ΜΕΤΑΞΥ ΣΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΟΣ

Παρακολουθώντας ο κάθε πολίτης τις αναφορές σε διλλήματα των διαφόρων πολιτικών παρατάξεων καταλήγει σε ένα τραγικό συμπέρασμα. Με το Μνημόνιο ή και χωρίς αυτό η κατάληξη σε «παύση πληρωμών» είναι αυτονόητη. Χωρίς το μνημόνιο θα οδηγηθούμε στη δραχμή, με ότι αυτό θα σημαίνει για τη χώρα και τους πολίτες και με το μνημόνιο ως είναι, θα οδηγηθούμε και πάλι εκτός ευρωζώνης, αλλά σε εύλογο χρονικό διάστημα.

Το γεγονός είναι ότι η παρούσα κατάσταση δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί διότι αυξάνει την ανεργία, μειώνει τα εισοδήματα, πολλαπλασιάζει τις πηγές των φόρων και διογκώνει την ύφεση οδηγώντας έναν ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση και την καταστροφή. Ο Ελληνικός λαός στις εκλογές της 6^ης Μαΐου έστειλε πολλαπλά μηνύματα σε όλες τι πολιτικές παρατάξεις, ιδιαίτερα σε εκείνες οι οποίες επιζητούν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Τα τρία ίσως περισσότερο έντονα από αυτά ήταν η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, η κατάργηση του μνημονίου και η βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης και εργασίας.

Δυστυχώς οι πολιτικές παρατάξεις αναζητούν πρωτίστως τα κομματικά οφέλη και δευτερευόντως τα εθνικά. Διαφορετικά θα είχαν συστήσει ήδη Κυβέρνηση ακόμη και με την εκλογική δύναμη την οποία κατείχαν. Ίσως αυτή η Κυβέρνηση να κατέρρεε σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά στη Βουλή θα αποκαλύπτονταν ποιοι είναι εκείνοι οι «βουλευτές» οποίοι με τη ψήφο τους θα υποστήριζαν το εθνικό και ποιοί το κομματικό συμφέρον. Αλλά αυτό δυστυχώς για τη χώρα και τους πολίτες δεν έγινε με αποτέλεσμα η χώρα να παραμένει σε μακρόχρονη προεκλογική περίοδο με δυσμενή αποτελέσματα για την οικονομία και τους πολίτες της.

Οι αντικρουόμενες πολιτικές κορώνες του πολιτικού προσωπικού οδήγησαν την Ευρώπη και τους δανειστές μας να σκληρύνουν τη στάση τους απέναντί στη χώρα μας. Η πληθώρα των αρνητικών δηλώσεων κατά της Ελλάδος το καταδεικνύει καθώς και η απειλή εκδίωξης από την Ευρωζώνη με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο. Η Ελλάδα έπαυσε να είναι αξιόπιστη και αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις στον τρόπο διενέργειας των οικονομικών συναλλαγών και εγγυήσεων με το εξωτερικό, στο Δημόσιο αλλά και στον Ιδιωτικό τομέα της οικονομίας με δυσμενείς επιπτώσεις για την καθημερινότητα όλων μας.

Συγχρόνως οι πολιτικές δυνάμεις αναφέρονται σε γενικόλογα προγράμματα με βάση ποικίλο αριθμό σημείων ή στόχων, κυρίως για τη δημιουργία εντυπώσεων στο εκλογικό σώμα και όχι σε παρουσίαση ουσιαστικών προτάσεων για έξοδο από την κρίση. Αν το πίστευαν αυτό ήδη θα είχαν  αναθέσει σε αρμόδιους εθνικούς φορείς να εκπονήσουν ολοκληρωμένα σχέδια για έξοδο από την κρίση, με στόχο επιλογής εκείνου που ταυτίζεται με τις πολιτικές τους, αντικρούοντας παράλληλά τις όποιες παράλογες αιτιάσεις των δανειστών μας με στιβαρά και ουσιαστικά επιχειρήματα. Είναι σαφές ότι η υιοθέτηση ενός τέτοιου σχεδίου και η στήριξή του από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων θα είχε ως συνέπεια τη βελτίωση της αξιοπιστίας της χώρας, αλλά και του πολιτικού προσωπικού της.

