Τα παιχνίδια με τον εκλογικό νόμο…

Είναι περίεργο σε περίοδο οικονομικής κρίσης και διεθνούς αναταραχής σε μία χώρα βασανισμένη από μακροχρόνια ύφεση, οι πολιτικοί της, να θέτουν στην κύρια ατζέντα των συζητήσεων τη διαμόρφωση του εκλογικού νόμου. Οι επικοινωνιολόγοι, σαφώς πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό κατευθύνουν την οπτική γωνία των πολιτών και των συζητήσεών τους, εκεί που επιθυμούν και προπαντός μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας του κάθε πολίτη. Τα έξι χρόνια όμως της κρίσης, έχουν εκπαιδεύσει πλέον τους πολίτες και τους επιτρέπουν να έχουν σαφή κριτική σκέψη, σε γεγονότα και πράγματα. Ο αγώνας για την καθημερινότητα είναι αδύνατον να σβηστεί με πυροτεχνήματα.

Αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα αλλαγής του εκλογικού νόμου, αναγκαστικά, αφού οι πολιτικοί μας άρχισαν ήδη τη συζήτηση. Καταρχήν, οφείλουμε όλοι να αποδεχθούμε ή και να καθορίσουμε τις βασικές αρχές που πρέπει να διέπουν τον εκλογικό νόμο. Το ισχύον Σύνταγμα ( αναθεώρηση 2008) θέτει ορισμένες συνταγματικές εκλογικές αρχές: της καθολικής ψηφοφορίας, της ισότητας της ψήφου, της άμεσης ψηφοφορίας, της μυστικότητας της ψήφου, της υποχρεωτικότητας της ψήφου, της αυτοπρόσωπης άσκησης του εκλογικού δικαιώματος, της ταυτόχρονης διενέργειας των βουλευτικών εκλογών και για τη ψήφο των εκτός επικρατείας πολιτών ( αυτό απαιτεί την έκδοση νόμου).

Ο ισχύον εκλογικός νόμος (Ν.3636/2008 του Π. Παυλόπουλου), καταρχήν προβλέπει, την πολυσυζητημένη παραχώρηση στο πρώτο κόμμα πενήντα (50) επιπλέον εδρών, ενώ επίσης δυσχεραίνει ιδιαίτερα, τις προεκλογικές συνεργασίες κομμάτων και ευνοεί τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης. Άρα οι πολιτικοί στην Ελλάδα πρέπει να αποφασίσουν με σαφήνεια εάν επιθυμούν την αυτοδυναμία του πρώτου σε ψήφους κόμματος ή αποδέχονται τη δημιουργία συνεργασιών κομμάτων. Η αποδοχή ή όχι της αρχής αυτής θα οδηγήσει τη Βουλή στην ψήφιση της τροποποίησης ή ενός νέου εκλογικού νομού σχετικά με την κατανομή ή όχι επιπλέον εδρών και τον αριθμό τους.

Για ποια Ευρώπη…

Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) την 1^η Νοεμβρίου  του 1993 στο Μάαστριχ της Ολλανδίας, συμφωνήθηκε από δώδεκα χώρες, ενώ σήμερα αποτελεί την οικονομική - πολιτική ένωση είκοσι οκτώ(!) ευρωπαϊκών κρατών. Η ΕΕ έχει δημιουργήσει την εσωτερική της αγορά με ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, διαθέτει κοινή αγροτική και αλιευτική πολιτική, κοινή εμπορική πολιτική προς τις τρίτες χώρες, όπως επίσης και thnπεριφερειακή πολιτική για την υποστήριξη των φτωχότερων περιφερειών της.

Βασική επιδίωξη της ΕΕ είναι να αποτελέσει σύμφωνα με τη συνθήκη ίδρυσής της «Χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης», μέσα από τον οποίο τα κράτη μέλη της θα συνεργάζονται στενά σχετικά με τις γενικές πολιτικές, τους ελέγχους στα σύνορα (εσωτερικά και εξωτερικά), το άσυλο, τη μετανάστευση, τη δικαστική συνεργασία σε αστικές και ποινικές υποθέσεις και την αστυνομική συνεργασία. Επίσης η EE αποφασίστηκε να προωθεί την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας, η οποία όμως προς το παρόν υφίσταται μόνο σε διακυβερνητικό επίπεδο.

