Η τραγωδία ενός λαού

Οι πολιτικοί οδήγησαν τη χώρα σε έναν κατήφορο ο οποίος σήμερα εμφανίζει τη χειρότερη μορφή του. Οι ίδιοι προσπάθησαν να τη σώσουν, τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται, με τη βοήθεια των δανειστών μας. Οι δανειστές, μας αντιμετωπίζοντάς ως τριτοκοσμική χώρα και ζήτησαν ακριβό αντίτιμο για τα δάνεια. Η χορήγησή τους συνδέθηκε με τη λήψη σκληρών δημοσιονομικών μέτρων τα οποία ανέτρεψαν προς το χειρότερο τη ζωή των πολιτών.

Ήταν φυσικό οι πολιτικοί να χωριστούν σε δύο ομάδες. Η μία υποστηρίζει ότι το μνημόνιο (η δανειακή σύμβαση) ήταν απαραίτητο και μόνη λύση για την εξυγίανση και σωτηρία της χώρας. Η δε άλλη ότι αυτό είναι η αιτία όλων των δεινών τα οποία υφίσταται ο λαός και ότι θα πρέπει να ακυρωθεί. Και οι δύο πλευρές παραθέτουν επιχειρήματα, τα οποία δε φαίνονται ικανά να πείσουν το λαό, εκτός βέβαια από τα μέλη των παρατάξεών τους.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι, ότι σήμερα δεν παράγει. Ακόμη και για την επάρκεια των απαραίτητων τροφίμων είναι αναγκασμένη να πραγματοποιεί εισαγωγές. Η κύρια πηγή εσόδων της είναι ο τουρισμός, ο οποίος λόγω της παγκόσμιας κατάστασης, παρουσιάζει ικανοποιητική άνοδο. Βέβαια η χώρα διαθέτει σημαντική ναυτιλία, αλλά και ορυκτό πλούτο τόσο στη θάλασσα (υδρογονάνθρακες, κ.ά.), όσο και στη στεριά (μεταλλεύματα, κ.ά.)

Αποδεικνύεται περίτρανα  ότι απαιτείται η αλλαγή του παραγωγικού ιστού της χώρας και η προσαρμογή του στο σημερινό διεθνές χρηματοοικονομικό περιβάλλον. Αυτό απαιτεί τον κατάλληλο σχεδιασμό αλλά και την εκτέλεσή του. Στην πρακτική εφαρμογή του το σχέδιο αναδιοργάνωσης της χώρας, απαιτεί ένα βασικό και δύσκολο επίτευγμα, την αλλαγή της νοοτροπίας των πολιτών, αλλά και των πολιτικών οι οποίοι θα αναλάβουν το εγχείρημα.

Ο Ελληνικός λαός έχει χαρακτηρισθεί πολλάκις ως απείθαρχος, περήφανος, τεμπέλης και άλλα πολλά. Έχει όμως ένα μοναδικό χάρισμα, το φιλότιμο, τη δυνατότητα να ακολουθεί το όραμα, αλλά και τον ηγέτη που θα το παρουσιάσει. Δυστυχώς όμως οι σημερινοί Έλληνες πολιτικοί εμφανίζονται χωρίς όραμα ή προοπτική για τη χώρα, εκτός αν αποδεχτούμε ως όραμα την έξοδο από το μνημόνιο ή την επαναφορά της ζωής στα προ της κρίσης επίπεδα.

Είναι εμφανές, ότι η χώρα βαδίζει χωρίς σχέδιο και, άγετε και φέρετε, από τις απόψεις και τις απαιτήσεις των δανειστών μας. Οι Έλληνες πολιτικοί δε δύνανται να παρουσιάσουν μία αξιοσέβαστη πρόταση και να την υποστηρίξουν με επιχειρήματα, απλά αρκούνται σε φτηνά επικοινωνιακά οικονομικά τεχνάσματα με αριθμούς και στατιστικά στοιχεία, τα οποία όμως δεν προσφέρουν τίποτα στην καθημερινότητα, του κάθε απλού πολίτη, αυτής της χώρας.

Η επικοινωνιακή αυτή στρατηγική, επικουρούμενη σαφώς και από εγχώρια και ξένα κέντρα εξουσίας, τα οποία έχουν ποικίλα οικονομικά συμφέροντα έχει πετύχει το στόχο της. Έτσι η πλειονότητα των κατοίκων της χώρας έχει οδηγηθεί στον καναπέ και στο καφενείο, όπου θεωρητικά συζητά τα θέματα της καθημερινότητας και υβρίζει όλους αυτούς οι οποίοι μας οδήγησαν σε αυτόν τον κατήφορο. Και όλα αυτά δυστυχώς, απλά και επιφανειακά.

Η τραγωδία του λαού, ξεκινά από το ότι για να επιστρέψει η ευημερία στον τόπο πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία όλων, να υπάρξει σχέδιο αλλά και η «ομάδα» η οποία θα αναλάβει να το εκτελέσει ουσιαστικά, τίμια και ηθικά. Δυστυχώς όμως αυτό δεν υφίσταται σήμερα, με αποτέλεσμα για πολλούς πολίτες να έχει χαθεί η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.