Η εφαρμογή του μνημονίου είχε σαφή και καταστρεπτικά αποτελέσματα για τη κοινωνική συνοχή των ελλήνων, αλλά δυστυχώς οι δανειστές εταίροι μας ενδιαφέρονται κυρίως για την επίτευξη των «συμφωνηθέντων» δημοσιονομικών στόχων. Αυτό είναι δυνατόν να αντικρουστεί μόνο με νέους συμφωνημένους ρεαλιστικούς και εφικτούς στόχους και με αντίστοιχη χρονική επιμήκυνση για την επίτευξη του χρόνου της δημοσιονομικής προσαρμογής. Η αλλαγή του κλίματος που παρατηρείται στην Ευρώπη είναι δυνατόν να βοηθήσει ουσιαστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό όμως απαιτεί τη δημιουργία συμμαχιών με τις χώρες της Μεσογείου και της Κεντρικής Ευρώπης οι οποίες αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.

Είναι γνωστό ότι η σωστή διαπραγμάτευση απαιτεί σκληρή προετοιμασία και χρόνο και η Κυβέρνηση η οποία θα προκύψει από τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου δεν θα τον διαθέτει. Δυστυχώς η χρονική αυτή ευκαιρία σπαταλήθηκε μάλλον άσκοπα τα δύο τελευταία χρόνια, όταν αντί για νέες προτάσεις προσπαθούσαμε να αμβλύνουμε τις αντίστοιχες των δανειστών μας με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Θα πρέπει επιτέλους οι πολιτικοί οι οποίοι διεκδικούν τη ψήφο μας να σοβαρευτούν και να σταθούν στο ύψος των κρίσιμων  προβλημάτων τα οποία απαιτούν άμεση, βιώσιμη, ρεαλιστική αλλά και κοινωνικά αποδεκτή λύση.

Σήμερα οι Έλληνες πολιτικοί και πολίτες βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Οι πρώτοι διότι έχουν να διαχειριστούν μια καταχρηστική υπέρ των δανειστών μας δανειακή σύμβαση με τη συνεχή απειλή των τελευταίων, εφόσον δεν τηρηθούν τα συμφωνηθέντα να σταματήσουν τη χρηματοδότηση της χώρας. Οι δεύτεροι γιατί θα πρέπει να αποφασίσουν την επιλογή της ψήφου των με γνώμονα το συμφέρον της χώρας, το οποίο δεν είναι σαφές, πλην ίσως από τη μη έξοδο από την ευρωζώνη και να αφήσουν στην άκρη τις όποιες πολιτικές και κοινωνικές τους πεποιθήσεις.

Αλλά και οι δανειστές εταίροι μας βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Έχουν διαπιστώσει την αναποτελεσματικότητα των μέτρων που έχουν εφαρμόσει στη χώρα μας και έχουν αντιληφθεί ότι η διάλυση του κοινωνικού ιστού θα επιφέρει και τεράστιες αντιδράσεις. Είναι δε γεγονός πως αν εφαρμόσουν την απειλή της μη χρηματοδότησης του Ελληνικού Κράτους αυτό μπορεί να σημαίνει την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη με ασύλληπτες συνέπειες για το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Το άμεσο μέλλον θα μας δείξει τι θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός, το ελληνικό κοινοβούλιο και οι δανειστές μας σε ένα γρίφο, ο οποίος για να λυθεί απαιτεί λογική και ρεαλισμό.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ

TOY ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΝΟΜΙΚΟΥ - ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ

Η συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, η ερωτική αυτή πόλη, η υμνηθείσα, η χιλιοτραγουδισμένη, είναι αντάξια της φήμης  και της ιστορίας της   ή  παρουσιάζει εμφανή συμπτώματα παρακμής και οπισθοχώρησης ;

Η απομείωση του πληθυσμού από την ολοσχερή σχεδόν εξολόθρευση των Εβραίων ήταν η αιτία της διάρρηξης του συνεκτικού ιστού της πόλης.