Από την ίδρυση το 1993 της η ΕΕ, εισήγαγε για πρώτη φορά την έννοια της  Ευρωπαϊκής Ιθαγένειας. Έτσι οι πολίτες των κρατών μελών της είναι παράλληλα και πολίτες της ΕΕ, δηλαδή μπορούν, μεταξύ άλλων, να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφός των κρατών μελών και να εκλέγουν ή/και να εκλέγονται κάθε πέντε έτη στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Παράλληλα οι έλεγχοι των διαβατηρίων στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ καταργήθηκαν από τα κράτη μέλη τα οποία αποδέχτηκαν τη γνωστή σε όλους, Συμφωνία του Σένγκεν.

Η ΕΕ στα πλαίσια της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) εισήγαγε το ενιαίο νόμισμα, το ευρώ, που έχει υιοθετηθεί από δεκαεννέα κράτη μέλη μέχρι σήμερα. Η νομισματική πολιτική της ευρωζώνης αποτελεί ευθύνη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), η οποία διοικείται από τον πρόεδρο και το συμβούλιο των επικεφαλής των εθνικών κεντρικών τραπεζών. Το βασικό καθήκον της ΕΚΤ είναι να διατηρεί τον έλεγχο του πληθωρισμού. Τα κράτη-μέλη αντίστοιχα έχουν «μεταβιβάσει» στην ΕΕ όλα τα παραπάνω, εθνικά κυριαρχικά τους δικαιώματα.

Αν και δεν υπάρχει κοινή εκπροσώπηση, διακυβέρνηση ή δημοσιονομική πολιτική στη νομισματική ένωση, υφίσταται κάποια μορφή συνεργασίας, η οποία λαμβάνει χώρα μέσω του Eurogroup, το οποίο παίρνει πολιτικές αποφάσεις σχετικά με την Ευρωζώνη (ΟΝΕ) και το ευρώ. Το άτυπο όργανο Eurogroup, αποτελείται από τους υπουργούς οικονομικών των κρατών μελών της Ευρωζώνης, αλλά σε έκτακτες καταστάσεις, συνηθίζεται και οι εθνικοί ηγέτες των κρατών μελών της ΕΕ να αποφασίζουν επίσης για τα σοβαρά θέματα που απασχολούν το Eurogroup.

Η Διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση 2007-2008, υποχρέωσε την Ευρωζώνη να καθιερώσει και να χρησιμοποιήσει μεθόδους για τη χορήγηση δανείων έκτακτης ανάγκης σε κράτη μέλη της, ως αντάλλαγμα για την θέσπιση οικονομικών μεταρρυθμίσεων (γνωστές ως μνημόνια). Η Ευρωζώνη έχει επίσης θεσπίσει την περιορισμένη δημοσιονομική ενοποίηση, όπως είναι η αναθεώρηση των κονδυλίων του κάθε ενός εθνικού προϋπολογισμού από τα υπόλοιπα κράτη μέλη της. Το θέμα είναι σαφώς πολιτικό και βρίσκεται ακόμη σε συζήτηση ως προς τις διατάξεις του.

Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Πολλές φορές είναι δύσκολη η ανάλυση λέξεων της καθομιλουμένης, που από συνήθεια αναφέρουμε, χωρίς όμως να γνωρίζουμε τη πραγματική τους έννοια.

            Κατεστημένο, λοιπόν, είναι ένα μόρφωμα που διαμορφώνεται από μία μετριότητα  προσώπων που συσπειρώνονται για να προσπορισθούν οφέλη, που δεν τους ανήκουν, και είναι σε βάρος ατόμων ικανών και έντιμων, αξιοπρεπών και ευφυών.

            Οι μέτριοι αυτοί , δίκην συμμοριών, αλληλουποστηρίζονται, ευνοούν εαυτούς και αλλήλους, χαράσσουν οργανόγραμα και σχεδιάζουν προώθηση ημετέρων σε χρόνους κατάλληλους, αποδοκιμάζοντας ταυτόχρονα τους διαφορετικούς, που αντιστέκονται, διατηρούν την αξιοπρέπειά τους, δεν υποτάσσονται στο μόρφωμα του συστήματος.

            Η δυσκολία αντιμετώπισης των άθλιων του κατεστημένου είναι ασφαλώς πολύ εμφανής, οι έντιμοι που καταγγέλλουν , σε ελάχιστο χρόνο γίνονται καταγγελλόμενοι, διαπομπεύονται και απομακρύνονται από τα κέντρα αποφάσεων κατά τον χειρότερο τρόπο.

