Η Ελλάδα στις Συμπληγάδες Πέτρες…

Πολλά λέγονται το τελευταίο χρονικό διάστημα για την τύχη της Ελλάδας εντός ή εκτός της Ευρωζώνης. Οι επίδοξοι προφήτες προέρχονται κυρίως από τις διεθνείς Αγορές (γκουρού, επιχειρηματίες, ερευνητές) αλλά και από τη διεθνή (κυρίως ευρωπαϊκή) και εθνική Πολιτική Ελίτ,  η οποία θα αποφασίσει άμεσα ή έμμεσα για τις τύχες αυτού του τόπου και του λαού του. Οι Αγορές όπως είναι γνωστό, κινούνται με ένα και μοναδικό κριτήριο το «κέρδος» και οι πολιτικοί με ένα επίσης μοναδικό κριτήριο τη «διατήρησή τους στην εξουσία».

Η υψηλή κερδοφορία των πολυεθνικών επιχειρήσεων στηρίζεται στη διατήρηση των υψηλών τιμών οι οποίες σε συνδυασμό με τα χαμηλά επιτόκια δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες. Οι Αγορές και οι Πολυεθνικές επιχειρήσεις ακολουθούν το προαναφερόμενο  σχέδιο στην Ελλάδα αλλά έχουν προεξοφλήσει και τη χειρότερη εξέλιξη, η οποία συνίσταται στο σενάριο της ολοσχερούς  χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή. Όμως η άρχουσα Ελληνική πολιτική ελίτ είναι εκείνη η οποία μαζί με την αντίστοιχη Ευρωπαϊκή θα πρέπει να διευκρινίσει, με καθαρά πολιτικό τρόπο απόφασης, αν το μέλλον της χώρας είναι εντός ή εκτός ευρώ.

Η επιχειρούμενη βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας δημιουργεί ερωτηματικά σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής της. Είναι αναμφισβήτητο ότι ο δημόσιος τομέας στη χώρα θα έπρεπε να υποστεί εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις για να γίνει αποτελεσματικός. Αυτές έχουν υπαχθεί σε προγράμματα διαθρωτικής προσαρμογής μέσα στα πλαίσια των δύο διεθνών συμβάσεων (μνημονίων) τις οποίες υπέγραψε η Ελληνική Κυβέρνηση με τους δανειστές μας. Η κατεύθυνση όμως των μεταρρυθμίσεων αυτών τελικά υποτάχτηκε στο ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης του Ευρώ και του κατευνασμού των Αγορών, αντί στο να αποτελέσει το βασικό βραχίονα ανάπτυξης της Ελλάδας.

Η ελληνική κοινωνία αποδέχθηκε στωικά μέχρι σήμερα, τις μειώσεις εισοδημάτων, την τεράστια αύξηση της φορολογίας και τη μείωση των όποιων παροχών του «κοινωνικού κράτους». Ο Έλληνας πολίτης, όπως όλοι οι πολίτες σε όλες τις χώρες του κόσμου κρίνει και αποφασίζει ανάλογα με το επίπεδο διαβίωσής του, τις δυνατότητες απασχόλησης και τις διαφαινόμενες μελλοντικές προοπτικές του. Η απαίτηση της αποδοχής θυσιών χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα και προοπτική, με μόνο όφελος την παραμονή στο ευρώ, αναμένεται να επιφέρει ανεξέλεγκτες «κοινωνικές αντιδράσεις», με αδιευκρίνιστο τελικό αποτέλεσμα.

Όσο το μέλλον της χώρας δεν ξεκαθαρίζεται η οικονομία της θα εξακολουθεί να βρίσκεται σε τροχιά ύφεσης, εφόσον κανείς δεν επενδύει και δεν διακινδυνεύει επενδύσεις σε μια χώρα με αβέβαιο «αύριο». Η αναμενόμενη ανάπτυξη με αύξηση των εισοδημάτων , των θέσεων εργασίας και την κοινωνική ευημερία θα παραμείνει άπιαστο όνειρο. Η Ελλάδα οφείλει να διαβεί από τις συμπληγάδες πέτρες οι οποίες είναι, αφενός οι αποφάσεις των Ευρωπαίων εταίρων μας, με σαφή διατύπωση παραμονής της χώρας στο ευρώ και των προοπτικών οικονομικής ανάπτυξης και αφετέρου οι αντιστάσεις τις οποίες συναντούν οι μεταρρυθμίσεις για την αναδημιουργία του κράτους και τον εξευρωπαϊσμό της ελληνικής οικονομίας. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΑΣ ΣΑΒΒΙΔΟΥ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΤΗΣ ΒΟΥΛΑΣ ΣΑΒΒΙΔΟΥ ΣΤΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟ

Είναι  ιδιαίτερη τιμή για μένα η συνομιλία μου με την κυρία Βούλα Σαββίδου, μια σπάνια ερμηνεύτρια και ακόμη πιο σπάνια προσωπικότητα. Ο αυθορμητισμός, η ανιδιοτέλεια των απόψεων και προθέσεων της, η υγεία που αποπνέει δίνει ελπίδα σε μια τόσο δύσκολη περίοδο στη χώρα μας.

