Τα εργοδοτικά δικαιώματα

Διαπιστώνουμε το τελευταίο χρονικό διάστημα να συζητείται ο περιορισμός των εργατικών δικαιωμάτων, τα οποία είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι διαχρονικά με αγώνες και θυσίες. Η τρόικα έχει ζητήσει αμετάκλητα για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, να περιοριστούν στο ελάχιστο τα εργατικά δικαιώματα, γεγονός το οποίο από μόνο του δημιούργησε τριγμούς στον συνασπισμό των τριών εταίρων της Κυβέρνησης.

Κανείς όμως δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά με την κατάχρηση των εργασιακών δικαιωμάτων εκ μέρους μεγάλου αριθμού εργοδοτών, οι οποίοι αυθαιρετούν ποικιλοτρόπως σε βάρος των εργαζομένων αλλά και του ιδίου του Κράτους. Η δικαίωση των εργαζομένων και η τιμωρία των εργοδοτών οι οποίοι παρανομούν, επαφίεται στην Ελληνική Δικαιοσύνη η οποία θα αποφασίσει μεν, αλλά συνήθως μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα.

 Τα αποτελέσματα των παραπάνω, είναι εμφανή στην ελληνική πραγματικότητα με οφειλές προς το Δημόσιο ή και προς Ασφαλιστικά Ταμεία, με μη καταβολή δεδουλευμένων στους εργαζομένους, μη καταβολή υπερωριών, δώρων και των διαφόρων επιδομάτων, ή και με πληρωμές μικρότερων ποσών έναντι μισθών. Παράλληλα η χρήση της μαύρης (αδήλωτης) εργασίας κάνει θραύση σε αρκετούς τομείς της ελληνικής οικονομίας, όχι μόνο λόγω της κρίσης.

Η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει ισχυρό ανταγωνισμό μεταξύ των προηγμένων χωρών με τις υποανάπτυκτες σε πολλούς τομείς. Ένας από τους βασικούς συντελεστές της παραγωγής, η αμοιβή της εργασίας, βρέθηκε στο επίκεντρο και η σύγκριση αυτή ήταν μεν αναπόφευκτη αλλά και άνιση. Επίσης χαοτικές ήταν και είναι, οι διαφορές του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων μεταξύ των χωρών οι οποίες ανήκουν στις δύο  προαναφερόμενες κατηγορίες.

Οι εργοδότες όλων των αναπτυγμένων χωρών αντιλήφθηκαν τη διαφοροποίηση αυτή ως ευκαιρία για να αυξήσουν τα κέρδη τους, με συνέπεια καταρχήν οι πολυεθνικές εταιρίες να μεταφέρουν τις παραγωγικές τους δραστηριότητες στις χώρες αυτές. Οι επιχειρήσεις με δραστηριότητες στις αναπτυγμένες χώρες, άρχισαν να πιέζουν αντίστοιχα, ώστε το κόστος εργασίας να μειωθεί λόγω του αυξανόμενου ανταγωνισμού και ο περιορισμός των εργασιακών δικαιωμάτων ξεκίνησε.

Οι δανειστές πιέζουν στον περιορισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων και φυσικά των αμοιβών τους δημιουργώντας συνεχές σπιράλ ύφεσης αλλά και ανεργίας στην Ελληνική Οικονομία. Αυτό όμως δεν απαγορεύει τις επιχειρήσεις ώστε να αυξάνουν τις τιμές των αγαθών και υπηρεσιών τους οι οποίες παράλληλα με την υψηλή φορολογία, έχουν ως κύριο αποτέλεσμα να δημιουργείται και να διογκώνεται κλίμα δυσφορίας και αγανάκτησης στην πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών, τα οποία αντιμετωπίζουν ακόμη και προβλήματα επιβίωσης από την κρίση.

Οι ευθύνες της πολιτικής ομάδας η οποία κυβερνά είναι σωρευτικά και διαχρονικά μεγάλες. Συγχρόνως με την αναγκαία κατά την άποψή τους αποδοχή των δυσμενών για τους εργαζομένους όρων της τρόικας με τη θέσπιση νέων εργασιακών νόμων, θα έπρεπε να φροντίσουν αντίστοιχα για την πάταξη της κατάχρησης των εναπομεινάντων εργασιακών δικαιωμάτων εκ μέρους των εργοδοτών με τη θέσπιση νόμων της ίδιας αυστηρότητας και περιορισμών.

Το Κράτος το οποίο σέβεται τους πολίτες του λειτουργεί με βάση την ισότητα σε όλους του τομείς, όπως προτάσσει το Σύνταγμα και οι Νόμοι, διαφορετικά η αγανάκτηση μετατρέπεται σε οργή με ασύμμετρες συνέπειες  για το λαό αλλά και για την ίδια τη χώρα. Οι εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού στο Κοινοβούλιο οφείλουν να το λάβουν αυτό σοβαρά υπόψη τους όταν νομοθετούν "για το λαό, εκ μέρους του λαού".