Οι οριζόντιες περικοπές ή μέτρα…

Οριζόντιες περικοπές

Έχουν πολλά γραφεί πολλά και υπάρχουν ακόμη και πολλές συζητήσεις, για τα ονομαζόμενα και γνωστά ως «οριζόντια μέτρα ή περικοπές», τις οποίες μας ζητούν και οι δανειστές μας. Έτσι δημιουργήθηκε και η ορολογία των «κόκκινων γραμμών» της κυβέρνησης, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης και σχολιασμού.

Βεβαίως αν ερωτηθεί ο κάθε απλός πολίτης τι θεωρεί ο ίδιος ότι είναι «οριζόντιο μέτρο», οι απαντήσεις θα είναι ποικίλες και με απόκλιση. Ας προσπαθήσουμε να απλοποιήσουμε την έννοια αυτή μέσα από τις παρεμβάσεις των δανειστών, για κάθε μέτρο το οποίο μας ζητούν.

Οριζόντιο μέτρο είναι η αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων, οι οποίες επιβαρύνουν συνολικά και ισότιμα όλους τους πολίτες εκτός από τους "τζαμπατζήδες". Οι απώλειες από την πληρωμή του αντιτίμου λόγω αδυναμίας ή αντίστασης στο σύστημα πλήττει τελικά το σύνολο των πολιτών.

Άλλα οριζόντια μέτρα είναι η παράταση της εισφοράς αλληλεγγύης, η οποία ξεκίνησε ως προσωρινή και κατέληξε μόνιμη,  η αύξηση στα τέλη κυκλοφορίας γεγονός που ανάγκασε χιλιάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτων  να παραδώσουν τις πινακίδες τους και να τα ακινητοποιήσουν.

Επίσης οριζόντιο μέτρο είναι η κατάργηση του αφορολογήτου, η οποία επιβαρύνει όλους τους πολίτες ασχέτως εισοδήματος, οι περικοπές στα εφάπαξ των ασφαλιστικών ταμείων και οι μειώσεις των δαπανών στην παιδεία και την υγεία που πλήττουν τους πάντες και ιδιαίτερα τους πλέον ασθενέστερους.

Τελευταίο και ιδιαίτερα ερμαφρόδιτου «οριζόντιου μέτρου»(!) είναι οι περικοπές σε υψηλούς μισθούς και συντάξεις ιδιαίτερα στα λεγόμενα «ευγενή ταμεία» και αντίστοιχα η μη περικοπή σε χαμηλές συντάξεις. Καταρχήν το μέτρο θεωρείται δίκαιο, γιατί πως θα ζήσει κάποιος με σύνταξη μόλις 400€.

Ας κάνουμε όμως ένα απλό αριθμητικό παράδειγμα περικοπών. Με σύνταξη 2000€ και οριζόντια περικοπή 10% το ποσό που περικόπτεται είναι 200€, ενώ αντίστοιχα με σύνταξη 400€ θα περικόπτονταν το ποσό των 40€. Εδώ το οριζόντιο μέτρο με την εξαίρεση της περικοπής γίνεται στοχευμένο.

Βεβαίως η απλούστευση αυτή πιθανώς να δημιουργεί αντιρρήσεις, αλλά θα μπορούσε να είναι δίκαιη αν το ποσό της μικρής σύνταξης, η οποία απαλλάσσεται δεν ήταν φορολογητέα για όλους. Έτσι στην περίπτωση σύνταξης των 2000€ με αφαίρεση 400€ θα είχαμε 1600€ και ο αναλογούν φόρος θα ανέρχετο σε 160€.

Υπάρχουν πολλά, τα οποία θα πρέπει να τα συζητήσουμε σοβαρά αν θέλουμε να γίνουμε κράτος, το οποίο σέβεται την κοινωνία και τους πολίτες του. Αν οι πολιτικοί μας τελικά το καταφέρουν, τότε πιθανόν να πείσουν και τους δανειστές για τον παραλογισμό αρκετών από τα μέτρα,  τα οποία μας ζητούν και να τα αντικαταστήσουν με δικαιότερα.

Ο έμμεσος ανθελληνισμός των ελληνικών επιχειρήσεων…

100 χρόνια Σουρωτή

Η Τράπεζα Πειραιώς, ανακοίνωσε την απόφασή της να προχωρήσει σε Δημόσιο Αναγκαστικό Πλειστηριασμό, του ποσοστού 15% της εταιρείας Σουρωτή ΑΕ, το οποίο κατέχει η εταιρεία Μυστράς ΑΕ, με την οποία συνδέεται ο οφειλέτης της, επιχειρηματίας  Θ. Λιακουνάκος. 

Η Διοίκηση της πολυμετοχικής βορειοελλαδίτικης βιομηχανίας η οποία φέτος συμπληρώνει 100 χρόνια λειτουργίας, κατέθεσε αντιπρόταση, ώστε το ποσοστό που κατέχει στην εταιρεία η Μυστράς ΑΕ και το οποίο εκποιεί η Τράπεζα Πειραιώς να μην περάσει στα χέρια ξένου μετόχου.

Η Διοίκηση της εταιρίας Σουρωτή ΑΕ ζήτησε την αναβολή του Δημόσιου Αναγκαστικού Πλειστηριασμού, ο οποίος έχει ορισθεί για την Τετάρτη 20 Ιουλίου στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, ενώ η τιμή της πρώτης προσφοράς για το 15% της εταιρείας, έχει καθοριστεί στα 1,007 εκατ. ευρώ. 

Η εταιρία Σουρωτή ΑΕ με μερίδιο αγοράς 58%, κατέχει δεσπόζουσα θέση στην αγορά του ανθρακούχου φυσικού μεταλλικού νερού. Ο Δημόσιος Αναγκαστικός Πλειστηριασμός του ποσοστού 15% της εταιρείας δίνει την ευκαιρία σε ανταγωνιστές της κυρίως από το εξωτερικό να προχωρήσουν σε εξαγορά του. 

Τοιουτοτρόπως  οι πάσης φύσεως εγγυήσεις των επιχειρήσεων τις  οποίες  κατέχουν οι Τράπεζες και εκπλειστηριάζουν, αποτελεί το δούρειο ίππο για τον ανθελληνισμό τους. Απλά ας συλλογιστεί ο οποιοσδήποτε τι θα συμβεί με τα "κόκκινα δάνεια" τα οποία οι τράπεζες προτίθενται ή αναγκάζονται να πωλήσουν σε ξένα funds.

Η «ευελιξία» στα εργασιακά και την αγορά σε έκθεση του ΔΝΤ.

Το ΔΝΤ, στην πρόσφατη έκθεσή του για τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη, σημειώνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις,  στην απελευθέρωση των επαγγελμάτων και στην εφαρμογή των οδηγιών για μείωση της γραφειοκρατίας του ΟΟΣΑ, ώστε να αποκτήσει το «ζητούμενο» ελκυστικό επιχειρηματικό περιβάλλον.

Ειδικότερα η έκθεση του ΔΝΤ συστήνει:

• Τη διατήρηση των μεταρρυθμίσεων που ήδη έχουν γίνει στην αγορά εργασίας ειδικότερα:
• Το ύψος του κατώτατου μισθού, ο οποίος «με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι από τους υψηλότερους μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
• Τη διατήρηση της κατώτατης αμοιβής για τους νέους, εφόσον η ανεργία στις νέες ηλικίες παραμένει υψηλή.

Παράλληλα ζητά παρεμβάσεις στην οικονομία της αγοράς όπως:

• Αλλαγές της νομοθεσίας και εναρμονισμό του καθεστώτος των ομαδικών απολύσεων με τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ.
• Να συνεχιστεί το άνοιγμα των «κλειστών επαγγελμάτων» με την προτεραιότητα στα κρίσιμα επαγγέλματα, όπως των μηχανικών, των δικηγόρων και των φορτοεκφορτωτών πλοίων.
• Συνιστά το άνοιγμα ορισμένων κλειστών επαγγελμάτων, όπως αυτά των συμβολαιογράφων, των δικαστικών επιμελητών, καθώς και την απελευθέρωση της αγοράς στις τουριστικές ενοικιάσεις.
• Αναμόρφωση του συστήματος αδειοδότησης στους κλάδους των τροφίμων - ποτών αλλά και του τουρισμού, σύμφωνα με τις διεθνείς βέλτιστες πρακτικές.
• Αντιμετώπιση της διαχείρισης των «κόκκινων δανείων» γεγονός που αφορά και πολλές άλλες χώρες της ΕΕ όπως, Κύπρος, Ιρλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία, αλλά και τη  Γαλλία και Γερμανία.  

