X Ω Ρ Ι Σ ΠΑΤΡΙΔΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

                  Άρθρο  του Ευάγγελου Ραφτόπουλου, Νομικού-Οικονομολόγου

                           τ. Υποδιευθυντού της Τραπέζης της   Ελλάδος

                     Τα γνήσια παραπάνω ιδανικά που επί αιώνες γαλούχησαν γενεές ολόκληρες  και με τις ισχυρές δομές τους κατώρθωσαν να οδηγήσουν σχεδόν όλους τους Έλληνες σε λεωφόρους δόξας λαμπρές, σε ευτυχισμένες ζωές, σε επιλογές ανάγκης και επιθυμίας , ποδοπατήθηκαν, αλλοιώθηκαν, χάθηκαν.

                     Και αντί στην θέση τους να υψωθούν ιδανικά διαχρονικά, παγκόσμια, κοπιώδη στην κατάκτησή τους , ευτελή και εύκολα όνειρα, επίπλαστες και αχρείαστες ανάγκες μας περιχαράκωσαν, γκρέμισαν όλες τις ελπίδες και μας ώθησαν σε γκρεμούς , χαράδρες και αβύσσους.

                      Οι αξίες της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφοσύνης ασφαλώς άπιαστες ήταν για όλους, μακρείς και στενοί μονόδρομοι αποδείχθηκαν και ξεχάστηκαν γρήγορα, αν και ήταν σημαία πολλών απελευθερωτικών δηλώσεων και κινήσεων.

                      Από τους Έλληνες σωτήρες- οι νεκροθάφτες μας- στους Ευρωπαίους ιδεολόγους του κέρδους και του συμφέροντος βρεθήκαμε, μικρά αποσβολωμένα ανθρωπάκια στα γιγάντια χέρια κυκλώπων της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης.

                      Οι απάτριδες, άθεοι , χωρίς οικογένειες σύμμαχοί μας επιβλήθηκαν στην ευάλωτη οικονομία μας, στην ανοχύρωτη χώρα μας, στους απροστάτευτους εμάς, που οι συνθήκες μας στέρησαν την ανεξαρτησία, την ελευθερία, την σταθερότητα.

                       Τα αλλεπάλληλα aller retour  ένθεν κακείθεν , Ελλήνων και Ευρωπαίων ηγετών, όλων των διεφθαρμένων Οργανισμών και όχι μόνο, με κρυφές μεταξύ τους πληροφορίες και διαρροές, με στόχο την πλήρη εξουδετέρωση του ανίσχυρου, του αθώου, καλά κρατούν.

                       Βρήκαν ευκαιρία οι επιτήδειοι να δείξουν τα σάπια, θανατηφόρα δόντια τους, τις σιδερένιες γροθιές τους, τις αιμοσταγείς και αιμοδιψείς  φρικτά άσχημες φυσιογνωμίες τους, τα άρρωστα μυαλά τους.

                       Φτάσαμε στο φρικτό σημείο η επιβίωσή μας να εξαρτιέται από τους οργασμούς της Γερμανίδας κλειδοκράτορος, από την πορεία της αναπηρίας του παραληρηματικού υπουργού της, από την εξαλλοσύνη του εγχώριου Μπουμπούκου, από τις διαθέσεις του φάσκοντος και αντιφάσκοντος  εφευρέτη του πλεονάσματος και από τις κουτρουβάλες του συνεργάτη του.

                       Σας μισούμε ημεδαπούς και αλλοδαπούς παράφρονες ,γιατί μας κάνατε λοβοτομή, μας αφαιρέσατε το δικαίωμα να ζούμε, να σκεφτόμαστε, να ευχαριστιόμαστε.

                       Σας μισούμε γιατί   τρώμε στη μάπα  τον Πρετεντέρη, τον Τράγκα, την Πετρούλα, τον Σωτηρακόπουλο, το ζεύγος Ευαγγελάτου, το ζεύγος Λιάγκα, το ζεύγος Κωστόπουλου, τους κωμικούς που παριστάνουν τους πολιτικούς, όλους που κάνουν παρέλαση στην τηλεόραση για να αναγνωρίσει ο κόσμος το μεγαλειώδες κενό τους.

                        Σας μισούμε για τους αξιοπρεπείς που μεταβάλατε σε επαίτες, για τους νοικοκύρηδες που τους κάνατε άστεγους, για τον μισθό που τον μετατρέψατε σε φιλοδώρημα, για τα φάρμακα που δεν υπάρχουν, τα νοσοκομεία που δεν λειτουργούν.

                        Τέλος σας μισούμε για τα ιδανικά μας και  τις αξίες μας που τις υποκαταστήσατε με γεννόσημες, τις αρχές μας που τις κάνατε κουρέλια.

                        Σας μισούμε…….

                       

Υπερφορολόγηση ή υποφορολόγηση

«Όταν ευημερούν οι αριθμοί, οι άνθρωποι δυστυχούν», έκφραση  η οποία αποδίδεται στον αείμνηστο Γεώργιο Παπανδρέου τον Α’. Στην περίπτωσή της χώρας μας  ούτε οι αριθμοί ….  είναι δυνατόν να ευημερήσουν, ούτε βεβαίως και οι άνθρωποι.

