Μόνο φόροι και από ανάπτυξη;

Είναι γεγονός ότι η ψήφιση του πρόσφατου μνημονίου στη Βουλή των Ελλήνων προϋποθέτει, την επίτευξη αυστηρών δημοσιονομικών στόχων. Με δεδομένη και την υστέρηση των κρατικών εσόδων, κατά το πρώτο επτάμηνο του έτους, η επίτευξή του γίνεται ακόμη δυσκολότερη. Φυσικά, τη λύση έδωσε και πάλι η φορολόγηση των γνωστών «υποζυγίων», μισθωτών και συνταξιούχων.

Επισημαίνω ότι και η φορολόγηση των επιχειρήσεων αλλά και των ελεύθερων επαγγελματιών είναι μεν υψηλή, με τη διαφορά όμως ότι οι περισσότεροι δύνανται με λογιστικούς τρόπους και τεχνάσματα να μειώνουν κατά πολύ τη φορολογική τους βάση. Όσο αφορά τους αγρότες, η φορολόγησή τους έγινε πρόχειρα χωρίς να λαμβάνει υπόψη σημαντικές παραμέτρους, αλλά και τον μικρό κλήρο.

Βέβαια οι διαρροές από το Υπουργείο Οικονομικών θεωρούν ότι ο πλούτος στη χώρα ξεκινά από τα 1.500 ευρώ μηνιαίως ή από τα 20.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα. Η παραδοχή επιφέρει αυξημένη φορολόγηση των εισοδημάτων και των συντάξεων πάνω από το ποσό αυτό, χωρίς όμως να διευκρινίζεται αν τα ποσά αναφέρονται στο μικτό ή καθαρό ποσό του εισοδήματος ή της σύνταξης.

Ουσιαστικά επιχειρείται νέα αναδιανομή του εισοδήματος των πολιτών της χώρας, από τα μεσαία κυρίως εισοδήματα, προς τα χαμηλότερα. Είναι η νέα πολιτική, που ίσως να ακούγεται λογική και ηθική, αλλά δεν λαμβάνει υπόψη της και ορισμένες βασικές παραμέτρους. Μερικές από αυτές είναι οι υποχρεώσεις των νοικοκυριών κυρίως προς τις τράπεζες και οι συνταξιοδοτικές εισφορές που έχουν κρατηθεί διαχρονικά με την προσδοκία της σύνταξης.

Είναι εμφανές ότι το χρεοκοπημένο και ανίκανο να διαχειριστεί τα δημοσιονομικά του Κράτος, επιρρίπτει την ευθύνη της κοινωνικής πολιτικής, που το ίδιο οφείλει να ασκεί, στην υπερφορολόγηση των μεσαίων εισοδημάτων πολιτών του. Η τρέχουσα οικονομική περίοδος δυστυχώς το επιτρέπει, διότι πλέον ένα σημαντικό μέρος των Ελλήνων πολιτών έχει χαμηλό εισόδημα ή βρίσκεται στην ανεργία.

Επίσης η ίδια κατάσταση επικρατεί και στο πεδίο της φοροδιαφυγής, η οποία στην Ελλάδα καλά κρατεί. Να εξετάσουμε την εισπραξιμότητα του ΦΠΑ, η αποτυχία της οποίας επιφέρει τα πρόσθετα φορολογικά μέτρα, ή την εισφοροδιαφυγή, η οποία έχει μετατραπεί σε εθνικό αγώνισμα. Και όλα αυτά γιατί το Κράτος αδυνατεί να επιτελέσει το έργο που πρέπει να ασκεί σε ευνομούμενες δημοκρατίες.

Η λύση των φόρων είναι προσωρινή, διάτρητη, και προβληματική ενώ θα οδηγήσει σε περεταίρω ύφεση την Ελληνική οικονομία. Δυστυχώς δεν έχει ακουστεί μέχρι σήμερα, εκτός από γενικόλογες προτάσεις, κάποιο σχέδιο για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Το σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον, ως σημείο αναφοράς, δεν επαρκεί ώστε να προσελκύσει επενδύσεις.

Η στρατηγική της ανάπτυξης πρέπει να λαμβάνει υπόψη της και άλλες παραμέτρους όπως το παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, αλλά και το οικονομικό περιβάλλον των γειτονικών ανταγωνιστικών χωρών. Ο κάθε επενδυτής αποζητά εκτός από την πολιτική σταθερότητα και το νομικοοικονομικό περιβάλλον, που θα του επιτρέψει με σιγουριά να υπολογίσει το κέρδος και το χρόνο απόσβεσης της επένδυσή του.Η χώρα μας έχει σημαντικές  επενδυτικές δυνατότητες και από εμάς τους ίδιους εξαρτάται αν τις αξιοποιήσουμε για να εξέλθουμε επιτέλους από την κρίση.

Η επόμενη μέρα

Επιτέλους η ημέρα των εκλογών έφτασε και οι πολίτες θα αποφασίσουν με την ψήφο τους για τον Πρωθυπουργό και την Πολιτική Παράταξη, την οποία επιθυμούν να κυβερνήσει τη χώρα την επόμενη τριετία. Ασχέτως όμως του εκλογικού αποτελέσματος, τη Δευτέρα η χώρα και οι πολίτες της προσγειώνονται στη ζοφερή πραγματικότητα.

