Που οδηγούμεθα τελικά…

Οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας και η Ελληνική Κυβέρνηση, προσπαθούν με περισσή υπεροψία αλλά και υποκρισία να βαφτίσουν το κρέας ψάρι και να ονομάσουν τη διάλυση των δομών του Κράτους αναγκαία μεταρρύθμιση. Η τεράστια επικοινωνιακή προσπάθεια να δοθεί στα μνημόνια ο χαρακτήρας μια βαθιάς και οδυνηρής εξυγίανσης της χώρας, η αίσθηση η οποία αποκομίζει ο μέσος πολίτης είναι αυτή της αποσύνθεσης των στοιχειωδών λειτουργιών του κράτους και η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της πλειονότητας των πολιτών χωρίς κανένα αντίκρισμα.

Η ανασφάλεια αλλά και η οικονομική δυσπραγία την οποία προκαλεί η απορρύθμιση των κρατικών λειτουργιών και δομών δημιουργεί γόνιμο έδαφος σε δυνάμεις πολιτικές και μη να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν το κενό. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί η πτώση των καθεστώτων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, το κενό της οποίας κάλυψε το οργανωμένο έγκλημα με τη χρήση πολιτικού μανδύα ή και χωρίς αυτόν. Αντίστοιχα αυτό το κενό καθιστά θελκτικά και ελκυστικά τα συνθήματα συγκεκριμένης πολιτικής παράταξης η οποία προσπαθεί να καλύψει το κενό.

Η συντριβή κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας, ο πλήρης ευτελισμός της κοινοβουλευτικής διαδικασίας από τους εκπροσώπους των πιστωτών μας (κοινοτικών εταίρων και μη), αλλά και από τους εκπροσώπους της άρχουσας πολιτικής ελίτ, ο υποβιβασμός της Ελληνικής Βουλής σε απλό όργανο επικύρωσης των κατά παραγγελία νομοθετημάτων των πιστωτών αλλά και της εγχώριας οικονομικής ελίτ, δίνουν υπόσταση στον εθνικισμό (φυλετικό ή μη) αλλά και στον αντικοινοβουλευτισμό. Αυτό καταδεικνύεται εμφανώς από τις διάφορες δημόσιες σφυγμομετρήσεις, οι οποίες αναδεικνύουν τους αναποφάσιστους πρώτη δύναμη.

Τα κοινωνικά ερείπια τα οποία σωριάζουν συνεχώς γύρω μας η οικονομική κρίση αλλά και συνεχής η εφαρμογή της μη σωστής αγωγής των μνημονίων, αποτελούν τη βασική αιτία τόσο της πνευματικής όσο και της πολιτικής σύγχυσης η οποία διακατέχει την κοινωνία μας. Τοιουτοτρόπως έχει καταρρεύσει κάθε ίχνος εμπιστοσύνης στο πολιτικό, στο αξιακό  σύστημα άρα και στην επικρατούσα στη χώρα δημοκρατική διαδικασία. Αυτή η δυσπιστία, η σύγχυση και η βουβή αγανάκτηση αναζητούν τη δική τους διέξοδο και σαφώς δεν μεταμορφώνονται αυτόματα σε πολιτική στήριξη οιασδήποτε παράταξης, όσο ακραία και αν είναι.

Η εφαρμοζόμενη πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων αποδεικνύεται τελικώς αδιέξοδη. Έχει οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο συνεχούς ύφεσης, ο οποίος δεν επιτρέπει την ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της. Η κατάρρευση της κοινωνίας έχει οδηγήσει στην αντίστοιχη του Κράτους και των δομών του με αποτέλεσμα όλα όσα προαναφέρθηκαν και ίσως και πολλά περισσότερα άγνωστα στο ευρύ κοινό. Η αναμενόμενη έξοδος από το τέλμα δεν φαίνεται από πουθενά, ασχέτως των επικοινωνιακών ευφυολογημάτων της Κυβέρνησης αλλά και διαφόρων Ευρωπαϊκών Αξιωματούχων.

Άρα το ερώτημα παραμένει αναπάντητο για το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων Πολιτών. Πιστεύετε ότι δεν υπάρχουν μερικοί που γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει; Πιστεύετε ότι δεν υπάρχει στρατηγικό σχέδιο το οποίο και εφαρμόζουν; Αν όχι τότε ζήστε την ευδαιμονία σας, διαφορετικά και εσείς θα αναζητάτε την απάντηση στο: Που οδηγούμεθα τελικά;