Συγκρίνοντας κανείς τη  σημερινή πραγματικότητα με αυτήν προ 100 ετών μόνο θλίψη μπορεί να εισπράξει.

Τότε οι δραστηριότητες σε εμπορικό, καλλιτεχνικό, αθλητικό επίπεδο κυριαρχούσαν, η αισιοδοξία, η ελευθερία, η πολυπολιτισμικότητα ήταν διάχυτες,

Σήμερα, με την κρίση να προβάλει επικίνδυνα, τη πόλη να χάνει την αστική της τάξη, το κυκλοφοριακό χάος να επικρατεί, τη μόλυνση του περιβάλλοντος να σπάζει ρεκόρ , την ανεργία να κυριαρχεί, η απαισιοδοξία και η κατάθλιψη εμφανίζονται σε όλους τους πολίτες.

Η ανυπαρξία των πολιτικών δυνάμεων-κεντρικής και τοπικής εξουσίας- ευτελίζει τον πολιτισμό της πόλης.

Πλήθος αλλοδαπών γειτόνων συσπειρώνονται , ανακυκλώνουν τα σκουπίδια, κλέβουν τους αφελείς, επαιτούν ασύστολα με τους αστυνομικούς παρόντες-απόντες.

Οι υπουργοί και οι βουλευτές δεν προσέφεραν πολλά στη καθημερινότητα των πολιτών, οι δε δημοτικοί άρχοντες θεωρούν άγνωστες λέξεις την καθαριότητα, τον φωτισμό και την προστασία των κατοίκων.

Στα νοσοκομεία, τα δικαστήρια, τις φυλακές, τις καφετερίες νέοι και ηλικιωμένοι πνίγουν τους καημούς τους, αναπολούν την αποφυλάκισή τους, ευελπιστούν στην ίασή τους, αισιοδοξούν για την αθώωσή τους.

Στις παραβαρδάριες περιοχές εναλλάσσονται τα αρώματα των οίκων ανοχής με τα  κινέζικα χρώματα των ενδυμάτων.

Οι εκκλησίες γεμίζουν από  πιστούς, που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους  στον Ύψιστο.

Το γήπεδο της Τούμπας εκτονώνει φανατικούς και μη και η ομάδα όσο τους πληγώνει τόσο τους πορώνει.

Τα κουλούρια, οι μπουγάτσες και οι πατσάδες εξακολουθούν να αποτελούν τις πρώτες επιλογές ικανοποίησης της γαστρός, τα παραδοσιακά μικρομάγαζα έκλεισαν, οι πολυεθνικές εταιρείες συγκεντρώνουν μεγάλο μέρος των οικογενειακών προυπολογισμών,το ιστορικό κέντρο εγκαταλείπεται, τα ενεχυροδανειστήρια φυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Η παραλία ανακατασκευάζεται και πάλι, δυσκολεύοντας τους πεζούς στη μοναδική  διασκέδαση που τους απέμεινε.

Το εκλογικό αποτέλεσμα επανέφερε στους βουλευτικούς θώκους τους ίδιους πολιτικούς, με διάχυτο τον φόβο για κάτι καινούργιο.

Η φτωχομάνα Θεσσαλονίκη επανήλθε στη θέση της, μετά από μια σύντομη περίοδο παράνομης ευδαιμονίας.

Και οι Θεσσαλονικείς μεμψίμοιροι αναπολούν το ένδοξο παρελθόν τους, πορεύονται τον δρόμο του τέλους, χωρίς αισιοδοξία, ελπίδα και κουράγιο.

Η δε άλλοτε ερωτική πόλη ζει με το ένδοξο ηδονικό παρελθόν της.-

H δραχμή, οι μύθοι της και οι λύσεις

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Μύθος 1^ος. Θα βελτιωθεί ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων με την επιστροφή στη δραχμή. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι ένθερμοι οπαδοί μιας τέτοιας επιλογής. Θα τρέξουμε τριάντα χρόνια πίσω σκιαγραφώντας τη σχέση εξαγωγών  και απαξίωσης (υποτιμήσεις – διολισθήσεις) της δραχμής για να αποδείξουμε το μυθικό χαρακτήρα αυτής της θέσης.