Το τρίτο μνημόνιο θέτει τους στόχους και τις γενικές κατευθύνσεις. Ο Ολλανδός Επίτροπος, στην Αθήνα, θα ελέγχει πλήρως αν τηρούνται τα συμφωνηθέντα. Η όποια Κυβέρνηση, που θα προκύψει, θα πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία, η οποία περιλαμβάνει δημοσιονομικά και άλλα μέτρα τα οποία θα επηρεάσουν επί τω χείρω τα εισοδήματα των πολιτών.

Η αλήθεια είναι ότι για να μας δανείσουν οι εταίροι – δανειστές απαιτούν πλέον πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων. Σαφώς αρκετά από τα μέτρα είναι υφεσιακά και πιθανόν να επιβαρύνουν αρνητικά το οικονομικό περιβάλλον στη χώρα. Υπάρχουν όμως και μέτρα τα οποία  επιβάλλουν ώστε να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στη χώρα.

Δυστυχώς τα περιθώρια ελιγμών του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα είναι περιορισμένα, εφόσον αυτός προσβλέπει στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη απαιτεί σημαντικό κόστος, σε διάφορους τομείς της οικονομίας, το οποίο θα πρέπει να επιμεριστούν οι πολίτες αναλογικά και δίκαια.

Το έργο της νέας Κυβέρνησης από τη Δευτέρα θα είναι η επιλογή των πολιτικών εκείνων οι οποίες θα επιμερίσουν το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής δικαιότερα και αναλογικότερα σύμφωνα με τις πραγματικές δυνατότητες του κάθε πολίτη/ νοικοκυριού. Η επιλογή  του εκλογικού σώματος σε αυτό το γεγονός αποσκοπεί άμεσα.

Οι δυσκολίες για την εφαρμογή των πολιτικών αυτών στη χώρα μας είναι ότι σχεδόν πάντοτε συναντούσαν αντιστάσεις από οργανωμένα συμφέροντα. Οι στρεβλώσεις στις οποίες σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αναφέρονται σήμερα, έχουν προέλθει από αυτές τις πιέσεις και άμβλυνσή τους θα απαιτήσει ιδιαίτερη προσπάθεια από τη νέα Κυβέρνηση.

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι ρόδινη, τόσο για τους πολίτες όσο και για την Κυβέρνηση. Το νέο οικονομικό περιβάλλον, που διαμορφώνει το Μνημόνιο, απαιτεί υπομονή και θυσίες από τους πολίτες και συγχρόνως δύσκολες αποφάσεις από την Κυβέρνηση. Οι αποφάσεις αυτές θα στηριχθούν μόνον εφόσον ακολουθούν το δρόμο του δικαίου και της ελπίδας.

Η σοφή όπως και στο παρελθόν επιλογή του λαού στην αυριανή εκλογική αναμέτρηση θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός κυβερνητικού σχήματος το οποίο θα αναλάβει να οδηγήσει την Ελλάδα από το Γολγοθά στην Ανάστασή της. Αναμένεται και οι Έλληνες πολιτικοί να λάβουν τις σωστές αποφάσεις που θα οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Άρα η επόμενη μέρα είναι σημαντική για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας και έτσι οφείλουμε όλοι να την αντιμετωπίσουμε.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ!

γράφει η Μαριάννα Τσουλιά / Διαπιστευμένος διασυνοριακός Διαμεσολαβητής Υπουργείου Δικαιοσύνης

Ως  λαός , αλλά και ως άτομα οι σύγχρονοι  Έλληνες είμαστε ενοχικοί.  Ένα συναίσθημα χαοτικό που βαραίνει στους ώμους μας, καμιά φορά και χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος. Έτσι, γιατί πιστεύουμε ότι αυτό δίνει μία ποιότητα στην ζωή μας και μας εξαγνίζει απέναντι σε συνειδητά και ασυνείδητα λάθη και ελλείψεις μας.

Κάτι σαν το  σαδιστικό «δώσε ένα χαστούκι κάθε πρωί στην γυναίκα σου , εσύ δεν θα ξέρεις το λόγο αλλά εκείνη θα ξέρει».

Μια (αυτό) μαστίγωση – όταν δεν μπορείς εσύ, επιτρέπεις να σου την κάνουν οι άλλοι- την ημέρα, είναι ένα χαπάκι που γίνεται συνήθεια, από πολύ νωρίς , στην ελληνική οικογένεια, το ελληνικό σχολείο, την ελληνική εκκλησία , την ελληνική επαγγελματική ζωή, την  πολιτική ζωή και την προσωπική διαχείριση  του εαυτού μας.

Όμως αν δούμε καθαρά την ενοχή θα διαπιστώσουμε ότι είναι ένα συναίσθημα που συνδέεται μεφόβο, θυμό, ντροπή, φταίξιμο και κριτική. Ότι είμαστε βαθιά αμαρτωλοί και λάθος σε όλα. Αν δει λοιπόν σήμερα κανείς το χρονικό της ελληνικής πραγματικότητας σε όλες της της εκφάνσεις,  θα διαπιστώσει ότι όλα διέπονται από ενοχή είτε για κάθε έναν  μας προσωπικά, είτε σαν λαός συνολικά είτε για ό,τι συμβαίνει στην πατρίδα μας και γύρω μας.

