To Αγροτικό Ζήτημα

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

Από της δημιουργίας του Ελληνικού Κράτους και μέχρι σήμερα, περίπου δηλαδή για δύο αιώνες, το κυρίαρχο πρόβλημα -δυσεπίλυτο μάλλον- είναι το αγροτικό ζήτημα, ένα ζήτημα που ξεκίνησε με τη παράδοση των αγροτικών περιοχών από του Τούρκους στα χέρια πλούσιων Ελλήνων του εξωτερικού, συνεχίστηκε με τις λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις των συντηρητικών κυβερνήσεων, που επέτρεψαν στους μεγάλους γαιοκτήμονες να κατέχουν τη πλειονότητα των γεωργικών εκτάσεων και τους αγρότες να υποτάσσονται στην απληστία τους, ακολούθησαν οι αντιδράσεις των αγροτών, που είχαν πάντοτε δίπλα τους πνευματικούς ανθρώπους, με κυρίαρχο το ΚΙΛΕΛΕΡ, ήρθε κατόπιν η μετανάστευση και τη τελευταία πεντηκονταετία να λάμπει κάποιο αδρό φως αρχικά, με τη φιλολαϊκή και σκόπιμη πολιτική της δικτατορίας και έντονο αργότερα, με αποφάσεις προοδευτικές που θα βοηθούσαν τον αγροτικό κόσμο.

          Από τη φυλλοξήρα στα Γαλλικά αμπέλια και τη σταφίδα να αποτελεί σε ποσοστό άνω του πενήντα τοις εκατό (50%)  των εξαγώγιμων προϊόντων, τη συνέχεια με τις μεγάλες ποσότητες εξαγωγών βάμβακος και καπνού, αποδεικνύεται η τεράστια δυνατότητα των Ελληνικών γεωργικών προϊόντων.

            Η δημιουργία των συνεταιρισμών αποσκοπούσε στη συμμετοχή και σύμπραξη των αγροτών-συνεταιριστών σε όλα τα στάδια της παραγωγής, συσκευασίας, επιλογής πελατών και εξαγωγής των προϊόντων, χωρίς μεσολάβηση των κερδοσκόπων εμπόρων.

            Η αποτυχία όμως της διατήρησης των συνεταιρισμών για λόγους καθαρά χαρακτήρων των στελεχών, αναρίθμητων προσλήψεων, αδιαφάνειας και κατασπατάλησης των χρημάτων οδήγησαν εκ νέου στην αποδυνάμωση του αγροτικού κινήματος και στη προσπάθεια εύρεσης τρόπων επιβίωσης του κάθε αγρότη.

            Η ένταξη στην οικονομική και νομισματική ένωση και τα ευεργετήματα που προέκυψαν από αυτήν, έδωσαν χείρα βοηθείας στους αγρότες, με επιδοτήσεις, εναλλακτικές μορφές καλλιέργειας, καλλιέργειας  καινούργιων προϊόντων, που δεν ανταποκρίθηκαν στο τρόπο διαχείρισης των ευρώ, τοποθετώντας τα σε μη χρήσιμες επενδύσεις, διασκεδάζοντάς τα και απολαμβάνοντάς τα.

Είναι ασφαλώς δυσχερής η εργασία των αγροτών, που η παραγωγή των προϊόντων τους είναι εκτεθειμένη σε πολλούς κινδύνους, με τις   καιρικές μεταβολές να μεταλλάσσουν και να καθιστούν μη εμπορεύσιμα τα προϊόντα-

            Από το σημείο αυτό όμως και ύστερα οι ευθύνες των αγροτών είναι μεγάλες και ίσως οι κυριότερες είναι οι:

1.    Η προσαρμογή στα νέα δεδομένα της αγροτικής ευρωπαϊκής πολιτικής απαιτεί υψηλό πνευματικό επίπεδο των αγροτών και κατά συνέπεια παράδοση της σκυτάλης από τη παλαιά γενεά στη νέα, που λογικά είναι πιο μορφωμένη και πιο ανοικτή σε συζητήσεις και αποφάσεις των οργάνων.

2.    Οι σωματικοί αγώνες, οι απειλές, οι ύβρεις, οι εκφράσεις τύπου-θα χυθεί αίμα- ανήκουν στο παρελθόν, γιατί τώρα που η χώρα περνά τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της, απαιτείται συναίσθηση και ανάληψη ευθυνών από όλες τις τάξεις, ικανοποίηση απαιτήσεων εντός των δυνατοτήτων της χώρας.

3.    Κάθε κινητοποίηση οφείλει να έχει τη κοινωνική αποδοχή, πράγμα που δε συμβαίνει με τις ετήσιες οργανωμένες και σε νεκρούς εργασιακούς χρόνους αγροτικές κινητοποιήσεις.

4.     Ουδόλως οι αγρότες και οι συνδικαλιστές τους οργανώσεις -κατά κύριο λόγο κομματικές- ενδιαφέρθηκαν για τα προβλήματα άλλων επαγγελματικών τάξεων, των ανέργων, των άστεγων, των μεταναστών, των συνταξιούχων, των ανασφάλιστων.

