστωτικά συστήματα των χωρών τους με κεφάλαια από τη διεθνή χρηματαγορά ή με αποθέματα από φορολογικά έσοδα ή και με αύξηση της προσφοράς του χρήματος. Ξαφνικά οι Αγορές ανακάλυψαν το υπερβάλλον αυτό κρατικό χρέος και άρχισαν να κερδοσκοπούν με την αύξηση στα επιτόκια δανεισμού για τις χώρες, οι οποίες με βάση τα στοιχεία των οίκων αξιολόγησης, ήταν υπερχρεωμένες και αδυνατούσαν να καλύψουν το έλλειμμα τους με πρωτογενή πλεονάσματα, εξαγωγές ή από άλλες πηγές.
Οι χώρες με δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά και με ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης θεώρησαν ότι η συνταγή που οι ίδιες ακολουθούσαν θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε όλες τις χώρες με δημοσιονομικό ή εν γένει οικονομικό πρόβλημα. Στην περίπτωση μάλιστα της ευρωζώνης η συνταγή και η δοσολογία από το φάρμακο ακολουθήθηκαν με ακόμη πιο αυστηρά κριτήρια, με τη συνδρομή του ΔΝΤ και πρώτο ασθενή ( ίσως και πειραματόζωο) την Ελλάδα. Στη χώρα μας η εφαρμοζόμενη θεραπεία δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς μετά από είκοσι μήνες εφαρμογής της. Το γεγονός αυτό αντί να εξεταστεί διεξοδικά, για να ανακαλυφθούν τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας τουλάχιστον από ελληνικής πλευράς, οδήγησε στην εφαρμογή νέας θεραπείας με περεταίρω σκλήρυνση της δημοσιονομικής πολιτικής και της φορολογίας σε βάρος των πολιτών αλλά και των επιχειρήσεων.
Είναι απορίας άξιο τελικά τι επιδιώκει η οικονομική πολιτική. Δυστυχώς η στρατιά των οικονομικών συμβούλων σε εθνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει αποτύχει. Η μείωση των εισοδημάτων, την προηγούμενη χρονική περίοδο οδήγησε στη χρήση των αποταμιεύσεων όπου υπήρχαν, αλλά όπως φαίνεται από τα στοιχεία των τραπεζών αρχίζουν να μειώνονται δραματικά. Τα συνήθη υποζύγια, μισθωτοί και συνταξιούχοι, έχουν φθάσει στο όριο της αντοχής τους και με την διογκούμενη ανεργία πολλοί οικογενειακοί προϋπολογισμοί πρέπει να αντιμετωπίσουν και το πρόσθετο έξοδο ενός άνεργου τέκνου ή συγγενούς α’ βαθμού. Οι πολιτικοί μας δεν αναζητούν εναλλακτική λύση και συνεχίζουν την αύξηση της φορολογίας που οδηγεί σε περεταίρω μείωση του διαθεσίμου εισοδήματος και κατά συνέπεια σε αύξηση της ύφεσης και των εσόδων του Κράτους που είναι το ζητούμενο. Δυστυχώς αποδεικνύεται ότι ο κρατικός τομέας μαζί με τις κρατικές επιχειρήσεις και οργανισμούς, αδυνατεί να συμμετάσχει στο όποιο σχέδιο εξυγίανσης και στήριξης της ελληνικής οικονομίας εφαρμόζεται γενικότερα.
Παρά τις διαπιστώσεις αυτές που μπορεί να τις αντιληφθεί και ο μέσος πολίτης χωρίς ικανές οικονομικές γνώσεις η Κυβέρνηση επιμένει να ακολουθεί ένα δρόμο ο οποίος φαίνεται να μην οδηγεί πουθενά. Η νέες φορολογίες στο τέλος του Αυγούστου θα μειώσουν τα εισοδήματα, θα επιτείνουν το αρνητικό κλίμα στην Αγορά, δεν θα αυξήσουν τα έσοδα από τους φόρους και οι οικονομολόγοι σύμβουλοι των δανειστών μας θα απαιτήσουν και άλλα επιπρόσθετα μέτρα για να ισοσκελισθεί η μαύρη τρύπα των κρατικών εξόδων. Άρα σε μια μάλλον σωστή διάγνωση μάλλον χορηγήθηκε λάθος φάρμακο.
Βέβαια όλα αυτά είναι γνωστά και επαναλαμβάνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τα ΜΜΕ και πολλές φορές από τους ίδιους τους πολιτικούς. Αλλά το επίπεδο της πολιτικής μας ζωής αναδεικνύεται από τη διαμάχη για την πατρότητα του ευρωομολόγου ως και αν αυτό θα επίλυε τα προβλήματα των πολιτών και της χώρας. Δυστυχώς, εκτός ελαχίστων οι πολιτικοί μας, δεν έχουν αντιληφθεί το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας και καθορίζουν τη στάση τους με βάση τα κομματικά οφέλη ή την κομματική γραμμή αδιαφορώντας για την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει ο πολίτης και το γεγονός ότι για τους περισσότερους κατοίκους αυτής της χώρας και ιδιαίτερα τους νέους έχει διαγραφεί από το λεξιλόγιό τους η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, όπως και να το έχει σχεδιάσει ο καθένας.