Και το θέμα είναι ότι έχουμε εθιστεί στην ενοχή. Ευχαριστιώμαστε την καυτερή ατμόσφαιρα του λάθος, της αμαρτίας, του  σκανδάλου, του κρυφού, του ανήθικου, του παράνομου. Κάπου εκεί εστιασμένοι , νομίζουμε ότι έτσι μόνο λειτουργεί  η κατάσταση και γινόμαστε συνένοχοι. Νομίζουμε ότι όταν την ανακαλύπτουμε και κάνουμε ατελείωτη κριτική , κάτι κάνουμε , κάτι προσφέρουμε, όμως στην πραγματικότητα όλο αυτό όμως μας αφήνει εξαντλημένους, μαραζομένους, και σε μία αδράνεια , που φέρνει πόνο.

Κάτι μπερδεύουμε εδώ . Υπάρχει μία τεράστια παρεξήγηση! Η ενοχή έχει μεγάλη διαφορά από την αίσθηση της ανάληψης της  Ευθύνης και την Υπευθυνότητας, ως χρέος που μας αναλογεί για την επίτευξη του νοήματος της ζωής . Παράδοξα,  εδώ θα διαπιστώσουμε ότι η Ευθύνη συνδέεται με  την Αγάπη, την αποδοχή, τη μοιρασιά, τη δημιουργική δράση, την επίλυση προβλημάτων, την τάξη και την ικανοποίηση.

Πως όμως θα λειτουργούσαμε αν μας έλεγε κάποιος ότι είμαστε εντελώς αθώοι και  απενεχοποιημένοι; Πως θα αισθανόμασταν  αν με κάποιο μαγικό τρόπο απελευθερωνόταν όλο αυτό το βάρος από τους ώμους μας; Το να μοιραστούμε με ειλικρίνεια την απάντηση είναι εξαιρετικά σοβαρή δουλειά. Πως να διαχειριστούμε την ορμητική ενέργεια της αλλαγής της  συμπεριφοράς και της  στάσης ζωής;

Ζούμε σε καιρούς αφθονίας γνώσης και πληροφοριών αλλά και εργαλείων παρατήρησης και διαπίστωσης. Η ευκολία αυτή μας κάνει αρκετά ράθυμους  και βαρείς στο να αναλάβουμε δράση, γιατί η εμπλοκή μας στην ενημέρωση γίνεται με το πάτημα μερικών κουμπιών χωρίς να σηκωθούμε  καν από το κρεβάτι μας.  Η παρεξήγηση εδώ είναι ότι έχουμε την αίσθηση ότι εφόσον γνωρίζουμε κάτι, το ζούμε κιόλας. Μια επικίνδυνα παραισθητική λειτουργία. Ζούμε όχι με τις ίδιες μας τις αισθήσεις μα με την φανταστική ικανοποίησή τους, μέσω εικόνων και ήχων.

Κάτι μέσα μου, εδώ και καιρό μου λέει πως σαν Έλληνες δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πάρουμε πίσω την δύναμή μας λόγω της χαοτικά ανεπτυγμένης ενοχής μας σε όλα τα επίπεδα αλλά και της ασύστολης σπατάλης ενέργειας σε φανταστικές και  ανοργάνωτες λειτουργίες.

Και τι δε θάδινα όμως  να βγω από τις περιστρεφόμενες αυτές πόρτες και να αναλάβω την Ευθύνη μου.

Και τι δε θαδινα να βιώνω αντί της μιζέριας Χαρά, αντί του πόνου Ανακούφιση, αντί της αδράνειας  Δημιουργία αντί της τιμωρίας Επιβράβευση.

Υπάρχουν όλα εδώ στην γη και τη ζωή μας ! Ας αποχαιρετήσουμε πλέον την Ενοχή και ας αγκαλιάσουμε την Ευθύνη και την Υπευθυνότητα!  Ελάτε, να γίνουμε πολλοί!

ANΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Και επειδή οι εκπλήξεις εντός και εκτός χώρας συνεχίζονται, ήρθε πλέον η ώρα να ασχοληθούμε με τα προβλήματά μας στο εσωτερικό της χώρας και να εγκαταλείψουμε τη κριτική σε οργανωμένες χώρες και ηγέτες που ενδιαφέρονται για τη πατρίδα τους, ανεξάρτητα από διαφορετικές από εμάς ιδεολογίες, νοοτροπίες και προσεγγίσεις.

            Για να γίνει η στήλη πιο σαφής, ενώ η χώρα καίγεται και το μέλλον της είναι από αβέβαιο έως καταστροφικό, εκπρόσωποι του λαού, χωρίς καμμία συναίσθηση και με περίσσευμα ηλιθιότητας και κακοήθειας, αρνούνται να συνεισφέρουν το ελάχιστο που η κοινή λογική επιτάσσει, τη ψήφο τους δηλαδή, ώστε να βοηθηθεί η συμφωνία με τους θεσμούς.