Αναγνωρίζει ότι έχουν υλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό οι συστάσεις του ΟΟΣΑ για την ενίσχυση του ανταγωνισμού σε βασικούς τομείς της οικονομίας (μεταφορές, τουριστικά ενοίκια, γάλα, αρτοποιεία, φαρμακεία, προϊόντα πετρελαίου και η περίοδος των εκπτώσεων).

Θεωρεί ότι οι δημογραφικές εξελίξεις, όπως η γήρανση του πληθυσμού, επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη και το δημόσιο χρέος. Αναφέρει ότι οι χώρες που θα επηρεαστούν από τη γήρανση του εργατικού δυναμικού είναι η Ελλάδα, η  Ισπανία , η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Σλοβενία, η Σλοβακία και η Ιρλανδία.

Επισημαίνει ότι οι ακαθάριστες πραγματικές επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ από μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις υποχώρησαν περί το 15% στη ζώνη του ευρώ. Ειδικότερα για την Ελλάδα σημειώνει ότι η μείωσή τους έφθασε το 20% στη διάρκεια της κρίσης.

Τέλος η έκθεση συνοψίζει πως «ο χρηματοπιστωτικός τομέας στην Ευρώπη αγωνίζεται να προσαρμοστεί στην παρατεταμένη περίοδο χαμηλής ανάπτυξης». 

Τα παραπάνω αποτελούν την «πρόγευση» για την σκληρή στάση που αναμένεται να τηρήσει το ΔΝΤ, κατά τη συζήτηση της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος, το προσεχές Φθινόπωρο.

Για την έκθεση του ΔΝΤ βλέπε εδώ.

IOBE: Ύφεση 1% το 2016

ΙΟΒΕ έκθεση Β' τριμήνου 2016

Συρρίκνωση 1% του ΑΕΠ της χώρας για το 2016 «εκτιμά» το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), σύμφωνα με την τριμηνιαία έκθεσή του για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Σύμφωνα με την ανάλυση της έκθεσης, τα νέα μέτρα, δηλαδή αυτά τα οποία λήφθηκαν στα πλαίσια της συμφωνίας για την πρώτη αξιολόγηση, αναμένεται να επηρεάσουν αρνητικά την κατανάλωση των νοικοκυριών με παράλληλες συνέπειες στην απασχόληση και την οικονομία γενικότερα.

Στην ίδια έκθεση εκτιμάται, ότι για το 2016 η ανεργία θα διαμορφωθεί στο 24,7% και ο πληθωρισμός θα περιοριστεί στο -0,3%.

Σύμφωνα με το ΙΟΒΕ, το πρόβλημα επιτείνει, η ανεπάρκεια ενός βασικού ρόλου του τραπεζικού συστήματος της διαμεσολάβησής  στην μετατροπή των καταθέσεων σε επενδύσεις. Η έκθεση ως λύση στο πρόβλημα αυτό, αλλά και της ανάπτυξης θεωρεί την εισροή επενδυτικών κεφαλαίων από το εξωτερικό.

Η ανάλυση τονίζει ότι απαιτείται η ενίσχυση της αξιοπιστίας της Ελλάδας ώστε να θεωρείται πλέον ασφαλής επενδυτικός προορισμός και να επιτύχει την προσέλκυση των απαραίτητων πόρων. Η ανάπτυξη του λιμανιού στον Πειραιά από την COSCO, ως ενός διεθνούς κέντρου για το διαμετακομιστικό εμπόριο και την κρουαζιέρα θα έχει, σύμφωνα με την έκθεση, πολλαπλές θετικές αντιδράσεις στην ελληνική οικονομία με την προσέλκυση νέων επενδυτικών κεφαλαίων, τα οποία θα έχουν θετικές αλληλεπιδράσεις στην απασχόληση και στην επιχειρηματική κοινότητα.

Η ύφεση, σύμφωνα με την έκθεση του ΙΟΒΕ συνεχίζεται για τρίτο τρίμηνο και στην περίοδο Ιανουαρίου – Μαρτίου 2016 έφθασε το 1,4%, έναντι της υποχώρησης του ΑΕΠ στο προηγούμενο τρίμηνο κατά 0,9% , και της ήπιας ανόδου κατά 0,4% το αντίστοιχο πρώτο τρίμηνο του 2015.

Η υποχώρηση των επενδύσεων επιβραδύνθηκε σημαντικά κατά το πρώτο τρίμηνο του 2016 σε σύγκριση με το αμέσως προηγούμενο, στο 0,3% από 14,5%. Οι εξαγωγές περιορίστηκαν για πρώτη φορά στο τρίμηνο Ιανουαρίου - Μαρτίου από το 2010, κατά 11,3%, κάμψη που ήταν η μεγαλύτερη ανεξαρτήτως τριμήνου μετά το 2009 και τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, όταν στο πρώτο τρίμηνο του 2015 είχαν διευρυνθεί κατά 3,7%. Η μεγαλύτερη κάμψη των εισαγωγών σε σύγκριση με τις εξαγωγές βελτίωσε περαιτέρω το ισοζύγιο του εξωτερικού τομέα, με το έλλειμμά του να περιορίζεται κατά 23,0%, στα €1,25 δισ. (2,7% του ΑΕΠ), έναντι ελλείμματος €1,6 δισ. (3,5%) το 2015.

Για περισσότερες πληροφορίες και αναλύσεις και την πλήρη έκθεση του ΙΟΒΕ εδώ

Ήξεις, αφήξεις … πολιτική & πολιτικοί…

"ήξεις, αφήξεις,,,"

Παραφράζοντας τη γνωστή και ίσως διφορούμενη για τους πολλούς, αλλά ξεκάθαρη όμως ετυμολογικά φράση της Πυθίας, η οποία δόθηκε από το ξακουστό μαντείο του θεού Απόλλωνα στους Δελφούς, παρατηρούμε ότι κάτι ανάλογο ακολουθούν και οι έλληνες πολιτικοί του σήμερα. Αν και όπως λέει ο πάντα σοφός λαός, ακριβέστερη περιγραφή της σημερινής πολιτικής γραμμής η οποία ακολουθείται, σαφέστατα είναι το «βλέποντας και κάνοντας».

Υφίστανται πολλά και διάφορα παραδείγματα από την εφαρμοζόμενη ως άνω πολιτική. Ξεκίνησαν από το σχίσιμο των μνημονίων και κατέληξαν στην υπογραφή νέου. Υποσχέθηκαν αυξήσεις μισθών και συντάξεων και έφθασαν στη σημαντική και άδικη περικοπή τους. Ζητήσανε την ετυμηγορία του λαού για το μίγμα της εφαρμοζόμενης πολιτικής και πράττουν ακριβώς το αντίθετο από τη θέλησή του.

Τα παιχνίδια με τον εκλογικό νόμο…

Είναι περίεργο σε περίοδο οικονομικής κρίσης και διεθνούς αναταραχής σε μία χώρα βασανισμένη από μακροχρόνια ύφεση, οι πολιτικοί της, να θέτουν στην κύρια ατζέντα των συζητήσεων τη διαμόρφωση του εκλογικού νόμου. Οι επικοινωνιολόγοι, σαφώς πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό κατευθύνουν την οπτική γωνία των πολιτών και των συζητήσεών τους, εκεί που επιθυμούν και προπαντός μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας του κάθε πολίτη. Τα έξι χρόνια όμως της κρίσης, έχουν εκπαιδεύσει πλέον τους πολίτες και τους επιτρέπουν να έχουν σαφή κριτική σκέψη, σε γεγονότα και πράγματα. Ο αγώνας για την καθημερινότητα είναι αδύνατον να σβηστεί με πυροτεχνήματα.

Αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα αλλαγής του εκλογικού νόμου, αναγκαστικά, αφού οι πολιτικοί μας άρχισαν ήδη τη συζήτηση. Καταρχήν, οφείλουμε όλοι να αποδεχθούμε ή και να καθορίσουμε τις βασικές αρχές που πρέπει να διέπουν τον εκλογικό νόμο. Το ισχύον Σύνταγμα ( αναθεώρηση 2008) θέτει ορισμένες συνταγματικές εκλογικές αρχές: της καθολικής ψηφοφορίας, της ισότητας της ψήφου, της άμεσης ψηφοφορίας, της μυστικότητας της ψήφου, της υποχρεωτικότητας της ψήφου, της αυτοπρόσωπης άσκησης του εκλογικού δικαιώματος, της ταυτόχρονης διενέργειας των βουλευτικών εκλογών και για τη ψήφο των εκτός επικρατείας πολιτών ( αυτό απαιτεί την έκδοση νόμου).

Ο ισχύον εκλογικός νόμος (Ν.3636/2008 του Π. Παυλόπουλου), καταρχήν προβλέπει, την πολυσυζητημένη παραχώρηση στο πρώτο κόμμα πενήντα (50) επιπλέον εδρών, ενώ επίσης δυσχεραίνει ιδιαίτερα, τις προεκλογικές συνεργασίες κομμάτων και ευνοεί τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης. Άρα οι πολιτικοί στην Ελλάδα πρέπει να αποφασίσουν με σαφήνεια εάν επιθυμούν την αυτοδυναμία του πρώτου σε ψήφους κόμματος ή αποδέχονται τη δημιουργία συνεργασιών κομμάτων. Η αποδοχή ή όχι της αρχής αυτής θα οδηγήσει τη Βουλή στην ψήφιση της τροποποίησης ή ενός νέου εκλογικού νομού σχετικά με την κατανομή ή όχι επιπλέον εδρών και τον αριθμό τους.

Για ποια Ευρώπη…

Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) την 1^η Νοεμβρίου  του 1993 στο Μάαστριχ της Ολλανδίας, συμφωνήθηκε από δώδεκα χώρες, ενώ σήμερα αποτελεί την οικονομική - πολιτική ένωση είκοσι οκτώ(!) ευρωπαϊκών κρατών. Η ΕΕ έχει δημιουργήσει την εσωτερική της αγορά με ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, διαθέτει κοινή αγροτική και αλιευτική πολιτική, κοινή εμπορική πολιτική προς τις τρίτες χώρες, όπως επίσης και thnπεριφερειακή πολιτική για την υποστήριξη των φτωχότερων περιφερειών της.

Βασική επιδίωξη της ΕΕ είναι να αποτελέσει σύμφωνα με τη συνθήκη ίδρυσής της «Χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης», μέσα από τον οποίο τα κράτη μέλη της θα συνεργάζονται στενά σχετικά με τις γενικές πολιτικές, τους ελέγχους στα σύνορα (εσωτερικά και εξωτερικά), το άσυλο, τη μετανάστευση, τη δικαστική συνεργασία σε αστικές και ποινικές υποθέσεις και την αστυνομική συνεργασία. Επίσης η EE αποφασίστηκε να προωθεί την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας, η οποία όμως προς το παρόν υφίσταται μόνο σε διακυβερνητικό επίπεδο.

Από την ίδρυση το 1993 της η ΕΕ, εισήγαγε για πρώτη φορά την έννοια της  Ευρωπαϊκής Ιθαγένειας. Έτσι οι πολίτες των κρατών μελών της είναι παράλληλα και πολίτες της ΕΕ, δηλαδή μπορούν, μεταξύ άλλων, να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφός των κρατών μελών και να εκλέγουν ή/και να εκλέγονται κάθε πέντε έτη στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Παράλληλα οι έλεγχοι των διαβατηρίων στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ καταργήθηκαν από τα κράτη μέλη τα οποία αποδέχτηκαν τη γνωστή σε όλους, Συμφωνία του Σένγκεν.

Η ΕΕ στα πλαίσια της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) εισήγαγε το ενιαίο νόμισμα, το ευρώ, που έχει υιοθετηθεί από δεκαεννέα κράτη μέλη μέχρι σήμερα. Η νομισματική πολιτική της ευρωζώνης αποτελεί ευθύνη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), η οποία διοικείται από τον πρόεδρο και το συμβούλιο των επικεφαλής των εθνικών κεντρικών τραπεζών. Το βασικό καθήκον της ΕΚΤ είναι να διατηρεί τον έλεγχο του πληθωρισμού. Τα κράτη-μέλη αντίστοιχα έχουν «μεταβιβάσει» στην ΕΕ όλα τα παραπάνω, εθνικά κυριαρχικά τους δικαιώματα.

Αν και δεν υπάρχει κοινή εκπροσώπηση, διακυβέρνηση ή δημοσιονομική πολιτική στη νομισματική ένωση, υφίσταται κάποια μορφή συνεργασίας, η οποία λαμβάνει χώρα μέσω του Eurogroup, το οποίο παίρνει πολιτικές αποφάσεις σχετικά με την Ευρωζώνη (ΟΝΕ) και το ευρώ. Το άτυπο όργανο Eurogroup, αποτελείται από τους υπουργούς οικονομικών των κρατών μελών της Ευρωζώνης, αλλά σε έκτακτες καταστάσεις, συνηθίζεται και οι εθνικοί ηγέτες των κρατών μελών της ΕΕ να αποφασίζουν επίσης για τα σοβαρά θέματα που απασχολούν το Eurogroup.

Η Διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση 2007-2008, υποχρέωσε την Ευρωζώνη να καθιερώσει και να χρησιμοποιήσει μεθόδους για τη χορήγηση δανείων έκτακτης ανάγκης σε κράτη μέλη της, ως αντάλλαγμα για την θέσπιση οικονομικών μεταρρυθμίσεων (γνωστές ως μνημόνια). Η Ευρωζώνη έχει επίσης θεσπίσει την περιορισμένη δημοσιονομική ενοποίηση, όπως είναι η αναθεώρηση των κονδυλίων του κάθε ενός εθνικού προϋπολογισμού από τα υπόλοιπα κράτη μέλη της. Το θέμα είναι σαφώς πολιτικό και βρίσκεται ακόμη σε συζήτηση ως προς τις διατάξεις του.

Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Πολλές φορές είναι δύσκολη η ανάλυση λέξεων της καθομιλουμένης, που από συνήθεια αναφέρουμε, χωρίς όμως να γνωρίζουμε τη πραγματική τους έννοια.

            Κατεστημένο, λοιπόν, είναι ένα μόρφωμα που διαμορφώνεται από μία μετριότητα  προσώπων που συσπειρώνονται για να προσπορισθούν οφέλη, που δεν τους ανήκουν, και είναι σε βάρος ατόμων ικανών και έντιμων, αξιοπρεπών και ευφυών.

            Οι μέτριοι αυτοί , δίκην συμμοριών, αλληλουποστηρίζονται, ευνοούν εαυτούς και αλλήλους, χαράσσουν οργανόγραμα και σχεδιάζουν προώθηση ημετέρων σε χρόνους κατάλληλους, αποδοκιμάζοντας ταυτόχρονα τους διαφορετικούς, που αντιστέκονται, διατηρούν την αξιοπρέπειά τους, δεν υποτάσσονται στο μόρφωμα του συστήματος.

            Η δυσκολία αντιμετώπισης των άθλιων του κατεστημένου είναι ασφαλώς πολύ εμφανής, οι έντιμοι που καταγγέλλουν , σε ελάχιστο χρόνο γίνονται καταγγελλόμενοι, διαπομπεύονται και απομακρύνονται από τα κέντρα αποφάσεων κατά τον χειρότερο τρόπο.

           

Το κατεστημένο...

        Το κατεστημένο που δρα, εφευρίσκει τρόπους διάκρισης και κατοχής υψηλών θέσεων, τσακίζει, απειλεί με τον χειρότερο τρόπο τους αμφισβητίες, τους δικαιούμενους ασφαλώς κάτι καλύτερο, τους περιθωριοποιεί, τος απογοητεύει.

            Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, αυτοί που ανήκουν στο κατεστημένο, είτε αυτό είναι οικονομικό, είτε πολιτικό, είτε εκκλησιαστικό, είτε καλλιτεχνικό.είτε αθλητικό, κατέχουν τα σκήπτρα της εξουσίας, αποφασίζουν για τις τύχες της χώρας, των πολιτών, το μέλλον όλων.

            Με μοναδικά προσόντα το θράσος και την ανεντιμότητα, την ευχερή μετάβαση από τη μία πλευρά στην άλλη, όπου το συμφέρον είνα άφθονο, επικρατούν οι παντοδύναμοι μηδαμινοί, κατασκευάζουν ενόχους και διαιωνίζουν μία ανυπόφορη και άδικη κατάσταση.

            Όσοι προσπάθησαν, προς τιμή τους, να μείνουν ανένταχτοι, να αγωνισθούν για τη δημιουργία αξιών και αρχών, δυστυχώς διαψεύσθησαν και απομακρύνθηκαν αναγκαστικά, μη μπορώντας να αφήσουν ούτε ένα λιθαράκι ελπίδας και αισιοδοξίας.