Ας δούμε όμως τι μας αποκάλυψε η ίδια:

Κυρία Σαββίδου, τι σημαίνουν τα λάθη για σας;

Ό,τι σημαίνουν και τα σωστά. Απαραίτητα υλικά για να χτίσεις τον μέσα κόσμο.

Μήπως φέρεστε λίγο εχθρικά στον εαυτό σας; Εξηγούμαι, ερωτώντας γιατί στερείτε χρόνια από το κοινό τη φωνή σας και από εσάς την ικανοποίηση, το χειροκρότημα, την επιδοκιμασία;

Πιστέψτε με ότι εκείνο που στερώ κυρίως είναι η ουσία, το περιεχόμενο της δικής μου ζωής. Πολλά  χρόνια πριν, σχεδόν από το ξεκίνημά μου, είχα εκφράσει δημοσίως ότι πρώτιστα τραγουδώ για μένα. Οι  λόγοι  που είχα τόσο μεγάλα διαστήματα απουσίας ήταν έξω από τη δική μου ανάγκη και επιθυμία. Μία κάθοδος μαρτυρική, νομοτελειακή, που παίρνει τέλος. Άλλωστε τώρα που μιλάμε, είναι έτοιμες οι συνθήκες για την επανεμφάνισή μου. Θα πρέπει να πω ότι μέσα σε αυτή την μεγάλη περιπέτεια, η φύση υπήρξε καλή με την φωνή μου. Την άφησε ανέγγιχτη και κυρίως πιο ώριμη.

Είστε έξω από τη χυδαία προβολή αμφίβολης ποιότητας καλλιτεχνών. Τι κόστος έχει για έναν καλλιτέχνη να διατηρεί τη ποιότητα, τις αρχές, τις αξίες του;

Αυτό θα το κρίνετε εσείς. Κανείς δεν κρίνετε από αυτά που λέει, αλλά από αυτά που  πράττει. Το κόστος που έχω είναι το ίδιο με αυτό που οποιοσδήποτε έχει όταν διατηρεί τις ηθικές του αξίες. Άλλωστε ο καλλιτεχνικός  χώρος είναι άγρια ανταγωνιστικός. Τόσα χρόνια στο χώρο λίγοι με γνωρίζουν προσωπικά. Είναι κάτι που το επιδίωξα.

Έχετε δηλώσει πρόσφατα ότι εξουσία δεν ασκεί μόνο η Κυβέρνηση, αλλά και συντεχνίες, ομάδες, συνδικαλιστές. Πιστεύετε ότι το Κράτος αφήνει κενά και τα εκμεταλλεύονται  επιτήδειοι;

 Έχετε διαφορετική άποψη; Όλοι αυτοί που αναφέρετε έχουν άμεση σχέση με τη κεντρική εξουσία. Δείτε που μας έφτασαν. Αυτοί που επί δεκαετίες λήστευαν  τον ελληνικό λαό, βολεύοντας  τους κομματικούς τους στρατούς, έχουν φορέσει τον μανδύα του σωτήρα.

Οι άνθρωποι πέρασαν από πολλά συστήματα και επικράτησε στους περισσότερους η δημοκρατία, που εξελίχθηκε σε μια λερναία Ύδρα. Πολλά κεφάλια σε ένα σώμα. Φαύλος κύκλος. Για μένα δεν είναι αυτή δημοκρατία. Την οραματίζομαι τελείως διαφορετικά. Αλλά  δεν είναι του παρόντος.

Σε μια άλλη συζήτηση πιο πολιτική, θα εμβαθύνουμε περισσότερο, μια και η πολιτική είναι η επιστήμη της καθημερινότητας.

Τι σήμαινε για σας ο  σύζυγός σας; Έχετε μιλήσει με σπάνια λόγια για εκείνον.

Ξέρετε ο Βαγγέλης δεν περιγράφεται γιατί ήταν από αυτά τα σπάνια χαρισματικά άτομα που μας στέλνει η φύση για να μας διδάσκουν με τη στάση τους, τη συμπεριφορά τους, την αξία του ανθρώπου υψηλής ποιότητας. Έτσι απλά

Είστε φύσει αισιόδοξη;

Ναι, θα μπορούσα να πω ότι κάθε φορά που ξαναγεννιέμαι από τις στάχτες μου είναι και μια έκπληξη κυρίως για μένα την ίδια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι κι ένα βαθειά μελαγχολικό άτομο.

Η μελαγχολία δεν σημαίνει απαισιοδοξία, αλλά προσμονή πιο ουσιαστικών συναισθημάτων και καταστάσεων που ξέρεις ότι υπάρχουν η  και μπορεί να βίωσες κάποια στιγμή και δεν αρκείσαι στο ελάχιστο του παρόντος.

Έχετε επενδύσει πολλά στη φιλία και στους φίλους.   Έχετε δικαιωθεί γι αυτό ;

                Νομίζω πως ναι. Έχω ζήσει την φιλία στον υπέρτατο βαθμό. Είναι ένα από τα ακριβά δώρα της ζωής.

