Θεσμοί Δημοκρατίας…

Η σύγχρονη Δημοκρατία είναι το αποτέλεσμα συνεχούς βελτίωσης, με βάση το ισχύον περιβάλλον, της δημοκρατικοποίησης του αντιπροσωπευτικού συστήματος, μέσω μιας βαθύτερης συμμετοχής του λαού στα πολιτικά δρώμενα. Ειδικότερα, στη σύγχρονη Δημοκρατία, έχουμε όχι αντιπροσώπους αλλά «εκπροσώπους» του λαού, δηλαδή εκπροσώπους που μέσω του θεσμού των πολιτικών παρατάξεων  μεταφέρουν τη θέληση του λαού. Ακόμα, ισχύει η αρχή της ταυτότητας, αφού η πηγή κι η άσκηση της εξουσίας συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του λαού.

Τα βασικά σκέλη της σύγχρονης Δημοκρατίας είναι δύο, καθιερώνοντας την έτσι ως μεικτή Δημοκρατία. Το ένα σκέλος είναι οι πολιτικές παρατάξεις και το άλλο οι θεσμοί άμεσης δημοκρατίας. Οι θεσμοί άμεσης δημοκρατίας εκφράζουν τη βαθύτερη ανάγκη του λαού για άμεση άσκηση και συμμετοχή στην εξουσία καθώς και για άμεση λήψη αποφάσεων. Όσο περισσότερους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας καθιερώνει ένα Σύνταγμα τόσο πιο κοντά είναι σε αυτή. Αντίθετα, όταν δεν προβλέπονται θεσμοί άμεσης συμμετοχής του λαού στην εξουσία, τότε το πολιτικό σύστημα βρίσκεται πιο κοντά στο αντιπροσωπευτικό σύστημα. Θεσμοί άμεσης δημοκρατίας είναι η νομοθετική πρωτοβουλία πολιτών, το δημοψήφισμα και η ανάκληση αιρετών.

Σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα η διεξαγωγή δημοψηφίσματος εξαρτάται αποκλειστικά από την Κυβέρνηση και τη Βουλή δεδομένου ότι προκηρύσσεται,  είτε για κρίσιμα εθνικά θέματα κατόπιν πρότασης της κυβέρνησης και απόφασης τουλάχιστον 151 βουλευτών, είτε για ψηφισθέντα νόμο κατόπιν πρότασης τουλάχιστον 120 βουλευτών και απόφασης τουλάχιστον 180 βουλευτών: “Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου…” (άρ.44 παρ.2 Σ). 

Ιστορικά, εφόσον δεν προβλέπεται λαϊκή πρωτοβουλία για διενέργεια δημοψηφίσματος, από τη ψήφιση του Συντάγματος μέχρι σήμερα ουδέποτε η Κυβέρνηση και η Βουλή προκήρυξαν έστω και ένα δημοψήφισμα. Βεβαίως, δεν προβλέπεται δημοψήφισμα, όχι μόνο για αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά ούτε σε επίπεδο Δήμων ή Περιφερειών. Το ελληνικό Σύνταγμα είναι αναχρονιστικό και ενάντια στην άμεση δημοκρατία. Απαιτείται ριζική συνταγματική του μεταρρύθμιση, που θα θεσπίζει τη δυνατότητα δημοψηφίσματος κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας, τόσο για την ψήφιση ή την κατάργηση νόμου,  ή την ανάκληση αξιωματούχου, όσο και για την αναθεώρηση  ή τη θέσπιση νέου Συντάγματος. Επίσης θα πρέπει να προβλεφθεί η δυνατότητα διενέργειας δημοψηφισμάτων σε επίπεδο δήμου ή περιφέρειας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Ελλάδα σήμερα υπάρχει ανάγκη εκσυγχρονισμού, τόσο του πολιτικού συστήματος, όσο και σημαντικών κρατικών δομών - εξουσιών. Η κρίση αντιπροσώπευσης του πολιτικού συστήματος καταδεικνύει την ανάγκη της θέσπισης θεσμών άμεσης δημοκρατίας. Η συνταγματική αναθεώρηση θα μπορούσε να συμβάλει προς την κατεύθυνση αυτή, υπό προϋποθέσεις. 

ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΛΙΘΙΩΝ

του Ευάγγελου  Ραφτόπουλου

Ασφαλώς λίγοι άνθρωποι πίστευαν ότι οι απαρτίζοντες την Βουλή βουλευτές διακρίνονταν για την ευφυΐα τους, την σύνεση και τον ορθολογισμό τους.

Από αυτό όμως το σημείο μέχρι του ρεσιτάλ βλακείας, τον συναγωνισμό σε ενέργειες ηλίθιες, την ακροβασία μεταξύ μύθου και πραγματικότητας, την αναίρεση σε ελάχιστο χρόνο των ήδη λεχθέντων, η απόσταση είναι τεράστια, τα ερωτήματα πολλά, οι απορίες μεγάλες, η αποδοκιμασία έντονη.

Δύο εγκέφαλοι για να συνεννοηθούν πρέπει να είναι η και οι δύο πλήρεις η και οι δύο κενοί, κατά τον κοινωνιολόγο Λεμπέση, με την δεύτερη εκδοχή να βρίσκει εφαρμογή τις τελευταίες ημέρες , όπου ο πολίτης   αμφιταλαντεύεται αν πρέπει να κλάψει η να γελάσει με τα καμώματα των εκπροσώπων του στη βουλή , να καταθλίβει ακόμη περισσότερο, να εγκαταλείψει τη χώρα η να σφυρίζει αδιάφορα.

Με την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας εν όψει, οι εκβιασμοί είναι στην ημερήσια διάταξη, οι τηλεφωνικές υποκλοπές δεδομένες, τα ποσά του υποτιθέμενου χρηματισμού αμύθητα και η σωτηρία της χώρας αναμένει, όπως και τα εκατομμύρια των πολιτών.

Θα ήταν χρήσιμο να μαθαίναμε τι διαμείβεται στα επιτελεία των κομμάτων, στις συσκέψεις των πολιτικών αρχηγών, στα συνέδρια, στα συμπόσια, στα γεύματα εργασίας.

Επίσης θα έπρεπε να ήταν υποχρεωτικό το τεστ ευφυίας στους υποψήφιους μεσσίες, ώστε να απαλλαγούμε δια παντός από βλακωδέστερους των βλακών.-

ΕΙΣ ΤΟΠΟΝ ΑΤΟΠΟΝ, ΕΙΣ ΧΡΟΝΟΝ ΑΧΡΟΝΟΝ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Αν και τα περισσότερα από τα ανθρώπινα όντα πλάθονται και προσαρμόζονται στα πρότυπα και στη κατ εικόνα και ομοίωση των ηγετών του έθνους, οικονομικών, πολιτικών, θρησκευτικών, είναι  προφανές ότι  κάποια από αυτά περιθωριοποιούνται  , είτε από ιδιορρυθμία, είτε από ιδεολογία, είτε από παράδοση σε κάποιες-έστω και απαρχαιωμένες- αρχές και αξίες που τα καθηλώνουν σε στερεότυπα ακλόνητα και ζημιογόνα για την ίδια την ύπαρξή τους.

            Είναι αλήθεια ότι η προσαρμογή στα καινούργια δεδομένα που αναπόφευκτα σημειώνονται, αυξάνει τη μακροζωία, εντάσσει τα άτομα σε ένα ασφαλές περιβάλλον, απλοποιεί τις ανάγκες και ικανοποιεί τις επιθυμίες, αντίθετα η έλλειψή της εξαφανίζει, δυσχεραίνει, περιπλέκει τα πράγματα, δημιουργεί αδιέξοδα.

            Οι άνθρωποι αυτοί αποστασιοποιούνται από τον πιθηκισμό των υπολοίπων που δίκην ερασιτεχνών διπλωματών συναινούν, συμφωνούν, αποποιούνται της προηγούμενης σκέψης και άποψής τους και έρποντας  υιοθετούν τις νέες εντολές των αρχόντων, ποδηγετούνται αμέσως, μετατρεπόμενοι σε φερέφωνα της εξουσίας, πολλές δε φορές μεταβάλλονται σε βασιλικότερους των βασιλέων.

            Και οι διαφορετικοί, οι απροσάρμοστοι, οι εξαιρέσεις αυτοαποβάλλονται, αυτοεξορίζονται σε μία απέραντη μοναξιά, σε άνυδρο περιβάλλον, σε μονοπάτι δύσβατο και αδιέξοδο, με μοναδικά όπλα τη χαλύβδωση του εαυτού τους, τη σφυρηλάτηση του εγώ τους, την έλλειψη υποταγής, την ελευθερία..

            Είναι όμως αρκετή η αυτοεκτίμηση που νοιώθουν για να γλυκάνει τη πορεία τους , είναι δυνατό το άτοπο και άχρονο της ζωής τους να μεταβληθεί σε ισχυρό κίνητρο , σε ουσία στην ανούσια ύπαρξή τους, σε νόημα βαθύ, σε ενδιαφέρον;

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ (σε επανάληψη!)

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Το χρηματιστήριο γνωρίζει έντονες διακυμάνσεις στο πλαίσιο μιας  πτωτικής πορείας, τα επιτόκια δανεισμού της χώρας «τρελάθηκαν»,  ο διεθνής τύπος βλέπει μια περίοδο ακυβερνησίας, ο τρόμος του της εξόδου της χώρας από το ευρώ (του γνωστού Grexit) αναδύεται εκ νέου και γνωστοί διεθνείς οίκοι αξιολόγησης πυροδοτούν με τις προβλέψεις τους το κλίμα αβεβαιότητας που, κατά τις εκτιμήσεις τους, πρόκειται να έρθει  στη χώρα ενόψει των πιθανών εκλογών και της ενδεχόμενης εναλλαγής της εξουσίας.

Οι ένθερμοι οπαδοί του Grexit υποβαθμίζουν όμως, για πολλοστή φορά, το κόστος μιας τέτοιας επιλογής σε όρους οικονομικούς για την ΕΕ και ιδίως για τα κράτη-μέλη της, τα οποία έχουν δανείσει άμεσα ή έμμεσα 240 δις ευρώ στην χώρα. Επίσης,  δε λαμβάνουν υπόψη τις επιπτώσεις του Grexit σε επίπεδο γεωπολιτικών εξελίξεων. Ο συνδυασμός των δυο αυτών στοιχείων αποτρέπει από σκέψεις περί Grexit, λύσεων λοιπόν που κινούνται περισσότερο στη σφαίρα κερδοσκοπικών κινήσεων παρά πραγματικών  επιλογών.

Αιτία όλων αυτών των (βέβαιων για κάποιους) δεινών  που πρόκειται να γνωρίσει η χώρα, είναι η πιθανή απώλεια των εκλογών από την παρούσα κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και άλλων πολιτικών δυνάμεων.

Ιδιαίτερα βεβιασμένα, πολλοί βουλευτές του κυβερνώντος σχηματισμού, ευθυγραμμιζόμενοι με τις προβλέψεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης υπερπροτάσσουν την έλευση του χάους στη χώρα ενόψει των πιθανών εκλογών. Αγνοούν βέβαια ή θέλουν να φαίνεται ότι αγνοούν, το ακόλουθο απλό γεγονός:

Δεν είναι λίγες οι φορές όπου οι γνωστοί και διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους. Να υπενθυμίσουμε ότι λίγες ημέρες πριν την κατάρρευση των Lehman Brothers στις ΗΠΑ, οι εν λόγω οίκοι τους βαθμολογούσαν με άριστα! Και όμως αυτή καταβαραθρώθηκε προς έκπληξη κάποιων, που δήθεν δε γνώριζαν τι πράγματι συνέβαινε!.

Είναι απόλυτα φυσικό οι εν λόγω οίκοι αξιολόγησης, όπως και μέρος του διεθνούς τύπου να δείχνουν την αντιπάθειά τους σε απόψεις και μέτρα πολιτικής, που θεωρούνται εκτός της κυρίαρχης γραμμής πλεύσης της παγκόσμιας οικονομίας. Από την άλλη βέβαια, οι αντιφατικές θέσεις μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που σκιαγραφούν ένα πλαίσιο μη συμπαγούς πολιτικής διακυβέρνησης, εύλογα ενισχύουν απόψεις που υποστηρίζουν την αστάθεια και την αβεβαιότητα ενόψει των πιθανών εκλογών.