            Στους ρυθμούς αυτούς κινείται η χώρα μας, η πολιτική της οποίας είναι παρεμβατική και ευνοιοκρατική, εντάσσοντας μάλιστα  και άλλους ημέτερους στον υπόνομο του κατεστημένου

Ελληνικά καφενεία! Κέντρα ψυχοθεραπείας ή ψυχοπαθολογίας;

του Δημήτρη Γ. Σουλιώτη

Ο ξεχωριστός φίλος και συμπατριώτης μου ο Διονύσης είναι συγγραφέας. Ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία συγγραφέων που γράφουν …ποιητικά, δηλαδή γράφουν για να εκφράσουν τον αρχέγονο πόνο τους, γράφουν για να μοιραστούν αυτόν τον πόνο με κάποιους φίλους τους, που τους  καταλαβαίνουν και τους αγαπάνε και έτσι να τον μαλακώσουν. Πρόκειται για τη μορφή της τέχνης που απελευθερώνει, ιδιαίτερα όταν φέρνει στο φως από τα σκοτάδια του ασυνειδήτου τραυματικά ψυχικά ριζώματα. Η τέχνη και το γραπτό ως μια κραυγή προς επικοινωνία…

    

Ελληνικά καφενεία

Ο αγαπημένος φίλος μου ο Διονύσης είναι και καφενόβιος. Συχνάζει σ’ ένα καφενείο της γειτονιάς του και αυτό το καφενείο, όπως και τα γραπτά του, είναι άλλος ένας τόπος, που λειτουργεί επίσης απελευθερωτικά από βαριές αλυσίδες… Σ’ αυτό το καφενείο, στο «καφενείο του Λουκά» κάπου στο Παγκράτι, μ’ έχει προσκαλέσει κι εμένα για πολιτικο-θρησκευτικο-ψυχολογικο-κοινωνικές συζητήσεις με την παρέα του. Μου ζήτησε μάλιστα να γράψω – όπως έχει γράψει και ο ίδιος - κι ένα κείμενο για το καφενείο του. Επειδή όμως δεν μπορώ να γράψω κάτι για το συγκεκριμένο καφενείο, γιατί δεν γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα και κυρίως επειδή κινούμαι συγγραφικά στο χώρο του δοκιμίου και όχι της λογοτεχνίας ή της ποίησης, αποφάσισα να γενικεύσω το θέμα και να γράψω κάποιες σκέψεις για τα ελληνικά καφενεία. Ίσως στην αντιμετώπιση του θέματος από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, να επηρεάστηκα  από τη θέση του Πλάτωνα ότι η αλήθεια βρίσκεται σε επίπεδο πολιτείας και όχι μεμονωμένων περιπτώσεων…

    

Οι μύθοι «των μνημονίων» ...

Η απόφαση της πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας, να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη της στέρησε το εργαλείο της νομισματικής υποτίμησης στην επίλυση της κρίσης. Η μοναδική ίσως εναλλακτική λύση, επάνω στην οποία στήθηκε η αρχιτεκτονική των Μνημονίων ήταν η επιβολή της εσωτερικής υποτίμησης. Δηλαδή, της μεθοδευμένης, πλήρως ελεγχόμενης και στηριζόμενης στους μηχανισμούς της κρατικής μηχανής, μείωσης των τιμών, των εισοδημάτων (μισθοί- συντάξεις, κ.ά.) και της αξίας εν γένει των περιουσιακών στοιχείων.

Μνημόνια VS Επενδύσεις

Οι μειώσεις αυτές θα αποσκοπούσαν να καταστήσουν την ελληνική οικονομία ελκυστική ως επενδυτικό προορισμό. Επομένως  όταν το ύψος της εσωτερικής υποτίμησης έφθανε στο επίπεδο όπου θα καθιστούσε τη χώρα ανταγωνιστική σε σχέση με άλλους επενδυτικούς ευρωπαϊκούς προορισμούς (Βουλγαρία, κ.ά.) θα είχε επιτύχει. Αυτή προσδιοριζόμενη σε ύψος αντίστοιχης νομισματικής υποτίμησης της τάξης του 30%-40%, αναμένονταν ότι θα προκαλούσε σύμφωνα με τους εισηγητές των Μνημονίων (ΔΝΤ), έκρηξη επενδύσεων και εξαγωγών.

Στο ΔΝΤ κυρίως, ο εισηγητής της επιχειρηματολογούσε υπέρ αυτής της στρατηγικής μειώσεων, σε έκθεσή του το 2013 ως εξής: «Οι μεγάλες εξωτερικές υποχρεώσεις απαιτούν τελικά μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν και η επίτευξη αυτών των πλεονασμάτων απαιτεί ένα πιο υποτιμημένο επίπεδο της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Σε μια νομισματική ένωση, η υποτίμηση πρέπει να επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό μέσω του αποπληθωρισμού, ο οποίος απαιτεί μια μεγαλύτερη αρνητική απόκλιση της παραγωγής».

Παράλληλα με όλα τα παραπάνω, υπήρχε και η πεποίθηση ότι με την εσωτερική υποτίμηση θα διατηρείτο ταυτόχρονα η εσωτερική ζήτηση, προϊόντων και υπηρεσιών, σε τέτοιο επίπεδο το οποίο θα επέτρεπε τουλάχιστον τη βιωσιμότητα των ελληνικών επιχειρήσεων. Αυτό οι εισηγητές το στήριζαν στην βασική παραδοχή τους, ότι οι μειώσεις μισθών, συντάξεων και λοιπών εισοδημάτων της χώρας, θα είχαν ως αντιστάθμισμα τις αντίστοιχες μειώσεις στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών  και των υπηρεσιών.

Η παρακμή του οικονομικού και πολιτικού συστήματος…

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια διανύουμε την  χρονική περίοδο όπου το οικονομικό και πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα βρίσκονται σε παρακμή. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε υφεσιακή κρίση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα ανίκανο να τη διευθετήσει, εμφανίζει ως μόνη επιλογή σωτηρίας τη λύση η οποία προτείνεται αυτούσια από τους δανειστές. Διαχρονικά δυστυχώς  για τους πολίτες, η ελληνική ιστορία επαναλαμβάνεται.

Η παρακμή του οικονομικού συστήματος προήλθε από τις μακροχρόνιες επιλογές όλων των Ελληνικών Κυβερνήσεων, ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση, οι οποίες οδήγησαν στη δημιουργία ενός υπερφίαλου δημοσίου τομέα, αλλά και σημαντικής ομάδας επιχειρήσεων, η οποία επιζούσε αποκλειστικά από την ανάθεση έργων, χρηματοδοτουμένων από το Δημόσιο. Η έλλειψη μεταρρυθμίσεων και εθνικού σχεδιασμού ήταν το φυσικό  επακόλουθο μιας πορείας η οποία εξυπηρετούσε κυρίως ατομικά και κομματικά συμφέροντα.

Ας αναλάβουμε επιτέλους τις ευθύνες μας…

Υφίστανται πολλά ερωτηματικά για τον  ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στην πορεία της χώρας τα τελευταία χρόνια. Είναι αποδεκτό ότι η παρέμβαση του Ταμείου στην ελληνική οικονομία ήταν πολυεπίπεδη, περίπλοκη και πολλές φορές ίσως ακατανόητη. Καταρχήν βοήθησε στη διάσωση της παραπαίουσας δημόσιας (εθνικής) οικονομίας, αν και αυτό έγινε χωρίς να αποφύγει τραγικά λάθη, τα οποία οδήγησαν τη χώρα σε πολυετή ύφεση και στην αναγκαιότητα λήψης νέων μέτρων.

Κυρίως οι οικονομολόγοι του Ταμείου δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν την συνολική εικόνα της  οικονομικής καταστροφής την οποία υπέστη η Ελλάδα και την ανάγκη ενός διαφορετικού σχεδίου ανάκαμψης, από τα ισχύοντα, εξειδικευμένο για την οικονομία ενός κράτους το οποίο ανήκει σε μία νομισματική ένωση (ΟΝΕ). Για τους λόγους αυτούς, οι Ελληνικές Κυβερνήσεις είχαν απόλυτο δίκαιο όταν κατηγορούσαν το ΔΝΤ για τις ακραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις των τεχνοκρατών του.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να διδαχθεί από την κρίση και από την αντιπαράθεση με το Ταμείο και τους εταίρους – δανειστές μας. Οφείλουμε να μην εθελοτυφλούμε και να παραδεχθούμε ότι  σε ορισμένα θέματα συμφωνηθέντων μεταρρυθμίσεων  η χώρα δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Πρόσφατα, η κ. Λαγκάρντ  ανέφερε μεταξύ άλλων: «Οι Έλληνες ηγέτες πρέπει να αναλάβουν την ιδιοκτησία της επανίδρυσης της χώρας τους». Το μήνυμα αυτό, θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη το πολιτικό σύστημα της χώρας, απαλλαγμένο από τις όποιες ιδεοληψίες και σκοπιμότητες.

Ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό : συστήματα και κρίσεις...

Το ασφαλιστικό - συνταξιοδοτικό είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα, τα οποία καλείτε να επιλύσει διαχρονικά η κάθε Κυβέρνηση. Για την κατανόησή του θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι υφίστανται δύο εκ διαμέτρου αντίθετα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Είναι γνωστά ως ανταποδοτικό ( το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες νομίζουν ότι  ισχύει σήμερα) και το αναδιανεμητικό ( το οποίο εφαρμόζεται  πραγματικά στη χώρα).

Στο ανταποδοτικό σύστημα ισχύει ότι ο κάθε ασφαλισμένος (εργαζόμενος, επαγγελματίας, κ.ά.) πληρώνει εισφορές σε ασφαλιστικό οργανισμό, ο οποίος μπορεί να είναι δημόσιος ή ιδιωτικός και του οποίου η επιλογή ανήκει στον ίδιο τον εργαζόμενο ή στον εργοδότη του. Ο ασφαλιστικός οργανισμός αποδέχεται τις εισφορές ως μακροπρόθεσμες καταθέσεις και στη συνέχεια τις επενδύει με διάφορες τοποθετήσεις, οι οποίες, λόγω του μακροπρόθεσμου χαρακτήρα τους εμφανίζουν ικανοποιητικές αποδόσεις. Είναι σύνηθες σε πολλές χώρες όπου εφαρμόζεται το σύστημα αυτό, ο ασφαλισμένος να έχει τον κύριο λόγο απόφασης στην όποια επενδυτική τοποθέτηση των εισφορών του από τον οργανισμό στο εσωτερικό ή το εξωτερικό.

Στο σύστημα αυτό ο ασφαλισμένος έχει τη δυνατότητα να σταματήσει να πληρώνει εισφορές και να λαμβάνει σύνταξη σε ηλικία, η οποία είτε είναι προκαθορισμένη ή και ελεύθερη, επηρεάζοντας όμως το ύψος της σύνταξης. Η ονομασία του συστήματος πηγάζει από το γεγονός ότι το ύψος των συντάξιμων αποδοχών εξαρτάται μόνο από τις εισφορές και επιλογές του ασφαλισμένου, ενώ το κράτος έχει μικρή επιρροή, αλλά και συμμετοχή στην όλη διαδικασία. Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα εμφανώς, ουδεμία σχέση έχει με όλα αυτά, πλην μερικών ανεξάρτητων ονομαζόμενων και «ευγενών» ταμείων, ελλειμματικών και μη (τραπεζών, ΔΕΚΟ, κ.ά.), τα οποία όμως μετά  από ψήφιση σχετικής νομοθεσίας εντάχθησαν στο ΙΚΑ.

Η γυναίκα σύμβολο…

Η Άννα διέσχισε με αργά βήματα την κατάμεστη αίθουσα ακολουθούμενη από το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων που σηκώνονταν από τις θέσεις τους για να την τιμήσουν καθώς προχωρούσε για το βάθρο.

Η βράβευση της ως “γυναίκα της χρονιάς”’ ήταν γεγονός.

Καθώς κοιτούσε το πολύχρωμο πλήθος που τη χειροκροτούσε ακόμη, στη μεγάλη σάλα του πολυτελούς ξενοδοχείου ο νους της ταξίδεψε…

Ήταν δώδεκα ετών η Άννα όταν ανακάλυψε τον φάκελό της, στο ορφανοτροφείο της Θεσσαλονίκης. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Εμφανιζόταν όμως η λέξη νόθο «αγνώστων γονέων»  και λοιπών στοιχείων να χαρακτηρίζει την καταγωγή της. Την είχαν αφήσει, έξι μηνών παιδί, στην είσοδο του ορφανοτροφείου, χωρίς κανείς από του γονείς της να δώσει ποτέ ξανά σημεία ζωής…

Η Άννα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας, για να αποδείξει ότι και από ένα αγκάθι ανθίζει ένα τριαντάφυλλο αρκεί να το θέλεις. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα την καλή κουβέντα και ψήγματα αγάπης για όλους αλλά ιδιαίτερα για τα μικρά παιδιά, τα ορφανά παιδιά,  τα δικά της παιδιά...

Οι γονείς  που δε γνώρισε ζούσαν πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τους συναντήσει.

Η ζωή της ήταν ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης, με συνταρακτικές στιγμές χαράς, αλλά και λύπης με την έλλειψη της αγάπης  των γονιών της να τη σημαδεύει. Η Άννα, κατάφερε μέσα σε αντίξοες συνθήκες, μέσα σε φτώχεια, μοναξιά, εγκατάλειψη και κάθε είδους δυσκολίες, αφού πάλεψε για την επιβίωσή της, να πραγματοποιήσει όλα της  σχεδόν τα όνειρα...  εκτός από εκείνο που ήταν να ξαναβρεί τους γονείς της.

Κοιτώντας στο οβάλ κεντρικό τραπέζι, όπου υπήρχε η κενή της θέση, αντάμωσε το πλατύ χαμόγελο του άντρα της, τη χαρούμενη ματιά του γιού της και τον παιδικό ενθουσιασμό της κόρης της... μια ευτυχισμένη οικογένεια, γεμάτη αγάπη και στοργή.

Η βαριά κουρτίνα πίσω της σηκώθηκε αποκαλύπτοντας τα χαμογελαστά πρόσωπα δεκάδων παιδιών από διάφορες φυλές, μέλη της “χορωδίας των προσφύγων”, που άστραψαν από χαρά καθώς την είδαν και  άρχισαν μαζί να τραγουδούν… για την αγαπημένη τους γιατρό, τη φίλη, την αδελφή, τη μάνα…

Η Άννα βούρκωσε και μέσα σε όλη αυτή τη σκηνή της χαράς ξέθαψε από την άκρη του μυαλού της ένα μεγάλο γιατί; ενώ το βλέμμα της αγκάλιαζε με αγάπη όλα παιδιά, τα δικά της παιδιά, επί της σκηνής.  Τα δάκρυα που ανάβλυσαν στα μάτια της προήλθαν από συναισθήματα αγάπης και λύπης που λίγοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν την τύχη να γεύονται ταυτόχρονα…

Όλοι όσοι είχαν το προνόμιο να την γνωρίσουν, είχαν να πουν γι’ αυτήν τα ίδια λόγια: η Άννα δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ήταν ένας άγγελος που έπεσε στη Γη κατά λάθος, μια γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει και να προσφέρει…

Μια ιστορία καθημερινής αγωνίας…

Απολύθηκε και ο Βασίλης. Στα 58 του έμεινε ξαφνικά χωρίς δουλειά, μετά από 33 χρόνια ‘’ευδόκιμης υπηρεσίας’’ και μάλιστα στον ίδιο εργοδότη! Πριν από δύο περίπου χρόνια είχε απολυθεί και η γυναίκα του.

Δύο παιδιά στο Πανεπιστήμιο, το ένα σε άλλη πόλη, οι λογαριασμοί κοινής ωφέλειας (ΔΕΗ, κτλ.), ένα στεγαστικό δάνειο, οι φόροι που τρέχουν, τα έξοδα αυτοκινήτου και ο ΕΝΦΙΑ έρχεται…

Ένας ακόμη ανάμεσα στους 1.065.337 επίσημα καταγεγραμμένους ανέργους από τον ΟΑΕΔ. Μια μονάδα πάνω, μια μονάδα κάτω, τίποτε το σπουδαίο για τους στατιστικολόγους. Ένα ακόμη ανθρώπινο δράμα, πηγή έμπνευσης  για τους εκάστοτε αντιπολιτευόμενους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους. Το απόλυτο δράμα για το Βασίλη  και την οικογένειά του.