           

Το κατεστημένο...

        Το κατεστημένο που δρα, εφευρίσκει τρόπους διάκρισης και κατοχής υψηλών θέσεων, τσακίζει, απειλεί με τον χειρότερο τρόπο τους αμφισβητίες, τους δικαιούμενους ασφαλώς κάτι καλύτερο, τους περιθωριοποιεί, τος απογοητεύει.

            Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, αυτοί που ανήκουν στο κατεστημένο, είτε αυτό είναι οικονομικό, είτε πολιτικό, είτε εκκλησιαστικό, είτε καλλιτεχνικό.είτε αθλητικό, κατέχουν τα σκήπτρα της εξουσίας, αποφασίζουν για τις τύχες της χώρας, των πολιτών, το μέλλον όλων.

            Με μοναδικά προσόντα το θράσος και την ανεντιμότητα, την ευχερή μετάβαση από τη μία πλευρά στην άλλη, όπου το συμφέρον είνα άφθονο, επικρατούν οι παντοδύναμοι μηδαμινοί, κατασκευάζουν ενόχους και διαιωνίζουν μία ανυπόφορη και άδικη κατάσταση.

            Όσοι προσπάθησαν, προς τιμή τους, να μείνουν ανένταχτοι, να αγωνισθούν για τη δημιουργία αξιών και αρχών, δυστυχώς διαψεύσθησαν και απομακρύνθηκαν αναγκαστικά, μη μπορώντας να αφήσουν ούτε ένα λιθαράκι ελπίδας και αισιοδοξίας.

            Στους ρυθμούς αυτούς κινείται η χώρα μας, η πολιτική της οποίας είναι παρεμβατική και ευνοιοκρατική, εντάσσοντας μάλιστα  και άλλους ημέτερους στον υπόνομο του κατεστημένου

Ελληνικά καφενεία! Κέντρα ψυχοθεραπείας ή ψυχοπαθολογίας;

του Δημήτρη Γ. Σουλιώτη

Ο ξεχωριστός φίλος και συμπατριώτης μου ο Διονύσης είναι συγγραφέας. Ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία συγγραφέων που γράφουν …ποιητικά, δηλαδή γράφουν για να εκφράσουν τον αρχέγονο πόνο τους, γράφουν για να μοιραστούν αυτόν τον πόνο με κάποιους φίλους τους, που τους  καταλαβαίνουν και τους αγαπάνε και έτσι να τον μαλακώσουν. Πρόκειται για τη μορφή της τέχνης που απελευθερώνει, ιδιαίτερα όταν φέρνει στο φως από τα σκοτάδια του ασυνειδήτου τραυματικά ψυχικά ριζώματα. Η τέχνη και το γραπτό ως μια κραυγή προς επικοινωνία…

    

Ελληνικά καφενεία

Ο αγαπημένος φίλος μου ο Διονύσης είναι και καφενόβιος. Συχνάζει σ’ ένα καφενείο της γειτονιάς του και αυτό το καφενείο, όπως και τα γραπτά του, είναι άλλος ένας τόπος, που λειτουργεί επίσης απελευθερωτικά από βαριές αλυσίδες… Σ’ αυτό το καφενείο, στο «καφενείο του Λουκά» κάπου στο Παγκράτι, μ’ έχει προσκαλέσει κι εμένα για πολιτικο-θρησκευτικο-ψυχολογικο-κοινωνικές συζητήσεις με την παρέα του. Μου ζήτησε μάλιστα να γράψω – όπως έχει γράψει και ο ίδιος - κι ένα κείμενο για το καφενείο του. Επειδή όμως δεν μπορώ να γράψω κάτι για το συγκεκριμένο καφενείο, γιατί δεν γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα και κυρίως επειδή κινούμαι συγγραφικά στο χώρο του δοκιμίου και όχι της λογοτεχνίας ή της ποίησης, αποφάσισα να γενικεύσω το θέμα και να γράψω κάποιες σκέψεις για τα ελληνικά καφενεία. Ίσως στην αντιμετώπιση του θέματος από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, να επηρεάστηκα  από τη θέση του Πλάτωνα ότι η αλήθεια βρίσκεται σε επίπεδο πολιτείας και όχι μεμονωμένων περιπτώσεων…

    

Οι μύθοι «των μνημονίων» ...