Ο Υπουργός Οικονομικών υποστήριξε πρόσφατα στη Βουλή ότι «οι φόροι στην Ελλάδα ανήλθαν στο 22,8% του ΑΕΠ, όταν στην ευρωζώνη είναι 25,7%», επομένως η διαφορά των τριών μονάδων δείχνει ότι δεν υπάρχει υπερφορολόγηση.

Το ίδιο προκύπτει αν συγκριθεί το φορολογικό βάρος της ελληνικής οικονομίας, το οποίο εκτιμάται στο 36% του ΑΕΠ  για το 2013 από 32,6% το 2009, με τους αντίστοιχους μέσους όρους στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. των 27.Η μέση φορολογική επιβάρυνση στην ευρωζώνη ανέρχεται στο 42% του ΑΕΠ το 2013 έναντι 40% το 2009.

Ας εξετάσουμε  όμως, μερικά αριθμητικά δεδομένα φόρων τα οποία δείχνουν το αντίθετο. Οι εισπράξεις κρατικού προϋπολογισμού από φόρους στην περιουσία ήταν το 2009: 526 εκατ., το 2010: 487 εκατ., το 2011: 1,172 δις, το 2012: 2,857 δις, το 2013 (εκτίμηση): 2,784 δις και το 2014 (πρόβλεψη): 3,937 δις. Αν υπολογίσουμε το ποσοστό φθάνει το 748%!!!

Επίσης επιπλέον φόρους ύψους 2,2 δισ. ευρώ φέρνει το 2014 στις επιχειρήσεις. Τα νομικά πρόσωπα θα κληθούν το επόμενο έτος να πληρώσουν στην εφορία 3,89 δισ. ευρώ από 1,64 δισ. ευρώ φέτος. Η θεαματική αύξηση κατά 137,2% των εσόδων τα οποία προβλέπεται να εισπραχθούν το 2014 προέρχεται από τη φορολόγηση των κερδών των επιχειρήσεων. 

Τέλος τα φυσικά πρόσωπα θα απολέσουν σχεδόν όλες οι φοροαπαλλαγές και τις εκπτώσεις φόρου  για τα εισοδήματα που θα δηλώσουν με τις φορολογικές δηλώσεις του 2014. Για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, θα εξακολουθούν να ισχύουν μόνο οι διατάξεις που προβλέπουν την έκπτωση ποσοστού έως 10%  επί συγκεκριμένων δαπανών.

Μηδενικό ύψος αφορολόγητου ποσού έχουν εννέα (9) χώρες, από τις χώρες αυτές, μόνον όμως οι τέσσερις (4) έχουν απόλυτα μηδενικό ύψος αφού οι υπόλοιπες έχουν θεσπίσει κάποιου είδους “έκπτωσης φόρου” (tax credit) για κάθε φορολογούμενο. Η Φινλανδία κατέχει το μεγαλύτερο αφορολόγητο ποσό, ύψους € 16.100 στην εθνική της φορολογία.

Τελικά πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό το οποίο πραγματικά συμβαίνει. Είναι εντελώς διαφορετική  η αύξηση  των φορολογικών εσόδων όταν η οικονομία αναπτύσσεται με υψηλούς ρυθμούς κι άλλη όταν γνωρίζει συρρίκνωση-ρεκόρ της τάξης του 25%.Επίσης τα φορολογικά έσοδα στις άλλες χώρες της ευρωζώνης επιστρέφονται στους πολίτες οι οποίοι απολαμβάνουν καλύτερα αγαθά και υπηρεσίες από το Κράτος.

Συμπερασματικά στη χώρα μας έχουμε αύξηση των φορολογικών εξόδων, με ταυτόχρονη υποβάθμιση  των παρεχομένων αγαθά και υπηρεσιών από το δημόσιο τομέα. Ο Υπουργός μπορεί να δικαιώνεται για τους αριθμούς, αδικεί όμως τους Έλληνες πολίτες το βιοτικό επίπεδο των οποίων συνεχώς συρρικνώνεται. Με αυτό τον τρόπο επαληθεύεται η ρήση του Γ. Παπανδρέου του Α’, η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Η επανάσταση δεν ξεκίνησε από τις «στάνες»…

Οι εύθραυστες ισορροπίες της κυβερνητικής παράταξης σε συνδυασμό με τη μετέπειτα ψήφιση εμπιστοσύνης της Κυβέρνησης, η οποία μετρά πλέον ολίγους ψήφους, επέτρεψαν στους Βουλευτές της περιφέρειας να σημειώσουν σημαντική νίκη έναντι των συναδέλφων τους των αστικών κέντρων στη διαμόρφωση του νόμου για τον ενιαίο φόρο στα ακίνητα.