Στα 58 του ο Βασίλης. Τι πιθανότητες έχει να αποσπαστεί από τη μεγάλη στρατιά των ανέργων και να γυρίσει και πάλι στο γνώριμο εργασιακό του περιβάλλον; Τι άλλες εναλλακτικές λύσεις απασχόλησης έχει;

Τα ευρήματα της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού που διεξάγει ανά τρίμηνο η ΕΛΣΤΑΤ, δίνουν σαφείς απαντήσεις στο ερώτημα. Ο Βασίλης πρέπει να συνηθίσει στη νέα κατάσταση στην οποία βρέθηκε ξαφνικά, αν και ο ίδιος δεν έφταιξε! Να δείξει πολλή υπομονή, και… βλέπουμε. Και άντε, να το συνηθίσει ο Βασίλης, οι οικογενειακές του ανάγκες γίνεται να το συνηθίσουν;

Κάποια στιγμή έμαθε ότι φοιτήτρια φίλη της κόρης του βγάζει το χαρτζιλίκι της μοιράζοντας διαφημιστικά φυλλάδια. Δουλειά κυριολεκτικά του ποδαριού, με αμοιβή 2 με 3 ευρώ την ώρα. Στη χάση στη φέξη. Κι αν για μια φοιτήτρια το κατοστάρικο το οποίο μπορεί να βγάλει σ’ ένα ολόκληρο το μήνα μπορεί να θεωρηθεί ένα ‘’καλό χαρτζιλίκι’’,  για τον Βασίλη των 58 ετών που θα πάρει 12-18 ευρώ μετά από ένα εξάωρο ορθοστασίας αποτελεί απλά την ένδειξη της τραγωδίας που βιώνει αυτός και η οικογένειά του.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα για πολλούς στην Ελλάδα του 2016! Και ίσως για αρκετούς να είναι ακόμη σκληρότερη!

Αγορά εργασίας ώρα μηδέν!!

Η αλληλεγγύη και η δικαιοσύνη των γενεών…

Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε τα τελευταία χρόνια σε οικονομική και πολιτική παρακμή του ελληνικού κράτους, της οποίας το κύριο βάρος της ευθύνης φέρει αναμφισβήτητα η γενιά της μεταπολίτευσης. Η πορεία της χώρας είναι  τραγική και είναι εμφανές πλέον ότι η αλληλεγγύη των γενεών, στην οποία και στηρίχθηκε το κοινωνικό κράτος, έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της. Η άρνηση της πραγματικότητας αυτής, δεν επιτρέπει την δημοσιονομική ανασυγκρότηση του κράτους και δημιουργεί κρίσιμες κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Υπήρξε ένας κύκλος τριάντα περίπου χρόνων, όπου στη χώρα εισέρχονταν κεφάλαια από τα διάφορα αναπτυξιακά κοινοτικά προγράμματα για υποδομές και επενδύσεις. Οι διαθέσιμοι πόροι της περιόδου αυτής κατασπαταλήθηκαν κυρίως προς την κατανάλωση και τον πλουτισμό ημετέρων. Όλες οι αξίες και τα ιδανικά της γενιάς της μεταπολίτευσης έχουν μετατραπεί σε ένα σύνολο συναλλαγών για το ποιος θα κερδίσει τα περισσότερα. Η κυρίαρχη αντίληψη είναι, ότι όλοι οφείλουν στη γενιά αυτή λόγω του ιστορικού παρελθόντος της.

Ένα από τα κύρια ζητήματα τα οποία η γενιά αυτή κληρονομεί στις επόμενες είναι και το συνταξιοδοτικό. Οι αιτίες γέννησης του προβλήματος αυτού είναι διαχρονικές και οφείλονται σε επιλογές της ίδιας γενιάς όπως, η μηδενική απόδοση των διαθεσίμων των Ταμείων Ασφάλισης, τα οποία κατατίθεντο στην Τράπεζα της Ελλάδος άτοκα ή με μηδαμινό επιτόκιο και οι μηχανισμοί των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων (15 έτη), σε συνδυασμό με τις υπέρτερες των καταβληθέντων εισφορών συντάξεις και τις λοιπές παροχές.

Οφείλουμε να αναφέρουμε δύο ακόμη σημαντικά ζητήματα στα οποία η γενιά της μεταπολίτευσης αφήνει αρνητική κοινωνική παρακαταθήκη. Πρώτο το περιβάλλον, όπου η αυθαίρετη δόμηση κατέστρεψε πράσινο, η διαχείριση των απορριμμάτων εξαντλήθηκε στις χωματερές, ενώ η υπεράντληση για άρδευση οδήγησε σε εξάντληση του υδροφόρου ορίζοντα. Δεύτερο το δημογραφικό, όπου η μη ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας σε θέματα κοινωνικής πρόνοιας, επιδομάτων και της φορολογίας οδήγησαν στην υπογεννητικότητα.

Η κατάρρευση του κοινωνικού και οικονομικού ιστού της χώρας απαιτεί την επανασύσταση του με ουσιαστικό αίσθημα δικαιοσύνης μεταξύ των γενεών. Ο σχεδιασμός του μίγματος της κοινωνικής - οικονομικής πολιτικής εν μέσω της κρίσης, αν και αναγκαία με έγκριση της όποιας επιλογής, από τους δανειστές είναι η τελευταία ευκαιρία για τη γενιά της μεταπολίτευσης, να αφήσει θετική παρακαταθήκη στις επόμενες. Η εμμονή στα στερεότυπα του παρελθόντος πρέπει να τερματιστεί, διότι ο χρόνος τελειώνει και η επερχόμενη κρίση του προσφυγικού - μεταναστευτικού θα ισοπεδώσει ότι απέμεινε στη χώρα.

Επιτέλους ένα σχέδιο…

Η Ελλάδα βασανίζεται επί έξη συνεχή χρόνια από την οικονομική ύφεση και την μερική εφαρμογή των μνημονίων, τα οποία έχουν εκπονήσει οι τεχνοκράτες των δανειστών. Έχει διαπιστωθεί, ακόμη και από τους ίδιους τους δανειστές μας, η αστοχία των προγραμμάτων τα οποία εφάρμοσαν στη χώρα μας. Η δικαιολογία την οποία χρησιμοποιούν κατά κόρον οι δανειστές μας είναι, ότι ποτέ δεν εφαρμόσαμε πλήρως και εγκαίρως τα συμφωνηθέντα και ότι πάντοτε το πολιτικό προσωπικό της χώρας προσπαθούσε με διάφορους τρόπους, αλλά και δικαιολογίες να αποφύγει την εφαρμογή μέτρων με εμφανές πολιτικό κόστος. Είναι όμως αυτό η πραγματική αιτία  της οικονομικής κρίσης ή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες οι οποίοι δεν λήφθηκαν καθόλου υπόψη; Μήπως τελικά υπάρχει, όπως αναφέρουν αρκετοί οι οποίοι σχολιάζουν γενικά και ειδικά την οικονομία και την πολιτική, σχέδιο διαφόρων διεθνών κύκλων ώστε να «λεηλατήσουν» τον εθνικό πλούτο της Ελλάδας;

Οι αντιδράσεις διαφόρων κοινωνικών ομάδων και ιδιαίτερα των αγροτών απέδειξαν για μία ακόμη φορά, ότι η ελληνική κοινωνία εμφανίζεται όντως παντελώς ανημέρωτη για την πραγματική δημοσιοοικονομική κατάσταση της χώρας. Ουσιαστικά το Ελληνικό Κράτος έχει πτωχεύσει και διατηρεί τη δημόσια λειτουργία του με τα δανεικά κεφάλαια από το ΔΝΤ και την ΕΕ. Επιπρόσθετα με την υπερφορολόγηση έχει επιτύχει απλώς να καλύπτει μερικώς τις δαπάνες, οι οποίες αφορούν τη λειτουργία του. Οι μειώσεις των εισοδημάτων, αλλά και η υψηλή φορολογία αποτελούσαν την κατεύθυνση στην οποία οδήγησε τη χώρα ιδιαίτερα, η εμπειρία των τεχνοκρατών  του ΔΝΤ. Κανείς όμως δεν αναφέρθηκε στο αναμφισβήτητο γεγονός, ότι η εμπειρία τους αυτή πηγάζει από το δανεισμό σε ανεξάρτητες χώρες και όχι από αντίστοιχο σε χώρες οι οποίες ανήκουν σε οικονομική ένωση κρατών, η οποία από τις συνθήκες προσχώρησης περιορίζει τις δυνατότητες ελιγμών των χωρών-μελών της Ένωσης.