5.    Ο καταμερισμός των βαρών σε όλους τους εργαζόμενους δε πρέπει να εξαιρεί κανένα από τις υποχρεώσεις του, αρκεί η επιβάρυνση να είναι δίκαιη και σε βάθος χρόνου.

Προς επίλυση λοιπόν του ετήσια εμφανιζόμενου προβλήματος στον αγροτικό κόσμο, η Κυβέρνηση δε πρέπει να υποκύψει σε εκβιασμούς και παράλογες απαιτήσεις, οφείλει όμως να σταθμίζει καταστάσεις και γεγονότα και να είναι πάντοτε στο πλευρό των αδύναμων, δεδομένου ότι σε κάθε επαγγελματική τάξη υπάρχουν προύχοντες και προεστοί, με τους δεύτερους να είναι θύματα των πρώτων.-

            

Η Ευρώπη σε κρίση…

Η Ευρώπη προσπαθεί επί πολλά χρόνια να ξεπεράσει την οικονομική κρίση. Οι βασικές προσπάθειες στηρίζονται στην περεταίρω αξιοποίηση της ενιαίας αγοράς και στη θωράκιση του ενιαίου νομίσματος. Η ενιαία αγορά αποτελεί μέχρι και σήμερα ατελές οικοδόμημα το οποίο δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς. Η διεύρυνση της ΕΕ με χώρες οι οποίες έχουν διαφορετικά οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά στοιχεία, έχει αποτελέσει τη βασική τροχοπέδη επίτευξης των αλλαγών οι οποίες απαιτούνται. Το ενιαίο νόμισμα παρά το φιλόδοξο επενδυτικό πακέτο μόχλευσης των 315 δις ευρώ (γνωστό και ως πακέτο Γιούνκερ), με την ατελή οικονομική δομή και τη διαφορετικότητα των εθνικών οικονομιών της ευρωζώνης, δεν έχει επιφέρει ακόμη τα ζητούμενα αποτελέσματα.

Η παγκοσμιοποίηση, έφερε στην Αγορά ισχυρούς ανταγωνιστές, οι οποίοι απειλούν την ενιαία αγορά σε πολλούς οικονομικούς τομείς αλλά ιδιαίτερα στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Η αδυναμία της Ευρώπης να υπερκεράσει τον ανταγωνισμό, σε συνδυασμό με την προσφυγική κρίση, έχει φέρει ρήγματα στο κοινωνικό της μοντέλο τα οποία τροφοδοτούν την πολιτική αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού ενοποιητικού οικοδομήματος. Το ερώτημα το οποίο τίθεται αφορά τη δυνατότητα της ΕΕ να πείσει τους Ευρωπαίους πολίτες με απτά στοιχεία και πολιτικές, ότι δύναται να αντιμετωπίσει την οικονομική και προσφυγική κρίση αποτελεσματικότερα, με περισσότερη και ποιοτικότερη ενοποίηση και όχι με εθνικές μεμονωμένες πολιτικές και λύσεις.

Τη χρονιά αυτή η ΕΕ έχει να αντιμετωπίσει σημαντικές και μεγάλες προκλήσεις, όπως τη μεταναστευτική και προσφυγική κρίση, το δημοψήφισμα του Ηνωμένου Βασιλείου, την αμφισβήτηση της συνθήκης Σένγκεν, την πολιτική αναταραχή σε κράτη μέλη και την παγκόσμια οικονομική κρίση με επίκεντρο την Ασία. Σε εθνικό επίπεδο, αρκετά κράτη μέλη θα πρέπει να σταθεροποιήσουν με τη λήψη επώδυνων μέτρων την οικονομία τους και συγχρόνως να αποκτήσουν σταθερό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον. Οι πρωτοβουλίες οι οποίες αναμένονται να υιοθετηθούν, από τα αρμόδια κοινοτικά όργανα και θεσμούς, αλλά και από τα κράτη μέλη, ως αυτοτελής εθνικές οντότητες, θα σηματοδοτήσουν με πλήρη σαφήνεια την μελλοντική πορεία της ενιαίας αγοράς και του ενιαίου νομίσματος.

Είναι η εφαρμογή ανόητε…

Η προσβλητική αυτή ατάκα του Γερμανού ΥΠΟΙΚ κ. Σόιμπλε, σε παράφραση του  γνωστού συνθήματος που χρησιμοποίησε ο Bill Clinton "Is the economy, stupid", σε προεκλογική του εκστρατεία ως Κυβερνήτης, είναι προφανές ότι αφορούσε τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Αποτελεί σαφέστατα μία άκομψη και έμμεση προσβολή, που δεν συνηθίζεται σε συναντήσεις τόσο υψηλού επιπέδου! Όσο και αν προσπάθησε να το συμμαζέψει επικοινωνιακά η Ελληνική Κυβέρνηση με διαρροές…, οι εντυπώσεις που δημιουργεί είναι και ξεκάθαρες αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνες. Επισημαίνουμε ότι ο κ. Αλ. Τσίπρας δεν είναι ένας απλός πολίτης, αλλά πρωθυπουργός μίας χώρας την οποία και εκπροσωπεί διεθνώς. Συνεπώς η όποια προσβολή στον κ. Αλ. Τσίπρα, έχει επιβαρυντική σημασία για ολόκληρη τη χώρα, τουλάχιστον για όσο την εκπροσωπεί...