Η ισοτιμία  δραχμής δολαρίου το 1980 ήταν 1$ προς 42,64 δραχμές, το 1987, 1$ προς 135,18 δραχμές και το 2000 ανερχόταν σε 1$ προς 308,93 δραχμές.

Η δραχμή λοιπόν κατά τη δεκαετία 1980-2000 απαξιώθηκε θεαματικά έναντι του δολαρίου ενώ οι εξαγωγές μας με τα βίας διπλασιάσθηκαν από 5,1 δις $ σε 10,8 δις $. Από την άλλη το εμπορικό μας έλλειμμα άγγιξε τα 18,6 δις το 2000 από τα 5,4 δις & το 1980.

Η κατακόρυφη απαξίωση του ελληνικού νομίσματος δεν κατόρθωσε να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, κάτι που διαφαίνεται και από τα ανωτέρω στοιχεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την περίοδο του 1980-1990, οι δύο υποτιμήσεις της δραχμής και οι διαρκείς διολισθήσεις συνοδεύονταν και από μέτρα προστασίας της ελληνικής οικονομίας, κάτι που εξέλειπαν πλήρως από τον Ιανουάριο του 1993.

Πρώτο συμπέρασμα: Ο ταχύς ρυθμός απαξίωσης της δραχμής έως το 2000, σε συνδυασμό με τα μέτρα προστασίας υπέρ της εγχώριας παραγωγής (έως το 1993) δεν ανέκαμψαν τις ελληνικές εξαγωγές με ρυθμούς ταχύτερους σε σχέση με τους αντίστοιχους  των εισαγωγών.

Οπότε, σύμφωνα με το πρόσφατο παρελθόν της χώρας μας, από πού πηγάζει η θέση ότι η επιστροφή στη δραχμή θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας;

            Αξίζει να σημειωθεί ότι οι εξαγωγές μας από το 2001 έως το 2008, υπό καθεστώς ‘σκληρού’ ευρώ υπερδιπλασιάστηκαν (από 10,4 δις $ το 2001 σε 25,5 δις $ το 2008).

Βέβαια μετά το 2002 παρατηρείται μια ραγδαία επιδείνωση του εμπορικού ελλείμματος της Ελλάδας, όχι όμως λόγω μείωσης των εξαγωγών (που εξακολούθησαν να αυξάνονται με πολύ ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με το παρελθόν) αλλά λόγω έξαρσης των εισαγωγών. Η αιτία όμως αυτής της εξέλιξης δεν εντοπίζεται μόνο στο ευρώ. Άλλοι παράγοντες (όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες, τιμές πετρελαίου, εισροές κεφαλαίων, έξαρση των δημοσίων δαπανών, αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου κ.λπ) φέρουν το μεγαλύτερο ίσως μέρος ευθύνης της συγκεκριμένης εξέλιξης.

Μύθος 2^ος Δεν πληρώνουμε το χρέος μας ή θα το πληρώσουμε μόνο σε δραχμές.

Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της Βιέννης (που την επικυρώσαμε) αναφορικά με το «Δίκαιο των Συνθηκών», τονίζει ότι τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται. Αυτό σημαίνει ότι η χώρας μας δε μπορεί να κάνει χρήση του εσωτερικού της δικαίου για να αρνηθεί να ξεπληρώσει κράτη στο νόμισμα που συμφωνήθηκε. Συμπέρασμα: Ό,τι οφείλουμε στις κυβερνήσεις που μας δάνεισαν κράτη σε ευρώ θα το επιστρέψουμε σε ευρώ.

Ως προς τους υπόλοιπους ιδιώτες πιστωτές μας, το Σύνταγμα μας όπως και κάθε Σύνταγμα πολιτισμένου κράτους, προστατεύει εύλογα τους πιστωτές του. Αυτό φαίνεται κατακάθαρα στο Άρθρο 94. Άρνηση ή αδυναμία πληρωμών οδηγεί, κατά το Σύνταγμα μας, στην εκποίηση της εμπορεύσιμης περιουσίας του Δημοσίου (Αεροδρόμια, λιμάνια κ.λπ), ό,τι δηλαδή προβλέπει το Μνημόνιο!.

Βέβαια, κατά το Σύνταγμα μας πάλι, τους ιδιώτες μπορούμε να τους πληρώσουμε σε εθνικό νόμισμα, οπότε σε δραχμές. Αν ακολουθήσουμε αυτήν την πεπατημένη, τότε όλοι οι ξένοι εισαγωγείς ελληνικών προϊόντων θα ξεπληρώσουν τους δικούς μας εξαγωγείς σε δραχμές. Δεν είμαστε οι μόνοι ξύπνιοι στον πλανήτη!. Να υπενθυμίσουμε ότι εξαγωγές μας είναι πολύ λιγότερες απ’ ότι οι εισαγωγές. Όποτε ας αναλογιστούν οι ένθερμοι οπαδοί τέτοιων εύκολων λύσεων τι θα σημαίνουν όλα τα ανωτέρω για τη χώρα!

Οι λύσεις για να ξεπεράσουμε τον ύφαλο, όπου φράκαρε το πλοίο της ελληνικής οικονομίας είναι τρεις: α) Μια επαναδιαπραγμάτευση όρων της νέας Σύμβασης στο πλαίσιο μιας συνεννόησης με τους εταίρους μας, κάτι εφικτό, β) ενίσχυση όλων των προσπαθειών για αλλαγή πολιτικής της ΕΕ υπέρ αύξησης της ρευστότητας (π.χ. μέσω ευρωομολόγου) και γ) ένα νέο αναπτυξιακό ευρωπαϊκό σχέδιο. Δυστυχώς όμως, η Ελλάδα κατά την έναρξη των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες για το «αναπτυξιακό πακέτο» θα είναι απούσα και αυτήν την φορά.

Την πρώτη φορά που απουσίαζε πλήρως ή χώρα, αν και είχε κυβέρνηση (Μητσοτάκη) ήταν το 1992, όπου διαμορφώθηκε η έκθεση (Λευκή Βίβλος)  με θέμα «Ανάπτυξη, Ανταγωνιστικότητα και Απασχόληση».

ΑΛΗΤΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ

ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΌΠΟΥΛΟΥ

ΝΟΜΙΚΟΥ,ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ,Τ. ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Τα  εξαχθέντα επεισόδια στη Κωνσταντινούπολη ακολούθησαν  χθες  πριν από τον πρώτο αγώνα ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ  λιθοβολισμοί καλαθοσφαιριστών που βρίσκονταν στο λεωφορείο που μετέφερε την ομάδα του ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ στο γήπεδο.

Από τύχη  δεν θρηνήσαμε θύματα.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ανεγκέφαλοι,χούλιγκανς,κακοποιά στοιχεία δημιουργούν προβλήματα σε κρίσιμους αγώνες ποδοσφαίρου και μπάσκετ.

Επειδή οι ευχές για τη λύση αυτών των προβλημάτων είναι από αναποτελεσματικές μέχρι ύποπτες και η αυτογνωσία είναι απούσα από τους υπεύθυνους-ανεύθυνους ,σαν ύστατη θεραπεία φαντάζει η παραίτηση-οικειοθελής η εξαναγκαστική – των αρμόδιων του αθλητισμού.

Η πανθομολογούμενη αποτυχία πάταξης της εγκληματικότητας στον αθλητικό τομέα,οι ανώφελες και ατέρμονες διαπιστώσεις για την αύξηση της βίας,η θλιβερή ατιμωρησία των ενόχων καθιστούν τη χώρα μας έρμαιο των διαθέσεων καθοδηγητών και ενεργούμενων. Οι εποχές  που οι φίλαθλοι αστειευόμενοι –αντίθετων  ποδοσφαιρικών και μπασκετικών προτιμήσεων- απολάμβαναν ένα αγώνα πειράζοντας εαυτούς και αλλήλους ,διαχειριζόμενοι χαρά και θλίψη με αξιοπρέπεια.,πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Η διασκέδαση μετεξελίχθηκε σε οπαδικό φανατισμό, επεισόδια προσυννενοημένα και θανατηφόρα , ύπαρξη στρατών εγκληματιών , βία εντός και εκτός Ελλάδος .