Αθήνα η Θεσσαλονίκη;

 Αν με ρωτούσατε πριν τρία χρόνια η ζυγαριά θα έγερνε στην πρώτη. Τώρα είμαι μοιρασμένη. Ο χρόνος θα δείξει.

Υπάρχουν σήμερα αξιόλογοι και ποιοτικοί τραγουδιστές;

                Ναι, υπάρχουν. Αλλοίμονο αν ο χρόνος σταματούσε να πετάει διαμαντάκια.

Σας σημάδεψαν τα πέριξ ;

                 Είναι δυνατόν μια τόσο σημαντική δουλειά δίπλα σε ένα τόσο σημαντικό δημιουργό και φωτισμένο άνθρωπο, τον  Μάνο Χατζηδάκη, να μην σου αφήσει τα σημάδια της; Υπάρχει όμως και η αρνητική πλευρά. Ζεις  την υψηλή ποιότητα της τέχνης που δημιουργεί η παρουσία του Χατζηδάκη και έξω από αυτόν γίνεται δυσκολότερη η προσαρμογή. Αλλά η εποχή των πέριξ ήταν ευλογημένη.

Τι θα πρέπει να αλλάξει για να γίνει ο κόσμος πιο ευτυχισμένος ; 

Ξέρετε, πιστεύω στην αφύπνιση της συλλογικής συνείδησης. Μπαίνοντας στον άκρατο υλισμό χάσαμε την πολυτιμότερη τροφή μας, την πνευματική

Μετά την τελευταία επιτυχημένη εμφάνισή σας στην Αθήνα, θα σας ξαναδούμε σύντομα;

Ναι, πολύ σύντομα

Σας ευχαριστώ πολύ

Κι   εγώ.-              

Παραμονή στο Ευρώ: Ένας στόχος με αυτονόητες προϋποθέσεις

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Οι συζητήσεις για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη καλά κρατούν. Κάποιοι συνδέουν την έξοδο της χώρας από το ευρώ με την τιμωρία που επιφυλάσσουν οι αγορές και ο σκληροί της ΕΕ στο τόσο «άταχτο» αυτό μέλος της Ένωσης. Κάποιοι άλλοι συνδέουν την παραφιλολογία περί παραμονής ή μη στο ευρώ με σκοπιμότητες και πιέσεις, που οδηγούν στην περαιτέρω απαξίωση της δημοσίας περιουσίας, στο πλαίσιο των ιδιωτικοποιήσεων που μεθοδεύονται.

Η παραμονή μιας χώρας στο ευρώ δεν είναι σύνθημα. Είναι ένας στόχος, που για να εκπληρωθεί χρειάζονται να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις τόσο από την πλευρά της ΕΕ όσο και από την πλευρά κάθε ενδιαφερομένου κράτους-μέλους.

Ως προς την Ελλάδα ειδικότερα, το πρόβλημα του δημόσιου χρέους σε συνδυασμό με αυτό της έλλειψης ρευστότητας δημιουργεί ένα πύρινο εφιάλτη, που ψάχνει να βρει λύσεις. Από την άλλη όμως, ενώ η χώρα πασχίζει να καλύψει την γνωστή «τρύπα» των 11,5 δις ευρώ, η σπατάλη συνεχίζει ακάθεκτη, με την συγκατάθεση ή ανοχή πολλών Διοικητικών Συμβουλίων Οργανισμών του Δημοσίου.

Ενδεικτικά σημειώνεται το εξής: Εξακολουθούν να είναι αναρτημένες στο Παρατηρητήριο τιμών υγείας της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας (ΕΠΥ) πανάκριβες τιμές για προμήθειες υγείας, με τις οποίες αγοράζουν τα νοσοκομεία διάφορα υλικά, εκτός διαγωνισμών. Ενδεικτικά σημειώνεται ότι η τιμή του Παρατηρητηρίου για τον Νάρθηκα κορμού τριών σημείων είναι 288 ευρώ, όταν η τιμή της αγοράς (χονδρική) είναι περίπου 50 ευρώ. Οι αντίστοιχες τιμές για το Νάρθηκα οσφύος είναι 336 ευρώ και 15 ευρώ αντίστοιχα.

Για τη θεραπεία του προβλήματος αυτού, όπως και άλλων σχετικών με τις προμήθειες υγείας, κατατέθηκαν συγκεκριμένες προτάσεις το Δεκέμβριο του 2011 –μετά από μια ταχύτατη μελέτη δύο μηνών, ομάδας εργασίας του ΑΠΘ– οι οποίες απορρίφθηκαν(!!!). Από την άλλη όμως δεν προτάθηκαν εκ μέρους της ΕΠΥ εναλλακτικές λύσεις στο χρονίζον αυτό ζήτημα, που εδώ και καιρό είναι υπό…διερεύνηση! 