Η απόφαση της πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας, να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη της στέρησε το εργαλείο της νομισματικής υποτίμησης στην επίλυση της κρίσης. Η μοναδική ίσως εναλλακτική λύση, επάνω στην οποία στήθηκε η αρχιτεκτονική των Μνημονίων ήταν η επιβολή της εσωτερικής υποτίμησης. Δηλαδή, της μεθοδευμένης, πλήρως ελεγχόμενης και στηριζόμενης στους μηχανισμούς της κρατικής μηχανής, μείωσης των τιμών, των εισοδημάτων (μισθοί- συντάξεις, κ.ά.) και της αξίας εν γένει των περιουσιακών στοιχείων.

Μνημόνια VS Επενδύσεις

Οι μειώσεις αυτές θα αποσκοπούσαν να καταστήσουν την ελληνική οικονομία ελκυστική ως επενδυτικό προορισμό. Επομένως  όταν το ύψος της εσωτερικής υποτίμησης έφθανε στο επίπεδο όπου θα καθιστούσε τη χώρα ανταγωνιστική σε σχέση με άλλους επενδυτικούς ευρωπαϊκούς προορισμούς (Βουλγαρία, κ.ά.) θα είχε επιτύχει. Αυτή προσδιοριζόμενη σε ύψος αντίστοιχης νομισματικής υποτίμησης της τάξης του 30%-40%, αναμένονταν ότι θα προκαλούσε σύμφωνα με τους εισηγητές των Μνημονίων (ΔΝΤ), έκρηξη επενδύσεων και εξαγωγών.

Στο ΔΝΤ κυρίως, ο εισηγητής της επιχειρηματολογούσε υπέρ αυτής της στρατηγικής μειώσεων, σε έκθεσή του το 2013 ως εξής: «Οι μεγάλες εξωτερικές υποχρεώσεις απαιτούν τελικά μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν και η επίτευξη αυτών των πλεονασμάτων απαιτεί ένα πιο υποτιμημένο επίπεδο της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Σε μια νομισματική ένωση, η υποτίμηση πρέπει να επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό μέσω του αποπληθωρισμού, ο οποίος απαιτεί μια μεγαλύτερη αρνητική απόκλιση της παραγωγής».

Παράλληλα με όλα τα παραπάνω, υπήρχε και η πεποίθηση ότι με την εσωτερική υποτίμηση θα διατηρείτο ταυτόχρονα η εσωτερική ζήτηση, προϊόντων και υπηρεσιών, σε τέτοιο επίπεδο το οποίο θα επέτρεπε τουλάχιστον τη βιωσιμότητα των ελληνικών επιχειρήσεων. Αυτό οι εισηγητές το στήριζαν στην βασική παραδοχή τους, ότι οι μειώσεις μισθών, συντάξεων και λοιπών εισοδημάτων της χώρας, θα είχαν ως αντιστάθμισμα τις αντίστοιχες μειώσεις στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών  και των υπηρεσιών.

Η παρακμή του οικονομικού και πολιτικού συστήματος…

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια διανύουμε την  χρονική περίοδο όπου το οικονομικό και πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα βρίσκονται σε παρακμή. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε υφεσιακή κρίση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα ανίκανο να τη διευθετήσει, εμφανίζει ως μόνη επιλογή σωτηρίας τη λύση η οποία προτείνεται αυτούσια από τους δανειστές. Διαχρονικά δυστυχώς  για τους πολίτες, η ελληνική ιστορία επαναλαμβάνεται.

Η παρακμή του οικονομικού συστήματος προήλθε από τις μακροχρόνιες επιλογές όλων των Ελληνικών Κυβερνήσεων, ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση, οι οποίες οδήγησαν στη δημιουργία ενός υπερφίαλου δημοσίου τομέα, αλλά και σημαντικής ομάδας επιχειρήσεων, η οποία επιζούσε αποκλειστικά από την ανάθεση έργων, χρηματοδοτουμένων από το Δημόσιο. Η έλλειψη μεταρρυθμίσεων και εθνικού σχεδιασμού ήταν το φυσικό  επακόλουθο μιας πορείας η οποία εξυπηρετούσε κυρίως ατομικά και κομματικά συμφέροντα.