            Ήρθε η στιγμή για τους ανόητους βουλευτές και υπουργούς να επιδείξουν μέγιστη ανευθυνότητα, αδιαφορία και προκλητική προβολή της μειονεξίας τους, ιδιότητες και χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους που είναι αδύνατο να τα περιορίσουν για να εμφανισθούν ενωμένοι στη διάσωση της χώρας.

            Η συμφωνία, με επαχθείς όρους, είναι μονόδομος και ευκαιρία ταυτόχρονα για ανασύνταξη των δυνάμεών μας, επανακαθορισμό των ευθυνών όλων μας, σκληρούς ελέγχους, πληρωμή των οφειλών από μεγαλοοφειλέτες, απομάκρυνση των κάθε είδους συμβούλων, απόλυση των επίορκων υπαλλήλων και καταδίκη των προδοτών.

            Θα σταθούμε στην ανεύθυνη και προκλητική στάση των εφοπλιστών, των μεγαλοεκδοτών, των βιομηχάνων και των καναλαρχών που ώφειλαν να αποπληρώσουν τις οφειλές τους και να βοηθήσουν τη δοκιμαζόμενη χώρα τους και αντί της υποχρέωσης αυτής, εσφύριζαν αδιάφορα η λυσσαλέα επιτίθεντο στη κυβέρνηση, προβάλλοντας το ναι στο δημοψήφισμα.

            Είναι καιρός επίσης για το πρωθυπουργό να ξεκαθαρίσει το κόμμα του από τους κακοήθεις αριστερούς της πλατφόρμας και να τους στείλει στο σπίτι τους, αντικαθιστώντας τους με άξιους και ικανούς βουλευτές άλλων κομμάτων, διαφορετικά θα επιβεβαιωθεί μία από τις κρατούσες απόψεις, ότι δηλαδή τα μέλη και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατάλληλοι μόνο για τσιπουράκι και ακατάσχετη φλυαρία.

            Είναι πλέον επιβεβλημένη η σύνθεση της κυβέρνησης να αποτελείται από περισσότερα κόμματα και αποτελεσματικά στελέχη, υπεύθυνα και ευσυνείδητα, που θα ανασκουμπωθούν και θα εργασθούν για το συμφέρον της χώρας και του λαού, που θα ανοίξουν τη λίστα Λαγκάρντ, που θα τιμωρήσουν αμείλικτα τους ενόχους και θα δώσουν ανάσες ζωής στους αναξιοπαθούντες.-

            

ANΥΠΑΡΞΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ

      άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Ουδείς αναμένει τη προστασία των Ελλήνων καταναλωτών από ένα Κράτος, που έχει δώσει απτά δείγματα κοινωνικής αδικίας, που προωθεί την ανισότητα, που τιμωρεί τους συνεπείς και έντιμους, που είναι επιεικές στους επίορκους και ράθυμους, που διστάζει να τιμωρήσει τους ενόχους, που συμβιβάζεται με τη κακή νοοτροπία που διαμόρφωσε στους πολίτες του, που δεν αγγίζει τους επώνυμους, τα τζάκια-νέα και παληά-, που αρκέστηκε  στη φυλάκιση-δίκην αποδιοπομπαίων τράγων- δύο πολιτικών και της ασθενούς συζύγου του ενός.

            Ουδείς αναμένει τη προστασία των Ελλήνων καταναλωτών από τις άπληστες επιχειρήσεις, τα άνομα κέρδη τους, τη κακή ποιότητα των προιόντων τους, τη δημιουργία των καρτέλ, που σαν στόχο έχουν την εκμετάλλευση των πελατών τους, τις τεράστιες προκλήσεις που θέτουν ενώπιόν τους, τις ολιγοήμερες προσφορές τους, τη δημιουργία αναγκών, τη κυκλοφορία νέων, βελτιωμένων gadgets.

            Oυδείς αναμένει τη προστασία των Ελλήνων καταναλωτών από τις Τράπεζες, τα ληστρικά αυτά ιδρύματα, που η αιμοσταγής και αιμοδιψής πολιτική τους έχει φτάσει σε οικονομικό και ψυχολογικό αδιέξοδο χιλιάδες οφειλέτες, τους οδήγησε σε τραγικό τέλος, με απώλεια στέγης, αυτοκινήτων, περιουσίας.

            Όλοι όμως αναμένουμε από το ΙΝΚΑ, το ΚΕΠΚΑ, το ΕΚΠΟΙΖΩ και άλλες παρόμοιες οργανώσεις να προστατεύσουν τους καταναλωτές, να τους επισημάνουν τους κινδύνους που διατρέχουν από αγορές, να τους θυμίσουν ότι η λήψη δανείων δημιουργεί υποχρέωση επιστροφής, να κάνουν έρευνες για τις συνθήκες που επικρατούν στα νοσοκομεία και τις κλινικές, τα δικαστήρια και τις φυλακές, να ανακοινώνουν τα συμπεράσματά τους, με λίγα λόγια να περιφρουρούν τα συμφέροντα των ανθρώπων που εκπροσωπούν.

            Αντί όμως όλων αυτών οι καταναλωτικές οργανώσεις μεγεθύνονται, γιγαντώνονται, προστίθενται και εντάσσονται και αυτές με τα εξέχοντα ηγετικά στελέχη τους στους εξουσιαστές που συμμετέχουν σε ευρωπαικές και παγκόσμιες συνευρέσεις-χωρίς να ωφεληθούν από τη δραστηριότητα των αλλοδαπών συναδέλφων τους- συναγκωνίζονται στην ελκυστική ύαλο της τηλεόρασης, υποσχόμενοι και αγωνιούντες για τα δεινά του κόσμου.

            Καταναλωτής μόνος πορεύεται, με τα λάθη του, την άγνοία του, την αφέλειά του, την επιπολαιότητά του, αβοήθητος, θύμα της ίδιας της χώρας του και των φορέων της.- 

Δραχμή: Μια εύκολη αλλά αδιέξοδη επιλογή

Του Δημήτρη Μάρδα

τ. Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών

Τι σημαίνει πράγματι η επιστροφή δραχμή; Γιατί μόνο εμείς από τους 19 εταίρους  που συμμετέχουν στο ευρώ επιζητούμε αυτή τη λύση; Γιατί 141 χώρες σε σύνολο 187 επιδιώκουν τη σταθερότητα της ισοτιμίας του νομίσματος τους, ενώ οι δραχμιστές γοητεύονται από την κατακρήμνιση της δραχμής;  Μήπως επιλέγουμε μια εύκολη λύση, που λύνει απλά προβλήματα στη βραχυπρόθεσμη περίοδο, χωρίς να βλέπει τι θα συμβεί στο μέλλον; Μήπως η δραχμή είναι ένα βολικό εργαλείο στα χέρια πολιτικών, που θέλουν να νεκραναστήσουν το φαύλο κράτος της πολιτικής τους πελατείας;

Αν η απάντηση στα δυο τελευταία ερωτήματα είναι καταφατική, ο τίτλος που θα άρμοζε σε αυτό το άρθρο θα ήταν ακόλουθος: «Δραχμή, μια τεμπέλικη λύση για ένα λαό που εργάζεται σαν σκυλί!».

Αναλυτικότερα, επιστροφή στη δραχμή σημαίνει ότι οι όποιες μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει, θα αποτελούν παρελθόν. Το Δημόσιο θα ξαναγεμίσει με «απαραίτητους» δημοσίους υπαλλήλους, που θα πληρώνονται με ένα νόμισμα που θα κόβεται κατά το δοκούν. Κριτήριο της ποσότητας κυκλοφορίας τoυ νομίσματος θα είναι ένα: Η επανεκλογή της κυβέρνησης, με αιχμή του δόρατος το πελατειακό κράτος. Μήπως κάποιοι ξέχασαν αυτές τις πραγματικές εξελίξεις του παρελθόντος ή τους ηχούν πρωτόγνωρες;

Ο βασικός λόγος για την επιστροφή στη δραχμή είναι η αύξηση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού, για να καλυφθούν οι κάθε μορφής καταναλωτικές κυρίως ανάγκες. Έτσι, θα λειτουργήσει ανεξέλεγκτα ο κρατικός προϋπολογισμός οδηγώντας σε μια δημοσιονομική χαλάρωση, στο όνομα της βελτίωσης της ρευστότητας. Η αύξηση όμως αυτή της ποσότητας του χρήματος θα οδηγήσει σε πληθωρισμό, σε απαξίωση του εθνικού νομίσματος και κατ’ επέκταση στην αύξηση της αβεβαιότητας. Όλα αυτά οδηγούν στο φαύλο κύκλο της οικονομικής ύφεσης.

Υποστηρίζεται ότι με την επιστροφή στη δραχμή θα έχουμε ανάπτυξη, καθώς το κράτος θα δημιουργεί όσο χρήμα χρειάζεται για  τη χρηματοδότηση των επενδύσεων. Ερώτηση: Ας μας πουν οι υποστηριχτές της δραχμής πότε στο παρελθόν η Ελλάδα, σε παρόμοιες περιόδους δημοσιονομικής χαλάρωσης, ελλειμμάτων και πληθωριστικών τάσεων γνώρισε τέτοια μορφή θεαματικής ανάπτυξης. Και τους απαντούμε για μην κουράζονται: Ουδέποτε!.

Οι τράπεζες θα είναι δημόσιες. Ερώτηση: Με τι κριτήρια θα εγκρίνουν δάνεια στους αρεστούς του συστήματος; Με οικονομικά ή μετά από τηλεφώνημα προερχόμενο από το κτήριο Μαξίμου; Ποιος διορισμένος διοικητής θα τολμήσει να προτάξει ένα «όχι» για θαλασσοδάνεια, μετά από εντολή πολιτικών προσώπων; Και αυτά τα δάνεια θα επιστραφούν στο χρόνο τους; Όσοι υποστηρίζουν ότι το κρατικό τραπεζικό σύστημα θα λειτουργήσει εύρυθμα με κομματικές διοικήσεις, τότε ας προστρέξουν στο παρελθόν της χώρας και ας μας δώσουν παραδείγματα, που υποστηρίζουν αυτήν τη θέση! Το τραπεζικό σύστημα χρειάζεται μια αυστηρή εποπτεία, που διασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία του και όχι κομματικά στελέχη, που φοβούνται για τη θέση τους, αν ποτέ κάνουν ότι επιβάλλεται.

Εδώ, αξίζει να σημειωθεί και το εξής. Τόσο η ανάπτυξη όσο και η βελτίωση της ανταγωνιστικής θέσης μιας οικονομίας εξαρτώνται αποκλειστικά από ένα σύνολο παραγόντων (παραγωγικότητα, τεχνολογία, ανθρώπινο κεφάλαιο κ.λπ) που δεν έχουν σχέση με το νόμισμα. Το νόμισμα απλά καλείται να διορθώσει βραχυχρόνιες ανισορροπίες που παρατηρούνται στις εξωτερικές μας εμπορικές σχέσεις.

Η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική που κηρύσσουν οι δραχμιστές, μέσω της αύξησης της ρευστότητας και κατ΄ επέκταση της ζήτησης σε μια οικονομία, που βρίσκεται σε καθεστώς ύφεσης, εύλογα θα προκαλέσει αύξηση πανάκριβων –λόγω κατακρήμνισης της δραχμής– εισαγωγών. Από την άλλη οι υποτιμήσεις / διολισθήσεις δε θα τονώσουν απαραίτητα τις εξαγωγές. Το παρελθόν της φθηνής δραχμής και οι ισχνές θετικές επιπτώσεις της στις εξαγωγές αποδεικνύουν αυτήν τη θέση. (Βλ. http://www.reporter.gr/Apopseis/Apo-thesews/Dhmhtrhs-Mardas/item/193797-Drachmh-kai-o-mythos-ths-antagwnistikothtas)

Χώρες ανοικτές σε εισαγωγές, που στηρίχθηκαν στην υποτίμηση του εθνικού νομίσματος το μόνο που κατάφεραν είναι, μέσω του εισαγόμενου πληθωρισμού, να μειώσουν το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων και να μεταφέρουν πλούτο στους κερδοσκόπους και την εγχώρια ολιγαρχία.

Ο κόπος του Ελλήνων –ενός λαού που εργάζεται περισσότερο από κάθε άλλο της ΕΕ– θα εξανεμίζεται λοιπόν με τον πληθωρισμό και θα βιώσουμε καταστάσεις όμοιες της περιόδου 1974 – 1993.

Μια άλλη στρατηγική όμως, δύσκολη αλλά με προοπτική, που θα οδηγήσει στην επανεκκίνηση της οικονομίας, μέσω ανατροπών και συγκρούσεων με τις κατεστημένες δομές που μας οδήγησαν εδώ που είμαστε, είναι ικανή –και η μόνη διέξοδος, που ακολουθείται από όλους τους εταίρους μας και όχι μόνο– να μειώσει τις δυσμενείς επιπτώσεις της πρόσφατης Συμφωνίας. 

Ο γρίφος της δραχμής

Του Δημήτρη Μάρδα

Τ. Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών

Η συζήτηση για ευρώ ή δραχμή εύλογα αρχίζει να ξαναφουντώνει παραμονές εκλογών. Αιχμή του δόρατος στην επιστροφή είναι ένα σύνολο απόψεων, διάσπαρτων σε όλα τα κόμματα, που υποστηρίζουν ότι η επιστροφή στη δραχμή θα φέρει την ανάσταση της Ελληνικής οικονομίας. Τα λάθη και οι παραλείψεις των απόψεών τους έχουν απαντηθεί κατ’ επανάληψη.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί το εξής. Η ένταξη στο ευρώ αποτελεί μια αμετάκλητη επιλογή κάθε κράτους μέλους. Η Συνθήκη της Λισσαβόνας δεν προβλέπει κάτι έξοδο από την ευρωζώνη. Το μόνο που προβλέπει είναι η έξοδος ενός κράτους μέλους από την ΕΕ με δική του πρωτοβουλία(άρθρο 50). Η έξοδος από το ευρώ δε συνεπάγεται και έξοδο από την ΕΕ, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη. Μια δεύτερη όμως ανάγνωση της Συνθήκης της Λισσαβόνας μπορεί να οδηγήσει στη διπλή έξοδο τόσο λοιπόν από το ευρώ όσο και από την ΕΕ. Αυτό προκύπτει, από ένα συνδυασμό άρθρων της Συνθήκης και πιο συγκεκριμένα των άρθρων κυρίως του 122, όπως και των άρθρων 50 και 7.

Με την επιστροφή στη δραχμή, οι αυτονόητες μεταρρυθμίσεις θα εγκαταλειφθούν. Ο βασικός λόγος για την επιστροφή στη δραχμή είναι η αύξηση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού, για να καλυφθούν οι κάθε μορφής ανάγκες. Έτσι, θα λειτουργήσει ανεξέλεγκτα ο κρατικός προϋπολογισμός οδηγώντας σε μια δημοσιονομική χαλάρωση, στο όνομα της βελτίωσης της ρευστότητας. Δημοσιονομικά ελλείμματα και πληθωρισμός εύλογα θα αυξήσουν την αβεβαιότητα της Ελληνικής οικονομίας, μη παρέχοντας από την άλλη εγγυήσεις για ανάπτυξη και βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Το παρελθόν της φθηνής δραχμής αποδεικνύει τα ανωτέρω.