1. Η πορεία του κ. Αλέξη Τσίπρα στη διακυβέρνηση της χώρας ξεκίνησε σαφώς ως αντιμνημονιακή, αλλά όπως εξελισσόταν στη συνέχεια η διαπραγμάτευση με ασάφειες και καθυστερήσεις, οδηγούσε τη χώρα εκτός ευρώ με άγνωστες συνέπειες. Η απειρία του και οι παγίδες που του έστησαν στο σύνολό τους  οι δανειστές τον οδήγησαν μαθηματικά στο δραματικό φινάλε με την υπογραφή ενός σκληρού Μνημονίου. Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτήθηκαν μήπως ο Έλληνας πρωθυπουργός και γενικότερα η αριστερά, έπαιξαν το ρόλο του "χρήσιμου μπαλαντέρ". Αρχικά για εκείνους που ήθελαν να πλήξουν την Ευρωζώνη, αλλά και για τους Ευρωπαίους οι οποίοι τελικώς οδήγησαν “πολιτικά” το Μνημόνιο στα μέτρα τους. Η ελληνική υποταγή στέλνει συγχρόνως σκληρό μήνυμα και στις άλλες χώρες κυρίως του ευρωπαϊκού Νότου με πολιτικά κινήματα που υπόσχονται την αλλαγή της Ευρώπης...

Ο κ. Αλ. Τσίπρας έπαιξε μέχρι τέλος το ρόλο του. Αφενός υποσχόμενος το καλοκαίρι πέρυσι ότι θα καταφέρει πολύ περισσότερα από ότι μπορούσε. Αφετέρου υπερεκτίμησε τις δυνατότητές επιρροής του στην ελληνική κοινωνία. Οι δανειστές τώρα απαιτούν αυτά που υποσχέθηκε και αυτό του τόνισε εμμέσως πλην σαφώς ο κ. Σόιμπλε. “Εφάρμοσε όλα αυτά για τα οποία δεσμεύτηκες και άσε τα επικοινωνιακά τεχνάσματα. Δεν μας αρκούν τα λόγια, χρειαζόμαστε και έργα”. Είναι όμως εμφανές πως η εφαρμογή του Μνημονίου θα οδηγήσει στην πολιτική του θυσία. Όμως οι δανειστές μας ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τα συμφέροντά τους, άλλωστε το ίδιο παιχνίδι έπαιξαν και με τον προκάτοχό του, τον κ. Αντ. Σαμαρά. Τα περιθώρια ελιγμών που του έχουν απομείνει είναι ελάχιστα με την ελληνική κοινωνία στα κάγκελα. Θα μπορέσει τελικά ο κ. Αλ. Τσίπρας να περάσει μέσα από τις Συμπληγάδες πέτρες σώος ή θα συντριβεί ανάμεσά τους…

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

Το ποδόσφαιρο, το όπιο του λαού κατά πολλούς, η πιο μαζική εκδήλωση του κόσμου, ο χώρος που προσφέρεται για εκτονώσεις διαφόρων μορφών και ειδών, στη χώρα μας είναι βαριά

άρρωστο, με μία αυξανόμενη και ταχύτατη επιδείνωση της κατάστασής του.

            Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, τα νόμιμα και παράνομα στοιχήματα που παίζονται, το ξέπλυμα χρήματος που γίνεται, κατέστησαν το ποδόσφαιρο, θέαμα σκοπιμότητας, με προδιαγεγραμμένο, πολλές φορές αποτέλεσμα, εσκεμμένα διαιτητικά λάθη, ηθελημένες κακές αποδόσεις παικτών, καθόλου ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και αποφάσεις άδικες από τα αρμόδια όργανα, αποφάσεις που ευνοούν ορισμένες ομάδες και κατακρεουργούν άλλες.

           

Οι αιτίες είναι πολλές, οι λύσεις δύσκολες, η πολιτική βούληση είναι σχεδόν μηδενική, οι ομάδες δε δέχονται να απαλλαγούν από το στρατό των φανατισμένων οπαδών τους, οι οπαδοί είναι αμετανόητοι, δεν έχουν δε καμία διάθεση να συμμορφωθούν προς τους νόμους,

            Η πρόσφατη τιμωρία γηπεδικών θυρών, αντί αυτής των χούλιγκανς, εκπλήσσει και επιτείνει το κακό κλίμα, επιδεινώνει τη κατάσταση με τα επεισόδια, μετακινεί τους οπαδούς σε άλλες θύρες 'οπου η κατάσταση θα είναι προφανώς χειρότερη, η εξαγρίωση του κόσμου θα είναι πιο εμφανής, τα θετικά αποτελέσματα ανύπαρκτα.

            Όπως προαναφέρθηκε, η βούληση της πολιτείας παραμένει ασθενής, ίσως γιατί η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο των πολιτών, επιτρέπει τη λήψη επαχθών οικονομικών μέτρων σε βάρος τους, με τους τελευταίους να στρέφονται προς το άθλημα.

            Χαρακτηριστική της στάσης των ομάδων, σχετικά με τα διαδραματιζόμενα στα γήπεδά τους, είναι η ονομασία τους -ΑΡΕΝΑ- όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως.

