Το αδιέξοδο της Ύφεσης και η ουτοπία της Ανάπτυξης

 Παρατηρούμε, ως απλοί θεατές τα γεγονότα που συνδέονται με την εφαρμογή των  γνωστών «Μνημονίων», τα οποία επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητά μας. Οι ενημερωτικές εκπομπές  των ΜΜΕ φιλοξενούν πολιτικούς, οι οποίοι παρουσιάζουν τους εαυτούς ως σωτήρες ή ως νέους μεσσίες μια σαρωτικής αλλαγής και επιστροφής στην πρότερη ευημερία. Και οι περισσότεροι πολίτες στον καναπέ λόγω κούρασης ή δυστυχώς λόγω ανεργίας, αλλάζουν τα κανάλια μήπως και ακούσουν κάποια ελπιδοφόρα είδηση.

Δυστυχώς βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει παραδοθεί άνευ όρων στους δανειστές μας, οι οποίοι διαμορφώνουν την τωρινή και ίσως και τη μελλοντική οικονομική κατάσταση στη χώρα σύμφωνα με τα σχέδιά τους. Όλα τα «Μνημόνια», αποτελούν δική τους επινόηση και στο μόνο που ίσως επεμβαίνουν οι πολιτικοί μας, είναι στον τρόπο είσπραξης των εσόδων και πιθανόν και στους κωδικούς μείωσης των δαπανών. Η αναποτελεσματικότητά τους είναι ορατή με την ύφεση και την ανεργία που προκαλεί η συνεχής και εύκολη λύσης της μείωσης των μισθών και των συντάξεων, επειδή ένα ανίκανο κράτος δεν δύναται να πατάξει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Η δε μείωση των ποσών τα οποία διατίθενται στις δημόσιες επενδύσεις, ιδιαίτερα αυτών οι οποίες αφορούν έργα υποδομής, ανακόπτει κάθε ελπίδα ανάπτυξης και αναθέρμανσης της ελληνικής οικονομίας.

Η ύφεση πλήττει τη χώρα μας για πέμπτη συνεχή χρονιά, με αποτέλεσμα εκτός από τη μείωση των εισοδημάτων να υπάρχει και αντίστοιχη μείωση των φορολογικών εσόδων. Οι πολιτικοί μας μαζί με τους συμβούλους τους, έχουν εφαρμόσει τις εύκολες λύσεις με τις περικοπές μισθών και συντάξεων, της φαρμακευτικής περίθαλψης, των πάσης φύσεως επιδομάτων και την αύξηση των φόρων. Αλήθεια είναι δυνατόν να σκεφτούν κάτι το διαφορετικό, αφού και οι ίδιοι αποτελούν μέρος ενός συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να αντιστέκεται στην όποια μεταρρύθμιση ακόμη και αν αυτή έχει ψηφισθεί από τη Βουλή με ευρεία συναίνεση. Είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί η πάταξη της φοροδιαφυγής από ένα Δημόσιο Τομέα, ο οποίος έχε αλωθεί επί σειρά ετών κομματικά, συνδικαλιστικά και εν γένει χωρίς κανείς στο τέλος να τιμωρείται παραδειγματικά για τις επίορκες πράξεις του. Και για πόσο ακόμη χρονικό διάστημα αυτήν την ανεπάρκεια, πολιτικών και δημόσιου τομέα, θα είναι υποχρεωμένοι να την υφίστανται οι απλοί πολίτες.

Το νέο σύνθημα των πολιτικών μας είναι η ανάπτυξη, η οποία ως λέξη ακούγεται όμορφα και δημιουργεί και συνειρμούς εργασίας και ευημερίας. Αληθινά ποιός πιστεύει, ότι θα βρεθεί επενδυτής να επενδύσει στη χώρα με ένα φορολογικό πλαίσιο που αλλάζει συνεχώς  και με πολιτική και συνδικαλιστική αστάθεια στην Αγορά. Οι λύσεις δεν είναι μαγικές ούτε και άφθονες. Σε ένα περιβάλλον με αυτά τα στοιχεία η πραγματική ανάπτυξη έρχεται κυρίως μέσα από τις δημόσιες επενδύσεις (κυρίως σε τομείς υποδομών), οι οποίες και θα ομαλοποιήσουν και θα βελτιώσουν το επενδυτικό  κλίμα στην αγορά. Οι δανειστές μας βέβαια έχουν προτείνει και μια εναλλακτική λύση τη δημιουργία επενδυτικών ζωνών με διαφορετικό φορολογικό και εργασιακό περιβάλλον, ώστε να έρθουν και να επενδύσουν οι επιχειρήσεις τους στη χώρα με συνθήκες Βαλκανικών Αγορών και όχι μόνο. Αρκετές δε Περιφέρειες της χώρας το έχουν αποδεχθεί, χωρίς να εμβαθύνουν στις συνέπειες, μη έχοντας άλλη λύση στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας που μαστίζει τις περιοχές τους.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι η μείωση της ονομαστικής αξίας των μισθών και συντάξεων όσο η αντίστοιχη μείωση της αγοραστικής τους αξίας. Δεν είναι δυνατόν σε μια αγορά που βρίσκεται επί μια πενταετία σε ύφεση οι τιμές να εξακολουθούν να ανεβαίνουν. Σαφώς στην ελληνική αγορά υπάρχουν στρεβλώσεις και μονοπωλιακές δομές  οι οποίες ουσιαστικά επιτείνουν το φαινόμενο της ύφεσης. Τα κυκλώματα των μεσαζόντων είναι αρκετά καλά εδραιωμένα και με την συμπαράσταση και αρωγή των πολυεθνικών δεν πρόκειται να επιτρέψουν την αγορά να ομαλοποιηθεί. Ο δημόσιος τομέας στο αντίστοιχο πεδίο καρκινοβατεί επί χρόνια  και αδυνατεί να επιτελέσει των έργο του. Και ο έλληνας πολίτης αμείβεται με μισθούς Βαλκανίων ενώ οι τιμές στην Αγορά εξακολουθούν να είναι από της υψηλότερες στη Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η εφαρμοζόμενη πολιτική των «Μνημονίων» οδηγεί μαθηματικά σε ένα αδιέξοδο και στο τέλος του χρόνου, η χώρα θα βρίσκεται σε χειρότερη οικονομική κατάσταση δημοσιονομικά λόγω της συνεχιζόμενης ύφεσης. Η ανάπτυξη απαιτεί άμεσα δημόσιες επενδύσεις, οι οποίες θα επαναφέρουν στην αγορά ένα κύμα και ιδιωτικών επενδύσεων, διαφορετικά η λέξη θα μετατραπεί σε ουτοπία. Όλα αυτά απαιτούν ελληνικό εθνικό σχέδιο, για τους στόχους της χώρας για την επόμενη πενταετία και το πώς αυτοί θα υλοποιηθούν, το οποίο θα επιτρέψει τη χώρα να ανασάνει και να ξανασχεδιάσει το μέλλον της. Μέσα σε όλα τα άλλα οι δανειστές μας αναφέρουν και κάτι το σωστό «Το μέλλον της Ελλάδας είναι στα χέρια των Ελλήνων» και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε όλοι οι Έλληνες, κυρίως προς χάριν των επόμενων γενεών μας.