Αποτέλεσμα των ανωτέρω  δυστοκιών, τυχαίων ή μη,  είναι το ακόλουθο: Όπως τονίστηκε προηγουμένως, παρά τις κάποιες βελτιώσεις με ρυθμό χελώνας, πολλές τιμές του εν λόγω Παρατηρητηρίου, εξακολουθούν να είναι πολύ ακριβότερες από εκείνες της αγοράς. Κερδισμένοι της όλης καθυστέρησης: Οι προμηθευτές. Χαμένοι φυσικά οι έλληνες φορολογούμενοι!

Το πρόβλημα της σπατάλης-δαπανών του προϋπολογισμού είναι η μια πλευρά του προβλήματος. Η άλλη αφορά στις αποκρατικοποιήσεις, το ανεκμετάλλευτο ΕΣΠΑ, και γενικά την ύφεση.

Όσο οι αποκρατικοποιήσεις καθυστερούν, τόσο το ξεπούλημα της περιουσίας του Δημοσίου θα γίνεται πραγματικότητα. Αν συστηματικά οι κυβερνήσεις μετά το 2005 περπατούσαν σε μια επιλεκτική διαδικασία αποκρατικοποιήσεων, τότε θα πουλούσαμε δημόσιες επιχειρήσεις σε ενδιαφέρουσες τιμές και δε θα αντιμετωπίζαμε σήμερα τη λαίλαπα του σαρώματος των πάντων σε εξευτελίστηκες τιμές.

Από την άλλη, αν ένα μέρος των χρημάτων που θα προκύψουν από τις αποκρατικοποιήσεις κατευθυνόταν σε επενδύσεις με σκοπό την παραγωγή εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών, τότε η εικόνα της χώρας θα ήταν πολύ διαφορετική. Το τελευταίο βέβαια, θα έθετε ένα άλλο χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής του χρέους, θα έδινε όμως μια προοπτική στην ελληνική οικονομία.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ένας πρόσθετος ανασταλτικός παράγοντας ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις: Τα 5000 περίπου στελέχη (κομματικά ή πολιτικοί φίλοι κ.λπ) που καλύπτουν τις ανάγκες των διοικήσεων αυτών των οργανισμών. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις, όπου με αξιοκρατικό τρόπο τοποθετήθηκαν τα κατάλληλα στελέχη σε δημόσιες επιχειρήσεις. Γι’ όλες τις υπόλοιπες, οι κομματικοί στρατοί εξασφαλίζουν ένα «χαρτζιλίκι» για να ζήσουν μια άνετη ζωή κατέχοντας μια θέση ευθύνης στους Δημόσιους οργανισμούς. Αυτοί οι στρατοί, που ζουν και αναπνέουν γιατί πίσω τους υπάρχει ένα κόμμα ή ένας βαρόνος της πολιτικής, αντιστέκονται σε κάθε μορφή ιδιωτικοποιήσεων.

Έτσι από τη μια πλευρά η σπατάλη καλά κρατεί ενώ από την άλλη τα έσοδα συρρικνώνονται, οι αποκρατικοποιήσεις καρκινοβατούν, η ύφεση συνεχίζει και η υπόθεση της εξόδου της χώρας από το ευρώ αιωρείται όπως το κοφτερό μαχαίρι της γκιλοτίνας.   

ΠΡΟΜΗΘΕΙΝ ΧΡΗ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΕΠΙΜΗΘΕΙΝ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΤΟΝ ΣΟΦΟΝ [ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΗΤΟ ]

ΑΡΘΡΟ  ΤΟΥ  ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ  ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,

ΝΟΜΙΚΟΥ - ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ- 

 Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ  ΤΗΣ   ΤΡΑΠΕΖΗΣ   ΤΗΣ   ΕΛΛΑΔΟΣ

Με    κύριο όπλο τις ανατροπές, τις επαναστατικές γυμναστικές, την χειρουργική κατεδάφιση ανθρώπων και κατακτήσεων, οι σωτήρες του έθνους προχωρούν  σε αφελληνισμό, σε εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, στην δημιουργία ψυχικών και σωματικών προβλημάτων στους πολίτες.

Ο προγραμματισμός και η προνοητικότητα τόσο σε ατομικό , όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, πυλώνες της επιβίωσης ατόμων και κοινωνιών, αρχές απόλυτα σεβαστές και προτεινόμενες από Κράτη και εκπροσώπους πολιτών , στην Ελλάδα  αποτελούν θανάσιμο αμάρτημα.

Πολίτες ευυπόληπτοι, οικογένειες  με στερήσεις, μισθωτοί και συνταξιούχοι με δραματικές οικονομίες, αντιμετώπιζαν το αύριο με φόβο, με σύνεση, με  κόστος.

Το αντίτιμο της σεμνότητας και της λογικής των Ελλήνων αγωνιστών ήταν η εξαθλίωση, η ανέχεια, ο τρόμος.

Χωρίς ίχνος σεβασμού της προσωπικότητας του κάθε υπηκόου , η κυβέρνηση εξομοιώνει προνοητικούς και μη , ασφαλισμένους και όχι, ευφυείς και μη, αποστερώντας το δικαίωμα της  στοιχειώδους ζωής σε όλους.