            Εξαίρεση αποτελεί γήπεδο με ονομασία θρυλική, ονομασία αγίας, που προσβάλλει τα θεία, με δεδομένες τις ύβρεις και τις φιλονικίες εντός του γηπέδου.

            Η καλλιέργεια φανατισμού από τις πάμπολλες αθλητικές εφημερίδες, είναι μείζον θέμα, που αλλοιώνει την εικόνα που έχουν οι φίλαθλοι από τους αγώνες που παρακολούθησαν, μετασχηματίζουν τη γνώση τους σε οπαδικό φανατισμό, κρατούν το φίλαθλο κοινό σε χαμηλό πνευματικό επίπεδο, δεν του επιτρέπουν να εκφράζει την θέση του.

            Η αισιοδοξία που θα έπρεπε να υπάρχει, δεδομένων και των βαρύτατων ποινών σε περιπτώσεις βίας, δε φαίνεται να διακατέχει φιλάθλους και μη, η δε συνέχεια των πρωταθλημάτων θα αποδείξει τις προθέσεις των αρμοδίων φορέων.-

            

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ. ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Πέρασαν πλέον των πενήντα χρόνων από τότε που οι Έλληνες, ωθούμενοι από την ανάγκη για επιβίωση, μετανάστευσαν σε όλες τις ηπείρους, εργαζόμενοι σκληρά, έκαναν οικογένεια, διακρίθηκαν για την ευσυνειδησία και το ήθος τους, έχοντας πάντοτε όμως στο νου και τη καρδιά τους κρυμμένη την Ελλάδα, το χωριό τους και τους συγγενείς και φίλους τους, καθώς και ένα όνειρο, να επιστρέψουν στη πατρίδα για τα τελευταία χρόνια της ζωής τους.

           

Σήμερα, μετά από μισό αιώνα, η μετανάστευση, ίδια σαν πράξη απελπισίας, όπως τότε, με τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά, απομυζά από τη χώρα τα καλύτερα μυαλά, εξειδικευμένους επιστήμονες και τους στέλνει σε χώρες προηγμένες και μη, με διαφορετική από την Ελληνική κουλτούρα, δύσκολη προσαρμογή και ενσωμάτωση.

            Η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται, ανεξάρτητα από τη διαφορά στα πνευματικά επίπεδα των μεταναστών του τότε και του τώρα, με τη χώρα μας πλέον να στερείται επιστήμονες , στους οποίους επένδυσε, δαπάνησε για τις σπουδές τους και τους χαρίζει στα αδηφάγα κράτη της δύσης και της ανατολής.

            Η έλλειψη προγραμματισμού και προνοητικότητας του κράτους, η εισαγωγή, περισσότερων από ό,τι το ίδιο χρειάζεται, φοιτητών  στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, η αποσύνδεση των πανεπιστημίων από την αγορά εργασίας, καθώς και οι ελάχιστες θέσεις εργασίας, είναι μερικές από τις βασικές αιτίες της μετανάστευσης επιστημόνων στο εξωτερικό.

            Η ασυδοσία και η κραιπάλη της ζωής μας, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και η ασυμβίβαστη με τα οικονομικά ζωή μας, υπερχρέωσαν τη χώρα, που η ευθύνη της ήταν επίσης πολύ μεγάλη και μας οδήγησαν σε ένα πρωτοφανή και ανελέητο πόλεμο από τους ισχυρούς της Ευρώπης , ένα πόλεμο  χωρίς ίχνος επιείκειας, που οι συνέπειές του είναι εμφανείς.

            Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι Έλληνες είναι συγκρατημένοι για την έλευση του τέλους της κρίσης, των καλύτερων ημερών και του χαμόγελου στα χείλη μας.

            Είναι επίσης σημαντικό να τονισθεί ότι στην επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας συνεισφέρει και η αθρόα εισβολή των μεταναστών και προσφύγων, τη φροντίδα των οποίων υποχρεώνεται να αναλάβει η χώρα μας, σε μια τόσο δυσχερή περίοδο.

            Μοιραία λοιπόν και σταδιακά αλλοιώνεται ο πληθυσμός μας, υποβαθμίζεται κατά πολύ το κοινωνικό και πνευματικό status, το αισθητικό αποτέλεσμα είναι φρικτό και οι κριτικές που μας ασκούνται είναι απαράδεκτες.

            Ας ευχηθούμε όμως-δυστυχώς μόνο οι ευχές μας έμειναν- να αλλάξουν τα πράγματα και να ατενίσουμε στον ορίζοντα -έστω και μακρυά- την ανατολή πιο ευχάριστων ημερών.-

Η οικονομική ανάπτυξη και ευημερία της Ελλάδας

Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και στον οικονομικά διασυνδεδεμένο κόσμο των ημερών μας, όταν κρυολογεί η Κίνα, φτερνίζεται η Αμερική και η Ευρώπη. Παράλληλα θεωρητικά η κοινωνική και οικονομική ευημερία, η ανάπτυξη και η απασχόληση σε μια χώρα της  Δυτικής Ευρώπης,  είναι εξασφαλισμένη αν ανήκει σε μια προηγμένη, ολοκληρωμένη, οικονομική και νομισματική ένωση, όπως είναι η ΕΕ και η Ευρωζώνη του σήμερα.