Επίσης, δεν πρέπει να αποκλείονται και τα παιγνίδια –όχι απαραίτητα μόνο πολιτικά, αλλά κυρίως οικονομικής υφής– που παίζονται με αφορμή τις «χρυσές» ευκαιρίες που προσφέρουν καταστάσεις εικονικής ή πραγματικής μελλοντικής αστάθειας, ενόψει πιθανών εκλογών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η εσκεμμένη καλλιέργεια των προσδοκιών που επιδιώκεται να προκληθούν, οδηγεί μέσω της χειραγώγησης των χρηματιστηρίων σε πολλά κέρδη. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Να υπενθυμίσουμε βέβαια ότι  η χώρα βιώνει τέτοιες καταστάσεις αστάθειας, αβεβαιότητας και ενίοτε τρόμου, σε κάθε της εκλογική αναμέτρηση από το 2009 και μετά.

Η αναστάτωση στην οικονομία που έχει προκληθεί ενόψει των πιθανών εκλογών, δεν οφείλεται μόνο στην άστατη οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως τουλάχιστον εμφανίζεται μέσω δηλώσεων πρωτοκλασάτων στελεχών του. Πηγή της αναστάτωσης είναι η ίδια η κυβέρνηση. Πράγματι, όταν ο αρχηγός της κυβέρνησης τονίζει με έμφαση προ ημερών ότι δεν πρόκειται να γίνουν πρόωρες εκλογές, τότε πρέπει με τις πράξεις του να αποδεικνύει τα λεγόμενά του.

Και ερωτάται κάθε εχέφρων άνθρωπος το εξής: Η επιλογή του κου Δήμα, ως υποψηφίου προέδρου της Δημοκρατίας συνάδει με την πρόθεση του πρωθυπουργού για μη πρόωρες εκλογές;

Φυσικά και όχι. Η όλη εξέλιξη προκαλεί την εντύπωση ότι ο πρωθυπουργός της χώρας, άλλα σκέπτεται, άλλα εννοεί και άλλα κάνει. Η πρόταξη ενός κομματικού στελέχους μιας μέτριας πολιτικής εμβέλειας, δύσκολα μπορεί να δελεάσει τους βουλευτές εκτός ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσαν να ψηφίσουν υπέρ αυτού ακόμη και αν το ήθελαν. Από την άλλη, η όψιμη θέση του κου Δήμα ότι προέρχεται από τον χώρο του Κέντρου, δεν προσφέρει την παραμικρή διέξοδο στο πρόβλημα.

 Αντίθετα, κάποια άλλη υποψηφιότητα μιας προσωπικότητας με εμβέλεια και κύρος, εκτός των κομματικών τειχών της ΝΔ, θα μπορούσε να δώσει μια λύση στο πρόβλημα της επίμαχης εκλογής. Αυτό ενισχύεται και από τις πιέσεις που ασκούνται από ΕΕ-ΗΠΑ προς κάθε κατεύθυνση, υπέρ μιας λύσης στον παρόντα χρόνο.

Βέβαια, ας μην αποκλείσουμε και την έσχατη λύση της αντικατάστασης του κου Δήμα από ένα άλλο άτομο, ευρύτερης αποδοχής, κατά την τρίτη ψηφοφορία αναφορικά με την ανάδειξη του προέδρου της Δημοκρατίας.  Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα φανεί ότι τουλάχιστον υπάρχει μια μορφή  συμβατότητας –έστω την ύστατη στιγμή– ανάμεσα στις πράξεις και τις βαθύτερες σκέψεις του πρωθυπουργού.  

Έως τότε όμως, αυτός φέρει πρώτος την ευθύνη για τη δημιουργία του κλίματος αβεβαιότητας που ήδη καλλιεργείται σε εθνικό και διεθνές επίπεδο σε βάρος της χώρας.

      

‘’ΣΥΝΕΝΟΧΗ’’. ΜΙΑ ΙΣΟΒΙΑ , ΑΡΡΗΚΤΗ ΣΧΕΣΗ

                                             Άρθρο   του Ευάγγελου    Ραφτόπουλου

Εν μέσω όλων των δεινών που μαστίζουν την χώρα και τους πολίτες της, αξιοσημείωτες είναι  κάποιες πρωτοφανείς σχέσεις, σχέσεις παράξενες και  μυστήριες, σχέσεις αλληλοεξάρτησης, σχέσεις συμφερόντων που σαν αποτέλεσμα έχουν τη δυστυχία του λαού, τον αποκλεισμό του από πρόσβαση σε ευκαιρίες και θέσεις δημόσιες, την κατακρήμνιση των δικαιωμάτων του, τη μείωση του εισοδήματός του, την απελπισία του.

Οι διακριτές θέσεις, οι συγκεκριμένες ιδεολογικές προσεγγίσεις, η στράτευση των πολιτικών προσώπων σε συγκεκριμένα κόμματα, πέρασε ανεπιστρεπτί  και η διάδοχη κατάσταση όχι μόνο δεν άμβλυνε τις διαφορές που υπήρξαν, δεν κάλυψε τα χάσματα που είχαν δημιουργηθεί, δεν ανέτειλε μία νέα περίοδος συμφιλίωσης και ομόνοιας, αλλά η συνένωση κάποιων αντίθετων πολιτικών προσώπων σχημάτισε    μια νέα υπερδύναμη επιρροής, κατακτητική για τους εμπνευστές της και πλήρη απελπισίας και οργής για τους διοικούμενους.

Όσοι ονειροπόλοι πίστεψαν ότι η συνύπαρξη πολιτικών προσωπικοτήτων, προερχόμενων από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους, θα ήταν επωφελής για τον λαό, που θα βίωνε τη καθημερινότητά του χωρίς δυσκολίες, θα απολάμβανε την εργασία του χωρίς διακρίσεις και αναξιοκρατία, ότι επί τέλους θα είχε στην εξουσία άξιους ηγέτες, διαψεύσθησαν οικτρά και οι ίδιοι διαπίστωσαν ότι σκοπός της ταύτισης των πολιτικών προσώπων ήταν και είναι η εξυπηρέτηση  των δικών  τους συμφερόντων και φιλοδοξιών και όπως επίσης ότι αυτά  ουδεμία θα έδιναν σημασία στα προβλήματα των συμπολιτών τους, που τα αύξησαν, τα έκαναν δισεπίλυτα και πολλές φορές άλυτα.

Οι σχέσεις αυτές λοιπόν-ένα είδος τραστ συμφερόντων με εξαίρετα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα – είναι κατά πολύ υπέρτερες των ομοίων με συνάφεια την καταγωγή, την συγγένεια, την σχέση διοικητή και διοικούμενου, την ιδεολογία.

Οι σχέσεις αυτές, απόλυτες και ισόβιες, υποκρύπτουσες ενοχές, με διττό  στόχο, ωφελιμιστικό για τους δημιουργούς τους και καταστροφικό για όλους τους άλλους , σχέσεις ανομολόγητες,άρρηκτες,σχέσεις καθόλου πνευματικές και ψυχικές, είναι αδύνατο να διαρραγούν, να αποκαλυφθούν.

Και η καταστροφή της χώρας είναι δεδομένη, όταν οι σχέσεις αυτές ενώνουν κορυφαίους πολιτικούς της χώρας.-

Κρατικός προϋπολογισμός 2015: 316 χρόνια μοναξιάς και ημέρες του 2009;

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Οι προοπτικές της Ελληνικής οικονομίας φαντάζουν ως οι καλύτερες της τελευταίας επταετίας, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2015, που ετοιμάζεται να ψηφιστεί στο άμεσο μέλλον.

Ως προς την οικονομία, με προβλεπόμενη αύξηση της συνολικής παραγωγής (του ΑΕΠ) κατά 2,9% του χρόνου σε σχέση με φέτος, με αύξηση  των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 11,7%, με μείωση της ανεργίας κατά δυο σχεδόν ποσοστιαίες μονάδες, με ένα εντυπωσιακό πρωτογενές πλεόνασμα που στην ουσία καλύπτει τις αποπληρωμές των τόκων των 5,9 περίπου δις ευρώ και με σχεδόν ισοσκελισμένο τον κρατικό προϋπολογισμό, το πολιτικό κλίμα στους κόλπους της συγκυβέρνησης έπρεπε να ήταν το καλύτερο της τελευταίας περιόδου!.

Αντί αυτού, παραμονές ψήφισης του κρατικού προϋπολογισμού, τέθηκε το ζήτημα της ψήφου εμπιστοσύνης και ακούστηκαν απόψεις από βουλευτές της συγκυβέρνησης για μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού».

Κυβέρνηση «ειδικού σκοπού»  ή εθνικής σωτηρίας απαιτείται, όταν μια χώρα είναι σε διαδικασία κατάρρευσης. Αν όμως όλα είναι τόσο καλά τακτοποιημένα στον προϋπολογισμό του 2015, τότε τι εξυπηρετούσαν άραγε οι παραπάνω άναρθρες κραυγές που εκδηλώθηκαν στο κυβερνητικό στρατόπεδο, σε μια περίοδο όπου το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού έδειχνε ότι τα πάντα έβαιναν καλώς;

Και η γκρίνια δεν κόπασε! Μήπως λοιπόν η εικόνα που δίνεται από τους αριθμούς του 2015 εκφράζει μια εικονική πραγματικότητα, που είναι πολύ μακριά από την οδυνηρή πραγματικότητα της επόμενης χρονιάς; Ή διαφορετικά, μήπως ζούμε ημέρες του 2009;

Αξίζει να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας και να γυρίσουμε στις ίδιες ημέρες του Οκτωβρίου του 2008, όταν λοιπόν ετοιμαζόταν για ψήφιση ο κρατικός προϋπολογισμός του 2009.

Απερίγραπτη ευφορία διέκρινε τον τότε Υπουργό Οικονομικών, που σε άλλη χώρα θα ήταν ίσως στη φυλακή. Αυτή οφειλόταν στις πολύ καλές προβλέψεις για την Ελληνική οικονομία του 2009. Πράγματι, με έλλειμμα κρατικού προϋπολογισμού μόνο 5,2 δις ευρώ και με… εκπληκτικές προοπτικές για το μέλλον, η κυβέρνηση πορευόταν προς τον γκρεμό που η ίδια επιμελώς προετοίμαζε από το 2004 και μετά, αυξάνοντας (και καμαρώνοντας γι’ αυτό!) τις καταναλωτικές δαπάνες κατά 30 δις ευρώ μέσα σε πέντε χρόνια. Αυτό καλείται για τους εμπνευστές της τότε οικονομικής πολιτικής «λιγότερο κράτος»!

Ελάχιστοι όμως έδειχναν εμπιστοσύνη –όπως και σήμερα σύμφωνα με τα όσα βιώνουμε– στα νούμερα του κρατικού προϋπολογισμού που έβλεπαν τότε. Και φυσικά, δε χρειάστηκε πολύς χρόνος για να κατεδαφιστεί ο χάρτινος πύργος, που ο τότε Πρωθυπουργός έκτιζε, ενδεχομένως ερήμην του! 

Ως προς το παλαιό εκείνο ωραίο παρελθόν της τεχνητής αισιοδοξίας, αυτό έσβησε, όταν τον Απρίλιο-Μάιο του 2009 η εκτίμηση για το έλλειμμα άλλαξε άρδην. Έτσι, το μυθικό έλλειμμα των 5,2 δις ευρώ σκαρφάλωσε στο 9,4 δις ευρώ, για να κλείσει στα 30 δις ευρώ (κατά την Ν.Δ.) ή τα 36 δις ευρώ (κατά το ΠΑΣΟΚ).

Βέβαια, σήμερα δεν προβλέπεται ένας εκτροχιασμός της μορφής που περιγράφηκε, καθώς η τρόικα ανάγκασε τις κυβερνήσεις μας να εκλογικευτούν κατά ένα βαθμό, μετά το 2009. Εκτροπές όμως και σημαντικές αποκλίσεις από όσα προβλέπονται, δεν πρέπει εκ των προτέρων να αποκλείονται.

Πράγματι, αγνοούν πολλοί θιασώτες της ακρίβειας των στοιχείων του εν λόγω προϋπολογισμού το ακόλουθο.: Η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της πρόσφατης εξαετίας. Ενδεικτικά σημειώνεται το εξής. Κλήθηκαν οι πολίτες της χώρας στα τέλη του 2013 να πληρώσουν σε λίγους μήνες, τρεις φόρους για τα ακίνητα (ΦΑΠ), εξέλιξη που εξάντλησε ακόμη περισσότερο τις οικονομικές τους αντοχές και δυνατότητες.