Ο   αθλητικός τύπος, καθοδηγητής και εκμεταλλευτής των αδυναμιών των ταραγμένων προσωπικοτήτων, κύριος υπεύθυνος του τυφλού φανατισμού ,μοιάζει με τον ηθικό αυτουργό των αθλιοτήτων.

Και τα νομοσχέδια, οι συνεντεύξεις τύπου, τα βαρύγδουπα λόγια οξύνουν τα προβλήματα και δεν τα αμβλύνουν.

Επιβεβαίωση της ανικανότητας των αρμόδιων να επιβάλλουν τη τάξη είναι η διά βίου θλίψη των μητέρων και αδελφών , των συζύγων και παιδιών των θυμάτων της αθλητικής βίας.

Τα περιθώρια για θετική επίλυση της αθλητικής βίας έχουν στενέψει δραματικά.-

«Υπόθεση Άκη», προμήθειες άμυνας και… η προαναγγελία ενός μυθιστορήματος!

Του Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητής, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, ΑΠΘ

Η «υπόθεση Άκη» τουλάχιστον εντυπωσιάζει!. Το πάθος με το οποίο ο γηραιός πολιτικός υπερασπίζεται την αθωότητά του οδηγεί σε δυο ενδεχόμενα σενάρια: Είτε είναι αθώος και θύμα πλεκτάνης είτε θρασύς και προκλητικά διεφθαρμένος. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι βασική αρχή του Δικαίου. Η οικονομική όμως επιστήμη δίνει άλλες ερμηνείες.

Αναλυτικότερα, η «Θεωρία της Προσόδου» προτείνει το εξής: Αν απουσιάζει ο ανταγωνισμός σε μια κρατική προμήθεια, τότε ο προμηθευτής έχει την άνεση να πουλήσει στο κράτος υλικά και υπηρεσίες, σε ιδιαίτερα ακριβές τιμές. Το υπερκέρδος που εξασφαλίζει ο τυχερός προμηθευτής, το διαθέτει είτε για να χρηματίσει αυτόν που τον ευνόησε είτε να το επενδύσει έτσι ώστε να γίνει ανταγωνιστικότερος είτε για άλλους παρεμφερείς προς τους ανωτέρω σκοπούς. Οι προμήθειες οπλικών συστημάτων ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία.

Οι προεκτάσεις της προαναφερθείσας προσέγγισης οδηγούν στην ακόλουθη θέση: O πολιτικός που αναλαμβάνει την ευθύνη μιας, στην ουσία, προμήθειας του Δημοσίου μέσω απευθείας ανάθεσης, θα πρέπει –όσο παράξενο και αν ηχεί– να αποδείξει ότι δεν χρηματίστηκε, κάτι βέβαια που δεν το δέχεται η νομική επιστήμη!

Οι προμήθειες οπλικών συστημάτων δεν αφορούν όμως μόνο τελικά προϊόντα (υποβρύχια, πυραυλικά συστήματα κ.λπ). Συνδέονται και με τα πανάκριβα ανταλλακτικά τους. Οπότε, θα άξιζε τον κόπο να διερευνηθεί το ύψος των ανταλλακτικών που παραγγέλθηκαν –διαχρονικά όπως και η συχνότητα των παραγγελιών ανά χρονική περίοδο– για τα Μιράζ 2000 λόγου χάρη. Αν τα ανταλλακτικά αυτά καλύπτουν 150 ή 200 αεροσκάφη, ενώ διαθέτουμε γύρω στα 50, με ποια λογική έγιναν αυτές οι παραγγελίες, σε τι τιμές και ιδίως επί ποίων Υπουργών Άμυνας;

Να σημειωθεί τέλος ότι ένα τέτοιο ανταλλακτικό στοιχίζει συχνά όσο ένα γεύμα δέκα ατόμων στο πανάκριβο εστιατόριο Bristol του Παρισιού!  

