Η κρίση και η ελληνική οικογένεια.

Η οικονομική κρίση επέφερε σημαντικές ανατροπές στην αγορά εργασίας, στο εισόδημα των νοικοκυριών και στην καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών. Ο ιδιωτικός τομέας ο οποίος έχει υποστεί το βάρος της κρίσης με το 1,5 περίπου εκατομμύρια ανέργους, έχει επιφέρει και σημαντικές αλλαγές στην ελληνική οικογένεια. Εάν σε αυτή τη διαπίστωση προσθέσουμε και τη σημαντική μείωση των μισθών και των συντάξεων σε συνδυασμό με την υψηλή φορολόγηση το μείγμα γίνεται εκρηκτικό.

Η ελληνική αγορά εργασίας δεν περιορίζεται μόνο στην απώλεια των θέσεων εργασίας αλλά συγχρόνως παρουσιάζει και ποιοτική υποβάθμιση. Αυτή προέρχεται από τη μείωση των στελεχιακών θέσεων εργασίας, αλλά και από την ταυτόχρονη καθήλωση ή και μείωση αποδοχών των στελεχών. Η συνέπεια αυτής της κατάστασης έχει οδηγήσει αρκετά έμπειρα και αξιόλογα στελέχη σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών εργασίας στο εξωτερικό. Επίσης εξηγεί άμεσα και τη φυγή των νέων επιστημόνων για εύρεση εργασίας στο εξωτερικό απογυμνώνοντας τη χώρα από πολύτιμο εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.

Η μείωση των εισοδημάτων σε μισθωτούς, συνταξιούχους έχει διαφοροποιήσει τον τρόπο λειτουργίας και δομής της ελληνικής οικογένειας. Η ανεργία έχει εξαναγκάσει αρκετούς νέους και νέες, να επανακάμψουν στην πατρική εστία εφόσον δεν δύνανται να συντηρούν δική τους κατοικία. Η ενδεχόμενη ανεργία του άνδρα  και η εργασία της συζύγου, η οποία και φέρνει το μοναδικό εισόδημα στο σπίτι, αλλάζει τις ισορροπίες και το οικονομικό οικογενειακό μοντέλο. Η ενδεχόμενη ανεργία αμφοτέρων των συζύγων δημιουργεί πλήρη οικονομική εξάρτηση από την πατρική οικογένεια και το αυτό ισχύει και για τα παιδιά που είναι άνεργα ή σπουδάζουν.

Η ελληνική πατρική οικογένεια έχει ενισχυθεί στις μέρες μας, γιατί αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για κάθε έναν από εμάς που δεν έχει ή το εισόδημά του μειώνεται ώστε να μην μπορεί να αυτοσυντηρηθεί. Η συνοχή της ελληνικής οικογένειας είναι αυτή η οποία δεν επέτρεψε την κρίση να αγγίξει μέχρι σήμερα τον κοινωνικό ιστό αλλά και τη συνοχή της Ελλάδας ως χώρας. Και αν αυτό είναι αδιανόητο για κάποιο ξένο τεχνοκράτη, είναι πολύ φυσικό για έναν έλληνα πολίτη ο οποίος ποτέ δεν έκοψε τις γέφυρες επικοινωνίας του με την πατρική εστία.

Οι ισορροπίες στην ελληνική οικογένεια έχουν αλλάξει. Ο άνδρας που αποτελούσε τον κύριο στυλοβάτη της μέχρι σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις λόγω της ανεργίας αισθάνεται ότι είναι παροπλισμένος χωρίς δουλειά αλλά και μη παραγωγικός στο σπίτι. Η γυναίκα όταν εργάζεται διαπιστώνει ότι η θέση της στην οικογένεια ισχυροποιείται και απαιτεί μια νέα κατανομή στις σπιτικές εργασίες. Η συστέγαση με την πατρική οικογένεια απαιτεί νέες ισορροπίες σε ένα σπίτι, όπου ζουν δύο οικογένειες με διαφορετική ηλικιακή αντίληψη των πραγμάτων γεγονός που απαιτεί νέους τρόπους συνεργασίας αλλά και διαβίωσης.

Η ελληνική οικογένεια είναι σφυρηλατημένη με τα ιδεώδη της ελληνικής φυλής: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Με αυτά έχει ξεπεράσει πολλές κρίσεις στο παρελθόν και το ίδιο θα συμβεί και με την παρούσα. Οι όποιοι τεχνοκράτες οφείλουν να γνωρίζουν ότι η ελληνική οικογένεια δεν έχει «λίπος» αλλά «δεσμούς» σε αφθονία και με συνέχεια. Ακόμη και με τις νέες δομές αλλά και ισορροπίες της ελληνικής οικογένειας λόγω κρίσης, αυτή θα εξακολουθήσει να αποτελεί το φάρο που θα φωτίζει τις δύσκολές μέρες όλων μας μέχρι την έξοδο της χώρας από την κρίση.