Η φιλοσοφία του νόμου ήταν αρχικά να πληρώσουν όλοι ανάλογα με την περιουσία τους, αλλά με τις συνεχείς παρεμβάσεις το βάρος της φορολόγησης τελικά θα το επωμιστούν οι ιδιοκτήτες ακινήτων αξίας άνω των 300.000 ευρώ. Βεβαίως κανείς εκ των υπευθύνων δεν αναλογίζεται ότι οι αντικειμενικές αξίες στη χώρα είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου.

Οι Βουλευτές των μεγάλων αστικών κέντρων οφείλουν να αναλογιστούν επιπλέον και  την μέχρι σήμερα αποδοχή και ψήφιση εκ μέρους τους των ισχυόντων φορολογικών μέτρων για την ακίνητη περιουσία. Στατιστικά ίσως είναι δυνατόν οι εμπνευστές του νόμου να ομιλούν για μειώσεις, αλλά υφίστανται κραυγαλέα παραδείγματα αδικιών και στρεβλώσεων.

Είναι άδικη η αντιπαράθεση μεταξύ αγροτών και αστών που πιθανόν να επιθυμούν ή και να επιδιώκουν ορισμένοι κύκλοι, αλλά θα πρέπει να αντιληφθούμε και το μέγεθος της αδικίας. Ιδιοκτήτης κενού αστικού διαμερίσματος υποχρεώνετε και θα καταβάλει τελικά φόρο  επί αντικειμενικής αξίας η οποία είναι σε πολλές περιπτώσεις πολλαπλάσια της εμπορικής.

Υπάρχουν αγροτικά ακίνητα τα οποία δεν επιφέρουν έσοδα, αλλά υπάρχουν όμως και αρκετά τα οποία είναι προσοδοφόρα. Οι στάνες για παράδειγμα στεγάζουν ζώα τα οποία προσφέρουν στον κτηνοτρόφο κάποιο έσοδο και πολλές φορές το αγροτικό οικόπεδο στο χωριό γίνεται ορθώς λαχανόκηπος από το οποίο η οικογένεια καλύπτει ανάγκες της.

Το Κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο ενώ αρχικά ακολούθησε την επιταγή του Συντάγματος για ίση κατανομή των φορολογικών βαρών μεταξύ των Ελλήνων δεν την ολοκλήρωσε. Δεν προχώρησε δηλαδή, στην αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών στα αστικά κέντρα και στην επέκταση του συστήματος αυτού σε όλη την ελληνική επικράτεια ως όφειλε.

Τελικά οι φόροι των αγροτών για την αγροτική ακίνητη περιουσία θα να είναι σημαντικά χαμηλότεροι από εκείνους των αστών. Δεν έχει περιληφθεί καμία πρόβλεψη επί της «προσόδου» από την ακίνητη περιουσία ή αν αυτό έχει γίνει είναι μηδαμινό, δηλαδή δεν λαμβάνονται υπόψη για παράδειγμα τα ακαλλιέργητα χωράφια και τα κενά διαμερίσματα.

Ο ενιαίος φόρος ακινήτων – τελεί υπό την έγκριση της τρόικας-, θα είναι απλώς ακόμη μια οριζόντια προσπάθεια συλλογής φόρων, η οποία τελικά αδικεί τους πολίτες, κατανέμει ανισομερώς τα φορολογικά βάρη και τελικά δημιουργεί αίσθημα πικρίας και αγανάκτησης σε όλους τους σκεπτόμενους Έλληνες πολίτες ανεξαρτήτου ιδιότητας και απασχόλησης.

Κρατικός προϋπολογισμός 2014. Υπέρμετρα αισιόδοξος επιλεκτικά

Δημήτρης Μάρδας

Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2014 διακρίνεται, σε κάποια του σημεία, από μια εντυπωσιακή αισιοδοξία. Όλοι ευχόμαστε να επαληθευθούν οι θετικές του προβλέψεις για την οικονομία, παρά τις όποιες επιφυλάξεις έχουμε.

Προβλέπει αρχικά αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6% όταν πέρυσι στα τέλη του Οκτωβρίου η προβλεπόμενη αύξηση  για το 2014 ήταν μόλις της τάξης του 0,2%. Βέβαια εδώ αξίζει να τονιστεί ότι ο ΟΟΣΑ όπως και οι Γερμανοί επιτελείς της κας Μέρκελ έχουν αντίθετη άποψη σημειώνοντας ότι το 2014 θα εξακολουθεί να είναι έτος ύφεσης (1,3% μείωση του ΑΕΠ).

Η ιδιωτική και η δημόσια κατανάλωση θα μειωθούν κατά 1,6% και 4% αντίστοιχα ενώ οι επενδύσεις προβλέπεται να παρουσιάσουν μια εντυπωσιακή αύξηση της τάξης του 5,3%!. Τα περυσινές προβλέψεις για το 2014 ήταν πολύ πιο συγκρατημένες στο θέμα αυτό (αύξηση κατά 3% μόνο). Η ανεργία θα σταθεροποιηθεί στο 24,5% του ενεργού πληθυσμού. Το αντίστοιχο ποσοστό των περυσινών προβλέψεων, για το 2014, ήταν όμως πολύ καλύτερο, 21,4%.