Το προτεινόμενο σχέδιο των δανειστών όντως οδηγεί στον φαύλο κύκλο, της περεταίρω μείωσης των εισοδημάτων των νοικοκυριών, του κύκλου εργασιών των επιχειρήσεων και της απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων των ιδιωτών αλλά και του Δημοσίου. Η μείωση της χρηματιστηριακής αξίας των ελληνικών τραπεζών, για την ανακεφαλαιοποίηση των οποίων χρεώθηκε ο ελληνικός λαός ,αποτελεί το κλασσικό παράδειγμα. Στη κατάσταση την οποία είναι σήμερα η ελληνική οικονομία δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να προχωρήσει αναγκαστικά στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων στόχων με το μνημόνιο του Αυγούστου 2015 έχοντας δύο εναλλακτικούς τρόπους. Στον πρώτο θα πρέπει να εφαρμόσει επακριβώς το σχέδιο των δανειστών με το όποιο πολιτικό και κοινωνικό κόστος και στον δεύτερο θα πρέπει να εμφανίσει άμεσα ένα διαφορετικό αξιόπιστο και ρεαλιστικό σχέδιο, το οποίο όμως θα επιτυγχάνει πλήρως τους συμφωνηθέντες στόχους.

Η παρούσα χρονική στιγμή είναι δύσκολη και επικίνδυνη για τη χώρα, ιδιαίτερα, αν στην οικονομική κρίση της χώρας προσθέσουμε και την μεταναστευτική- προσφυγική κρίση, της οποίας τα αποτελέσματα βιώνουμε άμεσα. Αξιόπιστες λύσεις και ειδικοί να τις εκπονήσουν και να τις εφαρμόσουν πάντοτε υπήρχαν, εκείνο το οποίο απουσιάζει μέχρι σήμερα είναι η βούληση του πολιτικού κόσμου της χώρας. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να ενημερώσει πλήρως τον ελληνικό λαό για τα δημοσιονομικά και τα ζητούμενα, και όχι να κρύβεται πίσω από τις όποιες «απαιτήσεις» του κουαρτέτου των δανειστών. Επίσης πριν η όλη κατάσταση φθάσει στο σημείο εκείνο, όπου δεν θα υπάρχει πλέον καμία δυνατότητα να αποφευχθεί η πλήρης κοινωνική, οικονομική και πολιτική κατάρρευση της χώρας, οφείλει να επιλέξει με γνώμονα αποκλειστικά το εθνικό συμφέρον και συγχρόνως να εφαρμόσει κατάλληλους και δίκαιους κοινωνικά τρόπους υλοποίησης «του σχεδίου» εξόδου από την κρίση.

O ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

Στις δύσκολες περιόδους που τα κράτη περνούν , δοκιμάζεται η ομοψυχία του λαού τους, προεξαρχόντων όμως των ηγετών τους, πολιτικών, θρησκευτικών, όπως και των οικονομικών παραγόντων και της ακαδημαϊκής κοινότητας

Σύσσωμοι οι παραπάνω αποδεικνύουν το πατριωτισμό τους, την αυθεντικότητα των αξιών και των αρχών που διέπουν το κράτος τους, την υποβολή σε θυσίες που πρέπει να υποστούν, για να ξεπεράσουν τα πρόσκαιρα προβλήματα και να επανέλθουν στη φυσιολογική ροή της καθημερινότητας.

Δυστυχώς στη χώρα μας, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, στις δύσκολες στιγμές της χώρας μας, όχι μόνο δεν υπάρχει ομοψυχία και ένωση, όπως και ταύτιση απόψεων, αλλά αντίθετα η διάσπαση είναι εμφανής, η διάθεση και η τάση προσπορισμού οφέλους προηγούνται της επίλυσης των προβλημάτων, οι πολιτικοί ταγοί συμφωνούν ότι διαφωνούν, οι θρησκευτικοί ηγέτες περιορίζονται σε ευχολόγια, οι επιστήμονες σιωπούν, οι οικονομικοί παράγοντες δε συμμετέχουν και ο λαός δεν αντιλαμβάνεται  τη κρισιμότητα της κατάστασης.

 Ένας σοβαρός λόγος που τα παραπάνω συμβαίνουν, είναι ότι οι πολιτικοί άρχοντες που κυριαρχούν στη ζωή μας, απεδείχθησαν ελάχιστοι, για να μπορέσουν να εμπνεύσουν, να καθοδηγήσουν, να αποτελέσουν λαμπρά παραδείγματα ήθους και αξίας, να  διατηρήσουν   τις παραδοσιακές αρχές της χώρας, τα ιδανικά και τα χαρακτηριστικά.

Από κοντά και οι πολίτες, με μεγάλη άνεση και ευχέρεια, στις ανώμαλες αυτές καταστάσεις, καιροφυλακτούν να ωφεληθούν, να συγκρατήσουν τα κεκτημένα, να επιδεινώσουν το κλίμα της αβεβαιότητας, να δημιουργήσουν επί πλέον προβλήματα. 

Πιο συγκεκριμένα, προκαλεί έκπληξη η έκρηξη διεκδικήσεων - και μάλιστα άκομψων και μη κοινωνικά αποδεκτών - από τάξεις προνομιούχες, σε βάρος ασθενέστερων, όπως οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι μικρο-συνταξιούχοι, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες.

Η κοινωνική συνοχή διαρρηγνύεται, οι τάξεις βάλλουν εναντίον εαυτών και αλλήλων, οι πολιτικοί αδυνατούν να επιβληθούν, η εκκλησία δεν βοηθά τη κατάσταση, η σύγχυση είναι αυτή που κυριαρχεί, ίσως στη πιο δύσκολη μεταπολεμικά περίοδο για τη χώρα μας, όπου οι μεγάλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις έχουν το πρώτο λόγο στη λήψη αποφάσεων.

Κανείς δε γνωρίζει πότε θα λήξει αυτή η πολύ δύσκολη περίοδος για τη χώρα μας, ίσως σαν πιστοί Έλληνες ελπίζουμε σε ένα θαύμα.-

Δεν υπάρχουν εύκολες αλλά έντιμες λύσεις…

Η Ελλάδα εμφανώς οδηγείται σε δρόμο χωρίς διέξοδο. Η οικονομία αν δεν ολοκληρωθεί εγκαίρως η αξιολόγηση με τους δανειστές και οι συνεχιζόμενες μεγάλες προσφυγικές – μεταναστευτικές ροές  επιτείνουν το πρόβλημα. Η υφεσιακή ροπή της οικονομίας εντείνει το κλίμα αβεβαιότητας ως προς την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, ενώ στο εσωτερικό ανεργία και ποικίλες αντιδράσεις φορέων, ομάδων και ατόμων δυναμιτίζουν το κλίμα.

Δυστυχώς έφθασε η ώρα της αλήθειας και όλοι το αντιλαμβάνονται, έστω και αν δεν το παραδέχονται ότι οι ψευδαισθήσεις τελείωσαν και έφτασε  πλέον η ώρα του λογαριασμού. Η έξοδος από την κρίση δεν θα είναι εύκολη υπόθεση και οι λύσεις τις οποίες απαιτεί θα είναι οδυνηρές για μεγάλο τμήμα των πολιτών αυτής της χώρας. Το τίμημα θα πληρωθεί δικαίως και αδίκως από όλους, άσχετα με τη συμμετοχή τους ή μη στο «φαγοπότι».

Στην οικονομία ο συνδυασμός των κινδύνων είναι πολλαπλός. Η αποεπένδυση απειλεί ήδη τη χώρα, η οποία σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση επιχειρήσεων και ιδιωτών, τη συνεχιζόμενη γραφειοκρατία ιδιαίτερα σε αδειοδοτήσεις και επενδύσεις, την έλλειψη ρευστότητας, τους περιορισμούς στην κίνηση των κεφαλαίων, την ανεπάρκεια υπηρεσιών από το κράτος και την ρευστή οικονομική πολιτική, υποσκάπτουν συθέμελα την οικονομία.

 Η χώρα εμφανίζεται έχει εμπλακεί στα γρανάζια μιας ατέρμονης πολιτικής διελκυστίνδας. Ομάδες πίεσης επιδιώκουν ίδια πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, τα αντικίνητρα στην οικονομία αφθονούν σε όλο το φάσμα της και οι διαδοχικές κυβερνήσεις  μέσω πράξεων ή και παραλείψεων συναινούν σε αυτά προς ίδιο πολιτικό όφελος. Η αδυναμία συνεννόησης  δημιούργησε μία νέα Βαβέλ στη βουλή αλλά και στη κοινωνία μία νέα Βαβυλωνία.