Οι κρατικές προμήθειες ρίχνουν κυβερνήσεις, η διαφθορά θερίζει και οι εξόφθαλμες κακοτεχνίες υπουργών και υφυπουργών στοιχίζουν συχνά χρήματα στο κράτος…

Όλα αυτά και πολλά ακόμη δίνονται, στο πλαίσιο μιας εικονικής πραγματικότητας, σε ένα πολιτικό μυθιστόρημά μου. Τα όσα περιγράφονται –οι κακοτεχνίες πολιτικών, τα διάφορα γεγονότα με επίκεντρο τις κρατικές προμήθειες, οι θάνατοι διεφθαρμένων φορέων της εξουσίας κ.ά.– δίνονται μέσα από μια αστυνομική ιστορία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στα μέσα του Μαΐου, στις εκδόσεις Καστανιώτη, με τίτλο «Η γοητεία μιας συντριβής».          

ΕΛΑΣΣΟΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΕΙΖΟΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,

ΝΟΜΙΚΟΥ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ,

τ.ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Με νωπή την ετυμηγορία των πολιτών, οι σωτήρες πολιτικοί επιτιθέμενοι σε εαυτούς και αλλήλους, ηδονιζόμενοι από την ξύλινη και μονότονη γλώσσα τους, με ιδέες πεπαλαιωμένες σε σύγχρονη εποχή, αποδεικνύονται νάνοι μπροστά στα προβλήματα που πρέπει να επιλύσουν.

            Ο λαός υπέδειξε κυβέρνηση συνεργασίας, έδωσε το μήνυμα κοινής συμφωνίας των κομμάτων, απέδειξε την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος.

Η minimum συνεννόηση που οφείλουν τα πολιτικά σχήματα να έχουν, η υποχώρηση που πρέπει να πραγματοποιήσουν, το αδιέξοδο που οφείλουν να υπερβούν, φαντάζουν ανυπέρβλητα εμπόδια για τις ισχνές προσωπικότητες που  αποτελούν τα κόμματα.

            Ανθρωπάκια υποταγμένα, λαλίστατα,  κενά λόγου, ενταφιάζουν ελπίδες, προσδοκίες, όνειρα.

Η εφεύρεση προσχημάτων, η επινόηση άλλοθι απαλλάσσουν το ταραγμένο μυαλό των υπεύθυνων – ανεύθυνων ηγετών από αποφάσεις δυσανάλογες των δυνατοτήτων τους.

Η επανάληψη των εκλογών –απώλεια χρημάτων για το Κράτος, όφελος χρόνου για τους ηγεμονίσκους- σαν από μηχανής θεός, σαν επιφοίτηση του ανύπαρκτου πνεύματός τους, σαν ισχυρό δεκανίκι της αναπηρίας τους θα δώσει λύσεις ,κατά τους σωτήρες μας

Σε πλήρη αρμονία με τους πολιτικούς βρίσκονται οι θέσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας,  με χαρακτηριστική τη παθητικότητά του , του Αρχιεπισκόπου και του Διοικητή της Κεντρικής μας Τράπεζας , με την ωμή παρέμβασή τους στις πρόσφατες εκλογές.

Και ο λαός αμήχανος, έκπληκτος,  προετοιμάζεται για να δώσει το τελειωτικό κτύπημα , να βάλλει τέλος στην αλαζονεία, την κενότητα, την ανευθυνότητα.-

ΠΟΡΝΕΣ: ΘΥΜΑΤΑ Η' ΘΥΤΕΣ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,

ΝΟΜΙΚΟΥ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ, τ.ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Οι καθημερινοί άνθρωποι, οι συνηθισμένοι μένουμε έκπληκτοι  μπροστά στην αναίδεια, τη πρόκληση, το θράσος που περισσεύουν στους νυν και αεί σωτήρες. Βρέθηκαν οι ένοχοι της εθνικής συμφοράς, οι ανήθικοι πρωταγωνιστές, οι εκμαυλιστές των ανδρών!

