«Και εις άλλα, … με υγείαν»

Εμείς….

Η  πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών προξένησε διπλή ζημία σε εκατοντάδες χιλιάδες μετόχους, αλλά και στους Έλληνες φορολογούμενους. Ως γνωστόν οι ελληνικές τράπεζες είχαν ανακεφαλαιοποιηθεί το 2013 με 28,6 δισ. ευρώ (25 δισ. από το ΤΧΣ και 3,6 δισ. ευρώ από ιδιώτες). Το 2014 έγινε νέα ανακεφαλαιοποίηση όπου συμμετείχαν αποκλειστικά ιδιώτες με 8,3 δισ. ευρώ. Δηλαδή, μιλάμε για ενίσχυση της ρευστότητάς τους μέσα σε δυο χρόνια της τάξης των 37 δισ. ευρώ. Το 2015, τα διάφορα ξένα fund, τα οποία με μεγάλη προθυμία κάλυψαν προσφάτως τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, μόλις με την καταβολή 6-7 δισ. ευρώ απέκτησαν τον έλεγχο των συστημικών τραπεζών. 

Με τα 25 δισ. που είχε συνεισφέρει το ΤΧΣ στην ανακεφαλαιοποίηση το 2013 είχε αποκτήσει το 83,7% της Alpha Bank, το 95% της Eurobank, το 84,4% της Εθνικής και το 81% της Τραπέζης Πειραιώς. Το αρχικό σχέδιο ήταν, όταν εξυγιαίνονταν οι τράπεζες και επέστρεφαν στην κανονικότητα, το ΤΧΣ να πωλούσε τις μετοχές του σε ιδιώτες επενδυτές και τα χρήματα να επέστρεφαν στο κράτος το οποίο τα δανείστηκε για να σώσει τις τράπεζες και την οικονομία γενικότερα. Μετά την πρόσφατη επιτυχή ανακεφαλαιοποίηση, η συμμετοχή του ΤΧΣ στις τέσσερις συστημικές τράπεζες έχει περιοριστεί περίπου στο 11% για την Alpha Bank, στο 2,4% για την Eurobank, στο 33% για την Εθνική και στο 22% για την Τράπεζα Πειραιώς.

Ενώ όλοι σχεδόν οι Έλληνες πολίτες δυσκολεύονται να καταβάλουν περί τα 2,5-3 δισ. το χρόνο των φόρων του ΕΝΦΙΑ, λόγω άστοχων χειρισμών (!) χάνονται σε 6-9 μήνες μόνο από τις τράπεζες, το ισοδύναμο του ΕΝΦΙΑ δέκα ετών. Οι απώλειες που έχουν υποστεί οι Έλληνες ως δανειστές του ΤΧΣ ή ως μέτοχοι των τραπεζών δεν περιορίζονται στα κεφάλαια του ΤΧΣ. Από τις τράπεζες έχουν αποσυρθεί μόνο το 2015 περί τα 40 δισ. ευρώ τα οποία δεν εμφανίζουν διαθέσεις επιστροφής. Όλοι θα πρέπει τώρα να αποπληρώσουμε ένα πρόσθετο χρέος, επί πλέον των 10 δισ. ευρώ, το οποίο θα είχαμε αποφύγει εάν η οικονομία συνέχιζε την πορεία εξόδου από την ύφεση, στην οποία αυτή είχε εισέλθει το 2014, αλλά εκτροχιάστηκε αναιτίως το 2015.

Ήταν αναγκαίο αυτή να γίνει δια της μεθόδου του book building που επιλέχθηκε; Τα ξένα funds το απαίτησαν για να εισφέρουν στα κεφάλαια του τραπεζικού μας συστήματος και εμείς τους το δώσαμε. Το δίλλημα ήταν ότι διαφορετικά ορισμένες τράπεζες θα κινδύνευαν είτε να διαιρεθούν σε good και bad bank, είτε να ανακεφαλαιοποιηθούν με κούρεμα των καταθέσεών τους. Και στις δυο περιπτώσεις, η μεν επιστροφή των καταθέσεων θα ήταν πλέον ανέφικτη, καθώς τα capital controls δεν θα αίρονταν στο άμεσο μέλλον, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτη και η επιστροφή στην ανάπτυξη, η δε παραπαίουσα επί μακρόν ελληνική οικονομία δεν θα άντεχε ένα τέτοιο σοκ, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα λειτουργούσε ως χαριστική βολή.