Για όσους γνωρίζουν στοιχειώδη διεθνή μακροοικονομικά, η αβεβαιότητα που επικρατεί σε μια εθνική οικονομία οδηγεί σε προσδοκία μεγάλης υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, με αποτέλεσμα να τίθενται σε λειτουργία οι ονομαζόμενες «αυτοεκπληρούμενες προφητείες» και η πραγματική αξία του νομίσματος να κατακρημνίζεται. Έτσι, η αβεβαιότητα ως προς τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας είναι πολύ μεγάλη.

Υποστηρίζεται ότι με την επιστροφή στη δραχμή θα έχουμε ανάπτυξη, καθώς το κράτος θα δημιουργεί όσο χρήμα χρειάζεται για  τη χρηματοδότηση των επενδύσεων. Από την εμπειρία της δραχμής οδηγούμαστε στο ακόλουθο απτό συμπέρασμα. Ουδέποτε, επί απαξιούμενης δραχμής, λόγω της υφέρπουσας αβεβαιότητας,  κατέγραψε η Ελληνική οικονομία ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Τόσο η ανάπτυξη όσο και η βελτίωση της ανταγωνιστικής θέσης μιας οικονομίας και ιδιαίτερα η αύξηση των εξαγωγών, εξαρτώνται αποκλειστικά από ένα σύνολο παραγόντων (παραγωγικότητα, τεχνολογία, ανθρώπινο κεφάλαιο κ.λπ) που δεν έχουν σχέση με το νόμισμα. Το νόμισμα απλά καλείται να διορθώσει βραχυχρόνιες ανισορροπίες που παρατηρούνται στις εξωτερικές μας εμπορικές σχέσεις.

Χώρες ανοικτές σε εισαγωγές, που στηρίχθηκαν στην υποτίμηση του εθνικού νομίσματος το μόνο που κατάφεραν είναι, μέσω του εισαγόμενου πληθωρισμού, να μειώσουν το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων και να μεταφέρουν πλούτο στους κερδοσκόπους και την εγχώρια ολιγαρχία.

Μόνο με μια άλλη πολιτική, που θα οδηγήσει στην επανεκκίνηση της οικονομίας, μέσω ανατροπών, μπορεί να απαλύνει τις δυσμενείς επιπτώσεις της πρόσφατης Συμφωνίας. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν στο υφιστάμενο πλαίσιο, χωρίς να παραβιάζονται οι όροι της συμφωνίας και να θίγεται η αξιοπιστία της χώρας, κάτι που δοκιμάστηκε σοβαρά από το 2010 και μετά.

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

Του Δημήτρη Μάρδα

τ. Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών

Αιωρείται εδώ και καιρό η ακόλουθη άποψη: Αν δεν είχαμε εναλλαγή εξουσίας στις 15  Ιανουαρίου του 2015, τώρα η χώρα μας θα κατέγραφε, μετά από έξι χρόνια πρωτόγνωρης στα παγκόσμια δεδομένα ύφεσης τις πρώτες θετικές εξελίξεις στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της. Ως εκ τούτου η διαφαινόμενη ύφεση του 2015 είναι το προϊόν της παρούσας κυβέρνησης και των στρατηγικών επιλογών που ακολούθησε κατά τη διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους της τρόικας. Αυτή είναι η κυρίαρχή ερμηνεία που δίνεται από τους εκπροσώπους της προηγούμενης κυβέρνησης.

Τα επιχειρήματα της ανωτέρω θέσης είναι γνωστά και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε. Εμείς θα δώσουμε έμφαση στην προσέγγιση κατά την οποία οι παρούσες εξελίξεις θα μπορούσαν να ερμηνευθούν κατά ένα μέρος ή κατά πολύ από την κληρονομιά του παρελθόντος.

Αναλυτικότερα, η προβλεπόμενη από την προηγούμενη κυβέρνηση ανάκαμψη του 2015, θα επηρεαζόταν εύλογα από τις εξελίξεις του 2014. Οι προβλέψεις όμως για το 2014 δεν επαληθεύτηκαν. Πράγματι, ενώ προβλεπόταν πρωτογενές πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό της τάξης του 3%, το πλεόνασμα αυτό μειώθηκε στην πράξη στο 0,4%.

Από την άλλη, ενώ η προηγούμενη κυβέρνηση παρέδωσε ταμείο με 1,7 δις στις 27 Ιανουαρίου του 2015, σύμφωνα με τους δικούς της υπολογισμούς, το ταμείο θα παρουσίαζε έλλειμμα της τάξης των 450 εκ. ευρώ  στις 24 Φεβρουαρίου,

Τέλος, δεν ήταν βέβαιο ότι στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2015 θα λάμβανε η πρώην κυβέρνηση το περιβόητο δάνειο των 7,5 δις ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι προβλεπόμενες δεσμεύσεις εκ μέρους της τρόικας για παροχή χρηματοδοτικής βοήθειας προς τη χώρα, έπαψαν να ισχύουν από τον Αύγουστο του 2014.

Αυτά ήταν τα νέα δεδομένα των τελών του 2014 και των αρχών του 2015, που απείχαν κατά πολύ από τις ευοίωνες προβλέψεις. Οι δυσμενείς όμως αυτές εξελίξεις εύλογα επηρεάζουν και τις αντίστοιχες του 2015. Έτσι, ακόμη και αν η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ εξακολουθούσαν να κυβερνούν, οι θετικές προβλέψεις για το 2015, όπως διατυπώθηκαν τον Οκτώβριο του 2014, δε θα μπορούσαν να επαληθευτούν.