            Τα έσοδα από 12 αποκρατικοποιήσεις του 2011-2013 απέφεραν στη χώρα μόνο 2,6 δις ευρώ. Αν αναλογιστούμε ότι οι τόκοι που οφείλουμε να πληρώσουμε μόνο για το 2013 ανέρχονται σε 7,8 δις ευρώ, τότε αυτά τα έσοδα καλύπτουν περίπου το 1/3 των εν λόγω δαπανών.

             Ως προς τον κρατικό προϋπολογισμό του 2014 ειδικότερα, αν από τα καθαρά έσοδα του προϋπολογισμού της Κεντρικής Διοίκησης (Κυβέρνησης)  αφαιρέσουμε τις πρωτογενείς δαπάνες (δηλ. δε συμπεριλάβουμε τις δαπάνες για την αποπληρωμή των τόκων), τότε προκύπτει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης των 4,5 δις ευρώ.

Το αντίστοιχο πλεόνασμα για τη Γενική Κυβέρνηση (δηλαδή των προϋπολογισμών της Κυβέρνησης, Τοπικής Διοίκησης, Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου) θα ανέλθει σε 2,9 δις ευρώ. Το πλεόνασμα αυτό απλά θα καλύψει μέρος των δυσβάστακτων δαπανών για την αποπληρωμή τόκων των 9,6 δις που οφείλουμε να πληρώσουμε το 2014, αφήνοντας το υπόλοιπο των τόκων και το συνολικό δημόσιο χρέος ( 320 δις ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 174,8% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος) ανέγγιχτο.

Το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης (όπου εδώ λαμβάνονται υπόψη και οι δαπάνες για την αποπληρωμή των τόκων) εκτιμάται ότι θα ανέλθει σε 4,2 δις ευρώ, (2,3% του ΑΕΠ).

Η οικονομική πολιτική της χώρας μέσω του κρατικού προϋπολογισμού επιδιώκει να διαχειριστεί με τον τρόπο που προτείνει, τη κρίση χρέους της χώρας. Αυτό μειώνεται κατά μόλις ένα δις ευρώ σε σχέση με το 2013 και υπολογίζεται, όπως αναφέρθηκε, στα 320 δις ευρώ;

Η οικονομική πολιτική δε απαντά στο θέμα της κρίσης ρευστότητας της οικονομίας. Προτάσεις σχετικές με το ζήτημα αυτό, έχουν δημοσιευθεί κατ’ επανάληψη (βλ. «Οικονομικά Χρονικά» του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, σελ. 18 και μετά, http://library.oe-e.gr/material/pdf/f7f880ad-58aa-4f18-bd7a-d89240c37c80.PDF)

  

Οι σωτήρες του σοσιαλισμού και του έθνους

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Μια νέα πρωτοβουλία ανασύστασης της κεντροαριστεράς, η «Κίνηση των 58», έρχεται να συμπληρώσει όμοιες προσπάθειες, προερχόμενες κυρίως από το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Η σημαντική διαφορά της εν λόγω Κίνησης σε σχέση με τα «πολιτικά στέκια» που φυτρώνουν σαν νούφαρα τον τελευταίο καιρό είναι μια: Οι «58» δεν φαίνεται ότι έχουν την προσωποπαγή δομή των ανταγωνιστικών αυτών πολιτικών χώρων.

Το κοινό τους σημείο εντοπίζεται όμως στο ακόλουθο: Όλες οι προσπάθειες της πρόσφατης περιόδου έχουν ως πυρήνα εκκίνησης έναν αριθμό πολιτικών που εφθάρησαν από το χρόνο, κουράζοντας με τη πρακτική και γλωσσολαγνεία τους πολλούς ψηφοφόρους. Στους «58» βέβαια είναι εμφανής και μια δεύτερη τάση, με σημείο εκκίνησης «φρέσκα» άτομα, που δεν φέρουν λοιπόν στις πλάτες τους ένα επιβαρημένο πολιτικό παρελθόν. Αν δεν κυριαρχήσει τελικά η δεύτερη τάση, ο κόσμος θα γυρίσει και εδώ την πλάτη του, εγκαταλείποντας το νέο αυτό πλοίο, που θα δείξει ότι προτιμά να κινηθεί στη γνωστή πεπατημένη, χρησιμοποιώντας σε καίριες θέσεις, παλιούς αξιωματικούς και ναύτες.   

Στην αντίπερα όχθη, το ΠΑΣΟΚ, αν και κέρδισε έδαφος στη κυβέρνηση λόγω της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ από την τρικομματική, σείεται εδώ και καιρό από ένα νέο κύμα εσωστρέφειας, δίνοντας την εντύπωση ότι ζει το δικό του νιρβάνα.