Ο επιλεχθείς τρόπος ανακεφαλαιοποίησης και οι συνέπειές του, συνιστούν την πρώτη ορατή και ίσως ανεπανόρθωτη ζημία της ελληνικής οικονομίας. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν αυτήν τη στιγμή περί τα 107 δισ. ευρώ κόκκινα δάνεια. Από τα δάνεια αυτά το μεγαλύτερο ποσοστό αφορά επιχειρηματικά δάνεια. Οι περισσότερες από τις επιχειρήσεις αυτές που δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους σίγουρα θα αλλάξουν χέρια αντί πολύ χαμηλού τιμήματος. Οι υπόλοιπες βλαβερές συνέπειες που η ανακεφαλαιοποίηση έχει προκαλέσει, θα αποκαλύπτονται σταδιακά το επόμενο διάστημα, καθώς θα μετατρέπονται σε ύφεση και θα απαιτούν τη λήψη νέων μέτρων για να καλυφθεί το νέο δημοσιονομικό κενό.

 Οι Ευρωπαίοι…

Το τελευταίο που τους ενδιαφέρει αυτή την χρονική περίοδο, είναι αν έχασαν οι επενδυτές τις συμμετοχές τους στο κεφάλαιο των ελληνικών τραπεζών ή αν ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει περισσότερο χρέος περισσότερο από το αναγκαίο. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είναι αποκαλυπτική της ευρωπαϊκής αδιαφορίας για το πραγματικό αποτέλεσμα της διάσωσης και τους όρους επίτευξής του. «Αν καταφέρουν να σωθούν οι Έλληνες κάτω απ’ αυτές τις ακραίες συνθήκες διάσωσης, καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς.» Τελευταία δε, οι όροι διάσωσης της χώρας έπαψαν πλέον να διαμορφώνονται στο τραπέζι της ευρωζώνης, στο οποίο τυπικά είμαστε μέλη, για να μεταφερθούν στο τραπέζι της διεθνούς πολιτικής, στο οποίο εμείς δεν συμμετέχουμε

Περιμένουμε, λοιπόν, με αγωνία τις όποιες αποφάσεις των ξένων κύκλων. Και είμαστε βέβαιοι ότι αυτή τη φορά θα μας τις επιβάλουν χωρίς κανένα δισταγμό ή δεύτερη σκέψη οποιοδήποτε μέτρο, οικονομικό, πολιτικό ή άλλο, τυχόν κρίνουν ότι είναι προς το συμφέρον τους προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουν την οικονομική, πολιτική αλλά και την πίεση από την τρομοκρατία που δέχονται. Εάν μάλιστα τους συμφέρει να μας χρησιμοποιήσουν ως αποδιοπομπαίο τράγο, δεν θα χρειαστεί να το σκεφτούν ή να προσπαθήσουν και τόσο πολύ. Είμαστε ιδανικοί για το ρόλο αυτό υπό τις επικρατούσες συνθήκες. Η πολιτική ελίτ η οποία κυβερνά αυτό τον τόπο απέδειξε περίτρανα – σε όλο το πολιτικό της εύρος –  ότι είναι πολύ κατώτερη των περιστάσεων.

Και το τελικό…

 Ποιος, άραγε, θα διαχειριστεί αυτές τις συνθήκες στο εκρηκτικό περιβάλλον που βιώνουμε το διάστημα αυτό εντός και εκτός της χώρας; Στην κυβέρνηση εξακολουθούν να πιστεύουν πως η δημιουργία αναπτυξιακής τράπεζας χωρίς κεφάλαια (!), δύναται με στοχευμένες κινήσεις να ανατάξει την οικονομία. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση βρίσκεται σε κατάρρευση (!) και δεν  λειτουργεί πλέον ως συνταγματικό αντίβαρο. Τέλος, απομένει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να αναλάβει πρωτοβουλίες, που ίσως δεν περιγράφονται στο Σύνταγμα, αλλά τις οποίες επιτάσσουν οι παρούσες δύσκολες για τη χώρα μας καταστάσεις. Αναμένουμε, συνεπώς, να δούμε τις πρώτες εξελίξεις και από την προσεχή συνάντηση των πολιτικών αρχηγών μαζί του.

