Άπαντες συμφωνούν πως η λύση στο ελληνικό πρόβλημα είναι η « ανάπτυξη». Το τι όμως εννοούμε, αναφερόμενοι στο νόημα της λέξης ανάπτυξη είναι διαφορετικό σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Αρκετοί πιστεύουν ότι σημαίνει να χρηματοδοτηθεί η αγορά, άλλοι να αυξηθεί η κατανάλωση, άλλοι να πραγματοποιηθούν άμεσες ξένες επενδύσεις, άλλοι στοχεύουν στη βιομηχανία, άλλοι θέτουν ως προτεραιότητα τον τουρισμό και τη ναυτιλία και αρκετοί γενικώς επιζητούν την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών προς εξαγωγή.
Το πάζλ αυτό των διαφορετικών απόψεων δεν είναι κατ’ ανάγκη καταστροφικό, αλλά είναι σίγουρα αναποτελεσματικό. Ο κάθε ένας εξ ημών των πολιτών αυτής της χώρας, επιθυμεί να «αναπτυχθεί» ο κλάδος της οικονομίας στον οποίο έχει άμεσο οικονομικό ενδιαφέρον και όπως λέει μια παροιμία του λαού μας «βλέπουμε το δένδρο και χάνουμε το δάσος».
Αυτό που απέτυχαν οι πολιτικοί μας εδώ και δεκαετίες είναι να οδηγήσουν τη χώρα στην ανάπτυξη με την υιοθέτηση συγκεκριμένης στρατηγικής. Θα έπρεπε πριν από πολλά χρόνια η χώρα να έχει αποφασίσει τους τομείς όπου υπερέχει έναντι των άλλων σε παγκόσμια κλίμακα και να τους αναπτύξει. Ακόμη και στον τουρισμό όπου υπάρχει γενική ταυτότητα απόψεων για την ανάπτυξή του, οι υποδομές για την εξυπηρέτηση τουριστών εξακολουθούν να είναι πενιχρές και σε σχέση με τους κύριους ανταγωνιστές μας στη Μεσόγειο μη ανταγωνιστικές.
Η χώρα βιώνει μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, η οποία επιδεινώνεται από την αντίστοιχη παγκόσμια οικονομική συγκυρία. Η εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική της μείωσης των εισοδημάτων, της απεμπόλησης κοινωνικών δικαιωμάτων και της απομείωσης των περιουσιακών στοιχείων ατομικών και επιχειρηματικών, οδηγεί την κούρσα της ύφεσης η οποία μαστίζει τη χώρα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δυστυχώς οι δανειστές μας εμφανίζονται να μην διαθέτουν άλλο σχέδιο και η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι ανίκανη να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις ανάγκες στήριξης ενός προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας, έστω και στη λάθος κατεύθυνση, όπως αποδεικνύεται την οποία εφαρμόζουν οι δανειστές μας.
Η εφαρμοζόμενη πολιτική οδηγεί στην οικονομική εξαθλίωση την πλειονότητα του ελληνικού λαού, ο οποίος αντιμετωπίζει καθημερινά τη μείωση του βιοτικού του επιπέδου. Η «ανάπτυξη» εμφανίζεται για τους περισσότερους έλληνες ως άπιαστο όνειρο και η απαισιοδοξία για το αύριο, δυστυχώς κυριαρχεί στα περισσότερα νοικοκυριά της χώρας.
Με βάση τη σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας, αν την εξετάσουμε εντελώς ρεαλιστικά, η «ανάπτυξη», σε όποια μορφή οικονομικής δραστηριότητας και αν την αποδεχτούμε, δεν είναι εφικτή να πραγματοποιηθεί από ιδιωτικές επενδύσεις. Τη μόνη εφικτή λύση αποτελούν οι «Δημόσιες Επενδύσεις» σε μεγάλα έργα υποδομής, οι οποίες θα επαναφέρουν την οικονομία της χώρας σταδιακά σε αναπτυξιακή πορεία και τη χαμένη αισιοδοξία στον ελληνικό λαό.
