Εμμονή στη φιλελεύθερη στρατηγική συνεχούς έντασης της ύφεσης την οποία θα ενισχύσουν οι όποιες περεταίρω περικοπές σε μισθούς δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, σε επικουρικές συντάξεις, οι τυχόν απολύσεις στον άμεσο και ευρύτερο Δημόσιο και το «μαχαίρι» στις δαπάνες υγείας και άμυνας απαίτησε η τρόικα στις συναντήσεις τις οποίες είχε με τους αρμόδιους υπουργούς της κυβέρνησης.
Ενάντια στις συνεχείς αναθεωρήσεις, προς τα άνω όλων των μεγεθών τα οποία οδήγησαν στην ύφεση της ελληνικής οικονομίας κατά τα δύο χρόνια εφαρμογής του μνημονίου, τα στελέχη της τρόικας, στις συναντήσεις που είχαν με αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες, εμφανίζονται να επιμένουν στις ίδιες απαιτήσεις με εκείνες που συμφωνήθηκαν στις αρχές του προηγούμενου χρόνου. Η απαίτηση τους οδηγεί στην υιοθέτηση και νέων μέτρων - σε μια οικονομία, όπου όλοι γνωρίζουν ότι βρίσκεται στα φοροδοτικά όριά της - καθώς οι αποκλίσεις των στόχων του 2011, σε συνδυασμό με την υψηλή ύφεση θα απαιτήσουν τελικά για το 2012 πρόσθετα μέτρα τα οποία ίσως και να ξεπεράσουν τα 6 δις ευρώ.
Στο στόχαστρο των απαιτήσεων της τρόικας βρίσκεται η αγοράς εργασίας στην οποία ζητούν ουσιαστικά την περικοπή των μισθών του ιδιωτικού τομέα και την άρση των προνομίων για συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες, όπως οι εργαζόμενοι στις εισηγμένες ΔΕΚΟ και τις τράπεζες. Οι εκπρόσωποι των δανειστών μας, κατά τη συνάντηση με υπηρεσιακούς παράγοντες στο υπουργείο Εργασίας, επέμειναν στην τροποποίηση όλων των κανονισμών εργασίας που ισχύουν στις ΔΕΚΟ και τις τράπεζες, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να αλλάξουν οι κανονισμοί και να αρθούν οι συνθήκες μονιμότητας όπως αυτές ισχύουν μέχρι και σήμερα με συλλογικές συμβάσεις ετών.
Η τρόικα ζήτησε επίμονα μάλιστα να μεσολαβήσει το υπουργείο Οικονομικών για την άμεση κατάργηση όλων των «κληρονομικών δικαιωμάτων» και των ειδικών παροχών στις ΔΕΚΟ, των μισθολογικών ωριμάνσεων που προβλέπονται βάσει της αρχαιότητας, την κατάργηση των επιδομάτων και τη μείωση του κόστους των υπερωριών, όπου αυτό είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο που ισχύει στον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα σε όσες από αυτές πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν άμεσα, όπως ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΗ, ο ΟΛΠ, ο ΟΛΘ και οι εταιρίες ύδρευσης. Σύμφωνα δε με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ζήτησαν από την Ελληνική Κυβέρνηση να νομοθετήσει άμεσα προκειμένου να αρθούν τα όποια αντικίνητρα και να ξεκινήσουν οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης των. Αυτά είναι τα πραγματικά γεγονότα, όπως έχουν γραφεί και παρουσιαστεί στα ΜΜΕ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Με δεδομένη την απαίτηση της τρόικας να λαμβάνονται ισοδύναμα μέτρα όταν τροποποιείται ένα εισπρακτικό μέτρο, που για εκείνους σημαίνει ανάλογη μείωση των εσόδων, γεννούνται ορισμένα φυσιολογικά ερωτήματα για τους τεχνοκράτες της.
· Πρώτον, οι αποκλίσεις των στόχων λόγω της λανθασμένης στρατηγικής που μας επεβλήθη από τους ίδιους με ποια ισοδύναμα οικονομικά μέτρα αντιλογίζονται;
· Δεύτερον, η κατάργηση της μονιμότητας, των μισθολογικών ωριμάνσεων, η μείωση του κόστους των υπερωριών κατά πόσο μειώνει την ύφεση και αυξάνει την αξία έστω και μιας ΔΕΚΟ ή μιας τράπεζας!