Το σχέδιο από διεστραμένους εγκέφαλους για ισοπέδωση μισθών, συντάξεων και ημερομίσθιων στα επίπεδα των βαλκάνιων γειτόνων μας ,βαδίζει με πλήρη επιτυχία.

Και όλοι εμείς, θύματα της πολιτικής αφανισμού μας, βιασμού της γλώσσας μας, μετανάστευσης διακεκριμένων νέων,κωφεύουμε προσευχόμενοι.

Η παντελής απουσία γνήσιων και αγνών εκπροσώπων των λαικών δικαιωμάτων, η κομματική ανεπάρκεια και η τηλεοπτική δικτατορία δεν επιτρέπουν αισιοδοξία.

Τελευταία ελπίδα παραμένει η αφύπνισή μας.

Ο τρόπος και ο χρόνος είναι ακόμη άγνωστοι.-

Η διαπραγμάτευση δεν εξαντλείται στην οικονομία…

Η Κυβέρνηση έχει πετύχει σιωπηρά από τους δανειστές μας την επιμήκυνση του χρόνου διαπραγμάτευσης για το οικονομικό πακέτο των 11,5 δις ευρώ μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Οι Υπουργοί φαίνεται να προσπαθούν να περικόψουν δαπάνες, αλλά τελικά το συνολικό ποσό των περικοπών για να συγκεντρωθεί θα απαιτήσει ξανά γενναίες θυσίες από όλους τους Έλληνες. Η χώρα θα ξαναβρεθεί σε ένα καινούργιο φαύλο κύκλο ύφεσης, ο οποίος θα μειώσει περαιτέρω το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών και πιθανόν να οδηγήσει σε διατάραξη του κοινωνικού ιστού με ολέθριες συνέπειες.

Οι εκτιμήσεις των οικονομικών κύκλων σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο (ΔΝΤ) είναι ότι τα μέτρα δεν πρόκειται να αποδώσουν και θα απαιτηθεί νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο. Η Ελληνική Κυβέρνηση ίσως καταφέρει να αποτυπώσει τα οικονομικά μέτρα σε συμφωνία με τους δανειστές μας, αλλά είναι σαφές σε όλους ότι η απόδοσή τους θα είναι προβληματική έως αδύνατη λόγω της μεγάλης ύφεσης, της ανεργίας αλλά και της υπερφορολόγησης των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι τελικά θα αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις πάσης φύσεως υποχρεώσεις των. Αλλά η μεγάλη ύφεση δεν είναι το μοναδικό επιχείρημα, το οποίο διαθέτει σήμερα η πολιτική ηγεσία στην πορεία της διαπραγμάτευσης.

Όλοι έχουν πλέον αντιληφθεί ότι το θέμα έχει παύσει από πολύ καιρό να είναι οικονομικό, διότι είναι προφανές ότι η συνέχιση του προγράμματος ανακυκλώνει την ύφεση και διογκώνει το χρέος. Η μόνη σκοπιμότητα συνέχισής του από την Ελλάδα, είναι απλά η επιμήκυνση της χρονικής παραμονής μας στην Ευρωζώνη, ώστε να συμπεριληφθούμε σε κοινή λύση πακέτο στην οποία πιθανώς να καταλήξει η ηγεσία της Ευρωζώνης τους προσεχείς μήνες, για τις χώρες μέλη της με υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα. Το θέμα των δημοσιονομικών ελλειμμάτων στην Ευρωζώνη  έπαυσε να είναι μόνο οικονομικό, αλλά είναι συστημικό και έχει μετατραπεί σε πρωτίστως σε πολιτικό, ώστε πλέον οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες να έχουν τη ευθύνη των αποφάσεων για το μέλλον της Ευρώπης και της πορείας της παγκόσμιας οικονομίας γενικότερα.

Η Ελλάδα διαθέτει στην ατζέντα της και άλλα διαπραγματευτικά στοιχεία εκτός από την ύφεση. Η γεωπολιτική θέση της χώρας είναι σημαντική για τα Βαλκάνια αλλά και  στην Ανατολική Μεσόγειο ιδιαίτερα με την κρίση στη Συρία. Η όποια κατάρρευση της Ελλάδας θα συμπαρασύρει τις Βαλκανικές χώρες στις οποίες έχει επενδύσει κυρίως το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, ενώ δεν παραβλέπεται και το γεγονός της αμερικανο-ρωσικής αντιπαράθεσης στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου όπου η χώρα μας κατέχει κομβικό ρόλο. Αν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν το έχουν αντιληφθεί οφείλει η Κυβέρνηση να τους το υπενθυμίσει. Η χώρα έχει δυνατότητες διαπραγμάτευσης και σε πολιτικό επίπεδο και η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να τις χρησιμοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και αν ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί νομίζουν ότι έξοδος της Ελλάδος από την Ευρωζώνη είναι μια διαχειρίσιμη οικονομική υπόθεση, τότε ας το τολμήσουν, για να διαπιστώσουν άμεσα το μέγεθος της ανεξέλεγκτης κατάστασης η οποία θα προκύψει όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες και πιθανότατα για όλη την υφήλιο. Και τότε θα δούμε πως θα διαχειριστούν τον πανικό!