Η κρίση απαιτεί άμεσες, εφικτές και στοχευμένες κινήσεις για την αντιμετώπισή της. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι το πρόβλημα επίλυσης του δημοσιονομικού μας χρέους είναι πρώτιστο για να μην οδηγηθεί η χώρα σε πτώχευση και εξαθλίωση. Αλλά όλοι γνωρίζουν ότι η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει όρια και ότι η ανεργία καλύπτεται ευτυχώς από το θεσμό της οικογένειας, τον οποίο η χώρα μας εξακολουθεί να κρατά σε υψηλό επίπεδο.
Η μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι ένας επιθυμητός στόχος, αλλά δεν πρέπει να είναι και ο κύριος. Στην χώρα μας, δεν ευημερούν δυστυχώς ούτε οι αριθμοί αλλά και ούτε οι άνθρωποι με αποτέλεσμα να οδηγούμεθα σε αδιέξοδα δίχως δυνατότητα επιστροφής. Δεν είναι δυνατόν να γίνονται όλα, προς όφελος των «αγορών» που επιζητούν τη μεγιστοποίηση τους κέρδους τους, αδιαφορώντας για τον ανθρώπινο παράγοντα.
Είναι αναγκαία η χρηματοδότηση της χώρας από το τρίπτυχο των δανειστών μας για να αποφύγουμε την πτώχευση και τις συνέπειές της. Οι οικονομικοί στόχοι που μας επιβάλλονται όμως, θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο επίμονης και σκληρής διαπραγμάτευσης, με την «ελληνική διοίκηση» να εμφανίζεται παντελώς ανίκανη να ανταποκριθεί σε αυτό της το ρόλο.
Η τρικομματική Κυβέρνηση αποδεικνύεται επίσης αδύναμη να υλοποιήσει ένα κοινά αποδεκτό πρόγραμμα δημοσιονομικής αλλά και συγχρόνως αναπτυξιακής οικονομικής πολιτικής. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα αλλά εφικτές λύσεις. Στην περίπτωσή μας η λύση είναι Κυβέρνηση κοινής αποδοχής, στόχων και έργων ή διαφορετικά εκλογές με όλες τις συνέπειες που πιθανόν να επιφέρουν στην οικονομική κατάσταση της χώρας.
Στους κοινούς στόχους και έργα, είναι δυνατόν να ενταχθούν, τα μεγάλα δημόσια αναπτυξιακά έργα (οδικοί άξονες, λιμάνια, αεροδρόμια, νοσοκομεία, σχολεία κτλ) τα οποία θα δημιουργήσουν εισόδημα και θέσεις εργασίας. Παράλληλα οι τομείς της ενέργειας, του τουρισμού, της γεωργίας, της υγείας, της πληροφορικής και άλλων παραγωγικών κλάδων μπορούν να ενισχυθούν με φορολογικά κίνητρα που θα βοηθήσουν στη γρήγορη ανάκαμψή τους.
Η ανάπτυξη απαιτεί σχεδιασμένα ρεαλιστικά, αποτελεσματικά και εφικτά βήματα. Ο ελληνικός λαός μπορεί να τα ακολουθήσει γιατί γνωρίζει ότι θα τον οδηγήσουν στην ευημερία και μακριά από την πορεία προς την εξαθλίωση την οποία βιώνει καθημερινά. Οι Κυβερνώντες από τη δική τους πλευρά, είναι ικανοί με όλους τους συμβούλους που διαθέτουν, να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν ένα ρεαλιστικό, αποτελεσματικό, και άμεσα υλοποιήσιμο σχέδιο αναπτυξιακής πορείας της χώρας, ώστε όλοι πολίτες της και οι δανειστές της, να το αποδεχθούν, να το στηρίξουν και να το εφαρμόσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου