ΜΕΤΑΞΥ ΣΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΟΣ

Παρακολουθώντας ο κάθε πολίτης τις αναφορές σε διλλήματα των διαφόρων πολιτικών παρατάξεων καταλήγει σε ένα τραγικό συμπέρασμα. Με το Μνημόνιο ή και χωρίς αυτό η κατάληξη σε «παύση πληρωμών» είναι αυτονόητη. Χωρίς το μνημόνιο θα οδηγηθούμε στη δραχμή, με ότι αυτό θα σημαίνει για τη χώρα και τους πολίτες και με το μνημόνιο ως είναι, θα οδηγηθούμε και πάλι εκτός ευρωζώνης, αλλά σε εύλογο χρονικό διάστημα.

Το γεγονός είναι ότι η παρούσα κατάσταση δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί διότι αυξάνει την ανεργία, μειώνει τα εισοδήματα, πολλαπλασιάζει τις πηγές των φόρων και διογκώνει την ύφεση οδηγώντας έναν ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση και την καταστροφή. Ο Ελληνικός λαός στις εκλογές της 6^ης Μαΐου έστειλε πολλαπλά μηνύματα σε όλες τι πολιτικές παρατάξεις, ιδιαίτερα σε εκείνες οι οποίες επιζητούν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Τα τρία ίσως περισσότερο έντονα από αυτά ήταν η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, η κατάργηση του μνημονίου και η βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης και εργασίας.

Δυστυχώς οι πολιτικές παρατάξεις αναζητούν πρωτίστως τα κομματικά οφέλη και δευτερευόντως τα εθνικά. Διαφορετικά θα είχαν συστήσει ήδη Κυβέρνηση ακόμη και με την εκλογική δύναμη την οποία κατείχαν. Ίσως αυτή η Κυβέρνηση να κατέρρεε σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά στη Βουλή θα αποκαλύπτονταν ποιοι είναι εκείνοι οι «βουλευτές» οποίοι με τη ψήφο τους θα υποστήριζαν το εθνικό και ποιοί το κομματικό συμφέρον. Αλλά αυτό δυστυχώς για τη χώρα και τους πολίτες δεν έγινε με αποτέλεσμα η χώρα να παραμένει σε μακρόχρονη προεκλογική περίοδο με δυσμενή αποτελέσματα για την οικονομία και τους πολίτες της.

Οι αντικρουόμενες πολιτικές κορώνες του πολιτικού προσωπικού οδήγησαν την Ευρώπη και τους δανειστές μας να σκληρύνουν τη στάση τους απέναντί στη χώρα μας. Η πληθώρα των αρνητικών δηλώσεων κατά της Ελλάδος το καταδεικνύει καθώς και η απειλή εκδίωξης από την Ευρωζώνη με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο. Η Ελλάδα έπαυσε να είναι αξιόπιστη και αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις στον τρόπο διενέργειας των οικονομικών συναλλαγών και εγγυήσεων με το εξωτερικό, στο Δημόσιο αλλά και στον Ιδιωτικό τομέα της οικονομίας με δυσμενείς επιπτώσεις για την καθημερινότητα όλων μας.

Συγχρόνως οι πολιτικές δυνάμεις αναφέρονται σε γενικόλογα προγράμματα με βάση ποικίλο αριθμό σημείων ή στόχων, κυρίως για τη δημιουργία εντυπώσεων στο εκλογικό σώμα και όχι σε παρουσίαση ουσιαστικών προτάσεων για έξοδο από την κρίση. Αν το πίστευαν αυτό ήδη θα είχαν  αναθέσει σε αρμόδιους εθνικούς φορείς να εκπονήσουν ολοκληρωμένα σχέδια για έξοδο από την κρίση, με στόχο επιλογής εκείνου που ταυτίζεται με τις πολιτικές τους, αντικρούοντας παράλληλά τις όποιες παράλογες αιτιάσεις των δανειστών μας με στιβαρά και ουσιαστικά επιχειρήματα. Είναι σαφές ότι η υιοθέτηση ενός τέτοιου σχεδίου και η στήριξή του από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων θα είχε ως συνέπεια τη βελτίωση της αξιοπιστίας της χώρας, αλλά και του πολιτικού προσωπικού της.

Η εφαρμογή του μνημονίου είχε σαφή και καταστρεπτικά αποτελέσματα για τη κοινωνική συνοχή των ελλήνων, αλλά δυστυχώς οι δανειστές εταίροι μας ενδιαφέρονται κυρίως για την επίτευξη των «συμφωνηθέντων» δημοσιονομικών στόχων. Αυτό είναι δυνατόν να αντικρουστεί μόνο με νέους συμφωνημένους ρεαλιστικούς και εφικτούς στόχους και με αντίστοιχη χρονική επιμήκυνση για την επίτευξη του χρόνου της δημοσιονομικής προσαρμογής. Η αλλαγή του κλίματος που παρατηρείται στην Ευρώπη είναι δυνατόν να βοηθήσει ουσιαστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό όμως απαιτεί τη δημιουργία συμμαχιών με τις χώρες της Μεσογείου και της Κεντρικής Ευρώπης οι οποίες αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.

Είναι γνωστό ότι η σωστή διαπραγμάτευση απαιτεί σκληρή προετοιμασία και χρόνο και η Κυβέρνηση η οποία θα προκύψει από τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου δεν θα τον διαθέτει. Δυστυχώς η χρονική αυτή ευκαιρία σπαταλήθηκε μάλλον άσκοπα τα δύο τελευταία χρόνια, όταν αντί για νέες προτάσεις προσπαθούσαμε να αμβλύνουμε τις αντίστοιχες των δανειστών μας με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Θα πρέπει επιτέλους οι πολιτικοί οι οποίοι διεκδικούν τη ψήφο μας να σοβαρευτούν και να σταθούν στο ύψος των κρίσιμων  προβλημάτων τα οποία απαιτούν άμεση, βιώσιμη, ρεαλιστική αλλά και κοινωνικά αποδεκτή λύση.

Σήμερα οι Έλληνες πολιτικοί και πολίτες βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Οι πρώτοι διότι έχουν να διαχειριστούν μια καταχρηστική υπέρ των δανειστών μας δανειακή σύμβαση με τη συνεχή απειλή των τελευταίων, εφόσον δεν τηρηθούν τα συμφωνηθέντα να σταματήσουν τη χρηματοδότηση της χώρας. Οι δεύτεροι γιατί θα πρέπει να αποφασίσουν την επιλογή της ψήφου των με γνώμονα το συμφέρον της χώρας, το οποίο δεν είναι σαφές, πλην ίσως από τη μη έξοδο από την ευρωζώνη και να αφήσουν στην άκρη τις όποιες πολιτικές και κοινωνικές τους πεποιθήσεις.

Αλλά και οι δανειστές εταίροι μας βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Έχουν διαπιστώσει την αναποτελεσματικότητα των μέτρων που έχουν εφαρμόσει στη χώρα μας και έχουν αντιληφθεί ότι η διάλυση του κοινωνικού ιστού θα επιφέρει και τεράστιες αντιδράσεις. Είναι δε γεγονός πως αν εφαρμόσουν την απειλή της μη χρηματοδότησης του Ελληνικού Κράτους αυτό μπορεί να σημαίνει την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη με ασύλληπτες συνέπειες για το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Το άμεσο μέλλον θα μας δείξει τι θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός, το ελληνικό κοινοβούλιο και οι δανειστές μας σε ένα γρίφο, ο οποίος για να λυθεί απαιτεί λογική και ρεαλισμό.