Ο λαβύρινθος των φόρων και η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα…

Αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία και πιθανόν η χώρα να διεκδικεί το βραβείο Γκίνες όταν σε διάστημα  περίπου δυόμιση ετών έχουν ψηφισθεί  23 νομοσχέδια, με 248 περίπου αλλαγές στο φορολογικό σύστημα. Επίσης χρειάστηκαν 112 υπουργικές αποφάσεις και 138 ερμηνευτικές εγκύκλιοι για να γίνει κατανοητό το ακατανόητο.. Διότι απλά αρκετές εξ αυτών τροποποιούν προηγούμενες ή παραμένουν ανενεργές λόγω των συνεχών αλλαγών των νόμων στην είσπραξη των φόρων.

Το πολύπλοκο, δυσνόητο και ευμετάβλητο ελληνικό φορολογικό σύστημα, αφενός δημιουργεί προβλήματα στους πολίτες και αφετέρου δε βοηθά την προσέλκυση επενδύσεων. Η συνεχής μεταβολή των νόμων σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό και την πολυπλοκότητα τους συντελεί στη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, την τριβή έως και την αγανάκτηση των φορολογουμένων πολιτών με τις δημόσιες υπηρεσίες και τελικώς δεν αποφεύγει αλλά ενισχύει τη φοροδιαφυγή. Η υπόσχεση της νέας Κυβέρνησης για ένα σταθερό φορολογικό σύστημα με χρονικό ορίζοντα δεκαετίας αναμένεται να αποδειχτεί στην πράξη

.

Η φοροδιαφυγή παραμένει ασύλληπτη, το μέτρο των αποδείξεων δεν εφαρμόστηκε σωστά με αποτέλεσμα τελικά μετά από δύο αλλαγές να γίνει αίτιο για πληρωμή «πέναλτι» φόρου. Τα τεκμήρια διαβίωσης για κατοικίες, αυτοκίνητα, σκάφη αναψυχής και πισίνες αυξήθηκαν κατά 200% για να «συλληφθούν» οι δηλώνοντες αντίστοιχα χαμηλά εισοδήματα. Τελικά όμως όσοι φοροδιαφεύγουν εξακολουθούν να μην πληρώνουν φόρους, γιατί έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν φοροτεχνικούς οι οποίοι και τους συμβουλεύουν. Έτσι  βρέθηκαν ακίνητα σε off shore εταιρίες και αυτοκίνητα υψηλού κυβισμού με πινακίδες κυκλοφορίας άλλων κρατών.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα των 30μηνών επιβλήθηκαν από τη φορολογική αρχή απανωτές έκτατες εισφορές για ακίνητα άνω των 400.000 €, εισοδήματα άνω των 12.000 €, αυτοκίνητα άνω των 2000 κ.ε., για σκάφη αναψυχής άνω των 6 μ., για πισίνες, σε επιχειρήσεις, σε επιτηδευματίες. Όλα αυτά έχουν ανατρέψει πλήρως τους προϋπολογισμούς επιχειρήσεων, αλλά και τους αντίστοιχους προγραμματισμούς των νοικοκυριών. Η αδυναμία των πολιτών να ανταπεξέλθουν είναι δεδομένη και αυτό αποδεικνύεται από την αύξηση των «λουκέτων» στην αγορά και της ανεργίας.

Η συνταγή για τη «σύλληψη» της φοροδιαφυγής είναι γνωστή και χιλιοειπωμένη, αλλά οι αρμόδιοι κωφεύουν. Απαιτείται καθολικό «πόθεν έσχες» από το 1974 και εντεύθεν. Με τον τρόπο αυτό οι φοροφυγάδες θα ανακαλυφθούν, το πολιτικό σύστημα θα αυτοκαθαριστεί από το σάπιο κομμάτι του και οι πολίτες θα νοιώσουν την αίσθηση της δικαιοσύνης. Η Κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα και την ευκαιρία να το νομοθετήσει μαζί με το αναμενόμενο «περιουσιολόγιο», ώστε μαζί με την είσπραξη φόρων να επιτύχει και τη «σύλληψη» φοροφυγάδων.

Η μη τήρηση των νόμων στη σύγχρονη Ελλάδα…

Σήμερα στην Ελλάδα η μη τήρηση των νόμων αποτελεί ένα είδος κατορθώματος. Ο κάθε νεοέλληνας αθετεί την τήρηση των νόμων στην καθημερινότητά του, αυτές οι πολλές αλλά και ποικίλες παραβάσεις των νόμων αναγράφονται  στις εφημερίδες και παρουσιάζονται καθημερινά στα διάφορα ΜΜΕ. Παραβάσεις του ΚΟΚ, παράνομη δόμηση, φοροδιαφυγή, ανασφάλιστη εργασία, καταπατήσεις δημόσιας γης, μεταθέσεις υμετέρων, φακελάκια, δωροδοκίες, παράνομες συντάξεις ή επιδόματα και άλλα συνθέτουν το πάζλ της παρανομίας. Αλλά αυτά πολλές φορές φαντάζουν μικρά εμπρός στα τεράστια ποσά τα οποία αποκτήθηκαν με άγνωστο και αδιαφανή τρόπο.