Πολλοί έχουν ρυθμίσει τις οφειλές αυτές (κάθε μια από τις τρεις) σε 10 δόσεις, μέσω τραπεζών. Κάποιοι συμφωνήσαν με διάφορες τράπεζες, να ρυθμίσουν σε 5-10 δόσεις μόνο την πρώτη δόση του ΦΑΠ! Αν κάποιος αγνοεί ή υποβαθμίζει τις παραπάνω πραγματικές εξελίξεις, εύλογα κινδυνεύει να κάνει λάθος στις ασκήσεις επί χάρτου του κρατικού προϋπολογισμού.

Αν δεν πληρωθεί ο ΕΝΦΙΑ από μέρος των φορολογουμένων, τότε η εξέλιξη αυτή θα επηρεάσει δυσμενώς το πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού.  Αν συμβεί όμως κάτι τέτοιο –που είναι πιθανό– τότε θα χρειαστούμε δάνειο για να ξεπληρώσουμε και τμήμα των τόκων του 2015.

Αυτό θα μπορούσε να ερμηνεύσει μέρος των επιφυλάξεων της τρόικας για τις δανειακές ανάγκες της Ελληνικής οικονομίας.

Μήπως λοιπόν σήμερα,  δεν πείθει το πρωτοφανές πρωτογενές πλεόνασμα του 2015 και ότι άλλο προβλέπει η εισήγηση του Υπουργού Οικονομικών για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2015; Μήπως ζούμε λοιπόν ημέρες του Οκτωβρίου του 2008 σε ένα άλλο επίπεδο φυσικά;

Ως προς το δημόσιο χρέος, ο κρατικός προϋπολογισμός του 2015 προβλέπει μείωσή του κατά ένα περίπου δις ευρώ. Η ίδια εκτίμηση, για μείωση ενός δις ευρώ,  υπήρχε και πέρυσι σε σχέση με το 2013. Έχοντας υπόψη τις παραπάνω και εξελίξεις (μείωση του χρέους κατά ένα δις κάθε έτος) και δεδομένου ότι τα χρέος μας θα είναι της τάξης των 316,9 δις ευρώ το 2015, τότε εύλογα θα μπορούσαμε να κάνουμε την ακόλουθη υπόθεση μεταξύ αστείου και σοβαρού:

Θα χρειαστούμε τουλάχιστον… 316 χρόνια για να αποπληρώσουμε το δημόσιο χρέος μας, αν όλα πάνε καλά!   

Ελλείμματα εμπιστοσύνης…

Ίσως ένα από τα πιο σοβαρά θέματα τα οποία απασχολούν παγκοσμίως όλες σχεδόν τις  κοινωνίες είναι η ανασφάλεια την οποία όλο και περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν από τις καθημερινές εξελίξεις και η οποία προκύπτει από τα «ελλείμματα εμπιστοσύνης»  στις συγκεκριμένες κοινωνίες και οικονομίες. Τα προβλήματα αυτά προφανώς και δεν είναι του ιδίου μεγέθους σε όλη την υφήλιο. Διαφέρουν ουσιαστικά σε έκταση και σε ουσία, αυτό δε αντικατοπτρίζεται στα κοινωνικά και οικονομικά αποτελέσματα των οικονομιών στις χώρες αυτές με αντίκτυπο σαφώς στην κοινωνική συνοχή και στην πολιτική τους σταθερότητα.

Σύμφωνα με δημοσκοπικό «εύρημα» της Στατιστικής Αρχής, το 45% των Ελλήνων πολιτών δεν εμπιστεύεται καθόλου το πολιτικό σύστημα. Οι πολίτες σαφώς υπονοούν όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, πρωτίστως όμως αναφέρονται και στις δύο ουσιαστικά αντιπροσωπευτικές πολιτικές παρατάξεις εξουσίας, σαφώς της Κυβέρνησης αλλά και της Αντιπολίτευσης. Παράλληλα το 58,3% των πολιτών θεωρεί επιζήμιες, για την οικονομία κυρίως, τις πρόωρες εθνικές εκλογές  ενισχύοντας την αντίληψη ότι ο λαός αντιλαμβάνεται πλήρως τα όποια πολιτικά παιχνίδια ισχύος και εξουσίας διαδραματίζονται σήμερα.

Η  έξοδος της ελληνικής οικονομίας από το «μνημόνιο», αντιμετωπίζει κυρίως το σκόπελο της διαφωνίας για το δημοσιονομικό κενό στα επόμενα χρόνια. Η Τρόικα ισχυρίζεται ότι θα ανέλθει στα 2,5 δισ. ευρώ και ζητά πρόσθετα μέτρα κάλυψής του, διότι δεν εμπιστεύεται την εκδοχή της Κυβέρνησης. Ουσιαστικά ζητά νέα συμφωνία με μακροοικονομικούς και δημοσιονομικούς στόχους και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε συνδυασμό με  μηχανισμό επιτήρησης, ο οποίος  θα διασφαλίζει την υλοποίηση όσων θα έχουν συμφωνηθεί, ώστε η οποιαδήποτε μελλοντική Κυβέρνηση, να μη δύναται να προχωρήσει σε καμιά παροχή.

Οι αγορές παράλληλα είναι δύσπιστες απέναντι στην Ελλάδα, δεν μας εμπιστεύονται τόσο στη διατήρηση των πλεονασμάτων, όσο και στην επάρκεια της διακυβέρνησης, αλλά και τη σταθερότητα του σημερινού σχήματός της. Επίσης η δυσπιστία τους σαφώς εντείνεται και από το γεγονός ότι η  Αξιωματική Αντιπολίτευση, δεν κατόρθωσε με το πρόγραμμα και τις επαφές της να τις καθησυχάσει.  Αυτό αντανακλάται, με την άνοδο των επιτοκίων του 10ετούς ομολόγου από χαμηλότερα του 6% στη ζώνη του 6,5%, μόλις άρχισαν οι δηλώσεις «εθνικής ανεξαρτησίας» και οι «προβλέψεις» περί της επικείμενης εξόδου στις Αγορές.

Η κύρια βάση της δυσπιστίας των «έξω» είναι ακριβώς η ίδια η οποία διακατέχει όλους τους «σκεπτόμενους»  Έλληνες πολίτες. Η ελληνική κοινωνία δυσπιστεί γιατί δε βλέπει ένα σχέδιο τα οποίο να οδηγεί ξανά στο δρόμο της ανάπτυξης. Και οι επενδυτές, κατά κανόνα αποφεύγουν να αναλάβουν οποιοδήποτε ρίσκο. Το χειρότερο όμως είναι ότι η ελληνική κοινωνία γίνεται όλο και περισσότερο δύσπιστη ως προς τις δικές της πολιτικοοικονομικές δυνάμεις. Αυτό όμως δεν διορθώνεται με πολιτικές διαδικασίες και τεχνάσματα τα οποία τείνουν να διευρύνουν το έλλειμμα εμπιστοσύνης και καλλιεργούν κλίμα πόλωσης.

 Σε μια τόσο κρίσιμη χρονική περίοδο για τη χώρα, με ένα ασταθές παγκόσμιο περιβάλλον, απαιτείται πνεύμα εθνικής συνεννόησης και ψυχραιμία περισσότερο από ποτέ, ώστε οι θυσίες του ελληνικού λαού  μέχρι σήμερα να αποκτήσουν νόημα και να ανακτήσουν τη χαμένη μας εμπιστοσύνη στους θεσμούς, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ VS KΡΑΤΟΥΣ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Οι διαπιστώσεις μιας μακράς περιόδου  καταλήγουν , με βεβαιότητα ,στο συμπέρασμα ότι η Κυβέρνηση επιτίθεται άναρχα, επικίνδυνα και επίμονα στις συνταγματικές διατάξεις, στα θεσμικά όργανα, στην εργατική νομοθεσία, στις παγιωμένες αξίες, στο ιδεολογικό τρίπτυχο πατρίδα,θρησκεία, οικογένεια, στους άμοιρους-και δύσμοιρους- Έλληνες πολίτες, στις κρατικές διασφαλίσεις και υποχρεώσεις,

            Η αήθης συμπεριφορά των κυβερνώντων αλλοιώνει και διαφοροποιεί την θέση των πολιτών έναντι του Κράτους και της χώρας, επειδή οι τελευταίοι συγχέουν την άυλη έννοια του Κράτους με τους υλιστές εκπροσώπους του-τους αυτοαποκαλούμενους και σωτήρες η ηγέτες- και αγνοούν ότι αυτοί οι δικτατορίσκοι ουδεμία έχουν σχέση με τα ιδανικά, τις αξίες και τον σεβασμό που η έννοια αυτή καθ εαυτή του Κράτους αποπνέει.

            Το μίσος και ο φθόνος ,με τον οποίο  οι  εκλεγμένοι εκφραστές της λαικής κυριαρχίας

επιτίθενται   εναντίον των ψηφοφόρων τους και πρωτοφανής  είναι και ανεξήγητος , διαγωνίζονται δε σε μισάνθρωπη συμπεριφορά και λήψη επαχθών μέτρων εναντίον του πληθυσμού, εξαιρουμένων βεβαίως των χρηματοδοτών, των χορηγών τους και των οφειλετών δισεκατομμυρίων ευρώ προς το Κράτος.

            Ανεξάρτητα όμως από την χείριστη και χυδαία αυτή  διαγωγή των κυβερνητικών, την οποία

ο  Έλληνας οφείλει να καταδικάσει ,καθώς και  να εξοστρακίσει τους εμπνευστές της, οφείλει να διατηρήσει και την αγάπη για τη πατρίδα του και την εθνική του συνείδηση και την υπερηφάνειά του, ελπίζοντας βέβαια σε καλλίτερη διαχείριση της εξουσίας από άτομα που θα σεβασθούν και τους εαυτούς τους, αλλά και τη ζωή των πολιτών.

            Πέρα από τον αντίκτυπο που η κυβερνητική πολιτική έχει στη παγκόσμια κοινή γνώμη, η καταπόντιση των δικαιωμάτων των Ελλήνων είναι τόσο εμφανής, που δεν μας παραξενεύει το νέο κίνημα φιλελλήνων που αναπτύσσεται για να υποκαταστήσει τους ανίκανους ηγέτες μας.-

            Είναι λυπηρό βέβαια το φαινόμενο της μετανάστευσης στο εξωτερικό χιλιάδων επιστημόνων, που η ίδια η Κυβέρνηση -σαν ηθικός αυτουργός- στέλνει, για να συνδράμουν στη κάλυψη των αναγκών πολλών χωρών, αγνοώντας βέβαια ότι σπαταλήθηκαν εκατομμύρια για την ολοκλήρωση των σπουδών τους και μη μπορώντας  να τους εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση στη χώρα τους.

            Η υπέρβαση του εαυτού μας και ο διαχωρισμός της εκμεταλλεύτριας Κυβέρνησης από τις διαχρονικές αξίες του Κράτους  πρέπει να προταχθεί σαν κύρια υποχρέωσή μας, ώστε να αποκαταστήσουμε και το κύρος του και την χαμένη αξιοπιστία του.-

            

Τα περήφανα γηρατειά…

Πολλοί πολιτικοί αρχηγοί στο παρελθόν είχαν αναφερθεί στις ομιλίες τους με εκφράσεις όπως τα «περήφανα γηρατειά» ή τα «τιμημένα γηρατειά». Η παλαιά γενιά συνταξιούχων, πριν τη κρίση, πίστευε ότι η συνταξιοδότηση θα συνοδεύονταν με ένα εισόδημα το οποίο θα της επέτρεπε μία ικανοποιητική διαβίωση. Η κρίση και η επακολουθήσασα κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων οδήγησε στην πλήρη κατακρήμνιση της προσδοκίας αυτής.

Η πολιτική την οποία ακολούθησαν, κατά τη διάρκεια της κρίσης μέχρι και σήμερα, όλες οι Κυβερνήσεις οδήγησε στη συνταξιοδότηση, πλήθος ενεργών και εμπείρων υπαλλήλων, μαζί με εκείνους που είχαν συμπληρώσει κανονικά το συνταξιοδοτικό τους χρόνο. Αποτέλεσμα αυτών, ήταν όλα τα συνταξιοδοτικά ταμεία να επιβαρυνθούν υπέρμετρα με τεράστιο όγκο συνταξιούχων και να αντιμετωπίσουν προβλήματα στα διαθέσιμα ποσά για τις συντάξεις.

Οι λύσεις οι οποίες επιλέχθησαν από το αρμόδιο Υπουργείο είχαν ως κύριο σκοπό τη μείωση των καταβαλλομένων συντάξεων με σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων, όπως οι εισφορές αλληλεγγύης. Οι «συνταξιούχοι της κρίσης» διαπίστωσαν ότι οι παρεμβάσεις αυτές με νόμους, τους οποίους ψήφισε η Ελληνική Βουλή, είχαν άμεσες επιπτώσεις ως προς το τελικό ύψος του καταβαλλόμενου εφάπαξ, της σύνταξης αλλά και της επικούρισης.

