Το βασικό πρόβλημα και συγχρόνως η λύση μιας Κυβέρνησης Συνεργασίας είναι ο Πρόεδρός της ο οποίος θα πρέπει να ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στις διάφορες απαιτήσεις των πολιτικών κομμάτων και σχηματισμών που την στηρίζουν. Άρα για τη θέση αυτή απαιτείται άτομο με ανάλογη εμπειρία χειρισμού πολιτικών όντων, ημεδαπών αλλά και αλλοδαπών και με ανεξαρτησία βούλησης – ενεργειών γεγονός που τον καθιστά ιδιαίτερα σήμερα επικίνδυνο για τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας.
Ο Πρόεδρος, μαζί με τον Υπουργό Οικονομικών, θα πρέπει να πείσουν τους ξένους ηγέτες για την πρόθεση της Ελλάδος να αποδεχθεί την ευρωπαϊκή Συμφωνία Κορυφής της26ης - 27ης Οκτωβρίου 2011. Επίσης θα πρέπει να καταθέσουν και να ψηφίσουν στη βουλή των Ελλήνων, πιθανότατα με αυξημένη πλειοψηφία, την κύρωση της κύριας Συμφωνίας και των τυχόν παραρτημάτων της και ιδιαίτερα τη συμφωνία με τους ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων (PSI).
Παράλληλα θα πρέπει να φροντίσουν ώστε η χώρα να λάβει την 6η δόση του αρχικού δανείου για να μην υποστούμε «στάση πληρωμών» το Δεκέμβριο και η χώρα «πτωχεύσει» και ουσιαστικά. Όλα αυτά είναι γνωστά στα πολιτικά κόμματα και τους αρχηγούς τους, αλλά παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης αποδεικνύεται ότι σκέφτονται πρωτίστως για το πολιτικό τους μέλλον και δευτερευόντως για το εθνικό συμφέρον. Σε αντίθετη περίπτωση δεν εξηγείται η πλήρης διαφορετικότητα στις απόψεις τους και οι αγκυλώσεις τους σε επιμέρους σημεία για να επιτευχτεί η πολυπόθητη εθνική συνεννόηση.
Η αντιπολίτευση σύσσωμη ζητά εκλογές για να αυξήσει τη δύναμή αντλώντας, όπως ελπίζει ψηφοφόρους από το κυβερνητικό στρατόπεδο. Η Κυβέρνηση γνωρίζει ότι στις εκλογές θα υποστεί πανωλεθρία εξ αιτίας των δημοσιονομικών μέτρων που έχει λάβει και της γενικότερης κατάστασης που βιώνει η ελληνική κοινωνία και προσπαθεί να τις απομακρύνει με στόχο να βελτιώσει την εικόνα της. Το βασικό ερώτημα των ελλήνων πολιτών είναι, τι θα συμβεί μετά τις εκλογές αν δεν υπάρξει, όπως «δείχνουν» οι δημοσκοπήσεις αυτοδύναμη Κυβέρνηση. Με δεδομένη την ασυνεννοησία των πολιτικών δυνάμεων η χώρα μάλλον μπαίνει σε περιπέτειες οι οποίες θα είναι ιδιαίτερα καταστροφικές για όλους.
Όλοι οι Έλληνες αναμένουν από τους πολιτικούς τους να την οδηγήσουν τη χώρα σε ένα ορθολογικό δρόμο ανάπτυξης και προόδου και αντί αυτού λαμβάνουν την υπόσχεση πώς σε δέκα χρόνια η χώρα θα βρίσκεται στα οικονομικά επίπεδα του 2009 από άποψη χρέους και αυτό γιατί έτσι το σχεδίασαν οι Ευρωπαίοι. Καμία πολιτική παράταξη δεν μας έχει παρουσιάσει, δυστυχώς μέχρι σήμερα, ένα ολοκληρωμένο ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την κρίση. Αρκετοί πολιτικοί αρκούνται στην καταγγελία των μέτρων και ορισμένοι στην παρουσίαση γενικόλογων προτάσεων για ανάπτυξη, οι οποίες όμως δεν γίνονται αποδεκτές από τους δανειστές μας και δεν πείθουν την πλειοψηφία των πολιτών για την ορθότητά τους
Σαφώς στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αλλά ο πολιτικός κόσμος πρέπει να γνωρίζει ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού άρχισε να ενημερώνετε, να διαβάζει και να αποκτά γνώση πέρα από την επιλεκτική πολιτική εικόνα που παρουσιάζουν τα διάφορα ΜΜΕ ανάλογα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν. Στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση εκείνο που θα «παίξει» τον πρωτεύοντα λόγο επιλογής θα είναι το αναπτυξιακό και οικονομικό πρόγραμμα κάθε πολιτικής παράταξης. Ένα πρόγραμμα το οποίο θα πρέπει να είναι ρεαλιστικό, μετρήσιμο, εφαρμόσιμο, αποτελεσματικό και αποδεκτό από την πολύπαθη ελληνική κοινωνία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου