του Ευάγγελου Ραφτόπουλου
Στη μνήμη του Αριστόβουλου Μάνεση
Οι απόψεις, οι θέσεις, οι
τοποθετήσεις ανθρώπων ικανών και άξιων, φαίνεται ότι σοκάρουν τη κατεστημένη
τάξη, ενοχλούν αυτούς ,που έχουν βάλει
πλώρη για την εξουσία, που την διεκδικούν με οποιοδήποτε τρόπο, εκείνους που
θέλουν τα νερά ,ήρεμα, έτσι ώστε να κυριαρχούν χωρίς κόπο, να επιπλέουν χωρίς
φόβο, να διακρίνονται χωρίς αμφισβήτηση.
Έχει κυριαρχήσει στους συνηθισμένους
ανθρώπους η ακλόνητη πεποίθηση ότι τα άτομα πρέπει να είναι καλά παιδιά, να
είναι άφωνα, καλόβουλα, χωρίς γνώμη, άποψη, θέση.
Έτσι μόνο θα μεταβάλλονται σε
αγωγούς μεταφοράς και αποδοχής, επιβολής και εφαρμογής οι αυταρχισμοί, οι
αντιδημοκρατικές κορώνες, οι απροκάλυπτες διαταγές, το υποκριτικό ενδιαφέρον
των ηγετών για τους διοικούμενους, με τους σιωπούντες να συναινούν, να
υποτάσσονται, να κηρύττουν τον άδικο λόγο, να επαινούν τις άνομες πράξεις.
Μήπως όμως τα καλά παιδιά,
ανεξάρτητα από την ηλικία τους, δεν έχουν άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα, παρά
μόνο την συνενοχή, τη συνευθύνη, την προσδοκία του οφέλους;
Οι κοινωνικές και πολιτικές δομές
της χώρας μας, το εκπαιδευτικό σύστημά μας, η εκκλησία δεν επιθυμούν,
συνειδητά, τη δημιουργία προσωπικοτήτων, δεν υποβοηθούν τη μεγιστοποίηση της
γνώσης, αντιτίθενται σε ό.τι το διαφορετικό, το δημιουργικό, το πρωτότυπο.
Η πρόοδος και η ανάπτυξη των κρατών
και των ατόμων δε συντελείται με τη προβολή των κωφάλαλων διανοητικά, των
ανίκανων δημιουργικά, των μέτριων ερευνητικά, αλλά με την αναγνώριση των
ιδιοφυών προσωπικοτήτων, των παγκόσμιας φήμης επιστημόνων, των ευεργετών, των
καλλιτεχνών.
Όλοι οι παραπάνω άξιοι Έλληνες
πολεμήθηκαν, περιθωριοποιήθηκαν, εξοντώθηκαν, αμφισβητήθηκαν από τις συμμορίες
των μετρίων, τα νοσηρά μυαλά των ηγετών, τις ομάδες και τα τζάκια, τους
εγκάθετους, τους διεφθαρμένους, τους ανυπόληπτους.
Από αρχαιοτάτων χρόνων η κοινωνική
αδικία ήταν χαρακτηριστική στη χώρα μας, αδικία όμως που εξελίχθη επιστημονικά,
με τεχνικές ασύλληπτες, με υποκριτικές θεατρικές, με λόγους άδικους, με τη
σύγχρονη εποχή να φθάνει στη κορύφωσή της.
Ας μη λησμονούμε τις δολοφονίες ,
τους εξοστρακισμούς, τις διαπομπεύσεις, τους αφορισμούς προσωπικοτήτων, που
τόλμησαν να αρθρώσουν διαφορετικό και τεκμηριωμένο λόγο, ποιοτικό και περιεκτικό,
αντίθετο όμως και επικίνδυνο για τα ήθη και τα έθιμα της κάθε εποχής, προς
μεγάλη δόξα των άφωνων, των υποταγμένων, των καλών παιδιών.-
