Ανάπτυξη και Κράτος

Είναι αποδεκτό από τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας αλλά και από τους δανειστές μας, ότι η επιστροφή της Ελλάδας σε τροχιά ανάπτυξης απαιτεί στήριξη από το Δημόσιο τομέα. Είναι σχεδόν αδύνατη η επιτυχία του όποιου αναπτυξιακού σχεδιασμού εάν δεν υπάρχει η ανάλογη αρωγή από τις δημόσιες υπηρεσίες ιδιαίτερα στη φάση αυτή  όπου η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε πολυετή ύφεση. Και το ερώτημα το οποίο προκύπτει εμφανώς είναι εάν αυτό το ζητούμενο ως βασική προϋπόθεση είναι εφικτό με τις υπάρχουσες δομές και τη στελέχωση της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.

Η εμπειρία από το παρελθόν έχει αποδείξει την αναποτελεσματικότητα της δημόσια διοίκησης σε πολλούς τομείς παρά τις εκάστοτε εξαιρέσεις. Ο συνδυασμός των γηγενών αδυναμιών του ελληνικού δημοσίου με την υπάρχουσα νοοτροπία, τον συνδικαλισμό και την κομματικοποίησή του, η οποία δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι και σήμερα δημιουργεί αμφιβολίες για την ικανότητά του να στηρίξει την αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας. Αν δε σε αυτό προσθέσουμε και τα φαινόμενα διαφθοράς και κατάχρησης εξουσία τα οποία παρατηρούνται η κατάσταση εμφανίζεται ως μη αναστρέψιμη.

Η συμφωνία των τριών πολιτικών παρατάξεων οι οποίες στηρίζουν την Ελληνική Κυβέρνηση αποτελούσε τη μοναδική ιδανική ευκαιρία να ανασυσταθεί εκ βάθρων η Δημόσια Διοίκηση της χώρας. Παρατηρούμε όμως το τελευταίο χρονικό διάστημα να τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά της κρατικής μεταρρύθμισης άτομα τα οποία ανήκουν στους κομματικούς πυρήνες των τριών αυτών παρατάξεων και μάλιστα με την αναλογία της βουλευτικής τους δύναμης.  Με την επιλογή τους αυτή οι πολιτικές παρατάξεις της συγκυβέρνησης στερούν τη δημόσια διοίκηση από το αναγκαίο  αξιοκρατικό στελεχιακό δυναμικό.

Υπάρχει η άποψη ότι η μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης θα γίνει αναγκαστικά λόγω των συμφωνιών με τους δανειστές μας. Η αλήθεια στο σημείο αυτό είναι ότι όντως έχουμε προσυπογράψει και αποδεχθεί ουσιαστικές αλλαγές στο δημόσιο τομέα, οι οποίες όμως αντιμετωπίζουν τη σθεναρή αντίσταση όλων εκείνων οι οποίοι αισθάνονται ότι θίγονται τα συμφέροντα ή και τα προνόμιά τους. Το γεγονός αυτό επιτείνεται από την εκμετάλλευσή του για συνδικαλιστικούς αλλά κυρίως για κομματικούς ψηφοθηρικούς λόγους και την αδυναμία του Κράτους να επιβάλλει τους νόμους.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις στην ανάπτυξη σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Η όποια ανάπτυξη πρέπει να ξεκινήσει από τις δημόσιες επενδύσεις και την αναστροφή του αρνητικού κλίματος με θέσπιση διαχρονικών κανόνων στις σχέσεις μεταξύ Κράτους, πολιτών και επιχειρήσεων. Αυτό σημαίνει την ύπαρξη ενός «κράτους δικαίου» το οποίο σέβεται τον Έλληνα πολίτη, την επιχειρηματικότητα και τη δικαιοσύνη. Ενός κράτους το οποίο πρέπει να απαγκιστρωθεί από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, να χρησιμοποιήσει τους πλέον ικανούς και άξιους και υπάρχουν ευτυχώς πολλοί, ώστε σύντομα να βρει το δρόμο της ανάπτυξης για την επανάκαμψη της ευημερίας στη χώρα και τους πολίτες της.

 Η ελληνική πολιτική ελίτ το οφείλει αυτό στον ελληνικό λαό και στις θυσίες στις οποίες τον έχει οδηγήσει από δικά της λάθη. Σε διαφορετική περίπτωση η επιδιωκόμενη ανάπτυξη θα καθυστερήσει ή θα αφεθεί στα χέρια των δανειστών μας με τραγικές συνέπειες για τη χώρα και τους πολίτες της.