Και αυτές, θύτες και θύματα ταυτόχρονα, ξεχαρβαλωμένα ερείπια, φορτωμένες με άδικες ενοχές, ξαναβιάζονται επίσημα για να ομολογήσουν τα ανομολόγητα. Χαμένα κουρέλια της ζωής, υποτάσσονται στις ανώμαλες επιθυμίες των πελατών, φυλακίζονται από τους τυράννους τους, πουλάνε τη ψυχή τους, το κορμί τους, κτήματα κερδοφόρα των εκμεταλλευτών τους. Απεγνωσμένες υπάρξεις, κουβαλάνε στο κορμί τους πυρηνικές βόμβες, εξαρτημένες από ουσίες, σημαδεμένες από το AIDS.

Από την άλλη πλευρά, οι Υπουργοί Υγείας και Δημόσιας Τάξης συναγωνίζονται σε υποκρισία και προεκλογική απάνθρωπη συμπεριφορά. Παραμελώντας επίμονα τις ευθύνες τους, τον επιβαλλόμενο ιατρικό έλεγχο, την αποτροπή της πορνείας στους δρόμους, τη λειτουργία οίκων ανοχής χωρίς άδεια, με μοναδική άνεση διαπομπεύουν άψυχα και ασώματα ερείπια.

Και οι πελάτες, θύματα των θυμάτων, με ανεξέλεγκτες ορμές, απληροφόρητοι και αδύναμοι να ελέγξουν τη σεξουαλικότητά τους, βρίσκουν καταφύγιο στην αθλιότητα. Με λίγα ευρώ ζουν τη ψευδαίσθηση της ευτυχίας, την απούσα τρυφερότητα, τον κίνδυνο που ελλοχεύει.

Το κοινωνικό επάγγελμα που οι ιερόδουλες επιτελούν -από το αποτέλεσμα και όχι από  πρόθεση- είναι ωφέλιμο, μετριάζει την εγκληματικότητα, δίνει παροδική ικανοποίηση σε δύσμορφους, ανέραστους, απογοητευμένους.

Είναι τόσο δύσκολο ο κάθε εμπλεκόμενος να αναλάβει τις ευθύνες του, να σεβασθεί και να προστατεύσει το αρχαιότερο αυτό επάγγελμα; Ιδωμεν

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ,

ΝΟΜΙΚΟΥ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ,

τ.ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Το βιολί συνεχίζεται.

Ούτε η μουσική τελείωσε, ούτε η φιέστα.

Οι κλόουν της πολιτικής, οι ισορροπιστές της ερασιτεχνικής και άθλιας διπλωματίας, οι ακροβάτες του ολέθρου και της σωτηρίας, δίκην βασανιστών αρκουδιάρηδων, μας μαστιγώνουν, μας πονάνε, μας κτυπούν.

Και εμείς, υπάκουες αρκούδες, χορεύουμε το χορό που μας προστάζουν

Ένα χορό με φρικτό τέλος, με οριστική εξαφάνιση.

Κι ο εμπαιγμός συνεχίζεται.

Φυλακίσεις, συλλήψεις, εκδόσεις, δημιουργία κέντρων λαθρομεταναστών, θαυματουργά προεκλογικά τερτίπια, υποτιμούν τη νοημοσύνη ακόμη και ανοήτων.

Παλαιοί και νέοι πολιτικάντηδες ,από τηλεοράσεως και όχι μόνο, επιδιώκουν τον θαυμασμό μας, αναπολούν μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, λαχταρούν την αλλαγή του πολιτικού κλίματος.

Και όλοι εμείς, τραυματισμένοι και καταθλιπτικοί, με όση δύναμη μας απομένει, ας εγκαταλείψουμε τις ατελέσφορες διαπιστώσεις και ας προστρέξουμε να αποδοκιμάσουμε σε λίγες μέρες τους δήμιους μας.-