Η ΕΕ και Ευρωζώνη, πάρα τις όποιες ατέλειες τους κυρίως όσον αφορά την αρχιτεκτονική τους, όπως η απουσία της πολιτικής ενοποίησης και της κοινής εξωτερικής πολιτικής ως προς την ΕΕ, καθώς και η πλήρη απουσία κοινής δημοσιονομικής πολιτικής (με εξαίρεση την κοινή νομισματική πολιτική και των κοινών κανόνων τραπεζικής εποπτείας) ως προς την Ευρωζώνη, παραμένουν σήμερα το πιο ολοκληρωμένο οικοδόμημα κρατών – μελών στον κόσμο, σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη οικονομική Ένωση χωρών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι περισσότεροι αναλυτές και πολιτικοί έχουν αποδεχθεί τα λάθη των τελευταίων ετών από την πλευρά της ΕΕ και της Ευρωζώνης ως προς την αργή αντιμετώπιση της κρίσης και της διάσωσης της Ελλάδας στο πλαίσιο του πρώτου χρηματοδοτικού πακέτου στήριξης  (που πολλαπλασίασε το τελικό κόστος της), αλλά και της αργοπορημένης σύστασης των μόνιμων ευρωπαϊκών μηχανισμών και εργαλείων άμυνας έναντι των οικονομικών κρίσεων, που τώρα υφίστανται σε πλήρη λειτουργία ( όπως EFSF, ESM, πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ).

            Η αργοπορία κυρίως της Ευρωζώνης ως προς την αντιμετώπιση της κρίσης, σε συνδυασμό με το εσφαλμένο μείγμα οικονομικών πολιτικών που εφαρμόστηκε αναγκαστικά σε όσα κράτη – μέλη επιζήτησαν το δανεισμό μέσω αυτής, λόγω αδυναμίας εξεύρεσης κεφαλαίων στις αγορές, οδήγησε σε ύφεση (κυρίως στην περίπτωση του προγράμματος της χώρας μας). Για την Ελλάδα, δεδομένης της ανυπαρξίας εναλλακτικών λύσεων αλλά και του αποκλεισμού της από τις αγορές ομολόγων, ίσως το ευρωπαϊκό οικοδόμημα να εξακολουθεί  να αποτελεί ακόμη και σήμερα το ασφαλέστερο αλλά και το μοναδικό αξιόπιστο οικονομικοπολιτικό καταφύγιο.

Σχετικά με τον τρόπο ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, αξίζει να τονιστεί ότι μια οικονομία γενικότερα, αλλά ιδιαίτερα εντός της ΕΕ/Ευρωζώνης, μπορεί να αναπτυχθεί αποτελεσματικά με τους ακόλουθους βασικούς τρόπους ή και με συνδυασμό αυτών:

1. Δανεισμός από τις διεθνείς χρηματαγορές          
2. Τόνωση της εγχώριας ζήτησης αγαθών και υπηρεσιών
3. Αύξηση των δημόσιων επενδύσεων        
4. Αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων        
5. Αύξηση των εξαγωγών και του τουρισμού          
6. Αξιοποίηση όλων των χρηματοδοτικών εργαλείων και προγραμμάτων της      ΕΕ/Ευρωζώνης.    

         Βασική προϋπόθεση επιτυχίας για όλους  τους ως άνω τρόπους είναι η ομαλή λειτουργία του εθνικού τραπεζικού συστήματος, ακόμα και αν αυτό απαιτήσει όπως στην περίπτωση της χώρας μας  την επανασύσταση του. Δεδομένου, ότι στην παρούσα χρονική στιγμή, οι τρεις πρώτοι παραπάνω τρόποι ως προς την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, ελάχιστα μπορούν να συνεισφέρουν με την επικρατούσα οικονομική συγκυρία,  απομένουν οι τρεις τελευταίοι, οι οποίοι θα επιδράσουν θετικά, μόνο με τον όρο επίτευξης άμεσης συμφωνίας, ώστε να σταθεροποιηθεί πλήρως το οικονομικό κλίμα και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών, των επιχειρήσεων και των επενδυτών.

Προκειμένου να γίνει σαφές ότι η ευημερία της ελληνικής οικονομίας, μπορεί να επιτευχθεί πιο αποτελεσματικά μέσα από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, ας αναλύσουμε καταρχήν τη δανειακή συμφωνία (μνημόνιο), η οποία μας προτείνεται από όλους τους δανειστές μας (κράτη – μέλη της ΕΕ και ΔΝΤ). Αδιαπραγμάτευτος όρος όλων των δανειακών συμφωνιών  αποτελούσε το τέλος των ελλειμμάτων στο ελληνικό Κράτος (Δημόσιο), η δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος και φυσικά η αποπληρωμή (εξυπηρέτηση) του χρέους. Η όποια διαπραγμάτευση διαχρονικά γίνεται για να διευκρινισθούν οι πολιτικές που εφαρμοζόμενες θα οδηγήσουν τη χώρα σε επίτευξη των στόχων αυτών.