· Τρίτον, η μείωση των επικουρικών συντάξεων ζητείται απλώς για να περιοριστούν τα ελλείμματα των Ταμείων από το υψηλό «κούρεμα» που θα υποστούν από τη Συμφωνία για το Διακανονισμό του χρέους της χώρας μας προς τους ιδιώτες και ποιο είναι το όφελος που προκύπτει;
· Τέταρτον, η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα πως αυξάνει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων και πόσο αυτή θα επιτείνει την ύφεση της οικονομίας;
· Πέμπτον, η διακοπή στις ωριμάνσεις οι οποίες προβλέπονται λόγω αρχαιότητας και η μείωση του κόστους των υπερωριών, όπου αυτό είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα και επιζητά η τρόικα πόσο μειώνουν το έλλειμμα του δημοσίου και πόσο επιδρούν στην ύφεση;
· Έκτον, η ζητούμενη πλήρης κατάργηση των κανονισμών που υφίστανται σε ΔΕΚΟ και τράπεζες μήπως αντί για την επιζητούμενη απελευθέρωση της αγοράς οδηγήσουν σε έναν εργασιακό μεσαίωνα;
· Έβδομον, έχουν μελετήσει τα ισοδύναμα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν για την ύφεση ή απλώς φροντίζουν ώστε να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους επιχειρήσεις και επιχειρηματίες, δικαιώνοντας τα αριστερά πολιτικά κόμματα;
Θα ήταν δυνατόν να αναφερθούν και άλλα ερωτήματα τα οποία δυστυχώς θα παραμείνουν αναπάντητα γιατί κανείς δεν μπορεί να τα απαντήσει με λογικά επιχειρήματα. Η επιδίωξη των τροικανών είναι να απορρυθμίσουν την ελληνική αγορά εργασίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, ώστε με την «κινεζοποίησή» της να αποτελέσει ένα ώριμο φρούτο στα χέρια των επίδοξων «επενδυτών». Η ελληνική πολιτική ελίτ, φαίνεται να έχει εντελώς παραδοθεί αμαχητί και να ακολουθεί τις όποιες εντολές των εκπροσώπων των δανειστών μας χωρίς καμιά ουσιαστική και επαρκώς εμπεριστατωμένη διαπραγμάτευση. Βεβαίως στο παρελθόν η ίδια πολιτική ελίτ, είχε πολλές φορές προσπαθήσει με διάφορα τεχνάσματα και ιδίως με τη μη εφαρμογή των νόμων, να ξεγελάσει τους δανειστές μας, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο την εικόνας ενός μη αξιόπιστου συνομιλητή.
Και τώρα θα αναρωτηθεί κάποιος ή και πολλοί τι γίνεται; Έχουν χαθεί όλα; Η Ελλάδα οδηγείται σε μια διαφορετική υποδούλωση η οποία θα διαρκέσει επί σειρά ετών; Υπάρχει μέλλον για τις νέες γενεές; Ο πλούτος της χώρας έχει εκχωρηθεί στους δανειστές; Έχουμε ή όχι εθνική κυριαρχία; Ποιος είναι υπαίτιος για όλα αυτά; Θα τιμωρηθεί κανείς για την κατάντια της χώρας; Υπάρχει τελικά λύση στο ελληνικό πρόβλημα; Πότε θα υπάρξει κάποια ανάκαμψη; Θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει εκατοντάδες ερωτήματα που ακούγονται σε καθημερινή βάση από απλούς έλληνες πολίτες με ένα ίσως κύριο «γιατί συμβαίνουν όλα αυτά σε μας;»
Η Ελλάδα είχε αναπτυχθεί μετά τον πόλεμο χωρίς κανένα μακροπρόθεσμο σχεδιασμό ανάπτυξης. Όσοι τομείς της χώρας αναπτύχθηκαν αυτό έγινε πρόσκαιρα και ευκαιριακά με αποτέλεσμα να μην υπάρχει συνέχεια. Ο δημόσιος τομέας αναπτύχθηκε στρεβλά αλλά κυρίως με βάση τα κομματικά συμφέροντα με αποτέλεσμα να αποβεί τελικά δυσβάστακτος και προβληματικός για τη χώρα. Η είσοδος στην ΕΕ αντί να οδηγήσει σε σχεδιασμό και άμβλυνση των στρεβλώσεων, ακολούθησε την αντίθετη οδό της μεγιστοποίησης του πελατειακού κράτους και μάλιστα με υπέρμετρο δανεισμό λόγω των χαμηλών επιτοκίων. Αρκετά κράτη μέλη εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες του ελληνικού δημοσίου τομέα και επωφελήθηκαν με αγορές εξοπλισμών και άλλων βιομηχανικών προϊόντων. Η ευημερία του τόπου στηριζόταν σε πήλινα πόδια με αποτέλεσμα η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2009, σε συνδυασμό με την ανικανότητα διαχείρισης από την πολιτική και οικονομική ελίτ να μας οδηγήσει στα χέρια των δανειστών μας που εκπροσωπούνται από την τρόικα.
