Επιτέλους, λίγη σοβαρότητα …

Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας βυθίζεται σ’ ένα σπιράλ ύφεσης, με αποτέλεσμα το βιοτικό επίπεδο όλων σχεδόν των Ελλήνων να καταρρέει, από ελάχιστα έως την ολοσχερή απώλειά του. Επικοινωνιακά οι πολιτικοί μας (Συμπολίτευση) υποστηρίζουν ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική «λιτότητας» είναι η μόνη λύση, ενώ άλλες ομάδες (Αντιπολίτευση), ότι ο δρόμος που ακολουθείται  είναι παντελώς λαθεμένος και πρέπει να αλλάξει για να επανέλθει ξανά η ευημερία στον τόπο, η οποία και αποτελεί και το τελικώς ζητούμενο από όλους συνολικά.

Στον κόσμο της Αγοράς όταν μια επιχείρηση ξεκινά ή ανασυντάσσεται γενικότερα εκπονεί με τα στελέχη της ή και με την βοήθεια τρίτων αντίστοιχα στρατηγικό σχέδιο το γνωστό ως “business plan”. Στο σημείο αυτό είναι εμφανές ότι οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας (Συμπολίτευση & Αντιπολίτευση) κινούνται αμφότερες χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά με «κοινό στόχο την έξοδο από την κρίση», η οποία για τους μεν σημαίνει πιστή εφαρμογή των όρων του μνημονίου και για τους δε απαλλαγή από το μνημόνιο, αλλά χωρίς σχέδιο.

Ουσιαστικά όλοι συμφωνούν ότι η «ανάπτυξη» είναι το ζητούμενο για την έξοδο από την κρίση, αλλά με διαφορετικές προσεγγίσεις. Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι με την εφαρμογή του μνημονίου έχει πετύχει την αναδιάρθρωση του Κράτους μειώνοντας όμως δραματικά τις κοινωνικές του δομές απλά για να πετύχει  τους στόχους που θέτει η τρόικα. Έτσι πέτυχε να κερδίσει για αντάλλαγμα τη δυνατότητα να εμφανίσει για το 2013 λογιστικό πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο της δίνει το αναγκαίο άλλοθι για την εφαρμογή των μνημονίων.

Η Αντιπολίτευση είναι σύσσωμη κατά του μνημονίου αλλά και αυτή με διαφοροποιημένους στόχους και προσεγγίσεις. Στην πραγματικότητα η καταγγελία της μνημονιακής σύμβασης την οποία ευαγγελίζονται, αφορά σήμερα με ευθύνη των πολιτικών μας διεθνείς και κρατικές συμβάσεις δανεισμού, οι οποίες διέπονται από το Αγγλοσαξονικό Δίκαιο. Αυτό σημαίνει σημαντικές δυσκολίες τόσο στην όποια μορφή καταγγελίας τους, όσο και στην άρνηση πληρωμής των δανειακών μας υποχρεώσεων οι οποίες απορρέουν από αυτές.

Η Ελλάδα για να εξέλθει από τη δυσχερή κατάσταση στην οποία ευρίσκεται  χρειάζεται στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης όπως και οι επιχειρήσεις και όχι ανούσια και πολιτικώς επικοινωνιακά επιχειρήματα. Ας υποθέσουμε ότι θέλεις ως Κράτος να αναπτύξεις την τουριστική σου βιομηχανία, θέτεις τους στόχους: αεροδρόμια, ξενοδοχεία, μαρίνες, αρχαιολογικοί χώροι, τιμές, ασφάλεια κ. ά. Στη συνέχεια ακολουθεί ο προϋπολογισμός των κεφαλαίων τα οποία απαιτούνται, δημιουργείς τα αναγκαία κίνητρα για επενδύσεις και εξασφαλίζεις άμεσα  την απαραίτητη χρηματοδότησή τους!

Οι πολιτική ελίτ της χώρας εμφανίζεται να μην μπορεί ή ίσως και να μην επιθυμεί να υιοθετήσει σχέδιο ανάπτυξης, αλλά προχωρά δίχως εθνικούς στόχους υλοποιώντας μόνο αξιώσεις οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δανειστών μας. Δυστυχώς είναι η ίδια η οποία θα ζητήσει σύντομα με την ψήφο μας να της εμπιστευτούμε το μέλλον της χώρας και των παιδιών μας. Οι πολιτικοί μας οφείλουν να επιδείξουν επιτέλους υπευθυνότητα και σοβαρότητα για να μπορέσει ο Ελληνικός λαός  να αρχίσει να ατενίζει το αύριο με ελπίδα.