Όλοι οι συνταξιούχοι, αρκετοί δε από αυτούς σε παραγωγική ακόμη ηλικία, διαπίστωσαν παράλληλα ότι με διάφορους νόμους και εγκυκλίους οι ασφαλιστικοί φορείς δεν επέτρεπαν την απασχόληση τους. Στην προσπάθεια να πολεμήσει το τέρας της ανεργίας, η πολιτική ελίτ που κυβερνά τη χώρα, απαγόρευσε σε συνταξιούχους με εμπειρία και προσόντα, που δε διέθεταν οι νέοι εργαζόμενοι, να απασχοληθούν με τιμωρία την περικοπή της σύνταξης.

Σαφώς υπάρχουν πολλές παράμετροι που ίσως δικαιολογούν το μέτρο αλλά δε λαμβάνουν υπόψη τα αποτελέσματά του. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι, πρώτον ότι η απαγόρευση δε μείωσε την ανεργία γενικότερα, δεύτερον αρκετοί συνταξιούχοι οδηγήθηκαν στο να εργάζονται μη νόμιμα με όλες τις συνέπειες, τρίτον η σημαντική μείωση των εισοδημάτων ανάγκασε πολλούς συνταξιούχους να καθυστερούν της πάσης φύσεως υποχρεώσεις τους.

Είναι γεγονός ότι οι συνταξιούχοι αποτελούν το πλέον εύκολο τμήμα του πληθυσμού για τη λήψη μέτρων από την οποιαδήποτε κυβέρνηση. Επειδή δεν έχουν συνοχή, εκπροσώπηση, κοινά συμφέροντα και έχουν μεγάλη διασπορά αποτελούν το εύκολο «θύμα» των μέτρων. Ξεχνούν όμως οι διάφοροι τεχνοκράτες ότι, σήμερα ο αριθμός τους ξεπερνά τον αντίστοιχο των εργαζομένων και αυτό στην πολιτική μεταφράζεται σε αρνητικές ψήφους.

Η κοινωνική πρόνοια επίσης για τους συνταξιούχους αποτελεί μακρινό όνειρο. Οι παροχές περίθαλψης οι οποίες στις ηλικίες αυτές είναι ουσιαστικές και αναγκαίες γίνονται συνεχώς περισσότερο απρόσιτες για μεγάλο αριθμό συνταξιούχων. Οι συμμετοχή στα φάρμακα, στις επισκέψεις και στις εξετάσεις ξεπερνούν κατά πολύ τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό με αποτέλεσμα να γίνονται περικοπές, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις είναι θανάσιμες.

Όλα αυτά άρχισαν να δημιουργούν προβλήματα και στον κοινωνικό ιστό της χώρας. Ο θεσμός της οικογένειας ο οποίος επί χρόνια στήριζε τους Έλληνες εξακολουθεί και σήμερα να αποτελεί την ασπίδα στην κρίση. Υπάρχουν μεγάλες αριθμητικά οικογένειες οι οποίες ζουν αποκλειστικά και μόνο με τις συντάξεις των παππούδων γιατί οι γονείς είναι άνεργοι. Η αναγκαστική όμως συγκατοίκηση αρχίζει να δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα λόγω του χαμηλού εισοδήματος αλλά και της μακροχρόνιας ανεργίας της μέσης ηλικίας.

Η διατήρηση των συνταξιούχων στα επίπεδα των απολαβών που χορηγούσαν τα ταμεία τους ίσως είναι αδύνατη. Η απασχόληση όμως ορισμένων «προνομιούχων» έχει επιτραπεί με σχετικές διατάξεις των ασφαλιστικών φορέων, όπως επίσης και οι συντάξεις άλλων «προνομιούχων» έχουν αποκατασταθεί ως προς το ύψος τους σε μεγάλο βαθμό. Η μεγάλη αδικία όμως προέρχεται από την καταβολή σύνταξης σε εκείνους που δεν εισέφεραν ποτέ.

Εν κατακλείδι τα «περήφανα γηρατειά» αποτελούν μύθο. Η σημερινή πραγματικότητα των συνταξιούχων αποδεικνύει αδικίες, προνόμια, ανισότητες και κοινωνική αβεβαιότητα για το αύριο. Η μείωση του εργατικού δυναμικού και η αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα στο ελληνικό κοινωνικό σύστημα. Οι συνεχείς περικοπές με άμεσο ή έμμεσο τρόπο κορυφώνουν την αγωνία του αύριο μιας γενεάς συνταξιούχων οι οποίοι βέβαια σήμερα εξαργυρώνουν το τίμημα των όποιων επιλογών τους.

Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Κατά πολλούς φιλόσοφους, σκοπός της ζωής είναι η ευτυχία, μια ευτυχία που και δύσκολο είναι να επιτευχθεί, όπως και σχεδόν αδύνατο είναι να την αισθανθεί κάποιος, τουλάχιστον σε παρόντα χρόνο.

            Αναγνώρισα την ευτυχία από τον θόρυβο που έκανε φεύγοντας, είπε Γάλλος φιλόσοφος, άποψη ρεαλιστική και απλή, συγκλονιστική και ταυτόχρονα μεστή νοήματος.

            Ευτυχής είναι αυτός που αγαπά τους ανθρώπους, κατά σύγχρονη θεολογική αντίληψη.

            Πως όμως αυτό επιτυγχάνεται, πως μπορεί ο αδύναμος άνθρωπος να οριοθετήσει την έννοια της ευτυχίας, να την κατακτήσει, να την αισθανθεί;

            Σε ποιες θυσίες πρέπει να υποβληθεί για να απαλλαγεί από αρνητικές σκέψεις και πράξεις, από μίσος και εχθρότητα που νοιώθει για τον συνάνθρωπό του, πως μπορεί να μετασχηματισθεί σε ενάρετο ον, πως μπορεί να συμπεριφέρεται καλόψυχα  και καλόκαρδα;

            Μια απάντηση που προσεγγίζει την αλήθεια ίσως αποτελεί η αυτογνωσία, που σαν βασική διανοητική κατάληξη , μετά από πολύχρονη και κοπιώδη εγκεφαλική διεργασία, μπορεί να κατατάξει το φυσικό πρόσωπο στην ορθή θέση, θέση ηθική και διανοητική, μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

            Η πνευματική καλλιέργεια δεν έχει αποδειχθεί ότι βοηθά τον άνθρωπο να βελτιώσει τον εαυτό του, να καταστεί ωφέλιμος στους συνανθρώπους του, να μετριάσει τα κακά συναισθήματά του, να διαχειρισθεί το μίσος και τον φθόνο του για τους άλλους, αντίθετα του δίνει την ευχέρεια να πραγματοποιεί συναλλαγές με ευφυή, αλλά ανέντιμο τρόπο, να είναι δίγλωσσος, να πείθει με σαθρά επιχειρήματα.

            Η αγνότητα των αισθημάτων, οι απλοικές θέσεις, η αμόλυντη ψυχή είναι από τα πιο σπουδαία προτερήματα του ανθρώπου, διαχρονικά, προτερήματα που τον ηρεμούν, τον εξυψώνουν , τον κάνουν αποδεκτό.

             Ίσως η τωρινή εποχή-όπως και οι παλαιότερες- αντιμετωπίζει σκληρά τους σπάνιους ανθρώπους, τους θεωρεί αδύναμους, τους υπερπηδά, για να υποκλιθεί στους ισχυρούς, τους ανάλγητους, τους υλιστές.

            Η επίκληση του Ευαγγελίου, όπως και της Αγίας Γραφής δεν είναι στις προθέσεις του παρόντος κειμένου, όμως ο επαναπροσδιορισμός των αξιών, των αρχών και των παραδόσεων που πρέπει να μας διακατέχουν, είναι αναγκαίος, γιατί διαφορετικά το τέλος  μας σαν ατόμων θα είναι οριστικό, η απώλεια δε του νοήματος της ζωής  θα μας συντροφεύει στη ζωή μας.

            Πέραν λοιπόν του ηθικοπλαστικού ενδιαφέροντος ,που ίσως έχει η αναθεώρηση των απόψεών μας , καθώς και η αλλαγή του τρόπου ζωής μας, το βαθύτερο νόημα προκύπτει σε καθαρά πρακτικό και καθημερινό επίπεδο, όπου η απλότητα των ενεργειών μας, η αγαθή προαίρεση και η αγάπη θα προσδώσουν μία ενατένιση της ζωής αισιόδοξα και ελπιδοφόρα.-

Η κοινωνική διάσταση της κρίσης

Η σημερινή κοινωνική κρίση η οποία μαστίζει τη χώρα μας την τελευταία πενταετία έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τις ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ των κοινωνικών ατόμων όπως αυτές έχουν καλλιεργηθεί στη σύγχρονη δυτική κοινωνία ( π.χ. μεταξύ εργοδοτών και εργατών, ανδρών και γυναικών, γονέων και παιδιών, δασκάλων και μαθητών κ.ά.). Θεμελιώδεις παραδοσιακοί θεσμοί, όπως η θρησκεία, ο γάμος, κ.ά., που ρύθμιζαν για χρόνια αυτές τις σχέσεις, σήμερα παρακμάζουν, παρά τη συντηρητική νοοτροπία η οποία εξακολουθεί να κυριαρχεί στην Ελληνική κοινωνία. Αυτή η κρίση στις κοινωνικές σχέσεις εκφράζει επίσης μια κρίση ταυτότητας, με την ασάφεια στους κοινωνικούς ρόλους, οι οποίοι  μεταβάλλονται καθημερινά, δημιουργώντας σύγχυση στις κοινωνικές σχέσεις και στην κοινωνική συνοχή. 

Η κοινωνική κρίση επιδεινώθηκε με την επέκταση της ονομαζόμενης «οικονομίας της αγοράς» σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, μέσα στα πλαίσια της σημερινής παγκοσμιοποιημένης μορφής της. Είναι γεγονός ότι η Αγορά είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και πολέμιος των παραδοσιακών αξιών. Δεν είναι επομένως περίεργο ότι η κοινωνική κρίση είναι ιδιαίτερα έντονη στις χώρες εκείνες όπου η έννοια  της Αγοράς, έχει προχωρήσει και εδραιωθεί σημαντικά. Αυτό είναι εμφανές  σήμερα στη χώρα μας, όπου το ΔΝΤ αλλά και οι δανειστές-εταίροι μας στην ΕΕ προωθούν το μοντέλο της Αγοράς, με εισηγήσεις νόμων και άλλων ρυθμίσεων που επιδείνωσαν τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα  με δραματικά  αποτελέσματα στη μεγιστοποίηση του βαθμού ανάπτυξης  της κοινωνικής κρίσης.

Τα ολέθρια συμπτώματα της κοινωνικής κρίσης είναι η αύξηση της εγκληματικότητας, η φτωχοποίηση και η αύξηση του αριθμού των «απόκληρων». Τα συμπτώματα αυτά όμως λειτουργούν συγχρόνως ως μέσα ελέγχου των «πολιτών» από τις κοινωνικά προνομιούχες ελίτ, που συγκεντρώνουν στα χέρια τους την πολιτική και οικονομική εξουσία. Έτσι με τη χρήση του εκφοβισμού, της καταστολής και του ελέγχου της πληροφόρησης, παρά την εξάπλωση του διαδικτύου επιτυγχάνουν σχεδόν το στόχο της αποφυγής μίας γενικότερης κοινωνικής έκρηξης.  Ο έλεγχος αυτός έχει ως στόχο την κοινωνική αδρανοποίηση ενός μεγάλου τμήματος του  πληθυσμού, όπως ήταν «οι αγανακτισμένοι» στη χώρας μας και να δημιουργήσει «τον καλό και αγαθό πολίτη» του καναπέ ή και του καφενέ.

Μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα  ότι η κοινωνική κρίση, όπως ακριβώς και οι άλλες διαστάσεις της σημερινής πολυδιάστατης κρίσης (οικονομική, πολιτική, κοινωνική, οικολογική, πολιτισμική) οφείλεται τελικά στη συγκέντρωση πολιτικής και οικονομικής (καθώς και ευρύτερα κοινωνικής) εξουσίας αλλά και δύναμης που εξασφαλίζει το σημερινό θεσμικό πλαίσιο της οικονομίας της Αγοράς σε εκτελεστικά όργανα και θεσμούς πέραν της εννοούμενης σήμερα κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας». Αυτές οι ιεραρχικές δομές που στελεχώνονται με τους γνωστούς σε όλους μας  «τεχνοκράτες»,  οι οποίοι ενεργούν και σκέπτονται αποκλειστικά με αριθμούς, στατιστικές, στόχους και «βραβεία» εγγυώνται την αναπαραγωγή και τη συνέχιση του  μοντέλου της Αγοράς.

Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται η επιτακτική ανάγκη για ένα νέο δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο, ισοκατανομής της δύναμης και της εξουσίας μεταξύ των πολιτών στη χώρα μας, αλλά συγχρόνως στην πολυεθνική, πολυπολιτισμική, πολυπρόσωπη και τεχνοκρατούμενη μέχρι σήμερα τουλάχιστον Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ

         άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Δεν ήταν ασφαλώς δίκαιο να εξαιρεθεί το ποδόσφαιρο από τη κοινωνική κατρακύλα της χώρας, μια κατρακύλα που σαν χιονοστιβάδα έχει παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της, ένας κατήφορος απίστευτος, που ακυρώνει το πιο λαοφιλές άθλημα, το όπιο του λαού, το καταφύγιο εκτόνωσης χιλιάδων ανθρώπων.

            Οι άθλιες εκδηλώσεις μίσους και εκδίκησης, οι εγκληματικές ενέργειες σε βάρος διαιτητών-πρωταιτίων ίσως της διαφθοράς-, οι φόνοι απλών οπαδών, οι συναντήσεις οπαδών για αλληλοεπιθέσεις, οι εύνοιες ομάδων, οι υποβιβασμοί άλλων, τα στημένα ματς, οι κερδοσκοπίες από το στοίχημα, έχουν φτάσει στο απόγειο της αθλιότητας, εξευτελίζοντας το ταλαίπωρο προϊόν.

            Όμως, επειδή υπάρχουν και χειρότερα, οι τελευταίες αντιπαραθέσεις προέδρων προβεβλημένων ομάδων, δυναμιτίζουν ακόμη περισσότερο τα ερείπια του ποδοσφαιρικού οικοδομήματος, το αποσυνθέτουν, το εξαφανίζουν.

            Και κοντά σε όλα αυτά, η αγαπημένη των Ελλήνων, η εθνική ομάδα παραπαίει, από κακή επιλογή προπονητή, από έλλειψη ικανών ποδοσφαιριστών, από απουσία ενδιαφέροντος από τους πλούσια αμειβόμενους παίκτες, από  ανικανότητα των καβαλάρηδων της εξουσίας της ΕΠΟ.

            Ο γαντζωμένος στη καρέκλα του προέδρου της ΕΠΟ Σαρρής ανέλαβε την ευθύνη της επιλογής του Ιταλού προπονητή Ρανιέρι, χωρίς όμως να δέχεται και τις συνέπειες των πράξεών του.

            Η προαναγγελθείσα διακοπή του πρωταθλήματος μόνο σαν ανέκδοτο ακούγεται, γιατί τα συμφέροντα είναι πολλά, οι Σωτηρακόπουλοι θα έχουν μεγάλες απώλειες, οι εκδότες το ίδιο, ο ΟΠΑΠ θα απολέσει τεράστια κέρδη, οι ομάδες χάνουν τη φόρμα τους, οι οπαδοί δεν θα πάρουν τη δόση τους, οπότε τίποτε δεν σώζει τη κατάσταση.

            Μήπως όμως η διακοπή πρέπει να είναι τουλάχιστον ετήσια, για να συνέλθουν οι πρωτεργάτες, γιατί ήδη άλωσαν και τον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης και συνεχίζουν ακάθεκτοι και για άλλα οχυρά; 

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

       άρθρο  του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Δεν είμαι σίγουρος ,αν είναι ο χρόνος που ξεθωριάζει το έπος του πολυτεχνείου η η απαξία του πολιτικού συστήματος, που αλλοιώνει το μήνυμα, που οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου εξέπεμψαν, πιστεύοντας σε ιδανικά που ξεπερνούσαν την εποχή, ιδεώδη που έρχονταν σε αντιπαράθεση με την χούντα, αγώνες που ξάφνιαζαν τους εφησυχασμένους και υποταγμένους στην τυραννία, ανιδιοτέλεια που εξέπληττε.

            Σήμερα, σαράντα ένα χρόνια μετά, πολλοί συμπατριώτες μας πιστεύουν στην ιδιοτέλεια των αγωνιστών, δεν δέχονται την ύπαρξη νεκρών, ακυρώνουν την αντίσταση στη βάναυση δικτατορία.

            Ας αναφερθούμε μόνο στον Παναγούλη και τον Μουστακλή, στους εκτοπισμένους, στις σφαίρες που έπεφταν στον περίγυρο  και στον αύλειο χώρο του Πολυτεχνείου , για να θυμηθούμε  την τραγωδία, την στασιμότητα, την αποδοκιμασία  όλων των χωρών, για να περιορίσουμε λίγο την λήθη μας και να επιδοκιμάσουμε ηρωικές πράξεις.

            Φυσικά τα χρόνια που ακολούθησαν δεν δικαίωσαν τους αγωνιστές του τότε, επικράτησαν μετριότητες σε ηγετικές θέσεις, ανυπόληπτοι πολίτες σε  υψηλά πόστα, πολιτικοί συναγωνίζονται σε διαφθορά αντιπάλους, το κλίμα που επικρατεί μόνο ευώδες δεν είναι, η απελπισία περισσεύει, το μέλλον πλέον διαφαίνεται δυσοίωνο.

            Τα οράματα των αγωνιστών είχαν γρήγορο τέλος, όλοι μας αποτινάξαμε την ευθύνη και αναλωθήκαμε σε υλικές απολαύσεις, σε ασυδοσία, σε παράλογους και άνομους τρόπους ζωής, σε εύκολο κέρδος.

            Στην κρίσιμη περίοδο που βιώνουμε, εκτός από την σύνεση που οφείλουμε να μας διακρίνει, πρέπει να υπερβούμε τους κακούς εαυτούς μας και με βήματα αργά να μετασχηματισθούμε σε ανθρώπινες προσωπικότητες, ικανές να διαχειρισθούμε τα προβλήματά μας, να αναλογισθούμε τις ευθύνες μας, να περιορίσουμε τις απαιτήσεις μας.

            Και κάπου-κάπου ας μνημονεύουμε τους ευρισκόμενους στον χώρο του Πολυτεχνείου που     διακινδύνευσαν τις ζωές τους για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη.-

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΜΑΣ…..

Με την καθοριστική ίσως, για την έξοδο της χώρας από το μνημόνιο, σύνοδο του Eurogroup της 8^ης Δεκεμβρίου, οι Υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης στις Βρυξέλλες διατύπωσαν τις απόψεις τους. Είναι βέβαιο και πέρα από κάθε αμφιβολία ότι οι δανειστές και εταίροι μας θα μας παράσχουν την αναγκαία στήριξη έναντι των αγορών, αλλά με την προϋπόθεση να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις τις οποίες αναλάβαμε με τις ήδη υπογραφείσες συμφωνίες.

Το ζήτημα το οποίο άμεσα βέβαια προκύπτει και ίσως είναι προς διαπραγμάτευση, είναι το πως αυτοί θα διασφαλίσουν ότι θα τηρηθούν επακριβώς και ακέραια τα συμφωνηθέντα από την Ελληνική Κυβέρνηση. Η φαινομενική λοιπόν απεμπλοκή από το μνημόνιο εμφανώς συνδέεται και με την ανάληψη δεσμεύσεων ότι θα τηρηθούν τα συμφωνηθέντα. Δυστυχώς οι Έλληνες Πολιτικοί έχουν απολέσει την αξιοπιστία τους έναντι των δανειστών μας.

Οι εκκρεμότητες στις μεταρρυθμίσεις και οι καθυστερήσεις στην υλοποίησή τους εκ μέρους της Κυβέρνησης, αλλά και η αρνητική στάση της Αντιπολίτευσης, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι υφίσταται το ενδεχόμενο  να υποπέσουμε εκ νέου σε ολισθήματα. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο επιζητούν, να διατηρήσουν ως ένα βαθμό τον έλεγχο του πως θα διαχειριστούμε την ευρύτερη ελευθερία κινήσεων την οποία σαφώς θα μας επιτρέψουν.

Στην διαπραγμάτευση αυτή, εκτός από τις μεταρρυθμίσεις προκύπτει και δημοσιονομικό κενό το οποίο οφείλει επίσης να διαπραγματευθεί η Κυβέρνηση. Η κάλυψή του σαφώς δεν πρέπει να γίνει με περεταίρω περικοπές εισοδημάτων και κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι «κόκκινες γραμμές» θα πρέπει να γίνουν σαφείς και κατανοητές στους δανειστές μας με την επισήμανση ότι περεταίρω μειώσεις τους οδηγούν στη φτωχοποίηση της χώρας.

 Ο πολιτικός κόσμος της χώρας φαίνεται να ζει σε μία άλλη «εικονική» πραγματικότητα. Η δίψα της εξουσίας έχει οδηγήσει Συμπολίτευση και Αντιπολίτευση σε αγώνα παροχολογίας. Αυτό που σαφέστατα ακούγεται ως βάλσαμο στα αυτιά των Ελλήνων πολιτών αποτελεί συγχρόνως και εφιάλτη για τους δανειστές μας. Η σκλήρυνση της στάσης τους, ως προς την τήρηση των συμφωνηθέντων αποτελεί το «μήνυμα» για το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

Οι δανειστές μας έχουν ανοίξει πλήρως τα χαρτιά τους για την επόμενη μέρα μετά τη λήξη του ισχύοντος μνημονίου. Θα μας παρέχουν την πιστωτική στήριξη για όσο χρειαστεί,  αλλά ζητούν να τηρηθούν οι δεσμεύσεις για μεταρρυθμίσεις και τα δημοσιονομικά. Αυτό το οποίο ζητούν είναι να συνεχιστεί το σχέδιό τους για την ανάπτυξη της χώρας, η οποία έχει όπως υποστηρίζουν εμφανιστεί στα στατιστικά τουλάχιστον στοιχεία της Eurostat.

Η καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών δεν είναι δυνατόν να αλλάξει άμεσα με έναν ίσως μαγικό τρόπο. Η παγκοσμιοποίηση έχει διαφοροποιήσει το περιβάλλον με αποτέλεσμα να απαιτούνται νέες συνταγές για την ανάρρωση της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Η πολιτική ελίτ η οποία κυβερνά την Ευρώπη δεν φαίνεται σήμερα ικανή να αντιμετωπίσει τις σημαντικές αυτές αλλαγές και προκλήσεις, οι οποίες  απαιτούν μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση.

Οι Έλληνες πολιτικοί οφείλουν να σοβαρευτούν και να ομιλήσουν με ειλικρίνεια στο λαό. Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο για το μέλλον της και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες οφείλουν να εξαλειφθούν. Αυτή είναι «ώρα ευθύνη» για όλους γιατί από τις πράξεις και αποφάσεις τους κρίνεται το μέλλον της χώρας και οι τύχες της νέας γενεάς των πολιτών της. Η ιστορία θα δείξει μελλοντικά ποιός είχε δίκιο και ποιός άδικο για τις επιλογές του, αλλά όλοι εμείς σήμερα θα υποστούμε τις συνέπειες.

ΔΥΣΩΔΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

                                     άρθρο του Ευάγγελου  Ραφτόπουλου

            Υπάρχουν άραγε κυβερνήσεις  στον κόσμο που εξασφαλίζουν στους πολίτες τους στοιχειώδη ευτυχία, οικονομική άνεση, εύκολη καθημερινότητα, ακριβοδίκαιη δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες, ισονομία;

            Και επειδή τα παραπάνω είναι μάλλον ανέφικτο να συμβαίνουν, ίσως υπάρχουν κυβερνήσεις που επιτρέπουν πρωτοβουλίες στους πολίτες τους, επιχειρηματική δραστηριότητα, ασφάλεια, σταθερότητα, βέβαιο μέλλον.

            Και τέλος υπάρχει χώρα-στον πολιτισμένο τουλάχιστον κόσμο- που οι παραπάνω διασφαλίσεις είναι κάτι σαν εξωτικό δυσεύρετο φρούτο, κάτι σαν κρύο ανέκδοτο, κάτι σαν μαγικό χάπι που θεραπεύει πάσαν νόσον.