Οι δανειστές μας, είναι σήμερα σκληροί, γιατί τους έχουμε ξεγελάσει επανειλημμένα στο παρελθόν υποσχόμενοι να ακολουθήσουμε συμφωνίες τις οποίες εμείς τελικώς δεν τηρούσαμε. Παράλληλα η τρόικα έχει ως σκοπό να διασφαλίσει μεσομακροπρόθεσμα τα κεφάλαια των δανειστών μας που είναι τα κράτη μέλη, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Μην μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ζητούν και έχουν επιτύχει μείωση των μισθών και συντάξεων, απεμπόληση των κοινωνικών δικαιωμάτων και απαξίωση των περιουσιακών μας στοιχείων. Οι ιδιώτες πιστωτές θα μας χαρίσουν χρέος 100 δις ευρώ, φαντάζεται κανείς ότι θα το κάνουν χωρίς όφελος! Ήδη επενδυτικά κεφάλαια και τράπεζες είναι έτοιμα να αγοράσουν χρέη ελληνικών επιχειρήσεων, μετοχές στο χρηματιστήριο και επιλεγμένα αστικά και τουριστικά ακίνητα καθώς και κινητή περιουσία ελλήνων που έχει απαξιωθεί σύμφωνα με τις επιταγές και τη μεθόδευση των αγορών και ξένων χρηματοπιστωτικών οργανισμών που προσδοκούν να κερδίσουν από τις αγοροπωλησίες αυτές . Η Ελλάδα σε λίγο θα αποκτήσει ένα μεγάλο «πωλητήριο» δημοσίων αλλά και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων σε τιμή ευκαιρίας.
Η αντίδραση των πολιτών σε τέτοιες περιπτώσεις είναι είτε βίαια είτε πραγματοποιείται μέσα από τους υπάρχοντες θεσμούς. Δυστυχώς οι ελληνικοί νόμοι δεν προβλέπουν τον «εξοστρακισμό», άρα θα πρέπει να αγωνιστούμε με τις δυνατότητες που μας δίνουν οι ισχύοντες. Η πρώτη αντίδραση θα πρέπει να προέλθει από την επόμενη εκλογική διαδικασία, για την οποία ακούγονται και γράφονται πολλά τόσο στα ΜΜΕ όσο και στο διαδίκτυο. Το γεγονός είναι, ότι όλοι πρέπει να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, γιατί τα λευκά ή άκυρα με ποσοστό άνω του 50% δεν δημιουργούν πρόβλημα στο πολιτικό σύστημα, διότι δεν ισχύουν και δεν προκύπτει ουδεμία έννομη συνέπεια ακύρωσης ή παραίτησης. Αντίθετα η αποχή, θα επιτρέψει τους ολίγους κομματικούς οπαδούς, να διαμορφώσουν το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα σε βάρος ίσως της θέλησης των πολλών. Το κύριο λοιπόν μέλημα είναι να ασκήσουμε όλοι το δημοκρατικό μας δικαίωμα του εκλέγειν αλλά και να μη ξεχάσουμε και την επόμενη πλευρά του εκλέγεσθαι. Ήρθε η εποχή κατά την οποίαν οι άξιοι πρέπει να «εκτεθούν» και να ζητούν τη ψήφο του ελληνικού λαού για να μπορέσει η χώρα να βρει τη χαμένη αισιοδοξία της αλλά και τον προορισμό της.
Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις σε μια πληγωμένη χώρα και σε έναν λαό που ταπεινώθηκε άδικα από μια πολιτική αλλά και οικονομική ελίτ. Όλοι πρέπει να αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί και να ξεκινήσουμε την αρχή για μια άλλη Ελλάδα που θα σέβεται τον εαυτό της αλλά και τους πολίτες της. Δεν θα είναι εύκολος ο δρόμος και σίγουρα θα είναι μακρύς για τι θα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπίες και κατεστημένα που απαιτούν ιδιαίτερη προσπάθεια από όλους μας. Ίσως το πρώτο βήμα θα είναι να πιέσουμε όλοι με υπογραφές ή όποιο άλλο πρόσφορο μέσο για να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει και ποια είναι η κατάσταση την οποία αντιμετωπίζουμε ως χώρα. Το δεύτερο βήμα θα είναι να αναζητήσουμε τους τρόπους και τις εναλλακτικές λύσεις, που θα μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση και σε ένα ίσως μακρινό αλλά αισιόδοξο μέλλον. Το τρίτο βήμα είναι να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα αναλάβουν το τιτάνιο αυτό έργο, σκεπτόμενοι τον ελληνικό λαό και όχι το ατομικό ή τα συμφέροντα μερικών μειοψηφιών. Είναι αντιληπτό ότι και τα τρία βήματα είναι δύσκολα και απαιτούν ορθολογική και αντικειμενική σκέψη γεγονός δύσκολο στην εποχή μας, όπου οι ανθρώπινες αξίες και η ηθική αποτελούν «είδη» προς εξαφάνιση.
Δυστυχώς το ελληνικό κατεστημένο, το Σύνταγμα και οι Νόμοι δεν επιτρέπουν λύση η οποία να βρίσκεται εκτός συστήματος. Άρα πρέπει να πιεστούν, με κάθε νόμιμο τρόπο, οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή να οδηγήσουν τη χώρα προς τη σωστή κατεύθυνση που σημαίνει ενημέρωση όλων μας για την κατάσταση της χώρας, τιμωρία των υπευθύνων σε οποιαδήποτε επίπεδο της κοινωνίας και επιλογή της αναπτυξιακής οδού για τη χώρα. Αυτό σημαίνει ότι στις προσεχείς εκλογές πρέπει να προσέξουμε τις επιλογές μας και να ψηφήσουμε με τη λογική και όχι με το συναίσθημα, ώστε να στείλουμε στη Βουλή τους «καλύτερους» από τις επιλογές των κομμάτων και αυτούς που είναι λιγότερο εξαρτημένοι από πρόσωπα και καταστάσεις. Η επιλογή είναι δική μας και το αποτέλεσμα θα δικαιώσει ή θα γκρεμίσει τις προσδοκίες μας, για αυτό το λόγο η ψήφος του κάθε πολίτη έχει σημασία αλλά και δύναμη της ιδιαίτερα σήμερα που κρίνεται το μέλλον της χώρας για δεκαετίες.
Ίσως όλα αυτά να σας ακούγονται περισσότερο σαν μια ιστορία χωρίς καμιά ελπίδα πραγματοποίησης, σαν ένα παραμύθι. Η πραγματικότητα όμως είναι δίπλα μας και ίσως σύντομα κτυπήσει και τη δική μας πόρτα με μείωση του εισοδήματος ή κάποια άλλη επιβάρυνση από φόρους ή εισφορές. Η υπάρχουσα πολιτική ελίτ έχει πλέον ολοκληρώσει τον κύκλο της και η αντίστοιχη οικονομική προσπαθεί να κερδίσει ότι μπορεί με τη βοήθεια των πιστωτών μας. Εμείς πρέπει να αναζωογονήσουμε την άλλη Ελλάδα της αξιοπρέπειας, της παραγωγής και της δημιουργίας και ναι όλοι μαζί μπορούμε να το επιτύχουμε. Απλώς πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να επανέλθουμε στα γνωστά ελληνικά παραδοσιακά μονοπάτια της ζωής στην περιφέρεια και στην αναβίωση όλων των παραγωγικών αξιών οι οποίες τόσα χρόνια στήριζαν την ελληνική παραδοσιακή οικονομία.