Έτσι, όπως προαναφέρθηκε, ο ένας μετά τον άλλο διάφοροι βαρόνοι του Κινήματος, στο όνομα κάποιων άλλων προσωπικών αρχών και αξιών, μη έχοντας ελπίδες να υπουργοποιηθούν στο άμεσο μέλλον, εγκαταλείπουν την αυλή του αρχηγού τους, ακολουθώντας ο καθένας τη δική του πορεία και κτίζοντας το δικά τους… σοσιαλιστικά  «περίπτερα».

Οι αποχωρούντες, με τους λίγους πολιτικούς πελάτες που τους απέμειναν, προσπαθούν να οικοδομήσουν δομές ικανές να προκαλέσουν δυο καταστάσεις. Σύμφωνα με την πρώτη, θα επιδιώξουν να συγκεντρώσουν κάποιες δυνάμεις για να επιβάλλουν, από θέσης ισχύος, τις θέσεις τους στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, όταν έρθει και αν ποτέ έρθει εκείνη η ώρα. Κατά τη δεύτερη, θα κυνηγήσουν να παίξουν αρχηγικό ρόλο, αν όλα τα πολιτικά μαγαζάκια της περιόδου συνενωθούν σε ένα μεγάλο πολιτικό σούπερ μάρκετ.

Όλα τα ανωτέρω  θα ανατραπούν, αν η «Κίνηση των 58» κερδίσει πολιτικό έδαφος. Αυτό θα γίνει όμως μόνο αν ικανοποιηθούν οι τρεις ακόλουθες προϋποθέσεις. Πρώτη: H νέα «Κίνηση των 58» δε θα κληθεί να παίξει το ρόλο του πολιτικού καταφυγίου χρεοκοπημένων (αρχηγών κομμάτων ή αποτυχημένων βαρόνων κ.λπ) της πολιτικής. Δεύτερη: Θα αναδειχθούν όλα εκείνα τα στελέχη, που δεν έχουν φθαρεί από τον πολιτικό χρόνο. Τρίτη: Το οικονομικό επιτελείο της «Κίνησης» πρέπει να αρχίζει να δίνει άμεσα ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις σε καίρια ζητήματα της κρίσης.  

Η αγωνία για τη σωτηρία της πατρίδας των προσωποπαγών ομάδων, που προηγήθηκαν των «58», αντιμετωπίζεται εύλογα με ιδιαίτερη καχυποψία αν όχι αδιαφορία. Από το 1992 και μετά όλοι αυτοί οι αρχηγοί των εν λόγω μικροομάδων, είχαν δεκάδες ευκαιρίες, με τη βοήθεια των οποίων θα μπορούσαν να κάνουν πράξεις τις όψιμες πλέον αγωνίες τους.

Αντί αυτού, η γλωσσολαγνεία, η υποκρισία, και η εντυπωσιακή αναποτελεσματικότητα υποκατέστησαν, την όποια πρόθεση –πραγματική ή εικονική– με σκοπό την επιβίωση της χώρας.

Έτσι, τα ιστορικά αυτά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που οικοδόμησαν την ονομαζόμενη «δημοκρατική παράταξη», κατάφεραν να κατρακυλήσουν τη χώρα στην πεντηκοστή δεκάδα των πιο διεφθαρμένων χωρών του πλανήτη από το 1993 έως το 2004.

Ήταν αυτοί που παρέλαβαν το 1992 από τον «φιλελεύθερο κρατιστή» πρωθυπουργό της χώρας τον κο Μητσοστάκη,  ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, το έλλειμμα των οποίων εκτίναξαν στα ύψη μέσα σε 12 περίπου χρόνια.

Ήταν αυτοί, που παρέλαβαν από την κυβέρνηση του… λιγότερου κράτους της Ν.Δ. το 1992, χρέος της τάξης των 45,6 δις ευρώ και το έφθασαν, το 2004, στα 167,1 δις ευρώ.

Ήταν αυτοί, που χωρίς να διαπραγματευθούν σθεναρά, αποδέχθηκαν τα διάφορα Μνημόνια της τρόικας, όντας μέλη μιας κυβέρνησης ενός πρωθυπουργού, του κου Γ. Παπανδρέου, η συμπεριφορά του οποίου εγείρει ακόμη και σήμερα πολλά ερωτήματα.

Είναι αυτοί, που αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, ενώ η χώρα βρίσκεται στην «τελευταία του κακού τη σκάλα».

Απέναντί τους στέκει ολόρθος –μέχρι πότε άραγε– ο  αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ένας κακός χειριστής της λίστας Λαγκάρντ, που παρουσιάζει όμως, εκτός των άλλων, ένα αξιοπερίεργο κενό στρατηγικής!  

Περί φορολογίας

Είναι σαφές ότι η φορολογία εν γένει είναι απεχθείς από τους πολίτες διότι αυτή μειώνει ισόποσα (φόροι) το διαθέσιμο εισόδημά τους. Η Ελλάδα δεσμεύτηκε από τους «δανειστές» μας να ισοσκελίσει τον κρατικό προϋπολογισμό της, ώστε να μη παράγει νέα ελλείμματα και η μέθοδος η οποία ακολουθήθηκε διαχρονικά από την άρχουσα πολιτική ελίτ της χώρας ήταν δυστυχώς  η υπερμεγέθης αύξηση της εν γένει φορολογίας.