Οι πολιτικές προτείνονται από την εκάστοτε ελληνική Κυβέρνηση και οι Δανειστές (θεσμοί σήμερα) αποφασίζουν αν αυτές συνάδουν με τους στόχους. Παράλληλα και οι δανειστές αυτοτελώς προτείνουν μέτρα τα οποία κατά την άποψή τους θα είναι πιο αποτελεσματικά. Η τελική συμφωνία των δύο πλευρών πάντοτε στηρίζεται στην επίτευξη ποσοτικών, άρα και μετρήσιμων στόχων, οι οποίοι μετά την αποδοχή τους από τους δανειστές, για την δημοκρατική τους επίφαση ψηφίζονται από τη Βουλή των Ελλήνων. Το πρόβλημα της ελληνικής πλευράς διαχρονικά εμφανίζεται στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων πολιτικών, οι οποίες τελικά δεν εφαρμόζονται είτε λόγω αστοχιών της κυβερνητικής μηχανής, είτε λόγω παρεμβάσεων από ισχυρές εγχώριες ομάδες συμφερόντων, είτε ακόμη στην χειρότερη περίπτωση λόγω της ανικανότητας του ίδιου του πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Μέχρι σήμερα η ελληνική πλευρά έχει καταφέρει να μειώσει τις δαπάνες του Κράτους με τη μείωση των μισθών και συντάξεων, αλλά ιδιαίτερα με την υπέρμετρη αύξηση της φορολογίας. Όλο αυτό το πλέγμα των συμφωνηθέντων ρυθμίσεων έχει οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε ύφεση, επέβαλε τον περιορισμό της κίνησης των κεφαλαίων, οδήγησε τα περισσότερα νοικοκυριά σε φτωχοποίηση και τις επιχειρήσεις σε μαρασμό και λουκέτα. Θα πρέπει ίσως να αναζητηθεί ένα διαφορετικό μείγμα για τον περιορισμό των δαπανών του Κράτους, το οποίο να στηρίζεται στον περιορισμό και νοικοκύρεμα του Δημοσίου Τομέα, με πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, αλλά και με αύξηση των αρμοδιοτήτων και των πόρων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε σε ένα σπιράλ συνεχούς ύφεσης.

Η οικονομική πρακτική αναφέρει ότι για την εν γένει ανάπτυξη μιας χώρας απαιτούνται σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον. Η Ελλάδα ως ευρωπαϊκή χώρα και μέλος της ΕΕ/Ευρωζώνης διαθέτει σταθερό πολιτικό περιβάλλον, άρα το πρόβλημα της εστιάζεται στο αντίστοιχο οικονομικό. Εφόσον οι πολιτικοί μας επιθυμούν την ευημερία της χώρας,  θα πρέπει να φροντίσουν το ταχύτερο δυνατόν, ώστε το οικονομικό περιβάλλον της να γίνει επενδυτικά αρεστό και ελκυστικό, και αυτό να γίνει γνωστό στο εσωτερικό, αλλά ιδιαίτερα και στο εξωτερικό. Παράλληλα, οφείλουν να πείσουν με την εκπόνηση και παρουσίαση ρεαλιστικού σχεδίου τους δανειστές μας, ότι αυτή είναι η μόνη λύση, διαφορετικά η χώρα θα οδηγηθεί σε αχαρτογράφητα μονοπάτια, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της και τους κατοίκους της.

Αριστερά οράματα και διεκδικήσεις…

Η βασική κριτική την οποία δέχεται η ελληνική αριστερά σήμερα, αφορά κυρίως  στην μη τήρηση των όσων είχε υποσχεθεί προεκλογικά, αλλά και στην μη αποτελεσματική άσκηση της εκτελεστικής  κρατικής εξουσίας. Ουδέποτε στην χώρα μας ασκήθηκε κριτική, ως προς την εντιμότητα και την ηθική των οραμάτων της αριστεράς. Το παραπάνω ακριβώς σημείο αποτελεί και το κλειδί για την έκβαση της ιδεολογικής αλλά ιδιαίτερα της πολιτικής μάχης. Τα οράματα της αριστεράς θεωρούνται  από όλους ως «υψηλά ιδανικά» και έτσι εδραιώνουν την κυριαρχία της, η οποία κρίνεται από τους στόχους και τα οράματα και όχι από τα αποτελέσματα τα οποία αυτά επιτυγχάνουν.

Οι «αξιοπρεπείς μισθοί για όλους» αποτελούν ένα κυρίαρχο ιδανικό και διεκδίκηση της αριστεράς. Η απλουστευμένη όμως αυτή διατύπωση δε λαμβάνει υπόψη την ωφέλεια του προϊόντος ή των υπηρεσιών τις οποίες παράγει ο κάθε εργαζόμενος. Είναι άραγε δίκαιο να υπάρχουν αξιοπρεπείς μισθοί για όλους ειδικά όταν οι υπηρεσίες και τα προϊόντα τα οποία παράγουν δεν έχουν ουδεμία χρησιμότητα; Είναι δίκαιο εργαζόμενοι οι οποίοι προσφέρουν ελάχιστα να αμείβονται αδρά έναντι των άλλων; Είναι δίκαιο εργαζόμενοι με υψηλή προστιθέμενη αξία στο αποτέλεσμα της εργασίας τους και με αντίστοιχα υψηλές αμοιβές να υπερφορολογούνται, ώστε το κράτος να προσφέρει αξιοπρεπείς μισθούς σε όλους; Τα ερωτήματα αυτά απαιτούν περεταίρω διερεύνηση, ώστε οι απαντήσεις που θα δοθούν να είναι ηθικές αλλά και έντιμες.