            Υπάρχει χώρα στο νότιο κομμάτι της Ευρώπης ,που εκπέμπει μια δυσωδία άνευ προηγουμένου, μια αρωματική διαφθορά, ένα κόπρο του Αυγεία, μια χώρα που υπάρχει-δεν υπάρχει, μια χώρα που είναι παρούσα-απούσα, μια χώρα που με μεγάλη ευκολία και σαδισμό καταβυθίζει τους πολίτες της σε περιβάλλοντα σκληρά και αδυσώπητα, μια χώρα που έχει κατορθώσει να μη λειτουργεί τίποτε, να έχει καθοδηγούμενη δικαιοσύνη, αχρείους πολιτικούς, ανεπαρκείς και διαπλεκόμενους δημοσιογράφους, ανύπαρκτη παιδεία.

            Το τρίπτυχο πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια υποκαταστάθηκε από εκμαυλισμό, διαστροφή, αμετροέπεια, ραθυμία, απελπισία, κινητή τηλεφωνία, αποχαύνωση, κατάθλιψη.

            Η ωραία Ελλάδα είναι πλέον ένας όμορφος προορισμός για ξένους, ένας παράδεισος για πολυεθνικές, ένα βασίλειο για celebrities.

            H ωραία Ελλάδα είναι μια κόλαση για τους ιθαγενείς, μια ατυχής κατοικία για τους αξιοπρεπείς, τους έντιμους, τους ικανούς.

            Η ωραία Ελλάδα είναι ιδανικός τόπος για ανόητους παρουσιαστές, μέντιουμ και αστρολόγους, Αυτιάδες και Πρετεντέρηδες, Γιακουμάτους και Βούλτεψες, Βενιζέλους και Σαμαράδες, σπάνια είδη στη παγκόσμια κοινότητα.

            Οι δολοφόνοι της δημοσιογραφίας, της ηθικής, οι συνταγματολόγοι που ηδονίζονται με τις συνταγματικές εκτροπές, οι καθηγητές πανεπιστημίου που ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από τα καθήκοντά τους, οι δικαστές που ευνοούν μόνο εαυτούς ,συνθέτουν ένα περίεργο μωσαϊκό, μοναδικό, πρωτότυπο, λαμπερό και βρώμικο, περίτεχνο και άχρηστο συνάμα.

            Και οι πολίτες επαναπαύονται και ευχαριστούνται  με τις αθλητικές φυλλάδες, τα ένθετα των ανυπόληπτων εφημερίδων, τα τούρκικα σήριαλ, που συνυπάρχουν με τις Ελληνικές σημαίες, τις ατέλειωτες και ανώφελες συνομιλίες, εκμεταλλευόμενοι των δωρεάν χρόνο των φιλεύσπλαχνων εταιρειών και ξεκουράζονται στους άνετους καναπέδες, μη μπορώντας να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια τους, ακίνητοι και ανάπηροι όντες.

            Αντισταθείτε( Μιχάλης Κατσαρός) για να ζητείται ελπίς(Αντώνης Σαμαράκης)  ίσως; -

            

ΤΑΙΠΕΔ – ΕΥΑΘ. H χαμένη υπόληψη μιας εταιρίας;

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

H πρόκληση ενδιαφέροντος του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) για την πώληση του 51% της ΕΥΑΘ, που έλαβε χώρα στις  21 Φεβρουαρίου 2013, προκάλεσε το ενδιαφέρον τεσσάρων υποψηφίων. Σε προηγούμενο άρθρο μας δόθηκαν πολλές λεπτομέρειες όπως και κάποια ενδιαφέροντα λεπτά σημεία, που αφορούσαν στο διαγωνισμό αυτό (βλ. www.capital.gr/Articles.asp?id=1942394).

Από το σύνολο των υποψηφίων οι δύο αποκλείστηκαν, λόγω παραλείψεων οπότε οι φάκελοι των δυο άλλων υποψηφίων νυμφίων, έπρεπε να ήταν πλήρεις.

Αν και ο διαγωνισμός αυτός δεν τελεσφόρησε, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις, ως προς τις ακολουθούμενες διαδικασίες και τα παρεπόμενα «κάτω από το χαλί».  

Ας δούμε όμως την όλη εξέλιξη από την αρχή. Αναλυτικότερα, η πρόσκληση, ζητούσε μαζί με την κατάθεση της προσφοράς, ένα σύνολο δικαιολογητικών ως αναπόσπαστο τμήμα, της διαδικασίας επιλογής των εταιριών  κατά την πρώτη φάση του διαγωνισμού.

Ουδείς όμως από τους ενδιαφερόμενους μπορούσε να γνωρίζει, μετά την κατάθεση των προσφορών,  αν οι ανταγωνιστές του πληρούσαν όλα τα κριτήρια της επιλογής. Το ΤΑΙΠΕΔ δεν παρείχε την παραμικρή πληροφορία (μέσω μιας συγκεντρωτικής έκθεσης λόγου χάρη) σχετική με αυτό το θέμα.

Για να γίνουν όμως ενστάσεις και προσφυγές, όλοι οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να έχουν πρόσβαση στους φακέλους των προσφορών που κατατέθηκαν ή τουλάχιστον στην έκθεση, όπου σημειώνονται τα όσα σχετίζονται με τα αιτούμενα πιστοποιητικά και τα κριτήρια της επιλογής των υποψηφίων. Το ΤΑΙΠΕΔ αρνήθηκε κατηγορηματικά την οποιαδήποτε πρόσβαση.

Πράγματι, το Ταμείο δεν κοινοποίησε στους υποψήφιους, το πρακτικό με τις πιθανές ελλείψεις σε πιστοποιητικά κ.λπ, όλων ων υποψηφίων. Επίσης, αρνήθηκε να δώσει πληροφορίες της μορφής αυτής σε υποψηφίους που το ζήτησαν, επικαλούμενο τον κανονισμό λειτουργίας του. 

Με τις επιλογές του αυτές αφαίρεσε στην ουσία το δικαίωμα της έντασης / προσφυγών των ενδιαφερομένων. Ουδείς γνωρίζει αν οι φάκελοι όσων απέμειναν ήταν πλήρεις και ουδείς γνωρίζει με τι τρόπο συμπληρώθηκαν τα τυχόν κενά από έγγραφα, που πιθανόν έλειπαν από τις προσφορές.

To δικαίωμα στην πρόσβαση σε πληροφορίες, για την υπόθεση που εξετάζουμε, απορρέει καταρχάς από τη Σύμβαση του Άαρχους (1998), όπως αυτή ενσωματώθηκε στην εθνική νομοθεσία (νόμος 3422/2005).

Η πώληση της ΕΥΑΘ, τελικά δεν έγινε. Η όλη όμως διαδικασία αξιολόγησης των τεσσάρων υποψηφίων δημιούργησε την αίσθηση σε πολλούς ότι όλα είχαν την οσμή μιας προσχεδιασμένης απόφασης.

Όταν ένας από τους υποψηφίους αναδόχους  «Η Ένωση Πολιτών για το Νερό» που είδε την προσφορά της να απορρίπτεται ως ακατάλληλη, ζήτησε τα πρακτικά του διαγωνισμού αναφορικά με τα πιστοποιητικά κ.λπ και για τους τέσσερις, η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ αρνήθηκε, όπως σημειώθηκε,  κατηγορηματικά να δώσει κάθε πληροφορία.

Μέσω της δικαστικής οδού, η «Ένωση» απέκτησε πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές τελικά. Με έκπληξη όμως διαπιστώθηκε ότι ενώ για τους δυο «κομμένους» από τον διαγωνισμό, υπήρχε αναλυτική αιτιολογική έκθεση του ΤΑΙΠΕΔ, για τους δυο προκριθέντες κυκλοφορούσαν μόνο κάποια σημειώματα και ένα πρακτικό σε ένα ντοσιέ, που προέρχονταν από μια ιδιωτική εταιρία συμβούλων(!!!).. Δεν τηρήθηκε λοιπόν η παραμικρή τυπική διαδικασία καταγραφής όλων των πιστοποιητικών, των κριτηρίων επιλογής κ.λπ των δυο αυτών εταιριών, όπως και της προσφοράς τους.

Πώς λοιπόν επιλέγηκαν χωρίς να υπάρχει μια σαφής εικόνα των προσφορών τους; Όταν παραβιάζεται η διαδικασία της όποιας αξιολόγησης, τότε εύλογα προκύπτουν δικαιολογημένα ερωτήματα που αγγίζουν πια την ουσία, του διαγωνισμού!

Δημόσιο χρέος: Οι «σύγχρονες» αντιλήψεις για τη βιωσιμότητά του!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας παρά το κούρεμα που δέχθηκε και τις μειώσεις των επιτοκίων δανεισμού της χώρας, καλά κρατεί. Οι μειώσεις του, σε απόλυτα μεγέθη, εκτιμάται ότι θα είναι ανεπαίσθητες τo 2014 σε σχέση με το 2013, ενώ ως ποσοστό του Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) διαρκώς αυξάνει. Το Ινστιτούτο Levy των ΗΠΑ, εκτιμά ότι ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα αγγίξει το 208% το 2015.

Παρόλα αυτά, ένας άνεμος αισιοδοξίας πνέει, αναφορικά με τη βιωσιμότητα του χρέους μας. Από την άλλη όμως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και ένα σύνολο έμπειρων οικονομολόγων και πολιτικών στο εξωτερικό, τονίζουν την αναγκαιότητα για νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, λόγω της μη βιωσιμότητάς του.

Η πρόσφατη συνάντηση τρόικας-Ελληνικής κυβέρνησης  στο Παρίσι και η πρόταξη στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων του προβλήματος αυτού, επιβεβαιώνει μάλλον τη δεύτερη θέση, εκτός αν η όλη συζήτηση έγινε για το θεαθήναι!

Και όμως πολιτικοί της συγκυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων και Ευρωβουλευτών μας στο Λαϊκό κόμμα, θεωρούν ότι το χρέος μας είναι βιώσιμο. Πράγματι, οι θιασώτες τέτοιων θέσεων υποστηρίζουν ότι…. σύγχρονες απόψεις περί χρέους δεν εξαρτούν τη βιωσιμότητα του από το ύψος του, σε απόλυτα μεγέθη(!) ή ως ποσοστό του ΑΕΠ(!), αλλά κυρίως (ή μόνο) από την ικανότητα της χώρας σ’ ό,τι αφορά στην εξυπηρέτησή του(!).

Αυτή η προσέγγιση ισχυροποιείται, αν λάβουμε υπόψη ότι τα ετήσια δημοσιονομικά ελλείμματα όπως και το μέσο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους μειώνονται, ενώ αυξάνεται ο χρόνος της διάρκειάς του κ.ά.

Το θεόρατο χρέος μας, η καλπάζουσα ανεργία, η ισχνή ανάπτυξη, η χαμηλή φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων, η μαζική έξοδος κεφαλαίων, επιχειρήσεων και προσώπων από τη χώρα, η μοναδική σε έκταση αποβιομηχάνιση, φοροδιαφυγή, τα άγνωστα στο μέλλον επιτόκια δανεισμού της χώρας  κ.ά. εντάσσονται στην σφαίρα των… ξεπερασμένων απόψεων ερμηνείας της βιωσιμότητας του Δημόσιου χρέους.

Ας υποθέσουμε όμως ότι η  «σύγχρονη» άποψη για τη βιωσιμότητα του χρέους, που δίνει λοιπόν έμφαση στο κόστος εξυπηρέτησης του είναι και η κυρίαρχη. Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι το ακόλουθο:

Έχει την ικανότητα η χώρα να αποπληρώσει το χρέος της σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των ετησίων (έστω μειωμένων) δόσεων που έχουν προβλεφθεί για τις επόμενες δεκαετίες;  Και αν ναι ; από πού πηγάζει αυτή η θέση;

Επίσης, υποστηρίζεται ότι θα έχει την ικανότητα και την άνεση να ξεπληρώσει τα πάντα, χωρίς περιπέτειες, έως το 2030, επειδή έχει μειωθεί απλά και μόνο σήμερα, το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους σε σχέση με το παρελθόν.

Εδώ γίνεται ένα ακόμη λάθος, το οποίο συνδέεται με την πολιτική συγκυρία. Αναλυτικότερα, τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού της χώρας μας από τα κράτη-μέλη, δε θα ισχύουν στο διηνεκές. Όταν έρθει λοιπόν η ώρα της αναχρηματοδότησης του χρέους μας και προστρέξουμε στις αγορές –όπως και κάναμε πρόσφατα– τότε ουδείς γνωρίζει πού θα κυμανθούν τα νέα επιτόκια. Αυτά με τη σειρά τους, αν είναι υψηλά, θα επηρεάσουν εύλογα το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους μας.