Το Κράτος απέτυχε ή δεν θέλησε να πατάξει την υψηλή φοροδιαφυγή με αποτέλεσμα η ανικανότητά του αυτή να οδηγήσει κυρίως στην αύξηση της έμμεσης φορολογίας αλλά και των εισοδημάτων (μισθών και συντάξεων) των νομιμοφρόνων πολιτών ( αντίστοιχα των μισθωτών και συνταξιούχων). Αυτοί άλλωστε δεν δύνανται να φοροδιαφύγουν και αποτελούν τα βασικά φορολογικά υποζύγια όλων των φορολογικών αρχών τις τελευταίες δεκαετίες.

Το Κράτος απέτυχε ή δεν θέλησε να αξιοποιήσει τη δημόσια περιουσία με αποτέλεσμα να του διαφεύγουν σημαντικά ποσά από έσοδα αλλά συγχρόνως και διάφοροι επιτήδειοι να καταπατούν δημόσια ακίνητα και μάλιστα πολλές φορές να τα διεκδικούν. Επέτυχε όμως να φορολογήσει την ακίνητη περιουσία στα αστικά ακίνητα με εξωπραγματικές αντικειμενικές αξίες και στα εκτός σχεδίου και τα αγροτικά ακίνητα με νέο σύστημα, το οποίο φαίνεται να εμφανίζει εξόφθαλμες αδικίες παρά το γεγονός ότι διευρύνει τη φορολογική βάση. 

Η φορολογία ενός Κράτους είναι αρκετές φορές επιβεβλημένη για την ορθή λειτουργία του και την παροχή υπηρεσιών προς τους πολίτες. Στην Ελλάδα όμως παρά την κατακόρυφη αύξηση της φορολογίας σε ακίνητα και κινητά περιουσιακά στοιχεία των πολιτών με βάση εξωπραγματικές αξίες αλλά και μεθόδους, παρατηρούμε ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες προς τους πολίτες (υγεία, παιδεία, ασφάλεια, κ.ά.) να μειώνονται δραματικά και το Κράτος ως οντότητα να παραμένει τεράστιο αλλά συγχρόνως και αναποτελεσματικό.

Οι φόροι για να είναι αποδεκτοί θα πρέπει να είναι ανταποδοτικοί αλλά και να είναι δίκαιοι ως προς τη φορολόγηση επί του πραγματικού παραγόμενου εισοδήματος. Στην Ελλάδα τα τεκμήρια και οι έκτακτοι φόροι και εισφορές εξακολουθούν να επιβαρύνουν υπέρμετρα τους πολίτες οι οποίοι είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους,  ενώ αντιθέτως οι «έξυπνοι» φοροδιαφεύγουν. Η εξαγγελία για τη δημιουργία ατομικού περιουσιολογίου με βάση το οποίο να φορολογείται ο κάθε πολίτης εξακολουθεί να παραμένει στο στάδιο του σχεδιασμού κι της ευχολογίας.

Το Κράτος παραμένει μέχρι σήμερα αναξιόπιστο, διότι σπαταλά πόρους δεν συμμαζεύει τα έξοδά του και παραμένει αναδιοργάνωτο και αναποτελεσματικό. Η σύγχρονη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, το εθνικό κτηματολόγιο, το περιουσιολόγιο και άλλα χρήσιμα εργαλεία για τη λειτουργία του Κράτους παραμένουν στάσιμα και μερικώς αξιοποιήσιμα, με αποτέλεσμα επιβαρύνουν τους πολίτες της χώρας με άδικους και υπέρογκους φόρους. Οι τελευταίοι πολλές φορές επιβάλλονται ασχέτως του παραχθέντος ετήσιου εισοδήματος αλλά απλώς λόγω κατοχής κινητής και ακινήτου περιουσίας.

Η λύση της φορολόγησης είναι απλή και γνωστή διεθνώς. Η φορολογία θα πρέπει να πραγματοποιείται με βάση το παραγόμενο εισόδημα (πιθανώς έσοδα μείον έξοδα), ώστε να είναι δίκαιη και κοινωνικά αποδεκτή. Το ευνομούμενο  Κράτος οφείλει να θεσπίσει και να εφαρμόσει  σταθερή και δίκαιη φορολογική νομοθεσία η οποία θα καταστήσει την εν γένει φοροδιαφυγή ασύμφορη αλλά και ποινικά καταδικαστέα και παράλληλα θα επιτρέψει τη δημιουργία επενδυτικού κλίματος στη χώρα. Σε αντίθετη περίπτωση το περί δικαίου αίσθημα των πολιτών, η οικονομία και η εν γένει αξιοπιστία του Κράτους θα υποστεί σημαντικό πλήγμα, με αδιευκρίνιστες συνέπειες για τη χώρα και τους πολίτες της.

Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

του Ευαγγέλου  Ραφτόπουλου, Νομικού, Οικονομολόγου

    τ. Yποδιευθυντού της Τραπέζης της Ελλάδος

                     Πιστεύω ότι  οι περισσότεροι Έλληνες πραγματικά θα διασκεδάσουν αν ο κ. Πάγκαλος, ο μεγάλος αυτός διανοητής και στοχαστής, αλλά ταυτόχρονα και μέγιστος διασκεδαστής, κληθεί από την δικαιοσύνη να δώσει εξηγήσεις για τις δηλώσεις του περί παρακολούθησης των τηλεφώνων των Αμερικανών πρέσβεων σε Αθήνα και Άγκυρα.

                     Φαίνεται ότι η σοβαρότητα  για τον εν λόγω κύριο είναι πρόσκαιρη και επιφανειακή, αλλιώς δεν εξηγούνται οι ρουκέτες που εξαπολύσει σε τακτά διαστήματα, κάνοντας πολλούς να αναρωτηθούν αν αυτός ο κύριος διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών της χώρας.

                      Σαν έμπειρος πολιτικός και μάλιστα σε εξέχον Υπουργείο ασφαλώς θα γνώριζε ότι πολλά πράγματα γίνονται και δεν λέγονται, άλλα όμως λέγονται και δεν γίνονται.

                      Η λαχτάρα να απασχολήσει την κοινή γνώμη υπερτερεί των ικανοτήτων και δυνατοτήτων του περίεργου εγκεφάλου του, η ανάγκη να δημιουργήσει προβλήματα εκφεύγει της ωριμότητας που οφείλει να έχει.

                      Ασφαλώς στην διπλωματία γίνονται πράγματα και θαύματα, όμως αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία η εξομολόγηση άνομων πράξεων.

                      Φυσικά για τον κ. Πάγκαλο δεν αποτελούν ούτε πρωτοτυπία, ούτε έκπληξη οι παράξενες δηλώσεις , στις οποίες  κατά καιρούς καταφεύγει για να κάνει αισθητή την παρουσία του.

                      Βοά ο κόσμος από τις παρακολουθήσεις της υπερδύναμης των ΗΠΑ σε βάρος ηγετών συμμάχων, αλλά ο κ. Πάγκαλος- κάνοντας χρήση πληθυντικού μεγαλοπρέπειας- ευθυγραμμίζει την Ελλάδα με τις ΗΠΑ σαν υπερδύναμης και διασκεδάζει με τους διαλόγους του κ. Μπερνς.

                       Μπορεί οι παρακολουθήσεις –σαν ποινικό αδίκημα να έχει παραγραφεί- όμως  η διπλωματική γκάφα του κ. Πάγκαλου μπορεί να οδηγήσει την χώρα σε απρόβλεπτα προβλήματα, σε μία εποχή οικονομικής κρίσης με μεγάλη αμφισβήτηση από πολλές χώρες.

                       Συνήθως τις άνοες δηλώσεις του τέως Υπουργού ακολουθούν διαψεύσεις και συγγνώμες, μήπως όμως μεγάλωσε αρκετά για να συγχωρείται;

ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ

του Ευάγγελου  Ραφτόπουλου, Νομικού, Οικονομολόγου

   τ. Υποδιευθυντού της Τραπέζης  της Ελλάδος

                          Με νωπές τις δολοφονίες 2 νέων ανθρώπων , τα κροκοδείλια δάκρυα, χυμένα  δίκην καταρράκτη, οι τραγικοί θρήνοι υπεύθυνων και  ανεύθυνων να εντυπωσιάζουν, οι διαπιστώσεις και οι καταδίκες να έχουν την τιμητική τους, η δημοκρατία δοκιμάζεται, αμφισβητείται τραυματίζεται.

                           Οι κορώνες των πολιτικών περί τιμωρίας των υπεύθυνων,περί αντοχής της δημοκρατίας, λίγους πείθουν για την ορθότητα των λόγων τους, δεδομένης της αποκλειστικής ευθύνης τους για την  πρωτοφανή κατάσταση που βιώνουμε.

                             Οι ηθικοί αυτουργοί της συμφοράς που ζούμε είναι σε όλους  γνωστό    ότι είναι οι σωτήρες του έθνους με τις ανομίες τους, τις άδικες  αποφάσεις τους, την προστασία των δικών τους ανθρώπων, την βάναυση  συμπεριφορά σε όλους τους άλλους.

                              Υπάρχει πάντοτε  η αμφιβολία εάν και κατά πόσο αστείοι ρητορίσκοι πείθονται για την ορθότητα των λεγομένων τους και  κομπάζουν υπερήφανοι για την ξύλινη γλώσσα τους ή ενθουσιάζονται με την ικανότητα να κοροϊδεύουν και να ξεγελούν.

                               Εάν επανέλθουμε όμως στην δολοφονία των 2 άτυχων νέων, πρέπει να ξανατονίσουμε ότι καμία δολοφονία δεν διαφέρει από την ‘άλλη, ότι δεν λύνονται τα προβλήματα με βεντέτες, ότι υπάρχει δικαιοσύνη-αυτή που υπάρχει-, ότι οι ηγετίσκοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, όπως απολαμβάνουν την εξουσία τους.

                              Έχουμε ξανατονίσει ‘ότι η ευθύνη για την άνοδο της χρυσής αυγής βαρύνει τους εκάστοτε κυβερνώντες, που με τις θλιβερές και επιζήμιες αποφάσεις τους, διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό, επτώχευσαν τον κόσμο, έσβησαν την μεσαία τάξη.

                              Οφείλουν τώρα , με τον ίδιο ζήλο, να βρουν τους ενόχους και να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά, σεβόμενοι δε την μνήμη των νεκρών ας σταματήσουν τις παρελάσεις από τα τηλεοπτικά παράθυρα που ανοίγουν διάπλατα για να διαλαλήσουν την πραμάτεια τους.

                              Οι δε τηλεοπτικοί σταθμοί, αιμοδιψείς, αιμοχαρείς και αιμοβόροι, σαν ύαινες ξεσκίζουν τις σάρκες των πτωμάτων, ασεβώντας προς τους συγγενείς, ποτίζοντάς τους δηλητήρια.

                                Μήπως έφτασε η ώρα να μας αποχαιρετήσουν οι πολιτικοί ποιμένες μας και να κατευθυνθούν προς άλλες πολιτείες;

                             Με αυτούς πάντως στο προσκήνιο και οι ελπίδες χάνονται και η δημοκρατία δεν αντέχει.-

Οι «Κίνηση των 58» επεκτείνεται, ακούει και τ’ ακούει!

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Κεντρικό σημείο της «Κίνησης των 58» που τη διαφοροποιεί σε σχέση με τα «πολιτικά περίπτερα», που φυτρώνουν σαν νούφαρα τον τελευταίο καιρό είναι μια: Οι «58» δε φαίνεται ότι έχουν την προσωποπαγή δομή των ανταγωνιστικών αυτών πολιτικών χώρων της κεντροαριστέρας.

Όλες όμως οι προσπάθειες της πρόσφατης περιόδου έχουν ως πυρήνα εκκίνησης έναν αριθμό πολιτικών που εφθάρησαν από το χρόνο, κουράζοντας με τη πρακτική και γλωσσολαγνεία τους, πολλούς ψηφοφόρους. Στους «58» βέβαια είναι εμφανής και μια δεύτερη τάση, με σημείο εκκίνησης «φρέσκα» άτομα, που δεν φέρουν λοιπόν στις πλάτες τους ένα επιβαρημένο πολιτικό παρελθόν. Αν δεν κυριαρχήσει τελικά η δεύτερη τάση, ο κόσμος θα γυρίσει και εδώ την πλάτη του, εγκαταλείποντας το νέο αυτό πλοίο, που θα δείξει ότι προτιμά τη γνωστή πεπατημένη, χρησιμοποιώντας σε καίριες θέσεις, παλιούς αξιωματικούς και ναύτες.

Το σημείο αυτό ήταν στο επίκεντρο των θέσεων που ακούστηκαν στη συνάντηση των «58» που οργανώθηκε στη Θεσ/νίκη στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας. Στη συνάντηση αυτή εντύπωση προκάλεσε το ακόλουθο γεγονός: Χωρίς αναστολές, φοβίες και μισόλογα, πολύς κόσμος μίλησε με μια ευθύτητα και ειλικρίνεια, επισημαίνοντας καίριες προϋποθέσεις που οφείλει να πληροί ο νέος αυτός χώρος.

Και αυτές θα μπορούσαν να συνοψιστούν στις ακόλουθες τρεις. Πρώτη: H νέα «Κίνηση των 58» δε θα κληθεί να παίξει το ρόλο του πολιτικού καταφυγίου χρεοκοπημένων (αρχηγών κομμάτων βλ. Βενιζέλος ή αποτυχημένων βαρόνων κ.λπ) της πολιτικής. Δεύτερη: Το οικονομικό επιτελείο της «Κίνησης» πρέπει να αρχίζει να δίνει άμεσα ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις σε καίρια ζητήματα της κρίσης. Τρίτη: Θα αναδειχθούν όλα εκείνα τα στελέχη, που δεν έχουν φθαρεί από τον πολιτικό χρόνο και δε φέρουν τις αμαρτίες του παρελθόντος. Αν λοιπόν όλοι όσοι ανήκουν στη φθαρμένη εκείνη ομάδα των παλιών πολιτικών, που δεν έχουν να προτάξουν κάποιο αξιόλογο έργο (Βλ. Μπίστης, Βερνίκος κ.λπ) αποφασίσουν να γίνουν οπισθοφυλακή στο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, τότε υπάρχει ελπίδα να δούμε κάτι ενδιαφέρον! Εδώ, η αυτοκριτική θα παίξει ένα καταλυτικό ρόλο. Διαφορετικά, αν και λυπηρό, θα βιώσουμε μια από τα ίδια!