Δυσβάσταχτοι Φόροι: Η ολέθρια, της νέας των Αγγέλων, γενεά!.

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Πόσοι θυμούνται άραγε ότι την Κωνσταντινούπολη την παρέδωσαν οι δικοί της ηγέτες στους φραγκολατίνους ηγεμόνες της Δύσης το 1204; Πώς ξέφυγε λοιπόν ο έλεγχος των καταστάσεων και καταλήφθηκε η Πόλη από τους σταυροφόρους;

Κατά πολλούς, η οικονομική και ειδικότερα η φορολογική πολιτική, στα όσα διαδραματίσθηκαν πριν την άλωση της Πόλης από τους ομόθρησκους, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις τότε εξελίξεις.  

Αναλυτικότερα, θα περίμενε κανείς από μορφωμένους πολιτικούς άνδρες, να θυμούνται το όνομα του Αλέξιου Δ΄ Αγγέλου. Αυτός προκειμένου να αποκαταστήσει τον πατέρα του Ισαάκιο Β΄ στον θρόνο του Βυζαντίου, δε δίστασε να συμφωνήσει στην ουσία, το 1203, με τον τυφλωμένο από τους Ρωμιούς Δόγη της Βενετίας Δάνδολο, την παράδοση της Βασιλεύουσας των Πόλεων στους σταυροφόρους.

Οι ξένοι, μετά από αυτήν την εξέλιξη τηρώντας τις υποσχέσεις τους απέναντι στον Αλέξιο Άγγελο Δ΄ φθάνουν στην Κωνσταντινούπολη. Ο σφετεριστής αυτοκράτορας Αλέξιος Άγγελος Γ΄ παίρνοντας υπό μάλης το ταμείο του κράτους διαφεύγει στη Θράκη. Ο θιγμένος αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ καταλαμβάνει τον πολυπόθητο θρόνο, με τους Φράγκους να εγγυώνται έξω από τα τείχη της Πόλης τον νόμο και την τάξη, ενώ ο υιός του, Αλέξιος Άγγελος Δ΄ γίνεται συναυτοκράτορας.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί, με μια  δόση τακτ, ότι έτσι αποχώρησε από την ηγεσία της χώρας η κυβέρνηση Καραμανλή, δίνοντας την εξουσία στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Η τελευταία έχαιρε της πλήρους υποστήριξης των συμμάχων της στην Ε.Ε.

Μετά από όλα αυτά, ίσως όμως κάποτε φθάσουμε να αναρωτηθούμε το εξής –όσο υπερβολικό και να ηχεί εκ πρώτης όψεως– αν όλα στραβώσουν: Οι προσπάθειες των Αλογοσκούφη-Παπαθανασίου, και στη συνέχεια του  Παπακωνσταντίνου, σε συνεργασία με τον Σόϊμπλε, σε τι πραγματικά διαφέρουν από την συναλλαγή του Αλέξιου Δ΄ με τον Δάνδολο; 

Αναλυτικότερα, όπως ο Αλέξιος Δ΄ έπρεπε να επικυρώσει με χρυσόβουλα τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι στους φραγκολατίνους της εποχής εκείνης, έτσι και σήμερα η πολιτική ηγεσία της χώρας έπρεπε με μνημόνια συνεργασίας να στηρίξει τα συμπεφωνημένα με τους απογόνους των τότε κατακτητών της Πόλης.

Από το σημείο όμως αυτό και μετά είναι που οι ιστορικοί συνειρμοί αρχίζουν και αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πιο συγκεκριμένα, η επιβολή βαριάς φορολογίας στην Πόλη και η ληστρική στάση των σταυροφόρων τότε, ώθησε τον λαό σε εξέγερση. Ο ειλικρινής συνεργάτης του Δάνδολου, ο Αλέξιος Δ΄, έχασε τότε, μαζί με το στέμμα και την ίδια του την ζωή. Αυτό το γεγονός έκανε τους συμμάχους του σταυροφόρους να επέμβουν ορίζοντας δική τους κυβέρνηση το 1204 και δημιουργώντας από την άλλη, τις αναγκαίες συνθήκες για την τελική της πτώση από τους Οθωμανούς το 1453.

Δεδομένου ότι σήμερα ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη στωικότητα την κατάντια του, η πορεία της χώρας δεν είναι ορατή. Όπως άδηλη είναι και η αντίδραση των ευρωπαίων συμμάχων μας, σε περίπτωση που οι Έλληνες κυβερνώντες αποδειχθούν αφερέγγυοι.

Αν συμβεί το δεύτερο, τότε  θα εμφανιστεί, κάποτε, ένας άλλος ιστορικός, που, όπως ο Παπαρρηγόπουλος μιλούσε για την «ολέθρια των Αγγέλων γενεά», θα κάνει λόγο για την «ολέθρια, της νέας των Αγγέλων, γενεά»!.  

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

                               ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ, 

ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ

τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

                           Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στο θέατρο.

                           Ένα θέατρο, απόλυτο συμπλήρωμα της ζωής, μία ανακουφιστική διέξοδος, ασφαλές καταφύγιο από προβλήματα, δυστυχία, πόνο.

                           Θέατρο με προγραμματισμό, σκληρή προετοιμασία, άριστη συνεργασία, θετικό αποτέλεσμα, ηχηρή αναγνώριση.

                           Η υπόδυση ρόλων του παγκόσμιου δραματολόγιου από ερασιτεχνικά μέχρι και καθολικής αναγνώρισης  σχήματα ,  σηματοδοτεί την δραπέτευση από την ανιαρή καθημερινότητα και την μεταφορά των θεατών σε μαγικές καταστάσεις, λαμπερές περιοχές, θαυμάσιες  πλοκές.

                           Με καθηλωτικές ερμηνείες , εντυπωσιακά σκηνικά, πλούσια ενδύματα, αριστοτεχνικές σκηνοθεσίες, δημιουργείται μία αρμονική σύνθεση προσφοράς πνευματικής τροφής, διδασκαλίας και μετάδοσης σπάνιας και παγκόσμιας αξίας έργων.

                           Οι  ηθοποιοί ποιούν ήθος, εντυπωσιακά   διαχωρίζουν το καλό από το κακό, το μίσος από την αγάπη , το εθνικό από το παγκόσμιο, τον πλούτο από την ένδεια, το κωμικό από το τραγικό.

                            Η ανάγκη για έκφραση είναι για το άτομο ταυτόχρονη με την δημιουργία του.

                             Η υπόδυση διαφορετικών ρόλων στην ζωή του –πολλούς με επιτυχία- αλώνει στοιχεία της προσωπικότητας του και τα υποκαθιστά με  θέσεις άλλοτε αυθόρμητες και άλλοτε πολύ καλά προσχεδιασμένες.

                             Η θεατρική υποκριτική και η υποκρισία στην ζωή , επαγγελματική η πρώτη, τεχνητή η δεύτερη, ρεαλιστικά στοιχεία των δύο εννοιών , χαρακτηρίζουν και την σημαντική διαφορά τους.

                             Στην αρχαία Ελλάδα οι θεατρικοί συγγραφείς θαυμάζονταν, οι ηθοποιοί αντιμετωπίζονταν σαν θριαμβευτές, ο χορός αποθεώνοταν.

                              Οι τραγωδίες και οι κωμωδίες αποτελούσαν πόλο έλξης των πολιτών. χώρο κριτικής και σχολίων, αφορμή για επευφημίες και αποδοκιμασίες.

                               Ακόμη και σε δύσκολες περιόδους, σε όλο τον κόσμο, το θέατρο ενθάρρυνε, ανακούφιζε τον λαό.

                               Ηθοποιοί  εξορίστηκαν- χείριστη η συμβολή της εκκλησίας στην τιμωρία ηθοποιών της  commedia dell  arte για ανηθικότητα-, αντιστάθηκαν σε ακραίες πολιτικές καταστάσεις, αυτομόλησαν, συνεργάστηκαν, κατέδωσαν συναδέλφους τους ( περίοδος Μακάρθυ, σοβιετικού κομμουνισμού).

                                 Σε όλες τις ηπείρους το θέατρο καταλαμβάνει περίοπτη θέση στην προτίμηση των πολιτών σχετικά με την διασκέδασή τους.

                                Μουσικό θέατρο, μιούζικαλς, κωμωδίες, δράματα παίζονται σε όλο τον κόσμο με επιτυχία.

                                Φυσικά μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς, όπως ο Σαίξπηρ, ο Μολιέρος, ο Πίντερ, ο Μάμμετ, ο Πιραντέλο κ.α   κατέχουν κυρίαρχες θέσεις στις προτιμήσεις των σκηνοθετών και παραγωγών.

                               Στην Ελλάδα-όπως και στις Η.Π.Α και σε χώρες της Ευρώπης, όπως στην Αγγλία, την Πολωνία, την Ρωσία- το θέατρο ανθεί.

                               Εξαιρετικά σχήματα ,μικρά η μεγάλα ,  με θαυμάσιους ηθοποιούς και σκηνοθέτες δίνουν  ρεσιτάλ και καθιστούν την Αθήνα πρωτοπόρο σε αυτόν τον τομέα.