Θεωρήθηκε επιτυχία το πρόσφατο κόστος δανεισμού της χώρας με ετήσιο επιτόκιο γύρω στο 5%. Αν αυτό πράγματι ισχύει, τότε οι Ιρλανδοί που δανείσθηκαν με το μισό περίπου επιτόκιο σε σχέση με εμάς τι έπρεπε να κάνουν; Τριήμερο πάρτι;

Η άκρως στενή «σύγχρονη» αντίληψη περί βιωσιμότητας του χρέους, κυρίως από το κόστος εξυπηρέτησης του, μας φέρει στο νου την ακόλουθη  ρήση του Βρετανού πρωθυπουργού Ντισραέλι:

«Υπάρχουν ψέματα, καταραμένα (μεγάλα) ψέματα και στατιστικές».

H AΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

 του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Ένα μυστήριο για δυνατούς ντετέκτιβς ανακύπτει στην Ελληνική πραγματικότητα, ένα πρόβλημα για ευφυείς μαθηματικούς ζητά λύση, μια λύση πρωτότυπη σε ένα σπάνιο ζήτημα που έχει συνταράξει τους Έλληνες πολίτες, τους πολιτικούς αναλυτές, τους ξένους ανταποκριτές και επιστήμονες, που μάταια αναζητούν το κράτος που χάθηκε μέσα σε κραδασμούς, τυφώνες, καταιγίδες, θύελλες, καταστροφές.

            Κάποιες πληροφορίες που ανεπιβεβαίωτες έφτασαν, μετέδιδαν  ότι είδαν σε μια σχεδία, με Ελληνική σημαία, κάποιους μεσήλικες  απελπισμένους να κινούν απελπισμένοι χέρια και πόδια, εκλιπαρώντας για βοήθεια, ψελλίζοντας ακαθόριστες λέξεις για σωτηρία, έλλειψη κατανόησης, μνημόνια, προδοσία.

            Το κράτος λοιπόν μετανάστευσε με τους ηγέτες του, αφήνοντας κάποια ίχνη από παραδόσεις και πολιτισμούς, ελπίδες και αισιοδοξίες, προσδοκίες και θυσίες, σε ένα μουντό φόντο, με ομίχλη και συμφορές, δραπετεύοντας και τρεπόμενο σε άτακτη υποχώρηση, ασύντακτο, ασύνδετο, ανοργάνωτο.

            Η κατάθλιψη έχει καταλάβει τους απροστάτευτους Έλληνες ,που απεγνωσμένοι αναζητούν νέους σωτήρες, να ανασυστήσουν τη χώρα και τους ίδιους, να καλύψουν την ανασφάλειά τους, να γεμίσουν με υποσχέσεις, με οράματα,  να δώσουν νόημα στην άδεια ζωή τους.

            Ξεκρέμαστος ο λαός παραπαίει, βαφτίζει ως νέους άρχοντες ανυπόληπτους και αδαείς-όπως πάντοτε- αιθεροβάμονες αστέρες, αγνοώντας παρελθόν και παθήματα, ελπίζοντας σε νέο, άφθαρτο, σύστημα αξιών και  αρχών, σε συνθήκες δίκαιες και αξιοκρατικές, σε πορείες ανεμπόδιστες.

            Και η ζωή συνεχίζεται χωρίς ευκαιρίες για όλους, χωρίς πρόσβαση σε εξασφάλιση, χωρίς καθοδήγηση σωστή, χωρίς νόημα, χωρίς ουσία.

            Άλλοι πάλι βεβαιώνουν ότι η χώρα βυθίσθηκε στο χάος με τους κατοίκους της, άλλοι ισχυρίζονται ότι είναι σε προσωρινή κατάψυξη, άλλοι πιο αισιόδοξοι και θρήσκοι πιστεύουν ότι οι θείες δυνάμεις θα επέμβουν για την σωτηρία τους για μια ακόμη φορά.-

«Είναι η οικονομία, ηλίθιε…».

Ήταν η φράση που εξελίχθηκε σε ένα από τα μότο της πρώτης προεκλογικής εκστρατείας του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ο οποίος κατάφερε να νικήσει τον  αντίπαλό του Τζορτζ Μπους στις εκλογές του 1992. Μέχρι και σήμερα είναι εμφανές, ότι η αξία αυτής της φράσης αποδεικνύετε διαχρονική, όπως και το επιχείρημα το οποίο κρύβεται πίσω από αυτήν.

Στη χώρα μας Κυβέρνηση και Αξιωματική Αντιπολίτευση είχαν την ατυχία να δουν μερικές σκηνές ενός τρομακτικού οικονομικού «σεισμού» από ένα πιθανό μέλλον. Το πείραμα πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο παγκόσμιο «εργαστήριο» των Αγορών χρήματος και θα δημιουργούσε παρά τρίχα έναν «οικονομικό μεσαίωνα» στη χώρα μας και όχι μόνο.

Η πυροσβεστική λύση ήρθε από την Αθήνα και τις Βρυξέλλες οι οποίες υποχρεώθηκαν σε έναν αγώνα δρόμου, με δηλώσεις αλλαγής πλεύσης οι μεν και οικονομικής στήριξης οι δε, για να προλάβουν να σταματήσουν ένα νέο οικονομικό αδιέξοδο, πριν αυτό αποκτήσει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και αρχίσει να επηρεάζει και την Ευρώπη.

Οι Αγορές ενδιαφέρονται  για τα κέρδη τους και τιμωρούν την όποια αβεβαιότητα, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι. Είναι γεγονός ότι τα μαθήματα που αυτές παραδίνουν γενικώς, απαιτούν πάντα,   πληρωμή «τοις μετρητοίς». Το απέδειξαν άμεσα και ουσιαστικά τις προηγούμενες μέρες. Έδωσαν ένα  μάθημα οικονομίας και η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά αυτό το… φροντιστήριο!

Οι αγορές χρήματος απαιτούν για να ανταποκριθούν θετικά από όλες τις  χώρες σταθερούς κανόνες και ξεκάθαρες οικονομικές προοπτικές. Οι κυβερνητικές  ασάφειες για το τι θα ακολουθήσει μετά την αποχώρηση του ΔΝΤ και το τέλος του μνημονίου,  αλλά και η στάση της αντιπολίτευσης γενικότερα, έπληξαν την αξιοπιστία της χώρας µας και η συνέχεια ίσως θα ήταν τρομακτική.

Η ανακοίνωση από την Κυβέρνηση ότι η Ελλάδα διαπραγματεύεται προληπτική πιστωτική γραμμή, ως ασπίδα προστασίας από πιθανές αναταράξεις στις αγορές και η δέσμευση ότι η χώρα θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις - στόχους της, καθώς  και οι διαβεβαιώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι θα στηρίξουν την Ελλάδα, ανέτρεψαν ξαφνικά το αρνητικό κλίμα στις αγορές χρήματος.

Το καθολικό μήνυμα των Αγορών απευθύνθηκε ταυτόχρονα  προς την κυβέρνηση, αλλά και προς την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία διεκδικεί την εξουσία, όποτε γίνουν εκλογές. Δεν είναι μόνο η πολυγλωσσία, αλλά και η ανευθυνότητα ίσως, µε την οποία γίνονται δηλώσεις πολιτικών, οι οποίες λειτουργούν αποσταθεροποιητικά για το πολιτικό σύστημα και την αξιοπιστία της χώρας.

Ο πολιτικός κόσμος, η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλουν να βγάλουν άμεσα τα συμπεράσματά τους. Η χώρα βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση,  που επιτείνει το ασταθές παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον. Οι όποιες λύσεις προταθούν από τους πολιτικούς για την επίλυση του ελληνικού προβλήματος, οφείλουν να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τις συνθήκες αυτές.

Το μέλλον θα δείξει, στους απλούς πολίτες αυτής της χώρας αν η «πολιτική ελίτ», την οποία οι ίδιοι όμως έχουν επιλέξει,  έλαβε το πρόσφατο μήνυμα, το κατανόησε και αν θα το λάβει υπόψη της  στις όποιες μελλοντικές κινήσεις της, ίδωμεν…

Η τραγωδία ενός λαού

Οι πολιτικοί οδήγησαν τη χώρα σε έναν κατήφορο ο οποίος σήμερα εμφανίζει τη χειρότερη μορφή του. Οι ίδιοι προσπάθησαν να τη σώσουν, τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται, με τη βοήθεια των δανειστών μας. Οι δανειστές, μας αντιμετωπίζοντάς ως τριτοκοσμική χώρα και ζήτησαν ακριβό αντίτιμο για τα δάνεια. Η χορήγησή τους συνδέθηκε με τη λήψη σκληρών δημοσιονομικών μέτρων τα οποία ανέτρεψαν προς το χειρότερο τη ζωή των πολιτών.

Ήταν φυσικό οι πολιτικοί να χωριστούν σε δύο ομάδες. Η μία υποστηρίζει ότι το μνημόνιο (η δανειακή σύμβαση) ήταν απαραίτητο και μόνη λύση για την εξυγίανση και σωτηρία της χώρας. Η δε άλλη ότι αυτό είναι η αιτία όλων των δεινών τα οποία υφίσταται ο λαός και ότι θα πρέπει να ακυρωθεί. Και οι δύο πλευρές παραθέτουν επιχειρήματα, τα οποία δε φαίνονται ικανά να πείσουν το λαό, εκτός βέβαια από τα μέλη των παρατάξεών τους.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι, ότι σήμερα δεν παράγει. Ακόμη και για την επάρκεια των απαραίτητων τροφίμων είναι αναγκασμένη να πραγματοποιεί εισαγωγές. Η κύρια πηγή εσόδων της είναι ο τουρισμός, ο οποίος λόγω της παγκόσμιας κατάστασης, παρουσιάζει ικανοποιητική άνοδο. Βέβαια η χώρα διαθέτει σημαντική ναυτιλία, αλλά και ορυκτό πλούτο τόσο στη θάλασσα (υδρογονάνθρακες, κ.ά.), όσο και στη στεριά (μεταλλεύματα, κ.ά.)

Αποδεικνύεται περίτρανα  ότι απαιτείται η αλλαγή του παραγωγικού ιστού της χώρας και η προσαρμογή του στο σημερινό διεθνές χρηματοοικονομικό περιβάλλον. Αυτό απαιτεί τον κατάλληλο σχεδιασμό αλλά και την εκτέλεσή του. Στην πρακτική εφαρμογή του το σχέδιο αναδιοργάνωσης της χώρας, απαιτεί ένα βασικό και δύσκολο επίτευγμα, την αλλαγή της νοοτροπίας των πολιτών, αλλά και των πολιτικών οι οποίοι θα αναλάβουν το εγχείρημα.

Ο Ελληνικός λαός έχει χαρακτηρισθεί πολλάκις ως απείθαρχος, περήφανος, τεμπέλης και άλλα πολλά. Έχει όμως ένα μοναδικό χάρισμα, το φιλότιμο, τη δυνατότητα να ακολουθεί το όραμα, αλλά και τον ηγέτη που θα το παρουσιάσει. Δυστυχώς όμως οι σημερινοί Έλληνες πολιτικοί εμφανίζονται χωρίς όραμα ή προοπτική για τη χώρα, εκτός αν αποδεχτούμε ως όραμα την έξοδο από το μνημόνιο ή την επαναφορά της ζωής στα προ της κρίσης επίπεδα.

Είναι εμφανές, ότι η χώρα βαδίζει χωρίς σχέδιο και, άγετε και φέρετε, από τις απόψεις και τις απαιτήσεις των δανειστών μας. Οι Έλληνες πολιτικοί δε δύνανται να παρουσιάσουν μία αξιοσέβαστη πρόταση και να την υποστηρίξουν με επιχειρήματα, απλά αρκούνται σε φτηνά επικοινωνιακά οικονομικά τεχνάσματα με αριθμούς και στατιστικά στοιχεία, τα οποία όμως δεν προσφέρουν τίποτα στην καθημερινότητα, του κάθε απλού πολίτη, αυτής της χώρας.

Η επικοινωνιακή αυτή στρατηγική, επικουρούμενη σαφώς και από εγχώρια και ξένα κέντρα εξουσίας, τα οποία έχουν ποικίλα οικονομικά συμφέροντα έχει πετύχει το στόχο της. Έτσι η πλειονότητα των κατοίκων της χώρας έχει οδηγηθεί στον καναπέ και στο καφενείο, όπου θεωρητικά συζητά τα θέματα της καθημερινότητας και υβρίζει όλους αυτούς οι οποίοι μας οδήγησαν σε αυτόν τον κατήφορο. Και όλα αυτά δυστυχώς, απλά και επιφανειακά.