Η αλήθεια είναι πικρή αλλά πρέπει κάποια στιγμή να ειπωθεί. Η χώρα έχει βρεθεί σε ένα είδος παρακμής που μας έχουν οδηγήσει σωρευτικά οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση. Οι πολιτικοί σήμερα προσπαθούν να επιλύσουν το πρόβλημα, το οποίο στη χώρα μας είναι συσσωρευμένο στο δημόσιο τομέα, δανειζόμενοι μέτρα που μας έχουν προτείνει οι άλλες χώρες από την ευρωζώνη, οι οποίες και αποτελούν τους βασικούς δανειστές μας. Η συνταγή τους έχει εφαρμοστεί ίσως με επιτυχία σε χώρες όπου υπήρχαν βιομηχανικές υποδοχές, σωστός κρατικός μηχανισμός και ένας λαός πειθαρχημένος. Παρόλα αυτά χρειάστηκαν μια δεκαετία για να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στις δύο Γερμανικά κράτη και ακόμη η προηγούμενη γενεά δεν έχει ξεπεράσει το πολιτισμικό της σοκ. Και όλα αυτά επιτεύχθηκαν με σταθερή πολιτική κατεύθυνση, οικονομικές θυσίες και υπερπροσπάθεια ολόκληρου του γερμανικού λαού.
Η ίδια συνταγή με κάποιες μικρές παραλλαγές σήμερα επιχειρείται να εφαρμοστεί στην Ελλάδα. Μια χώρα με ένα λαό μη πειθαρχημένο και με μεσογειακό ταμπεραμέντο. Ένα κράτος όπου ο κρατικός μηχανισμός δεν είναι σε θέση να εμπνεύσει την εμπιστοσύνη σε κανένα για την αποτελεσματικότητά του. Μια γενιά πολιτικών οι οποίοι δεν έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τον πολίτη με την ορθότητα και την καθαρότητα του πολιτικού λόγου, να δώσουν λύσεις αλλά και ελπίδα, και ιδιαίτερα να προχωρήσουν οι ίδιοι στην αυτοκάθαρση του πολιτικού συστήματος και των κρατικοδίαιτων φορέων από το κομμάτι που έχει υποστεί γάγγραινα και σύντομα θα καταλήξει να μολύνει όλο το σώμα.
Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις ούτε και απόψεις του «Μαζί τα φάγαμε». Κάποιοι έφαγαν και κάποιοι όχι. Ο κύριος στόχος είναι αυτοί που τα έφαγαν, λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία, να συνεισφέρουν αναλογικά στο δημόσιο ταμείο αυτό που τους αναλογεί και επιβάλλουν οι νόμοι της ελληνικής πολιτείας. Έτσι απλά χωρίς δημοσιότητα, εξεταστικές επιτροπές και λοιπές τυμπανοκρουσίες ενός θεάτρου του παραλόγου το οποίο έχουν συνηθίσει να μας προσφέρουν οι πολιτικοί μας συζητώντας ως κοκόρια στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Η νέα συνταγή είναι απλή και απαιτεί καθαρές και κατανοητές πολιτικές. Η Βουλή οφείλει να δώσει πρώτη το καλό παράδειγμα α)με καθαρή ποσοστιαία μείωση του συνόλου των αποδοχών των Βουλευτών κλπ, β) με καθιέρωση καθαρού και πραγματικού «πόθεν έσχες» από ανεξάρτητη αρχή για το σύνολο των Βουλευτών και Πολιτικών από το 1974 μέχρι σήμερα, το οποίο θα επεκταθεί σταδιακά σε όλους τους πολίτες γ) με καθιέρωση ανώτατου και κατώτατου «ποσού» για μισθούς και συντάξεις, ώστε οι χαμηλότερες να καλύπτουν το ανεκτό επίπεδο διαβίωσης, δ) με την εφαρμογή ενός απλού, δικαίου και σταθερού φορολογικού συστήματος, ε) με σχεδιασμό εθνικής πολιτικής για την ανάπτυξη σε τομείς που η χώρα «δύναται» και την παροχή ανάλογων κινήτρων, στ) με επανασχεδιασμό του Κράτους και την απεμπλοκή του από τους μη κρατικούς τομείς και τέλος ζ) με διαφάνεια και συνεχή ενημέρωση των πολιτών για την πορεία όλων των παραπάνω.