                              Η οικονομική κρίση όμως έχει στερήσει την ευχαρίστηση σε θεατές από την παρακολούθηση παραστάσεων αξιόλογων και σημαντικών , λόγω του κλεισίματος εξαιρετικών θεάτρων ( θέατρο Νότου, Εξαρχείων, Απλό,Ανοικτό) που η προσφορά τους θα μας μείνει αξέχαστη.

                               Η ανάδειξη όμως και η αναβάθμιση άλλων θεάτρων( Εθνικό, το τραίνο στο Ρουφ, Πορεία, Κόσμου, Επι Κολωνώ, Αττις) μας αποζημιώνει.

                              Η ζωή μας θα ήταν πιο ασήμαντη χωρίς θέατρο σίγουρα.

                              Χρόνια πολλά λοιπόν με λαμπερές παραστάσεις.-

Κύπρος: Ας μην επιχαίρουν οι μονόφθαλμοι!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Με αφορμή την εμπειρία της Κύπρου, όλοι οι Μνημονιακοί πολιτικοί της χώρας σπεύδουν να αυτοδικαιωθούν για τις έως σήμερα επιλογές τους. Τι έδειξε όμως η περιπέτεια της Κύπρου και τα παραλειπόμενά της;

Πρώτο: Παρά το γεγονός ότι η δεύτερη λύση «σωτηρίας» που αποφασίσθηκε τα ξημερώματα της 25^ης Μαρτίου, μοιάζει χειρότερη από εκείνη, που απορρίφθηκε από το Κοινοβούλιο της Κύπρου, τώρα, καθώς η σκόνη καταλαγιάζει το κύριο συμπέρασμα είναι ένα: Δεν υπάρχει μια λύση μονόδρομος  και όλα εξαρτώνται από την διαπραγματευτική ικανότητα, τη στρατηγική των συμμετεχόντων, τις συμμαχίες που μπορούν να συνάψουν και από ένα σύνολο άλλων αστάθμητων παραγόντων, εξαρτωμένων από τις εθνικές στρατηγικές των κρατών-μελών.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω λοιπόν, σε όρους ελληνικού Μνημονίου, οδηγούμαστε στα εξής. Ανάμεσα στα δυο ακραία όρια, όπως αυτά διαμορφώνονται, από το υφιστάμενο πλαίσιο των ελληνικών Μνημονίων (ανώτατο όριο) και το σχίσιμο των όρων των Μνημονίων (κατώτατο όριο), υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές λύσεις, που όφειλαν να διερευνήσουν οι ενδιαφερόμενοι. Αυτό όμως, απαιτεί ένα σύνολο ποιοτικών παραγόντων, που συνδέονται με το εύρος ή το κενό της γνώσης και στρατηγικής των διαπραγματευτών. Και δυστυχώς, η εμπειρία της χώρας κλίνει προς την ύπαρξη ενός μεγάλου κενού σε όλα τα ανωτέρω, που ήταν ιδιαίτερα εμφανές επί Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, όταν λοιπόν το τραίνο της ελληνικής εν δυνάμει χρεοκοπίας έμπαινε σε σιδηροτροχιές.

Δεύτερο, συμπέρασμα αλληλένδετο με το πρώτο: Το άνοιγμα των τραπεζών στην Κύπρο θα συνοδευτεί από ένα σύνολο μέτρων, που θα αναστείλουν προσωρινά την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων από τη μεγαλόνησο στην ΕΕ ή τον υπόλοιπο κόσμο. Το τελευταίο αποτελεί ένα μέτρο προστασίας της οικονομίας, που παραβιάζει βέβαια μια από τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ. Η συγκεκριμένη όμως επιλογή, προβλέπεται από τη ίδια Συνθήκη της Λισσαβόνας.

Ερώτηση: Δεν μπορούσαν οι Έλληνες διαπραγματευτές να εξασφαλίσουν μια προσωρινή ρήτρα προστασίας υπέρ της εγχώριας παραγωγής και σε βάρος κάποιων εισαγωγών; Φυσικά και ήταν δυνατό κάτι τέτοιο!. Ενδεικτικά σημειώνεται το εξής. Θα μπορούσαν οι δικοί μας κυβερνώντες, να ζητήσουν την εφαρμογή μέτρων, που θα έθεταν υπό προσωρινή αναστολή το άνοιγμα της αγοράς των κρατικών προμηθειών στον ενδοκοινοτικό ανταγωνισμό. Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό Δημόσιο θα προμηθευόταν αγαθά από εντόπιες επιχειρήσεις, για ένα χρονικό διάστημα, στο πλαίσιο μιας πολιτικής «υπέρ της αγοράς εγχωρίων προϊόντων».