Η αναδιανομή πλούτου…

Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική καταστροφή της χώρας μετά από 6 χρόνια συρρίκνωσης της Ελληνικής Οικονομίας, είναι τουλάχιστον εμφανής σε όλους. Αν προχωρήσουμε και σε εθνική καταστροφή θα εξαρτηθεί από τις διεθνείς συγκυρίες, γιατί η παραπάνω αδυναμίες της χώρας δεν θα της επιτρέψουν εύκολα να αποτρέψει ατυχείς καταστάσεις πέριξ αλλά και εντός των συνόρων της.

Είναι επίσης αναμφισβήτητο γεγονός ότι, το Ελληνικό Κοινοβούλιο ψηφίζει με συνεχείς ρυθμούς, σύμφωνα και με τις οδηγίες των δανειστών μας, την μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έγινε τα τελευταία χρόνια στη χώρα, με τελευταία κλασσικά παραδείγματα, την υπερφορολόγηση και  την κατάργηση προστασίας της πρώτης κατοικίας και μάλιστα μέσα σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία δημοσιοποιήθηκαν στον τύπο προστατεύεται πλήρως μόνο το 25% των δανειοληπτών στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας. Η αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών καθυστερεί σκοπίμως, ενάντια και στη σχετική απόφαση του ΣτΕ (Νοέμβριος 2014), ενώ συνεχίζουν να βεβαιώνονται από το Κράτος πλείστοι φόροι επί των ακινήτων σε εντελώς πλασματικές τιμές.

Η ελληνική οικονομία έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο με ασύμμετρες συνέπειες. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν πως, 2,8 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην παραγωγική οικονομία, φορολογούνται για να συντηρούν 1,2 εκατομμύρια υπαλλήλους του δημοσίου και του ευρύτερου δημοσίου τομέα, 3 εκατομμύρια συνταξιούχους, περί τα 1,5 εκατομμύρια ανέργους και φυσικά την οικογένεια και τον εαυτό τους.

Πρόσφατη μελέτη του ΣΕΒ έχει καταλήξει στο παρακάτω συμπέρασμα. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε έναν παραγωγικό και  πολύ καλά αμειβόμενο, εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος λαμβάνει υψηλό μισθό πάνω από τα υφιστάμενα μεγέθη της αγοράς. Αν ο εργαζόμενος λαμβάνει μισθό €2780, το Κράτος απορροφά με την φορολογία €3448 και ο εργοδότης έχει ως δαπάνη μισθοδοσίας του €6228.

Στα ακίνητα μετά από 6 χρόνια υποτίμησης των τιμών κατά 50%-60% από τα προ κρίσης επίπεδα, αυτά φορολογούνται με τιμές προ κρίσης, αλλά όταν τα κατάσχουν και τα πλειστηριάσουν η οφειλή θα μειωθεί μόνο για το ποσόν που θα πωληθούν. Στις προφανώς στημένες δημοπρασίες θα πωλούνται τα περισσότερα διαμερίσματα σε fund-κοράκια, ίσως και για το 10% της πραγματικής εμπορικής τους αξίας.

Όλα αυτά αποτελούν μία άνευ προηγουμένου ανακατανομή πλούτου στη χώρα, που φτωχοποιεί τη μεσαία οικονομική τάξη, με συνέπειες οι οποίες θα είναι σε λίγο χρονικό διάστημα ασύμμετρες και εκτός ελέγχου. Απαιτείται άμεσα αλλαγή της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής, που οδηγεί σε ένα συνεχές σπιράλ ύφεσης άνευ ουδεμιάς προοπτικής. Ελπίζοντας ότι οι πολιτικοί μας δεν έχουν αυταπάτες!

Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΛΛΑΧ

H Ιαπωνία είναι μια χώρα χωρίς πλούσιο υπέδαφος και ενεργειακές πηγές.
Καταστράφηκε δυο φορές με πυρηνική ενέργεια.
Μιλά μια απίστευτα δύσκολη γλώσσα και είναι  ένα νησί με εξωφρενικό αριθμό κατοίκων για την έκτασή του.
Πως καταφέρνει να αποτελεί την δεύτερη δυνατότερη και αυτοτελή οικονομία του πλανήτη και να δημιουργεί υψηλής ποιοτικής αξίας  διαβίωση στους πολίτες της και διαρκώς αναπτυσσόμενη τεχνολογία  και εφαρμογές στην βέλτιστη επίλυση προβλημάτων? Για τον καθηγητή οικονομίας και φιλοσοφίας Stefano D” Anna η απάντηση ειναι η δύναμη της σκέψης τους, που πάντα έχει όραμα και συντονισμό ενεργειών. Η Συμφωνία στον σκοπό και το όραμα και Ενότητα στην υλοποίηση τους.

Στα δικά μας τώρα. Η έλλειψη συντονισμού και η αντιμαχόμενη και συνεχώς αμφισβητούμενη πραγματικότητα τόσο της χώρας μας αλλά και της ευρύτερης οικογένειας που θέλουμε να ανήκουμε ακόμη, της Ευρωπαϊκής Ένωσης -που το όνομά της φαίνεται να είναι σαν τον εωσφόρο, κατ ευφημισμό ένωση-  είναι  δηλωτικά ότι  υπάρχει βαριά αρρώστια στις κοινωνίες μας και τις δομές της, όπως τις συνηθίσαμε. Και η διάγνωση μάλλον ξεκάθαρη και σαφής, «εκ των αποτελεσμάτων συναγόμενη» είναι ότι  η  αρρώστια μας είναι η κατεξοχήν ανθρώπινη αδυναμία, ο διχασμός. Διχασμός στις σκέψεις και τις πράξεις, των συμφερόντων και των δράσεων.  Διχασμός στην αντίληψη της ωφελιμότητας και της χρησιμότητας,  της πληροφορίας, της αντίληψης , της κατανόησης, διχασμός στην ανάπτυξη σχεδιασμού και στρατηγικής, διχασμός στην εκτίμηση του αποτελέσματος. Διαίρεση των δυνάμεων, διαίρεση των πληθυσμών, διαίρεση  και κατακερματισμός της πληροφορίας, αποσυντονισμός της σκέψης , εξάπλωση του φόβου, εξάπλωση του πανικού. Και στο τέλος παράλυση, ανικανότητα, αδεξιότητα, χαμός και θάνατος. Απελπισία… και όλα αυτά θυσία στην αρχή του «διαίρει και βασίλευε». Που πάμε τελικά; Που σταματά αυτό το κακό;

Διχασμός και διαίρεση και μέχρι να φτάσουμε στην τελική μονάδα του άτμητου συστατικού μας,  έχουμε μάλλον πολύ δρόμο ακόμη. Εκτός αν η εκδοχή του Θεού που λέγεται Αλλάχ μας οδηγήσει στην άτμητη σωτηρία μας, το συντομότερο.

Γιατί όσο και να μας φαίνεται απίστευτο, ανυπόφορο και αδιανόητο το γεγονός ότι ζούμε μετά τον οικονομικό πόλεμο των προηγούμενων ετών, στον 21^ο αιώνα και έναν θρησκευτικό πόλεμο, μεσαιωνικών προδιαγραφών, αυτός αποτελεί και πραγματικότητα και  κτυπά δυνατά τις σειρήνες του και τραγουδά εκκωφαντικά τις ιαχές του. Και όσο και να αντιπαθούμε την ύπουλη αλλά παντοδύναμη ως φαίνεται στρατηγική της ισλαμικής τρομοκρατίας  και ο τρόμος σπέρνεται στα ευρωπαϊκά και όχι μόνο πολιτικά επιτελεία και την κοινή γνώμη, δεν μπορούμε μέσα μας να αρνηθούμε (και οι πιο ειλικρινείς  ίσως  και… να θαυμάσουμε) μια παντοδύναμη ισχύ, ενός πνευματικά συσπειρωμένου στρατού, που έχει αναπτύξει αποτελεσματικά όλες τις πιθανές στρατηγικές εκδοχές του, ενεργοποιώντας κάθε δούρειο ίππο ως εργαλείο: κατατρεγμένες οικογένειες, ανυπεράσπιστα παιδιά, πανέμορφοι νέοι άνδρες με την τεστοστερόνη στην κορυφή, κρυμμένες θηλυκές πανέξυπνες γυναίκες κάτω από την μπούργκα και τη μαντήλα, γνώση μηχανισμών πολεμικών, εκπαίδευση αντοχής ολυμπιακών ​προδιαγραφών, αφοσίωση, αυταπάρνηση και τι να λέμε…