Η τραγωδία του λαού, ξεκινά από το ότι για να επιστρέψει η ευημερία στον τόπο πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία όλων, να υπάρξει σχέδιο αλλά και η «ομάδα» η οποία θα αναλάβει να το εκτελέσει ουσιαστικά, τίμια και ηθικά. Δυστυχώς όμως αυτό δεν υφίσταται σήμερα, με αποτέλεσμα για πολλούς πολίτες να έχει χαθεί η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Ιστορίες για το λαθρεμπόριο καυσίμων από την Ντίρια!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Πριν λίγες ημέρες στο Κορωπί βρέθηκαν εγκαταλελειμμένα σε παράδρομο της Αττικής οδού, 10 τόνοι επικίνδυνου πισσώδους αποβλήτου. Σύμφωνα με πληροφορίες, είναι υπόλειμμα από επεξεργασία ναυτιλιακού πετρελαίου που μετατράπηκε σε πετρέλαιο θέρμανσης. Οι εν λόγω τόνοι αντιστοιχούν σε 100 τόνους πετρελαίου θέρμανσης!. Ουδείς είδε ή άκουσε κάτι στην περιοχή!

Τα καύσιμα βέβαια δεν είναι… καρφίτσες, ενώ έχουν μια ιδιότυπη οσμή πέραν του όγκου τους. Παρόλα αυτά, η ανακάλυψη των παράνομων δεξαμενών ή των κοντέινερς που χρησιμοποιούνται για την επεξεργασία τους ηχεί ως ηράκλειος άθλος.

 Προσπαθώντας να συμβάλουμε στην προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος και ξεφεύγοντας λίγο από τα τετριμμένα, παραθέτουμε ακολούθως δυο ιστορίες μιας εικονικής πραγματικότητας για το λαθρεμπόριο καυσίμων, που προέρχονται από μύθους μιας άλλης χώρας, απόμακρης, φανταστικής... Ίσως φανούν χρήσιμες στις διωκτικές μας αρχές μας.

Στη Λιάσκα λοιπόν παραθαλάσσια πόλη και πρωτεύουσα της χώρας Ντίριας, (περιοχές του μυθιστορήματος μου «Η γοητεία μιας συντριβής» εκδ. Καστανιώτης) ο Γενικός Γραμματέας της Εσωτερικής Αγοράς καλεί σε σύσκεψη τον Διευθυντή του Σώματος Δίωξης του Λαθρεμπορίου Καυσίμων, (ΣΔΛΚ), τον Λιμενάρχη, και τον  αρμόδιο Αστυνομικό Διευθυντή. Το θέμα προς συζήτηση είναι η διακίνηση λαθραίων καυσίμων στην περιοχή.

«Κύριοι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, αρκετά πια.. πρέπει να πατάξουμε(!!!) το λαθρεμπόριο. Κάτι λοιπόν πρέπει να γίνει, κάν΄ τε κάτι επιτέλους…», έτσι άρχισε με ελαφρά εκνευρισμένο ύφος ο Γενικός Γραμματέας, καθώς η απραξία των αρμοδίων τον προβλημάτιζε.

Στο άκουσμα αυτών των λέξεων, σηκώνεται ο Αστυνομικός Διευθυντής και κατευθύνεται με αργά βήματα προς στο παράθυρο της αίθουσας, καλώντας τον Γενικό Γραμματέα να τον ακολουθήσει.

«Κύριε Γενικέ, βλέπετε τη δεξαμενή πίσω από εκείνη την καμινάδα;» ρωτά ο πρώτος.

«Βεβαιότατα», απαντά ο Γενικός ανασηκώνοντας του ώμους.

«Την άλλη λίγο πιο πέρα, που μόλις φαίνεται γιατί καλύπτεται από το λόφο;»

«Μα φυσικά!» συνεχίζει με απορία και ελαφρά ενοχλημένος ο Γενικός «…είναι τόσο εμφανείς και οι δύο!».

«Λοιπόν αγαπητέ μου Γραμματέα, και στις δύο υπάρχουν αποθηκευμένα λαθραία καύσιμα!» τονίζει με απόλυτη ηρεμία ο Αστυνομικός.

«Ε, καλά και μένετε έτσι με σταυρωμένα χέρια; Tι κάνετε τέλος πάντων και δεν αντιμετωπίζετε το φαινόμενο κύριοι; Εσείς του ΣΔΛΚ γιατί δεν αναλαμβάνετε δράση και αδιαφορείτε;» Σε μισοέξαλλη κατάσταση ξαναγύρισε στο τραπέζι όπου όλοι ήρεμοι κάθονταν, περιμένοντας μια απάντηση από τον πρώτο από τους συνομιλητές του.

«Κύριε Γενικέ, έχω δυο παιδιά ανήλικα, μόλις τα βγάζω πέρα οικονομικά και δεν αντέχω υποβάθμιση ή μια δυσμενή μετάθεση, γι’ αυτό δεν παρεμβαίνω! Καταλαβαίνετε τι εννοώ… Οι πολιτικά ιστάμενοι μου, στους οποίους ανέφερα το περιστατικό αυτό, δεν φαίνονται τόσο πρόθυμοι…» απαντά ψύχραιμα ο αρμόδιος Διευθυντής.

Έκπληκτος ο Γενικός Γραμματέας απευθύνει την ίδια ερώτηση στον Λιμενάρχη.

«Κύριε Γενικέ, μόλις έχτισα ένα σπιτάκι με τις οικονομίες μιας ζωής και θέλω να το χαρώ ξέρετε…Μια φορά που κάναμε τη δουλειά μας με αιφνίδια έφοδο του σκάφους, βρήκαμε τον μπελά μας. Έτσι, δυο στελέχη μου βρίσκονται κάπου σε κάποια έρημα λιμάνια…Επιπλέον σε μια χρονιά βγαίνω στην σύνταξη…», απαντά εξίσου γαλήνια ο Λιμενάρχης

Και εσείς κύριε Αστυνομικέ Διευθυντή, πώς αντιδράτε, ρωτά με ύφος λιγότερο οργίλο πια ο Γενικός;

«Μόλις μπόρεσα να έρθω στην πρωτεύουσα μετά από δυσμενή τριετή μετάθεση, που μου ήρθε αιφνίδια παλαιότερα, όταν ανακάλυψα ένα μεγαλέμπορο ναρκωτικών που τον προστάτευε ένας βαρόνος της πολιτικής της χώρας… δεν αντέχω άλλη…».

Άναυδος, σκεπτικός και με αργές κινήσεις ο Γενικός μάζεψε τα πράγματά του λύνοντας τη Συνεδρίαση.

«Γενικέ, το καλό που σε θέλω, διέγραψε αυτήν τη σύσκεψη ακόμη και από μυαλό σου… δεν υπάρχει λόγος να κάνεις κάποιο ραπόρτο…Σαν να μην έγινε, αν θέλεις να κάθεσαι στην καρέκλα που είσαι βέβαια…» του είπε με νόημα ο πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία Λιμενάρχης.

     Η δεύτερη ιστορία:

Επιχειρηματίας, θυμωμένος και εκτός εαυτού, εκμυστηρεύεται σε φίλο του το ακόλουθο:

«…Οι αφιλότιμοι, δεν κάνουν το παραμικρό για να αντιμετωπίσουν το λαθρεμπόριο καυσίμων, δεν κινούν ούτε καν το δακτυλάκι τους. Πριν δυο μήνες επισκέφθηκα τον Υπουργό μας και του έδωσα ένα χάρτη της περιοχής με σημειωμένες τρεις δεξαμενές λαθραίων καυσίμων και τα ονόματα των δυο ιδιοκτητών τους μάλιστα. Άσε που το προηγούμενο βράδυ δεν κοιμήθηκα από την αγωνία… Ενθουσιάστηκε από την αποκάλυψη, με κατευχαρίστησε για την τόλμη μου και μου υποσχέθηκε ότι θα λύσει το πρόβλημα σε μια εβδομάδα… Πέρασαν από τότε τρεις μήνες και τίποτα…»

«Αγαπητέ μου…» συνεχίζει πονηρά χαμογελώντας ο φίλος του, «Γιατί απορείς για την απραξία του; Όλα ερμηνεύονται… Και για να μην πολυλογούμε, κατάφερες να κάνεις πλούσιο έναν Υπουργό και επιπλέον του έλυσες το πρόβλημα χρηματοδότησης της επόμενης προεκλογικής του καμπάνιας!. Μπράβο σου, σε ευγνωμονεί…. Είσαι ο από μηχανής θεός του!!! Βέβαια, μην απορήσεις από την άλλη, αν τον δεις να πίνει κάποιο καφεδάκι με ένα από τους δυο επιχειρηματίες των δεξαμενών σε κάποια καφετέρια της Λιάσκας…». 

            Τα σχόλια περιττεύουν!

ΣΕΙΣΜΟΛΟΓΟΙ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ

                                  άρθρο του Ευαγγέλου     Ραφτόπουλου  

            Πολέμους δεν έχουμε μόνο μεταξύ κρατών, ιδεολογιών, οπαδών θρησκειών,ομάδων και κομμάτων , αλλά και μεταξύ  επιστημόνων του ίδιου γνωστικού αντικειμένου, που λυσσαλέα αντιπαρατίθενται μεταξύ τους, όχι για προάγουν την επιστήμη τους και να αναγνωρίσουν τα επιτεύγματα των συναδέλφων τους, αλλά για να επισκιάσουν τους αντιπάλους τους, να γίνουν αναγνωρίσιμοι, να πέσουν επάνω τους οι προβολείς της δημοσιότητας και να επαίρονται για τα κατορθώματά τους.

            Αυτοί που επικρατούν ασφαλώς δεν είναι οι καλλίτεροι, αλλά οι πιο ανθεκτικοί, οι πιο σκληροί, οι ανάλγητοι, που δεν διστάζουν να επιτίθενται, να βωμολοχούν, να σπιλώνουν υπολήψεις, ενώ οι πιο ευαίσθητοι υποκύπτουν, παραιτούνται, απολαμβάνουν την κατάθλιψή τους.

            Στο πρόσφατο παρελθόν, με τους σεισμούς να είναι καθημερινό φαινόμενο, οι σεισμολόγοι δεν μπορούσαν να βρουν μεταξύ τους κοινό τόπο και μεθόδους πρόβλεψής τους, προς ενημέρωση αρχών και πολιτών, αλλά υπεραμύνονταν των μεθόδων τους, βάλλοντας κατά των μεθόδων των αντιπάλων τους, με αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά χρήσιμο για όλους μας.

            Οι οικονομολόγοι, διάσημοι και άσημοι, ποιούσαν τη νήσσα μέχρι την ολοκλήρωση της οικονομικής δυσπραγίας, της κοινωνικής αναταραχής, της καταρράκωσης της αξιοπρέπειας των Ελλήνων, αλλά μετά τη κρίση η επέλασή τους στα οικονομικά πράγματα ήταν κολοσσιαία, πρότειναν, αμφισβητούσαν, επέμεναν, παρουσίαζαν στοιχεία-που πριν φαίνεται ότι ήταν δύσκολο να ανιχνευθούν- επιτίθεντο στους εχθρούς τους-συναδέλφους με διαφορετική άποψη-, συμβούλευαν και το αποτέλεσμα πλην της οπής στο ύδωρ ουδέν.

            Και τελευταία έρχεται η διαμάχη των αρχαιολόγων, που αντί να προστρέξουν σε βοήθεια της κ.Περιστέρη, που πραγματοποίησε ένα ιστορικό  επίτευγμα, φιλονικούν, καλλωπίζονται για να εμφανισθούν στη τηλεόραση και να εκπέμψουν τις αστείρευτης πηγής προβλέψεις τους-δίκην μέντιουμ και αστρολόγων-επαιτούν την αναγνώριση και γελοιοποιούνται.

            Φυσικά η τηλεόραση τρέφεται από έριδες και ανόητες συζητήσεις, για να αποκτά ακροαματικότητα, αλλά η συνεισφορά της στην σωστή ενημέρωση των πολιτών είναι μηδαμινή.

            Η φράση 'τόπε η τηλεόραση' έχει καταστεί πλέον αδιαμφισβήτητη, οποιεσδήποτε άλλες απόψεις τεκμηριωμένες ωχριούν μπροστά στις ανακοινώσεις των 'πάνσοφων'  ρητόρων του μαγικού κουτιού, που η κατρακύλα του δεν έχει όρια.

            Ακριβές τηλεοράσεις, τεχνολογικά εξελιγμενες και εντός τους το απόλυτο κενό.-