Οι νεοέλληνες έμαθαν να θεωρούν αρκετές από αυτές τις παράνομες πράξεις ως μέρος της ζωή στους και να θεωρούν ότι βρίσκονται στα όρια του νόμου ή ότι κανείς δεν πρόκειται ποτέ να τους τιμωρήσει. Αντίθετα με το παράδειγμα του Σωκράτη ο οποίος πριν 2500 χρόνια ήπιε το κώνειο διδάσκοντας στους μαθητές του και στους Αθηναίους την αξία της τήρησης των νόμων. Σήμερα ένας οδηγός μπορεί να θεωρηθεί γραφικός  από τους άλλους γιατί τηρεί τα όρια ταχύτητας  και να υποστεί τον χλευασμό τους ιδιαίτερα εάν τους εμποδίζει να τα παραβούν. Βέβαια και η ατιμωρησία των πολιτικών  με σοβαρά παραπτώματα των νόμων έχει δημιουργήσει την αίσθηση ότι τίποτε νόμιμο δεν ισχύει  στη χώρα. Αρκετοί γνωρίζουν ότι θα τιμωρηθούν μελλοντικά με ποινές ή πρόστιμα δυσανάλογα με την τιμωρούμενη πράξη, όπως οι φοροφυγάδες.

Πρόσφατα η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ένα νόμο με τη μεγάλη πλειοψηφία βουλευτών για την Ανώτατη Παιδεία. Ο νόμος αυτός προτού καν εφαρμοστεί θεωρήθηκε απαράδεκτος από τις πρυτανικές αρχές οι οποίες δεν τον εφήρμοσαν αλλά και εμπόδισαν ποικιλοτρόπως την όποια εφαρμογή του στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, δηλώνοντας παράλληλα ότι θα τον ακυρώσουν. Το ζήτημα δεν είναι αν ο νόμος ήταν κατάλληλος ή όχι και αν έπρεπε να γίνουν αλλαγές, αλλά αν οι αρχές της ελληνικής  πανεπιστημιακής κοινότητας οι οποίες διαμορφώνουν τους χαρακτήρες της αυριανής γενιάς δεν εφαρμόζουν ένα νόμο ο οποίος τους αφορά και πρωτοστατούν με όλες τους τις δυνάμεις και ιδιαιτέρως επικοινωνιακά για την κατάργησή του. Το πλέον όμως παράδοξο στην υπόθεση αυτή είναι, ότι η ίδια η Βουλή η οποία τον ψήφησε τον τροποποίησε  χωρίς να έχει σχεδόν εφαρμοστεί.

Αλήθεια τι μήνυμα στέλνει η πολιτική ελίτ αυτής της χώρας στο λαό της και ιδιαίτερα σε ημέρες οικονομικής κρίσης όπου τα πάντα ακόμη και οι ανθρώπινες αξίες διακυβεύονται. Πως θα τιθασεύσει μεγάλες κοινωνικές ομάδες οι οποίες θα αντιδράσουν στα μέτρα λιτότητας ή στην μεταβίβασή τους στον ιδιωτικό τομέα και με ποια δικαιολογία. Στα ΑΕΙ ήταν ίσως οι αναμενόμενες αντιδράσεις των φοιτητών αλλά τι θα συμβεί  με τις αντίστοιχες των ναυτικών ή των εργαζομένων σε ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΕΥΑΘ και στις λοιπές δημόσιες επιχειρήσεις οι οποίες διαχειρίζονται κοινωνικά αγαθά. Πως λοιπόν η άρχουσα πολιτική ελίτ αναμένει, ότι η τήρηση των νόμων θα αποτελέσει  κοινό δίδαγμα για τους πολίτες  όταν η ίδια απεμπολή την εφαρμογής τους ;

Η λύση την οποία όλοι και ιδιαίτερα οι πολιτική ελίτ θα πρέπει να αναζητεί υπάρχει στην εθνική μας κληρονομιά. Δεν πρέπει η σημερινή  κρίση με τις οικονομικές της συνέπειες  στα περισσότερα νοικοκυριά να αποτελέσει το άλλοθι για να χαθούν  οι αξίες και οι παραδόσεις μας. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά οφείλουμε να συμμετάσχουμε στην ανοικοδόμηση αυτής της χώρας και ας αρχίσουμε με πράξεις, όπως η  τήρηση των νόμων, οι οποίες στην πλειονότητά τους δεν έχουν οικονομικές επιπτώσεις. Η πολιτεία οφείλει να εφαρμόσει το Σύνταγμα με την ισονομία, την ισότητα και την εφαρμογή των νόμων χωρίς παρεκκλίσεις για να μην αισθάνονται οι πολίτες αδικημένοι και αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με τα δημοσιονομικά μέτρα και την οικονομική κρίση. Μόνο με αυτό τον τρόπο οι Έλληνες θα αρχίσουν να διαπρέπουν και στην Ελλάδα, όπως εξακολουθούν να ξεχωρίζουν και να αναδεικνύονται στις ξένες χώρες.

«Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται»

Η άρχουσα πολιτική ελίτ της μεταπολίτευσης  έχει πλέον φθάσει στο τέλος του ρόλου της στο γίγνεσθαι της χώρας. Διαπραγματεύτηκε την οικονομική βοήθεια με την ενδόμυχη σκέψη ότι δεν θα τηρήσει τελικά τα συμφωνηθέντα. Οι εταίροι αποδέχθηκαν την υποκρισία για δύο χρόνια αλλά τώρα ζητούν επίμονα να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα. Αναγνωρίζουν την ύφεση αλλά αντιλέγουν ως ένα από τα αίτιά της  ότι το συμφωνηθέν δημοσιονομικό πρόγραμμα δεν εφαρμόστηκε πλήρως αλλά μερικώς από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις.

Η άρχουσα πολιτική ελίτ της χώρας τα γνώριζε όλα αυτά και μάλλον υπερεκτίμησε τις όποιες πολιτικές δυνατότητές της. Τώρα οφείλει να αποδεχθεί τα συμφωνηθέντα με τη λήψη πρόσθετων μέτρων 11,5 δις ευρώ για τη διετία 2013-2014. Τα μέτρα αυτά αναγκαστικά θα περιορίσουν τα εισοδήματα των ελλήνων πολιτών ποικιλοτρόπως και θα οδηγήσουν σε περεταίρω ύφεση.  Αν τα μέτρα συμφωνηθούν τότε οι δανειστές μας για τι θα πρέπει να  μας δώσουν την πολυπόθητη επιμήκυνση, η οποία θα σημαίνει για εκείνους πρόσθετη χρηματοδότηση της χώρας με τη συστημική κρίση της Ευρώπης στο επίκεντρο. Αν δεν συμφωνήσουμε στη λήψη των μέτρων στο σύνολό τους, τότε οι δανειστές μας (ΕΕ & ΔΝΤ) υποστηρίζουν ότι θα σταματήσουν τη χρηματοδότηση με τις όποιες συνέπειες.

Στην πολιτική ελίτ της χώρας έχουν απομείνει φαινομενικά τουλάχιστον δύο τελευταίες κινήσεις, η αποδοχή των συμφωνηθέντων ή η απόρριψή τους. Ενδιάμεση λύση σύμφωνα με τους δανειστές μας δεν υφίσταται οικονομικά αλλά ούτε και πολιτικά. Η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη απαιτεί την υιοθέτηση της πρώτης ενώ η ενδεχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα της δεύτερης. Γεγονός είναι ότι αμφότερες θα είναι οδυνηρές για το σύνολο σχεδόν του ελληνικού λαού. Η αποδοχή των όρων των δανειστών σημαίνει αύξηση της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας με αμυδρά ελπίδα μετά την πάροδο τριών με πέντε ετών να υπάρξει ανάκαμψη. Η τήρηση της άκαμπτης στάσης θα μας οδηγήσει σε αχαρτογράφητα πεδία, χωρίς να απομακρύνει την ύφεση, την ανεργία και την μείωση των εισοδημάτων, θα προσθέσει πιθανά και τη δυσκολία εξεύρεσης δανείων και πόρων για τις άμεσες βιοτικές ανάγκες του λαού της χώρας, οι οποίες είναι δυστυχώς εισαγόμενες.

Καταλήγουμε λοιπόν στη ρύση του λαού «το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Οι πολιτικοί μας θέλησαν να εξαπατήσουν τους δανειστές μας και έχασαν πολύτιμο χρόνο τα τελευταία δυόμιση χρόνια στο να αναμορφώσουν και να εξυγιάνουν το δημόσιο τομέα. Εξομοίωσαν το ελληνικό πολιτικό και δημοσιονομικό περιβάλλον κυρίως με το αντίστοιχο ευρωπαϊκό, λησμονώντας ότι η Ευρώπη έχει αρχές, συνέπεια, μεθοδικότητα, αρκετή γραφειοκρατία, συμφέροντα, ομάδες και συνεχή διαπραγμάτευση.  Με τις συμπεριφορές τους ουσιαστικά βρέθηκαν αναξιόπιστοι και απομονωμένοι στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, ενώ δημιούργησαν αρνητική εικόνα για την χώρα τις συνέπειες της οποίας υφιστάμεθα. Η ανατροπή όλων αυτών απαιτεί υπευθυνότητα έργων και λόγων, αλλαγή νοοτροπίας καθώς και την παύση των όποιων πολιτικών επικοινωνιακών  παρεμβολών. Μην ανησυχείτε όμως την απάντηση θα την γνωρίζουμε όλοι σε σύντομο χρονικό διάστημα.