Ας εξετάσουμε ένα ακόμη όραμα-ιδανικό της αριστεράς αυτό της «κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής». Τι ωφέλεια έχει προσφέρει στον απλό πολίτη η ιδιοκτησία από το κράτος επιχειρήσεων και εργοστασίων, εκτός από το ιδανικό καλό ότι ανήκουν σε όλους τους πολίτες. Τα μοναδικά πλεονεκτήματα τα καρπώνονται κυρίως τα διάφορα κρατικοδίαιτα στελέχη τους με τις υψηλές αμοιβές και παροχές, ενώ τα όποια μειονεκτήματα, όπως τα τυχόν ελλείμματα τα αναλαμβάνουν όλοι οι πολίτες. Είναι δίκαιο να υφίστανται σε λειτουργία ελλειμματικές κοινωνικοποιημένες κρατικές επιχειρήσεις; Είναι δίκαιο τα ελλείμματα των επιχειρήσεων αυτών να καλύπτονται από τη φορολόγηση όλων των πολιτών; Είναι δίκαιο κανείς να μην έχει ουδεμία ευθύνη για τα άσχημα αποτελέσματά τους; Τα ερωτήματα αυτά καταδεικνύουν ότι δεν αρκεί από μόνη της η κοινωνικοποίηση, αλλά απαιτείται άριστη διαχείριση, έλεγχος και χρηστή διοίκηση.

Ναυαρχίδες των αριστερών οραμάτων αποτελούν αφενός η διεκδίκηση «αξιοπρεπών συντάξεων» και αφετέρου «η δωρεάν υγεία για όλους». Σαφώς είναι θετικό να υφίστανται αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους, ακόμη και για αυτούς οι οποίοι δεν έχουν πληρώσει καθόλου εισφορές. Τα ερωτήματα αφορούν το πόσο είναι ηθικό οι συντάξεις ή τα βοηθήματα των ανθρώπων οποίοι δεν κατέβαλαν ποτέ καμία εισφορά να βαρύνουν το σύνολο των πολιτών; Πόσο θεωρείται έντιμο έστω και αναλογικά να πληρώνει εισφορά κάποιος με συνολικές αποδοχές πχ. 580€; Πόσο είναι ηθικό να λαμβάνουν υψηλές συντάξεις άνθρωποι στα 45 ή στα 50 τους; Πόσο είναι έντιμο να μην λαμβάνει κάποιος αναλογικά τη σύνταξη η οποία αντιστοιχεί στις εισφορές του;

Ας εξετάσουμε και το δεύτερο όραμα «δωρεάν υγεία για όλους». Είναι αποδεκτό όλοι οι άνθρωποι να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας ακόμη και αυτοί που πλήρωσαν ελάχιστες ή και καθόλου εισφορές. Είναι όμως δίκαιο η δωρεάν πρόσβαση να συμπαρασύρει αρνητικά την όποια ποιότητα του συστήματος υγείας και να εκτοξεύει το κόστος; Είναι δυνατόν αντί του κόστους των 5€ ανά επίσκεψη στο νοσοκομείο να επιβαρύνεται ένας μικροσυνταξιούχος μηνιαίως με το 6% επί των αποδοχών του για περίθαλψη, ασχέτως της χρήσης της; Είναι δίκαιο αλλοδαποί να κάνουν χρήση των υπηρεσιών υγείας χωρίς να καταβάλλουν έστω ένα συμβολικό ποσό; Είναι δίκαιο η ανεπάρκεια αμοιβών και κινήτρων των γιατρών-νοσηλευτών να οδηγεί στην υπερβολική συνταγογράφιση φαρμάκων - εξετάσεων και γενικώς στην παραοικονομία των απαιτήσεων υγείας; Τα ως άνω ερωτήματα καταδεικνύουν τη πολυσυλλεκτικότητα των προβλημάτων αυτών.

Ο κατάλογος των οραμάτων και των διεκδικήσεων της αριστεράς μπορεί να συνεχισθεί επί μακρόν και ατέρμονα. Το βασικό πλεονέκτημα συνίσταται στην επικοινωνιακή επιτυχία της ελληνικής αριστεράς να παρουσιάσει τα οράματα και τις διεκδικήσεις της ως ιδανικά της πολιτικής της, απαξιώνοντας το αποτέλεσμα της εφαρμογής τους στην πράξη. Κατάφερε τοιουτοτρόπως να εγκλωβίσει στο όραμα της «οικονομικής ισότητας» για άνισες μεταξύ τους ωφέλειες αρκετούς, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει ιδεολογικά και να οδηγήσει στη φτωχοποίηση ένα μεγάλο τμήμα  της μεσαίας αστικής τάξης. Είναι δίκαιο να καταβάλουν όλοι φόρους ανάλογα με την φοροδοτική τους ικανότητα; Είναι δίκαιο οι μισθωτοί και συνταξιούχοι να καταβάλλουν αναλογικά τους περισσότερους φόρους στη χώρα; Είναι δυνατόν να μη δύναται σήμερα το κράτος να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή; Υφίσταται αξιοκρατία στην κάλυψη των κρατικών διοικητικών θέσεων; Η δικαιοσύνη είναι σήμερα προσιτή (οικονομικά) σε όλους; Τα ερωτήματα αυτά αποδεικνύουν ότι η θεωρητική προσέγγιση της αριστεράς απέχει παρασάγγας από την εφαρμογή της στην πράξη.

