Η ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της Ελλάδας

Τώρα που οι ελληνικές εκλογές τελείωσαν οι έλληνες πολιτικοί οφείλουν να αποδείξουν ότι είναι άξιοι των κρισίμων καταστάσεων τις οποίες διανύει η χώρα. Καταρχήν θα πρέπει να προκύψει νέα Κυβέρνηση με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική και πολιτική συναίνεση. Το δεύτερο το οποίο οφείλουν είναι να συμφωνήσουν στη γενική κατεύθυνση στόχο της πορείας της χώρας και στους τρόπους υλοποίησης των επιμέρους  κατευθύνσεων για την υλοποίησή του.

Τα δύο βασικά κεντρικά σημεία των επιμέρους κατευθύνσεων είναι οι μεταρρυθμίσεις και το οικονομικό πρόγραμμα. Οι μεταρρυθμίσεις  αφορούν και θα έχουν συνέπειες, σ’ ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας και θα πρέπει να γίνουν με δίκαιο και σωστό τρόπο, ώστε το συμφέρον των πολλών να μην κινδυνεύει από το συμφέρον των ολίγων. Το οικονομικό πρόγραμμα δεν θα πρέπει να αρκεστεί απλώς σε συζητήσεις αλλαγών των όρων και διατάξεων του μνημονίου, το οποίο έχει απορριφθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Απαιτείται η συμφωνία και η διατύπωση ενός Ελληνικού Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, το οποίο να λαμβάνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες της χώρας και των κατοίκων της και να έχει ρεαλιστικούς και εφικτούς στόχους στην κατεύθυνση της συμφωνημένης ευρωπαϊκά δημοσιονομικής πειθαρχίας και ανάπτυξης.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο πέμπτο χρόνο της ύφεσης και παράλληλα η ανεργία έχει φτάσει στο 22%, ενώ τα εισοδήματα των ελλήνων έχουν μειωθεί μεσοσταθμικά κατά 40% περίπου. Η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων έφτασε στα όριά της και ο κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης με όλα αυτά είναι περισσότερο από ορατός. Σε αυτό το σημείο όλοι οι έλληνες πολιτικοί με τη συνεργασία ελλήνων εξειδικευμένων κατά τομείς πανεπιστημιακών, αλλά και ανθρώπων της αγοράς οφείλουν να εκπονήσουν το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης. Απαιτείται η συμφωνία όλων γιατί το σχέδιο θα έχει αναγκαστικά χρονικό ορίζοντα ωρίμανσης τη δεκαετία, η οποία ξεπερνά το συνήθη κύκλο ζωής οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Η Ελλάδα ευρισκόμενη σε δεινή οικονομική κατάσταση (από έλλειψη ταμειακών διαθεσίμων) και δυστυχώς για να καλύψει τα ελλείμματα τα οποία παράγει ο δημόσιο τομέας, είναι αναγκασμένη να αποδέχεται την οικονομική βοήθεια των εταίρων της με δύσκολους και ετεροβαρείς όρους, όπως το Αγγλοσαξονικό (αποικιακό) δίκαιο επί των δανεικών συμβάσεων. Η μόνη απάντηση σ’ αυτό είναι η κοινή συναίνεση των πολιτικών παρατάξεων σ’ ένα  Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης και η καθολική πολιτική υποστήριξή του στους Ευρωπαίους εταίρους μας και το ΔΝΤ, ώστε να το αποδεχτούν.

Το τρίτο βασικό σημείο είναι η κάθαρση του πολιτικού συστήματος γενικότερα από όλα τα βαρίδιά του. Αυτό θα γίνει με την καθιέρωση καθολικού «πόθεν έσχες» όλων των ελλήνων από ανεξάρτητη αρχή με όλα τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου αναδρομικά από το 1974 μέχρι και σήμερα με αποβολή από το πολιτικό σκηνικό όλων όσων έχουν παρανομήσει. Αυτό οφείλει να συνεχιστεί μέχρι τον τελευταίο έλληνα με παραδειγματική τιμωρία των φοροφυγάδων. Επίσης με την άρση των υπερβολικών προνομίων και απολαβών των βουλευτών θα αρχίσει το κοινοβουλευτικό αξίωμα να αποκτά την απαιτούμενη σοβαρότητά και καταξίωσή του.

Όλα τα παραπάνω απαιτούν από τους έλληνες πολιτικούς να ξεχάσουν τις αυτοδυναμίες και να αποφασίζουν με συναίνεση και συνεργασία. Ομολογουμένως είναι δύσκολο γιατί απαιτεί αλλαγή της νοοτροπίας την οποία εφήρμοζαν μέχρι σήμερα, ενώ παράλληλα απαιτείται και η δημοκρατική καταστατική λειτουργία των πολιτικών παρατάξεων, η οποία θα ομαλοποιήσει το ξεπερασμένο πλέον αρχηγικό προφίλ τους σε περισσότερο αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό. Παράλληλά η καθιέρωση εκλογικού συστήματος απλής αναλογικής και η κατάργηση του σταυρού, θα συμβάλουν στην απεξάρτηση του βουλευτή από την ψήφο και το ρουσφέτι του πολίτη. Αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι έτοιμο να προχωρήσει σε αυτές τις ριζοσπαστικές αλλά τόσο αναγκαίες αλλαγές, θα αποδειχθεί στο προσεχές χρονικό διάστημα.