Η κατάσταση αυτή έχει ημερομηνία λήξης καθόσον οι αποταμιεύσεις αλλά και τα όποια πλεονάσματα των επιχειρήσεων όχι μόνο δεν επενδύονται στη χώρα, αλλά οδηγούνται στο εξωτερικό λόγω της απαλλοτρίωσης εισοδημάτων και του πλούτου, ο οποίος παράγεται κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Η ανεργία γιγαντώνεται, οι νέοι ξενιτεύονται, οι συνταξιούχοι υφίστανται φτωχοποίηση και οι εργαζόμενοι άσχημες εργασιακές συνθήκες.

Τα αντικίνητρα απασχόλησης στο ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της οικονομίας αλλά και των ιδιωτικών επενδύσεων συσσωρεύονται, οδηγώντας τη χώρα σε μία οικονομία χαμηλής παραγωγικότητας, χαμηλών αμοιβών και σε ένα κράτος  μη λειτουργικό, ανήμπορο και αναποτελεσματικό. Οι δανειστές παράλληλα ζητούν την ολοκλήρωση των συμφωνηθέντων με το «μνημόνιο», το οποίο υπερψήφισε η Ελληνική Βουλή τον Αύγουστο του 2015.

Οι λύσεις για την επίτευξη των ποσοτικών στόχων που έχουν συμφωνηθεί δεν θα είναι εύκολες και θα απαιτήσουν περεταίρω θυσίες από τον λαό ο οποίος βασανίζεται  υφεσιακά επί έξη περίπου έτη. Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν άμεσα τη συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων οι οποίες υπερψήφισαν το τελευταίο μνημόνιο, σε κοινά αποδεκτό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και εξόδου από την κρίση, το οποίο να θέσουν στην κρίση του λαού.

Αν δεν υπάρξει κοινά αποδεκτή από όλους(!) συμφωνία για την εφαρμογή των όποιων επώδυνων αλλά  αναγκαίων μέτρων, η προοπτική για ένα καλύτερο αύριο θα συνεχίσει να αποτελεί όνειρο θερινής νύχτας. Οι δανειστές θα εξακολουθήσουν να απαιτούν όλο και περισσότερα και η χώρα θα κινδυνεύει να χάσει ακόμη και την υπόστασή της ως κράτος. Δεν υπάρχουν πλέον εύκολες λύσεις, αλλά εξακολουθούν και υπάρχουν έντιμες λύσεις.

Το ερώτημα το οποίο γεννάται είναι αν το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό μπορεί και θέλει να αναλάβει το κόστος μίας τέτοιου μεγέθους πολιτικής απόφασης (!).

Περί διαπραγμάτευσης…

Τα τελευταία χρόνια όλοι μας έχουμε εισέλθει στον αστερισμό των διαπραγματεύσεων. Είναι ίσως η πιο πολυσυζητημένη λέξη στο χώρο της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις την μετέτρεψαν σε ορόσημο, διότι γύρω από αυτή χτίστηκαν οι προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων τα οποία διεκδικούσαν την εξουσία. Οι επικοινωνιολόγοι βρήκαν στην εκφορά της το κλειδί της επιτυχούς εκλογικής έκβασης καθώς ήταν προφανές ότι ο χειρισμός της, σε συνδυασμό με την αγωνία των πολιτών για το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, ξεπερνούσε πολιτικές παρατάξεις, ιδεολογίες και φιλοσοφίες.

Τι είναι ακριβώς η διαπραγμάτευση διότι πολλές φορές τείνουμε να χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας μία λέξη, όπως και το PSI, χωρίς όμως να έχουμε ουσιαστική αντίληψη της ερμηνείας της. Διαπραγμάτευση, είναι η διαδικασία λήψης κοινά αποδεκτών αποφάσεων από δύο ή και περισσότερα εμπλεκόμενα μέρη, τα οποία αρχικά είχαν διατυπώσει διαφορετικές απόψεις ή θέσεις σε συγκεκριμένο ζήτημα ή και ζητήματα. Η επιτυχής διαπραγμάτευση υφίσταται όταν τα δύο μέρη καταλήγουν σε συμβιβασμό της διαφοράς τους χωρίς να διαταράσσονται οι προσωπικές τους σχέσεις.

Στην περίπτωση της χώρας μας οι εμπλεκόμενοι στη διαπραγμάτευση είναι ισότιμες χώρες μέλη της ΕΕ σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές συνθήκες και το διεθνές δίκαιο. Είναι επίσης κοινά αποδεκτό ότι δεν αναφερόμαστε σε προσωπικές αλλά σε διεθνείς σχέσεις μεταξύ κρατών, οι οποίες έχουν καθοριστεί, διέπονται και ισχύουν υπό τους παραπάνω κανόνες δικαίου ώστε να εξυπηρετούν το κοινό συμφέρον των κρατών-μελών της ένωσης. Συγχρόνως η ιδέα της ΕΕ βασίζεται στην πολυμερή διακυβέρνηση και στην αντίστοιχη σταδιακή απεμπόληση του δικαιώματος της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών της.

Εάν αναλύσουμε την πρόσφατη διαπραγματευτική τακτική της ελληνικής κυβέρνησης με το κουαρτέτο των δανειστών θα διαπιστώσουμε ότι αυτή εξακολουθεί να στηρίζεται στη δυνατότητα μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης να θέτει κόκκινες γραμμές. Αυτό μεν είναι επικοινωνιακό τέχνασμα αλλά δεν αποτελεί ουσιαστικά διαπραγμάτευση. Η αναφορά στη «μη περικοπή των κύριων συντάξεων» ή ακόμη ότι «οι συντάξεις έχουν μειωθεί αρκετά τα χρόνια των μνημονίων» δεν αποτελούν επιχειρήματα. Η απαντήσεις στα θέματα στα οποία οι δανειστές έχουν αντίθετη άποψη πρέπει να είναι τεκμηριωμένες.

Οφείλουμε να τονίσουμε ότι οι δανειστές παρεμβαίνουν όταν διαπιστώσουν ανυπαρξία στις κυβερνητικές προτάσεις. Ας μη ξεχνάμε ότι σε ένα Eurogroup (Μάρτιος 2015), ακόμη και η Κύπρος είχε συμφωνήσει πως οι ελληνικές προτάσεις προς τους εταίρους ήταν ασαφείς. Το παράδειγμα της Κύπρου είναι απολύτως διαφωτιστικό. Από την είσοδο τους στο μνημόνιο (Μάρτιος 2013), και μάλιστα με βίαιο τρόπο λόγω του κουρέματος, οι απλοί πολίτες και οι πολιτικοί, όλοι μαζί, έδειξαν απίστευτη αξιοπρέπεια και ενότητα, παρά τις διαφορές τους, εργάστηκαν ενωμένοι, χωρίς αντιδράσεις, για να σωθεί η χώρα τους.

Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας εξαντλείται στον τρόπο εξειδίκευσης των μέτρων τα οποία απαιτούνται για την επίτευξη των στόχων του μνημονίου που είναι ψηφισμένος νόμος του κράτους.  Αναμφισβήτητα οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ δεν προχώρησαν διαχρονικά στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων (πχ. μεταρρυθμίσεων, κ.ά.) από τις δανειακές συμφωνίες, αρνούμενες να αποδεχθούν το πολιτικό κόστος το οποίο και μετέτεθαν στους δανειστές. Το αν υπήρχαν επιπρόσθετοι περιορισμοί λόγω της κρίσης ή των συμφωνιών τις οποίες απεδέχθησαν  οι προηγούμενοι, είναι μεν θέμα ουσίας αλλά όχι διαπραγμάτευσης.

Η διαπραγμάτευση απαιτεί επίμονο ολοκληρωμένο έργο με ποσοτικοποιημένα στοιχεία τα οποία αποτελούν και το διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Στις προτάσεις των δανειστών μας πρέπει να υπάρχουν ουσιαστικές απαντήσεις και ρεαλιστικές αντιπροτάσεις. Η πρώτη φορά κατά την οποία η ελληνική κυβέρνηση έκανε εμπεριστατωμένες προτάσεις, έγινε με τη βοήθεια των Γάλλων. Οι δανειστές ζητούν να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας και εμείς θέλουμε ένα αποτελεσματικό κράτος, το οποίο θα μας οδηγήσει επιτυχώς έξω από φαύλο κύκλο της κρίσης. Τελικά σε όρους καθαρά διαπραγμάτευσης, οι διαφορές μας είναι ελάχιστες.