Το μείζον κατά συνέπεια ερώτημα είναι πότε η αριστερά θα αντιληφθεί με ρεαλισμό την ουτοπία μεταξύ της θεωρητικής της προσέγγισης και της πραγματικότητας μέσα σε ένα παγκόσμιο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον; Εκτός από την αριστερή κοινωνικά προσανατολισμένη ιδεολογία, υφίστανται και τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία απαιτούν άμεσες και ουσιαστικές λύσεις όπως εξελίσσονται σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Θα μπορέσει η αριστερά να συνδυάσει την ιδεολογία της με την ρεαλιστική αντιμετώπισή τους; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά και ιδιαίτερα η εφαρμογή τους στην πράξη, είναι γεγονός ότι θα επηρεάσουν τις ζωές όλων μας για το επόμενο χρονικό διάστημα. Αναμένουμε για να δούμε αυτή τη φορά το αποτέλεσμα…

Η ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα- ίσως το σοβαρότερο- που αντιμετωπίζει η χώρα μας είναι αυτό της έξαρσης της εγκληματικότητας, που εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια, με ένα πολύ σκληρό και αδυσώπητο πρόσωπο, η αντιμετώπιση του οποίου είναι από δύσκολη έως αδύνατη.

            Αν ανατρέξουμε στο πρόσφατο η ακόμη και στο απώτερο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε μία σειρά από εγκλήματα που είχαν σχέση με κλοπές,  χρεοκοπίες, μοιχείες, φορολογικές  απάτες.

           

Με τη πάροδο των δεκαετιών, την επέλαση χιλιάδων μεταναστών, την κρίση- οικονομική και αξιών- που άρχισε να σφίγγει σαν κλοιός την Ελλάδα, υπήρξε μία διαφοροποίηση στη ποιότητα των εγκλημάτων, που άρχισαν να εμφανίζονται πιο οργανωμένα, πιο συντονισμένα, πιο αποτελεσματικά.

            Η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής που οι αλλοδαποί έφεραν μαζί τους στη χώρα μας, σε αντίθεση με τη πανανθρώπινη αξία που είχε έως τότε, οι νόμοι που αυτοί άρχισαν να επιβάλλουν, η διακίνηση ναρκωτικών, ο έλεγχος και η προστασία καταστηματαρχών έναντι αδρής αμοιβής, η συνεργασία ξένων και ντόπιων εγκληματιών άλλαξαν το τοπίο της εγκληματικότητας, τρομοκράτησαν τους πολίτες, κατήργησαν την ασφάλεια  και την ειρηνική διαβίωσή τους.

            Ούτε  η χαλαρότητα και η αφέλεια που οι κυβερνήσεις επέδειξαν, ούτε η αδιαφορία όλων των πολιτών που πίστευαν ότι όλα είναι ιδανικά , δημιούργησαν τις προϋποθέσεις αναστολής των παράνομων δραστηριοτήτων, που συνέχισαν να δρουν, έχοντας στη κορυφή των εγκλημάτων τους, τις απαγωγές, τις ληστείες, τις δολοφονίες, τις απειλές, το εμπόριο βρεφών.

            Η γη της επαγγελίας που οι μετανάστες και όχι μόνο, ονειρεύονταν ότι είναι  η Ελλάδα , διεψεύσθησαν, η χώρα περνάει μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις, εργασίες νόμιμες δεν υπάρχουν, η έξοδος από τη χώρα δεν είναι καθόλου εύκολη, η επιβίωση απαιτεί χρήματα, η παραβατικότητα στη συμπεριφορά και στις δραστηριότητες είναι σχεδόν η μοναδική λύση, παραβατικότητα που αθροίζεται με την εγκληματική τους προσωπικότητα.

            Επίσης δε πρέπει να αγνοηθεί το γεγονός της εμφάνισης της τρομοκρατίας, τα κτυπήματα που η χώρα  δέχεται, τα αθώα θύματα που δημιουργεί , το κίνδυνο που ελλοχεύει.

            Μια τρομοκρατία που στρατολογεί, που δελεάζει νέους και νέες, που εκβιάζει, που δεν υπολογίζει τις κρατικές αντιδράσεις και τα αντιτρομοκρατικά μέτρα, που γίνεται ολοένα και περισσότερο αυταρχική, αδίστακτη, επιθετική.

            Η αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος και ιδιαίτερα της τρομοκρατίας, πέρα από τη κρατική βούληση, απαιτεί εκσυγχρονισμό των συστημάτων παρακολούθησης των τρομοκρατών, συνεργασία με διεθνείς αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες και τη βοήθεια και συνδρομή όλων των Ελλήνων.-