Υπάρχουν και άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να συζητηθούν στο πλαίσιο του παζαριού, με σκοπό τη διαμόρφωση των όρων των όποιων Μνημονίων, αρκεί να πληρούνταν τα στοιχειώδη, σε όρους διαπραγματευτικής ικανότητας των μονόφθαλμων δικών μας πολιτικών. Οπότε, ας μην είναι τόσο περήφανοι όσοι μας οδήγησαν στην κατάσταση που είμαστε, άσχετα αν η Κύπρος τους προσφέρει ένα αναπάντεχο άλλοθι.  

Το Δίλλημα της Κύπρου

Η Κυπριακή Οικονομία χαρακτηρίζεται από σημαντικό βαθμό ανάπτυξης, τα τελευταία 50 χρόνια υψηλότερο από όλες τις χώρες της ανατολικής Μεσογείους (εκτός από το Ισραήλ). Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ενώ ήταν ένα μεγάλο πλήγμα, δεν κατάφερε να ανακόψει την ανοδική πορεία του νησιού που στηρίζεται κυρίως στις υπηρεσίες (τουρισμό, ναυτιλία και χρηματοοικονομικά).

Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2000-2004, ο πραγματικός ρυθμός αύξησης του Α.Ε.Π της Κυπριακής οικονομίας ήταν της τάξης του 3,4%, ο οποίος θεωρείται ικανοποιητικός σε σχέση με τον μέσο όρο της αύξησης του Α.Ε.Π στις χώρες της ΕΕ. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ανάπτυξη αυτή καταγράφηκε σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης, χαμηλού πληθωρισμού, σταθερού, αλλά και ισχυρού εγχώριου νομίσματος. Επίσης, το κατά κεφαλήν εισόδημα της Κύπρου σε μονάδες αγοραστικής δύναμης έφτασε κατά το 2004 το 82,6% του αντίστοιχου μέσου όρου της ΕΕ των 25.

Η ανάπτυξη  της  Κυπριακής οικονομίας συνεχίστηκε και μετά το 2004 και, κορυφώθηκε δε με την εισαγωγή το 2007 στην ζώνη του Ευρώ και με την αλλαγή του νομίσματος. Η κρίση του 2008 την επηρέασε όχι όμως σημαντικά, αλλά η οξεία οικονομική κρίση στην Ελλάδα οδήγησε το τραπεζικό της σύστημα σε σημαντικές απώλειες, λόγω της έκθεσης του σε ελληνικά ομόλογα. Έτσι το έλλειμμα της Κύπρου έφθασε το 6,3% του Α.Ε.Π. το 2011, ενώ αντίστοιχα το χρέος το 76% του Α.Ε.Π., ενώ το 2012 υπολογίζεται στο 86% λόγω ομολογιακού δανείου της Λαϊκής τράπεζας.

Η κυπριακή οικονομία με ΑΕΠ στα 17,9 δισ. ευρώ το 2012 παρουσιάζει, μέχρι σήμερα, μια όχι προβληματική δημοσιονομική εικόνα. Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, όπως και πλήθος άλλοι, εντόπισε το πρόβλημα στην υπερμεγέθυνση του κυπριακού χρηματοπιστωτικού συστήματος (ο τραπεζικός της τομέας είναι, ήταν, τέσσερις φορές το ΑΕΠ της - ωστόσο στη Βρετανία είναι πέντε, στη Μάλτα έξι, στο Λουξεμβούργο είναι 15 φορές το ΑΕΠ του, στην Ε.Ε. 3,23 φορές το ΑΕΠ της...).

Τα ενδογενή όμως αίτια της κρίσης είναι, η αδυναμία του κυπριακού κράτους να συγκρατήσει την αύξηση του κρατικού μισθολογίου και των άλλων καταναλωτικών αναγκών. Η υπερβολική αύξηση του τραπεζικού δανεισμού κυρίως την πενταετία 2006-2011. Η υψηλή εξάρτηση της  κυπριακής οικονομίας από τον χρηματοπιστωτικό τομέα χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες θα συνέβαλλαν σε δυναμική ανάπτυξη άλλων τομέων της οικονομίας με εξαγωγικό προσανατολισμό και ψηλή προστιθέμενη αξία.