Ήδη αρκετοί νέοι, άνεργοι αλλά και συνταξιούχοι ξεκίνησαν με την επιστροφή τους στην περιφέρεια και στην πρωτογενή παραγωγή και μάλιστα με αξιοθαύμαστα αποτελέσματα. Η χώρα διαθέτει τεράστιο φυσικό πλούτο ο οποίος παραμένει σχεδόν ανεκμετάλλευτος λόγω της ανεπάρκειας των εφαρμοζόμενων πολιτικών αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε ατομικά αλλά και συλλογικά. Ο καθένας γνωρίζει τις δυνατότητές του και αν καταφέρει να αποτάξει τα δεσμά της «φιλελεύθερης καταναλωτικής κοινωνίας» που μας οδήγησε στην υιοθέτηση ενός στρεβλού συστήματος αξιών, με στόχο να μας «υποτάξει» τότε μια καινούργια προοπτική ζωής ανοίγεται μπροστά του. Δεν είναι εύκολο γιατί θα πρέπει να αποκτήσουμε αυτογνωσία του εαυτού μας και των δυνατοτήτων μας, ώστε να είμαστε σε θέση να σχεδιάσουμε από την αρχή και να κτίσουμε ένα νέο αύριο.
Η χώρα για να ξαναβρεί τη χαμένη της αξιοπρέπεια πρέπει να κινηθεί σε διαφορετικούς ρυθμούς σε όλους τους τομείς. Το ιδανικότερο ίσως θα ήταν να είχαμε μια «προικισμένη» ηγεσία η οποία να έβαζε τη χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου, αλλά πιθανόν αυτό δεν είναι εφικτό με το υπάρχον σύστημα και την επικρατούσα πολιτική ελίτ η οποία θα προσπαθήσει να κρατηθεί στην εξουσία με κάθε μέσο. Η λύση μέσα από το υπάρχον σύστημα αν και δύσκολη μπορεί να επιτευχθεί αν όλοι αναλάβουμε τις ευθύνες μας και πράξουμε το χρέος μας βάζοντας ως στόχο, πρώτα το κοινό συμφέρον και δεύτερο το ατομικό. Είναι δύσκολο γιατί έχουμε γαλουχηθεί με την ιδέα της ατομικότητας και όχι της συλλογικότητας και αυτό απαιτεί το χρόνο του για να ωριμάσει μέσα στον καθένα και κάθε μία από εμάς. Η δυσκολίες όμως που αντιμετωπίζουμε πιθανόν να μας βοηθήσουν να το κατανοήσουμε πιο εύκολα και να αλλάξουμε την νοοτροπία μας και να εξορθολογήσουμε τον τρόπο της σκέψης μας.
Συμπερασματικά η τρόικα θα μας οδηγήσει άμεσα σε περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων μας, σε μεγαλύτερη απομείωση των κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων μας και η ακίνητη και κινητή μας περιουσία δημόσια και ιδιωτική θα απαξιωθεί δραματικά. Θα παραμείνουμε στην ευρωζώνη αλλά με ένα μεγάλο δημόσιο χρέος και με ξένους επενδυτές να «αξιοποιούν» τις ελληνικές περιουσίες και τον ελληνικό φυσικό πλούτο. Ίσως αυτό να είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για την αλόγιστη κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος τα προηγούμενα χρόνια και για τις επιλογές μας στην πολιτική ηγεσία του τόπου. Δυστυχώς το τίμημα θα το πληρώσουν και οι επόμενες γενεές χωρίς να έχουν διόλου συμμετάσχει σε αυτό το πελατειακό παιχνίδι που έγινε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Και η χώρα θα πληρώσει το τίμημα βλέποντας τα καλύτερα νέα μυαλά της να ξενιτεύονται για να έχουν τη δυνατότητα ενός καλύτερου αύριο.
Εμείς που θα μείνουμε εδώ έχουμε μια επιλογή να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το μέλλον αυτού του τόπου και να φροντίσουμε να μαθαίνουμε τα πάντα για τη χώρα και το τι συμβαίνει από όλες τις δυνατές πηγές πληροφόρησης. Ο ενημερωμένος πολίτης είναι και ο πιο επίφοβος για το σύστημα γιατί μπορεί να κρίνει με βάση τις πληροφορίες που διαθέτει. Είναι δυνατόν αρκετά ΜΜΕ να μας πληροφορούν αυτά που συμφέρουν τους ιδιοκτήτες και το σύστημα, για αυτό η πολύπλευρη πληροφόρηση μας επιτρέπει να διαμορφώνουμε μια σφαιρική αντίληψη των τικτόμενων γύρω μας. Η αξιολόγηση και οι ενέργειες είναι δική μας υπευθυνότητα και με αυτή θα πορευτούμε στο μέλλον της επιλογής μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου