Ποιός «φοβάται» τη δημοκρατία;

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Η δημοκρατία εφευρίσκει πάντοτε λύσεις, ίσως μερικές φορές να είναι λανθασμένες, αλλά αυτή είναι η δύναμη των πολλών έναντι των ολίγων. Στις μέρες μας, παρατηρούμε έναν αγώνα των «αγορών» αλλά και ορισμένων κρατών και διεθνών οργανισμών να «χειραγωγήσουν» τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Βεβαίως η πρώτη προσπάθειά τους ουσιαστικά ξεκίνησε από το γνωστό «δημοψήφισμα» του 2010, για το οποίο μάλιστα ήθελαν να μας επιβάλλουν το ερώτημα αλλά και το χρόνο διεξαγωγής.

Η λειτουργία της δημοκρατίας απαιτεί σωστή και πολύπλευρη ενημέρωση του πολίτη ώστε να λάβει τις όποιες αποφάσεις του. Οι δανειστές μας με παρεμβάσεις που έπαψαν να είναι συγκαλυμμένες και με το διακύβευμα ότι η χώρα δεν έχει σωθεί ακόμη από την χρεωκοπία, ζητούν από τους έλληνες πολίτες να ψηφίσουν ώστε να σχηματιστεί μια ισχυρή και αποτελεσματική κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Το όπλο των δανειστών μας είναι ισχυρό και συνίσταται στην μη καταβολή των δόσεων της δανειακής σύμβασης αν δεν τηρηθούν όσα έχουν συμφωνηθεί με το «Μνημόνιο ΙΙ». Ορόσημο της συμφωνίας αποτελεί το πακέτο των δημοσιονομικών μέτρων για την εξεύρεση 11 δισ. ευρώ την επόμενη διετία το οποίο πρέπει να εγκριθεί από τους ίδιους τον προσεχή Ιούνιο.

Δυστυχώς η αλήθεια δεν παρουσιάζεται στον ελληνικό λαό ο οποίος πλανάται οικτρά στα περί της σωτηρίας του. Αυτοί που αποδέχονται τους όρους δανεισμού, οι οποίοι μας επιβλήθηκαν, αναφέρουν ότι αυτός είναι και ο μόνος δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα για να παραμείνει στην ευρωζώνη παραγνωρίζοντας ίσως την παρατεταμένη ύφεση. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί που επιμένουν ότι θα επαναδιαπραγματευθούν τους όρους αυτούς προς όφελος των χαμηλών εισοδημάτων, χωρίς όμως να αναφέρουν ρεαλιστικά επιχειρήματα για το πώς αυτό θα γίνει εφικτό και κυρίως αποδεκτό από τους δανειστές μας. Αντίθετα οι πολέμιοι του «μνημονίου»  σείουν το λάβαρο της επανάστασης και θεωρούν ότι με την άρνηση των συμφωνιών, χωρίς να εμφανίζουν μια εφαρμόσιμη και αποδεκτή λύση θα επιτύχουν τη σωτηρία του λαού και της χώρας. Και βέβαια δεν αναφέρουν αν αυτό θα συμβεί εντός της ζώνης του ευρώ ή θα επανέλθουμε σε εθνικό νόμισμα και ποιες θα είναι τυχόν οι συνέπειες μια τέτοιας επιλογής.

Στη δημοκρατία σαφώς οι αποφάσεις της πλειοψηφίας είναι σεβαστές. Στις προσεχείς εκλογές ο ελληνικός λαός θα ψηφίσει την πολιτική παράταξη που κατά την άποψή του θα τον οδηγήσει στο δρόμο εξόδου από την κρίση και στην αναθέρμανση της οικονομίας. Οι πολιτικές παρατάξεις οφείλουν με ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα προγράμματα να προτείνουν τη δική τους λύση στο πρόβλημα της χώρας και στην ανάπτυξη. Στη χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία δεν χωρούν εκβιασμοί και μάλιστα από τρίτους. Ο ελληνικός λαός έχει τη κρίση και τη βούληση να αποφασίσει για το μέλλον του. Απλά θα πρέπει να είναι ενήμερος για τις θετικές και αρνητικές συνέπειες της κάθε επιλογής του και αυτό είναι καθήκον των πολιτικών παρατάξεων οι οποίες διεκδικούν την ψήφο του. Αν κάποιοι φοβούνται την απόφασή του, τότε φοβούνται τη δημοκρατία ή ίσως να αισθάνονται ότι κινδυνεύουν τα όποια συμφέροντά τους. Διότι αν πιστεύουν στην ορθότητα των απόψεών τους, γιατί δεν προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό με επιχειρήματα;

Οι Έλληνες πολίτες σύντομα θα ψηφίσουν με γνώμονα το ατομικό αλλά και το εθνικό συμφέρον. Ας ελπίσουμε ότι όλοι θα έχουν την πλήρη «γνώση» του τι και ποιόν ψηφίζουν για το καλό το δικό τους, όλων μας και της χώρας.