Τι έφταιξε, τι συνέβη, πως ανδρώθηκε τόση δύναμη και δυναμική, που βρήκε το κενό και κυριάρχησε;

Στο όνομα της εκδοχής του Θεού που λέγεται Αλλάχ η ενότητα, η συσπείρωση, η πίστη και η αφοσίωση βρίσκουν για ακόμη μια φορά την απόδειξη της ορμής της κυρίαρχης δύναμης που εγκαταλείπει συνισταμένες για έναν ενιαίο, πνευματικά ισχυρό στόχο.

Η ευρωπαϊκή ήπειρος και η μεσογειακή λεκάνη θα βιώσουν ακόμη μία φορά την απειλή της ισλαμικής ενότητας. Και διχασμένη καθώς υπάρχει για αρκετό καιρό, χαμένη στην ναρκισσιστική και αλαζονική της ομφαλοσκόπηση, θα βιώσει την δύναμη της ενωμένης ιδεολογικά ενέργειας, που είναι πανίσχυρη σε κάθε έκφανση της και μετατρέπει σα τσουνάμι τις συνθήκες σε χαλί στρωμένο για το διάβα της. Φανατισμός! Μπορεί να είναι αυτό το όνομα. Συντονισμός, ίσως και αυτό το όνομα να ταιριάζει. Ενότητα λέγεται και είναι. Ενέργεια τρομακτική σαν αυτή της φωτιάς!

​Η αρρώστια της εποχής μας δεν είναι ούτε ο καρκίνος ούτε το ΑΙDs ούτε ο καταναλωτισμός ούτε η κλιματική αλλαγή και συμφωνώ με τον Stefano D” Anna ξανά. Η αρρώστια της εποχής μας είναι ο διχασμός της σκέψης, η απίστευτη διαιρετική επίδραση της ενοχής και της αλαζονείας , η ​καταστροφική αδυναμία διαχείρισης της γνώσης του καλού και του κακού  που θα καταστρέφει κατ” επανάληψη τους παραδείσους μας.

Γιατί ξεχνάμε, γιατί αποποιούμαστε την «θεϊκή (?)» μας προδιαγραφή για την ενότητα, την αντίληψη ότι είμαστε όλοι Ένα! Πως ότι κάνουμε στον εαυτό μας θα το βρούμε και από τους γύρω μας και το αντίστροφο, πως δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον αλληλοπηρρεασμό και την αναφαίρετη αρχή της δράσης και της αντίδρασης. Του δίνω και παίρνω, του ό,τι σπέρνω αυτό φυτρώνει και ότι άλλη παροιμία ή ρητό μας διδάσκει αυτή την αλήθεια!

Και θα φοβηθούμε, και θα φοβηθούμε και πάλι πολύ, οι του δυτικού κόσμου, θα φοβηθούμε και ίσως, θα προσκυνήσουμε την εκδοχή του Θεού που λέγεται Αλλάχ και ως φαίνεται θα μας φέρει για άλλη μια φορά σε λογαριασμό οδηγώντας μας στη συνείδηση της αδιαίρετης και ενωτικής αλήθειας μας. Άντε και πάλι από την αρχή… η ιστορία, ως φαίνεται επαναλαμβάνεται, γιατί ως μαθητές είμαστε μπουμπούνες. Καλή επιτυχία στις εξετάσεις!

Μαριάννα Τσουλιά

TΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ

άρθρο του Ευάγγελου Ραφτόπουλου

            Με εμφανή την αύξηση των τρομοκρατικών κτυπημάτων, σε όλες σχεδόν τις γωνιές της γης, την ανησυχία των πολιτών να εκδηλώνεται με πανικό και τρόμο, τις κυβερνήσεις των χωρών να ανασκουμπώνονται και να προσπαθούν να πάρουν μέτρα, για τη πάταξη της τρομοκρατίας, εισερχόμαστε σε μια ζοφερή περίοδο, όπου  ακόμη και τα πιο οργανωμένα κράτη προβληματίζονται σοβαρά για τη τύχη τους, μπροστά στην έξαρση των φαινομένων που οι ύπουλες και στοχευμένες ενέργειες των τρομοκρατών αιματοκυλούν πόλεις της Δύσης.

            Η εποχή βίας που ζούμε, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, οι θρησκευτικοί φανατισμοί, η περιθωριοποίηση ανθρώπων και εθνών, έχουν σαν αποτέλεσμα την εκδίκηση, τη βαναυσότητα, τις εκτελέσεις αθώων, θυμάτων της διαφορετικότητας, των ανισοτήτων, του αποκλεισμού.

            Η υπεροχή της τρομοκρατίας, μιας σειράς ενεργειών που αποσκοπούν στη πρόκληση τρόμου, που σπείρουν το θάνατο, με τη χρήση σωματικής η ψυχικής βίας, έναντι της νομιμότητας, εκδηλώνεται με τον αιφνιδιασμό, τη πολύ προσεκτική μελέτη των αδυναμιών του κρατικού μηχανισμού, την οικειοθελή η μη αυτοθυσία των μελών της, τα ταυτόχρονα κτυπήματα σε πολυσύχναστα μέρη των πόλεων-στόχων.

            Έναντι αυτών των πλεονεκτημάτων, οι ανεκτικές δυτικές κοινωνίες και οι ηγέτες τους δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τη τρομοκρατία, γιατί η τελευταία αποτελεί ένα από τα πολλά προβλήματα που πρέπει να λύσουν, σε αντίθεση με την αποκλειστική ενασχόληση των τρομοκρατών, στην επιτυχία δηλαδή των αδίστακτων ενεργειών τους.

            Τα κύματα των μεταναστών, προσφύγων και περιθωριοποιημένων ατόμων που καταπνίγουν την Ευρώπη, ασφαλώς και περιλαμβάνουν εκκολαπτόμενους τρομοκράτες που αντί ευγνωμοσύνης,θα πληρώσουν με αίμα τις χώρες υποδοχής τους.

            Πολλά είναι τα αίτια ασφαλώς που πολιτισμένες χώρες   είναι υπεύθυνες για εμφυλίους πολέμους σε τρίτες χώρες, για τους βίαιους θανάτους ηγετών τους- συνεργατών τους κάποτε-, την εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου, το αντίτιμο όμως της εκδίκησης είναι βαρύ, σε ανθρώπινες ζωές, σε οικονομικές απώλειες, σε ψυχικά τραύματα.

            Ασφαλώς η απόδοση  σεβασμού του δυνατού προς τον αδύναμο, η σημαντική βοήθεια,σε πολλούς τομείς, που πρέπει να παρασχεθεί για την ανάπτυξη των φτωχών χωρών, η κουλτούρα που πρέπει να αποκτηθεί, οι ισότιμες σχέσεις είναι μερικοί από τους τρόπους επαναπόκτησης της εμπιστοσύνης από πλευράς των λιγότερο προνομιούχων, για να μην θρηνούμε συνεχώς θύματα.

            Ενέργειες σοβαρές και ειλικρινείς θα δημιουργήσουν ένα πιο εποικοδομητικό περιβάλλον,που θα ευνοεί την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, γιατί η δημοκρατία τρομοκρατείται και αυτή, σε αντίθεση με τα εκ των υστέρων λεχθέντα Δυτικών ηγετών.-

Και τώρα ……τα δύσκολα….

Το πρώτο 9μηνο του έτους υπήρξε μερική στάση πληρωμών  προς το Δημόσιο εκ μέρους των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, λόγω της οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας. Ο συνδυασμός μέρος του εισοδήματος αυτού, το οποίο παρακρατήθηκε και  οδηγήθηκε στην κατανάλωση με την εισροή τουριστικού συναλλάγματος και την εποχική αύξηση της  απασχόλησης λόγω του θέρους δημιούργησε μία στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας.

