Εργασιακός Μεσαίωνας

Η υπαγωγή της Ελλάδας στη διεθνή (ΔΝΤ), ευρωπαϊκή (ΕΚΤ ) και διακρατική (κράτη μέλη ΕΕ) δανειακή σύμβαση και η πλήρης αποδοχή των όλων όρων των Μνημονίων έχει οδηγήσει το περιβάλλον της εργασίας «χρονικά» στο μεσαίωνα. Δεν είναι καθόλου υπερβολικό ότι στα πλαίσια του φιλελευθερισμού των Μνημονίων και της γενικότερης απελευθέρωσής της, η αγορά εργασίας στη χώρα έχει μετατραπεί σε μια σύγχρονη ζούγκλα.

Αφενός η απελευθέρωση προχώρησε σε κατάργηση δικαιωμάτων τα οποία είχαν κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες ετών από τους εργαζόμενους. Αφετέρου η πλήρης αδυναμία του Ελληνικού Κράτους να στηρίξει οικονομικά παροχές, εγγυήσεις, μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας έχει επιτείνει το ήδη βεβαρυμμένο εργασιακό κλίμα. Σήμερα στην αγορά εργασίας επικρατεί αναρχία, ασυδοσία και ιδιαίτερα η παντελής εκμετάλλευση της πλειονότητας των εργαζομένων με βασικό φόβητρο την ανεργία.

Οι συνδικαλιστικοί φορείς εργοδοτών και εργαζομένων σε αρκετούς οικονομικούς κλάδους δεν έδειξαν την απαραίτητη για το σημερινό περιβάλλον ωριμότητα και κρίση. Αυτό επέτρεψε να δημιουργηθούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις απασχόλησης τις οποίες εκμεταλλεύονται ήδη αρκετοί καιροσκόποι εργοδότες σε βάρος των εργαζομένων. Από την άλλη πλευρά οι συνδικαλιστικές εργατικές ενώσεις σε κλαδικό ή σωματειακό επίπεδο οδήγησαν με την άκαμπτη στάση τους, επιχειρήσεις σε αναστολή λειτουργίας ή σε μεταφορά εγκαταστάσεων σε άλλο περισσότερο ευνοϊκό περιβάλλον.

Οι άνεργοι αποτελούν τραγική κατάληξη αυτής της κατάστασης η οποία δεν δείχνει σημεία ανάκαμψης. Ο αυξητικός αριθμός τους, αποτελεί ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κοινωνικού ιστού, η οποία κάποια στιγμή αναμένεται να εκραγεί με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Είναι απορίας άξιον γιατί αυτός ο κοινωνικά εκρηκτικός παράγων δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τους πολιτικούς, τους δανειστές αλλά και τους άλλους εμπλεκόμενους συνδικαλιστικούς φορείς.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση και η έξοδος από αυτήν δεν θα είναι εύκολη και ανώδυνη. Για να ξαναζωντανέψει η χώρα όλοι οι αρμόδιοι οφείλουν να ασχοληθούν με τα προβλήματά της με λογική και ώριμη σκέψη. Οι νέες συνθήκες απαιτούν νέες αντιλήψεις, σχεδιασμούς και λύσεις, διαφορετικά θα μας οδηγήσουν ανεπίστρεπτα στο χειρότερο εργασιακό αλλά κοινωνικό μεσαίωνα της ελληνικής ιστορίας. Από όλους τους αντιπροσώπους μας, στα διάφορα όργανα της κοινωνίας, εθνικά, τοπικά ή και συνδικαλιστικά και τις αποφάσεις τις οποίες αυτά θα λάβουν, θα εξαρτηθεί η τύχη αλλά και η ελπίδες ενός ολόκληρου λαού.