Σήμερα η Κύπρος βρίσκεται ενώπιον ενός οδυνηρού διλλήματος. Αν ακολουθήσει τις επιταγές της τρόικας θα οδηγηθεί σε ύφεση και σε ελεγχόμενη χρεοκοπία, αν αντιδράσει θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία με ασύμμετρες  συνέπιες. Και οι δύο δρόμοι είναι οδυνηροί για τους Κυπρίους και απαιτούν τη διαμόρφωση ενός νέου διαφορετικού οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης, η τελική επιλογή βεβαίως ανήκει στους ίδιους. Δυστυχώς  για τους Κυπρίους το μέλλον θα αποδείξει ίσως, ποιά επιλογή είναι καλύτερη.

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΑΡΘΡΟ   ΤΟΥ  ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ  ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,

 ΝΟΜΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ,

 τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ  ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

                       Προτού  δοθεί βιώσιμη λύση στο από δεκαετίες υπάρχον Κυπριακό πρόβλημα, άλλο ένα οξύτατο της ίδιας κρισιμότητας δημιουργήθηκε για τους αδελφούς Κύπριους.

                       Αιφνιδιαστικά και αναπάντεχα η Ευρωπαική Ενωση αξίωσε την περικοπή των ποσών καταθέσεων των κατατεθειμένων στις ευρισκόμενες στην Κύπρο  Τράπεζες.

                       Ένα μέτρο εκδικητικό, απάνθρωπο, ανήθικο.

                       Είναι γνωστό ότι η Κύπρος αποτελεί φορολογικό παράδεισο , όπως άλλωστε και το Λιχτενστάιν, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και άλλες Ευρωπαικές χώρες,

                       Οι λόγοι της επέλασης στα Κυπριακά κεφάλαια ασφαλώς δεν οφείλονται στην αποκατάσταση της ηθικής και της τάξης στο μαρτυρικό νησί.

                       Οι βόρειοι εταίροι προφανώς αποδεικνύουν την δύναμή τους , αφανίζοντας χώρες και ανθρώπους.

                       Με διαστροφικές ενέργειες   και επαχθείς συνέπειες και μέτρα  εξαφανίζουν αντιστάσεις και διαφωνίες.

                       Δεν έχει τόση σημασία εάν το ένα μέτρο είναι  πιο  επώδυνο από το προηγούμενο , εάν οι εναλλακτικές λύσεις σωτηρίας της χώρας μυρίζουν διαφθορά και  δολοφονικό ένστικτο.

                       Σημασία έχει η καταστρατήγηση της ιδρυτικής πράξης της Ευρωπαικής Ένωσης , που παρά την διακηρυγμένη αλληλεγγύη μεταξύ των Κρατών-μελών, η συμμορία των ισχυρών εταίρων –δίκην βρυκολάκων- επιλέγει στόχους για εκτέλεση.

                        Τα Ρωσικά κεφάλαια ασφαλώς είναι μία από τις αιτίες της επίθεσης.

                        Πάση θυσία αυτά πρέπει να αλλάξουν χώρα, να κατατεθούν στην Λεττονία η σε άλλη χώρα όπου  υπάρχουν Γερμανικές Τράπεζες.

                        Για μία ακόμη φορά τίθεται το μεγάλο θέμα του ελέγχου των Κρατικών ελλειμμάτων .

                        Γιατί τα ελλείμματα πρέπει να φτάσουν σε υπερβολικά ποσά για να παρθούν μέτρα δυσβάσταχτα ;

                      Που είναι οι Κρατικοί και οι Ευρωπαικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί για να προλάβουν δυσμενείς εξελίξεις ;

                      Που βρίσκονται οι προυπολογισμοί και οι απολογισμοί των αμαρτωλών χωρών ;

                      Που ήταν οι διάσημοι οικονομολόγοι – λαλίστατοι μετά από την καταστροφή-  που διαγκωνίζονται σε αναλύσεις και θεωρίες ;

                      Το Κυπριακό ,όπως και το Ελληνικό πρόβλημα,  αποδεικνύουν την ανικανότητα και την ανυπαρξία της Ευρωπαικής Ενωσης , καθώς και την φοβερή διάκριση των Ευρωπαικών χωρών σε βόρειες και νότιες.

                      Η πρόσφατη σθεναρή στάση  των Κύπριων βουλευτών  επέσυρε ακόμη μεγαλύτερη μήνη , ακόμη περισσότερο μίσος, ακόμη πιο μεγάλη εκδίκηση από τους Ευρωπαίους τυράννους.

                     Και η  Κύπρος μόνη παλεύει και αγωνίζεται να επιβιώσει.

                    Ούτε οι εταίροι της Ε.Ε , ούτε η Ρωσσία τείνουν χέρι βοήθειας.

                    Η  επωδός αναπόφευκτα ηχεί.

                   ΑΙΔΩΣ   ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ.-