ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ

Είναι γεγονός ότι βασικό πρόβλημα της χώρας αποτελεί κυρίως ο Δημόσιος και ο ευρύτερος κρατικός τομέας (ΔΕΚΟ & λοιποί κρατικοδίαιτοι οργανισμοί) οι οποίοι δημιουργήθηκαν για να καλύψουν όχι τις βασικές ανάγκες του ίδιου του Κράτους αλλά τις πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με τους πολίτες – ψηφοφόρους τους. Έτσι αναπτύχθηκε το κράτος ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση. Η παγκόσμια κρίση του 2008 άγγιξε τη χώρα μας με μια χρονική καθυστέρηση την οποία δεν εκμεταλλεύτηκαν για διάφορους λόγους οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου. Μια σωρεία λαθών και πολιτικών παροχών με δανεικά κεφάλαια, οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση.

Η χώρα σύρθηκε στην υπογραφή μιας δανειακής σύμβασης με δυσμενείς όρους για να αποφύγει την πτώχευση. Αλλά οι πολιτικοί μας δυστυχώς δεν είχαν αντιληφθεί ακόμη την παγκόσμια οικονομική κατάσταση και συνέχιζαν περιορισμένα μεν αλλά στο ίδιο μοτίβο. Το αποτέλεσμα ήρθε άμεσα με την ανάγκη αποδοχής από τη Βουλή μιας νέας δανειακής σύμβασης με όρους περισσότερο επαχθείς από την προηγούμενη και μάλιστα σε βάθος χρόνου για να μπορέσουμε να ικανοποιήσουμε τους δανειστές μας. Διότι η επιμήκυνση και τα χαμηλά επιτόκια μας επέτρεψαν να μην πτωχεύσουμε αλλά παράλληλα και τους δανειστές μας να πάρουν τα δανεικά κεφάλαιά τους (υπήρξε αμοιβαίο όφελος).

Βασική παραδοχή και των δύο δανειακών συμβάσεων ήταν ο περιορισμός του Δημόσιου τομέα με στόχο να σταματήσει να δημιουργεί ελλείμματα. Δυστυχώς και σε αυτό το σημείο οι πολιτικοί μας επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της φορολογίας και της περικοπής των μισθών – επιδομάτων και συντάξεων. Αγνόησαν ότι ο δρόμος αυτός ουσιαστικά δημιουργεί μια αρνητική ψυχολογία στους πολίτες με ανάλογη επίπτωση και στην Αγορά. Έτσι ο φαύλος κύκλος περιορισμού των εισοδημάτων με αντίστοιχο περιορισμό των φόρων συνεχίζεται και η συνεχής επιβολή νέων φόρων (αναμενόμενη αύξηση ΦΠΑ) τον επιτείνει.

Δυστυχώς σήμερα το κλίμα στην ελληνική αγορά είναι ζοφερό. Δεν υπάρχει ρευστότητα, οι καταναλωτές είναι επιφυλακτικοί και αγοράζουν μόνο τα αναγκαία, ενώ οι υποχρεώσεις προς ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και την φορολογία αυξάνονται, δημιουργώντας έναν ασφυκτικό κλοιό χρεών στις επιχειρήσεις. Ο τραπεζικός τομέας αντιμετωπίζει τα δικά του προβλήματα και σε αυτή τη φάση του οικονομικού κύκλου, δεν έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει αποτελεσματικά την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και της οικονομίας γενικότερα. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η ύφεση που βιώνει η ελληνική οικονομία σε όλους της σχεδόν τους τομείς εκτός ίσως από τον τουρισμό αυτή τη χρονική περίοδο.

Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις για το πώς πρέπει να γίνει η ανάκαμψη ή η αναθέρμανση της ελληνικής οικονομίας και είναι γνωστές σε όλους. Αυτή τη στιγμή δεν είναι σκόπιμο να εξετάσουμε ποια είναι σωστή και ποια λάθος αλλά το ποιά είναι άμεσα εφαρμόσιμη. Η συνεχής και διαρκής αύξηση της φορολογίας έχει δημιουργήσει αρνητικό κλίμα ως προς τις ιδιωτικές επενδύσεις ελλήνων και ξένων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα των Γερμανών επενδυτών που ζητούν ειδικό φορολογικό καθεστώς σε μόνιμη βάση. Άρα η μόνη εφικτή επενδυτική αύρα θα έρθει από τις δημόσιες επενδύσεις σε έργα και υποδομές που μαζί με την αύξηση της προσφοράς εργασίας θα βοηθήσουν και στην ανάπτυξη της χώρας. Αυτή τη χρονική στιγμή είναι η μόνη λύση την οποία θα αποδεχθούν και οι δανειστές μας, ώστε να  αρχίσει επιτέλους στη χώρα να δημιουργείται ένα κύμα επενδύσεων το οποίο θα αλλάξει σε εύθετο χρόνο και την αρνητική μας ψυχολογία.