Το τέλος του Σεπτεμβρίου συνδυάστηκε με τη αρχή της πληρωμής των φόρων εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, αλλά και ο περιορισμός των ευνοϊκών όρων των ρυθμίσεων έχουν διαφοροποιήσει την αρχική εικόνα. Η άποψη η οποία υποστηρίζει ότι η δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδυασμό με τη σαφή μνημονιακή πολιτική της και την έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης είναι αρκετή, ώστε να βελτιώσει το οικονομικό κλίμα, εκ των πραγμάτων δεν δικαιώνεται.

Και για το αληθές: πρότινος δημοσιεύτηκε πως οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο το Σεπτέμβριο, αυξήθηκαν κατά 1,5 δισ. ευρώ και ξεπέρασαν τα 80 δισ. ευρώ. Όταν ο ετήσιος στόχος εσόδων είναι περί τα 45 δισ. ευρώ οι πολίτες χρωστάνε τα διπλάσια. Ο ΟΑΕΕ εξήντλησε την ετήσια κρατική επιχορήγησή του τρεις μήνες πριν το τέλος του έτους και οι ανεξόφλητες οφειλές προς τη ΔΕΗ εκτινάχθηκαν, κατά 500 εκατ. (δηλ. 2,5 δισ. ευρώ).

Στις προβλέψεις για απασχόληση της έκθεσης του ΙΟΒΕ το 26% των επιχειρήσεων του δείγματος προβλέπει πτώση της απασχόλησης στο επόμενο τρίμηνο. Το ποσοστό αυτό ένα μήνα νωρίτερα ήταν στο 18%. Αντίθετα το ποσοστό των επιχειρήσεων που προβλέπει αύξηση της απασχόλησης στο επόμενο τρίμηνο είναι στο 6%.Οι δείκτες για τις εξαγωγές επίσης κατά τον Οκτώβριο επιδεινώθηκαν  έναντι του Σεπτεμβρίου από -17 στο -26.

Οι δείκτες των εξαγωγών και της βιομηχανικής παραγωγής που θεωρούνται πιο αξιόπιστοι για την κατάσταση της οικονομίας σε 3-6 μήνες, ενώ η διακράτηση ρευστότητας 25-30 δισ. ευρώ από ανασφάλεια στα νοικοκυριά δημιουργεί παραμορφώσεις στην καταναλωτική συμπεριφορά. Στην κυβέρνηση, εμφανίζονται να ασχολούνται με την αναδιάρθρωση του χρέους , τα προβλήματα από το οποίο όμως δεν αναμένεται να προκύψουν πριν το 2020.

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν αρνητικό αντίκτυπο στα έσοδα και την οικονομία για τους επόμενους μήνες, το οποίο γίνεται ακόμη πιο εύφλεκτο αν συνυπολογιστούν και τα ποσά των φόρων που αναμένονται να καταβληθούν στο επόμενο χρονικό διάστημα. Αν δε σε όλα αυτά προσθέστε και τη διαφαινόμενη αδυναμία πληρωμών λόγω της υπερφορολόγησης το κλίμα, γενικότερα, γίνεται εκρηκτικό και αναμένεται αργά ή γρήγορα να ξεσπάσει.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…. για τους κυβερνώντες πολιτικούς, οι οποίοι θα πρέπει να λάβουν τις σωστές(!) αποφάσεις απέναντι στα ιδεολογικά τους πιστεύω, αλλά και στο εκλογικό σώμα το οποίο τους υποστήριξε. Αλλά και για τους πολίτες… οι οποίοι θα πρέπει να πειστούν ότι όλα αυτά, είναι μονόδρομος(!) και γίνονται για το καλό το δικό τους, των μελλοντικών γενεών και της χώρας. Τι θα συμβεί; Θα το βιώσουμε όλοι προσεχώς…

Πηγή: ΙΟΒΕ (http://iobe.gr/docs/situation/BCS_01112015_REP_GR.pdf)