Ως εκ τούτου οι αποκλίσεις που εκτιμάται ότι θα καταγραφούν το 2015 επηρεάζονται και από τις σημαντικές αρνητικές αποκλίσεις των δεδομένων εκείνων που θεωρούνται ως σημείο εκκίνησης του 2015. 

ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ. ΔΗΜΑΡΧΟΣ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ;

            άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Τα τελευταία χρόνια, μεταξύ των άλλων που μας προέκυψαν στους δήμους, που συνειδητοποίησαν ότι οι τοπικοί άρχοντες έχουν μεγαλύτερη ισχύ από τους ηγέτες της κεντρικής εξουσίας, βεβαιότητα στην εξάντληση της θητείας τους και κυρίαρχη εξουσιαστική θέση, ήταν και επιτυχημένοι, αποτυχημένοι, εκκολαπτόμενοι επιχειρηματίες, που διέβλεψαν και διαισθάνθηκαν ότι ο χώρος του δήμου προσφέρεται, σχεδόν απόλυτα, για πρωτοβουλίες, προβολές, ακίνδυνες αποφάσεις και επαφές που θα ήταν επωφελείς για τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες.

            Κατακλύσθηκαν λοιπόν μεγάλοι δήμοι από επώνυμους(;), ημιεπώνυμους και ανώνυμους, φιλόδοξους και ματαιόδοξους νεοέλληνες, της show-biz, της οινοποιίας, των μπουζουκτσίδικων, του άθλιου ποδόσφαιρου, για να δώσουν το δικό τους μοναδικό στίγμα, το δικό τους άρωμα στη άοσμη και δύσοσμη δημοτική αρχή στην Ελληνική επικράτεια.

            Το μόνο που κατάφεραν όμως ήταν η επιδείνωση των συνθηκών της καθημερινότητας των δημοτών τους, την παντελή έλλειψη καθαριότητας, το κυκλοφοριακό χάος, την έλευση χιλιάδων,σε διατεταγμένη υπηρεσία αλλοδαπών κλεφτών, ζητιάνων, ειδικών στην ανακύκλωση σκουπιδιών, εμπόρων βρεφών, διακινητών ναρκωτικών και αύξηση της εγκληματικότητας.

            Ειδικότερα στη Θεσσαλονίκη, ο δήμαρχος της καθαριότητας-όπως ο ίδιος βαυκαλίζεται να αποκαλείται-επέτυχε την εκτράχυνση των συνεδριάσεων του δήμου, τους σορούς των σκουπιδιών να αποτελούν αξιοθέατο στη πόλη, την άνεση στη διακίνηση των γειτόνων  παρανομούντων στη πόλη, το τεράστιο άλυτο πρόβλημα στη κυκλοφορία πεζών και οχημάτων, την ανισότητα των πολιτών, τις διαχωριστικές γραμμές των προνομιούχων και πτωχών περιοχών, τον ορισμό της πλατείας Δημοκρατίας σαν διαχωριστικό κέντρο δυτικών και ανατολικών περιοχών, την έλλειψη συγκοινωνιών στις πτωχές περιοχές, την έλλειψη φωτισμού ακόμη και σε κεντρικές αρτηρίες, τον ιδιάζοντα πολιτικό λόγο.

            Η στήλη δεν διαφωνεί ούτε με τη γυμνή φωτογράφηση του δημάρχου, ούτε με τις πολλές παρελάσεις των ομοφυλόφιλων, ούτε με τη ποδηλατοδρομία γυμνών ποδηλατών.

            Η στήλη δεν δέχεται να επιλέγει ο δήμαρχος μόνο θεάματα που προκαλούν, που τον προβάλλουν, που έρχονται σε αντίθεση με τα ήθη των Θεσσαλονικέων και να μην ασχολείται με την ευκολία των δημοτών στη καθημερινότητα, στη καθαριότητα, στην ασφάλεια τους.

            Σαν επιτυχημένος επιχειρηματίας ο δήμαρχος, σωστά προβαίνει σε ενέργειες αύξησης του τουρισμού στη πόλη, έλευσης Τούρκων-αδελφών όπως λέγει- και Εβραίων-συνεταίρων όπως αρέσκεται να τους αποκαλεί- που δαπανούν χρήματα, διευκολύνοντας την εμπορική δραστηριότητα και τους εμπόρους της Θεσσαλονίκης.

            Οφείλει όμως να φροντίσει και τους αδύναμους συμπολίτες, δημιουργώντας προυποθέσεις ανακούφισής τους και όχι να εκπροσωπεί μόνο την άρχουσα τάξη.

            Ο πόνος των πολιτών είναι μεγάλος, η ανεργία μεγαλύτερη και σαν πρώτος πολίτης της πόλης πρέπει να αναλογισθεί τα υπεσχημένα και να σκύψει στα προβλήματα των δημοτών του.

            Άλλωστε η εκλογή του για δεύτερη φορά αποδεικνύει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πρόσωπό του, εμπιστοσύνει που δεν έχει δικαίωμα να απεμπολήσει.-