ΑΓΟΡΕΣ VS ΚΡΑΤΗ

Η παγκοσμιοποίηση  επέφερε απελευθέρωση της κίνησης ανθρώπων, κεφαλαίων και αγαθών. Συνέπεια της απελευθέρωσης αυτής, η οποία πραγματοποιήθηκε χωρίς κανόνες, ήταν η δημιουργία των Αγορών. Η  Αγορές  κυρίως χρήματος είναι πιστωτικοί  οργανισμοί μέσω των οποίων οι οικονομικές μονάδες, τράπεζες ακόμη και κράτη, δύνανται να συνάψουν συμβόλαια για δάνεια κυρίως με την έκδοση και αγορά χρεογράφων.

Οι Αγορές σήμερα χωρίς κανένα έλεγχο και με τη δύναμη των κεφαλαίων τα οποία διαθέτουν επιβάλλουν τους όρους τους στους δανειζόμενους. Τυπικά, οι όροι καθορίζονται με βάση την πιστοληπτική ικανότητα  των οικονομικών μονάδων, τραπεζών και κρατών, την οποία καθορίζουν κυρίως τρεις αμερικανικοί οίκοι με κριτήρια τα οποία δεν θεωρούνται ότι είναι πάντα διαφανή, σταθερά και πολλές φορές οδηγούν σε λάθος εκτιμήσεις.

Τα Κράτη, οι Τράπεζες και οι Οικονομικές Μονάδες δανείζονται από τις Αγορές με κόστος χρήματος (επιτόκιο) ανάλογα με τον κίνδυνο τον οποίο εκτιμούν οι τρεις οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας τους. Είναι αντιληπτό ότι στην πίσω πλευρά όλων αυτών των συμφωνιών κρύβονται τεράστια συμφέροντα. Αυτό έγινε ιδιαίτερα αντιληπτό  με τα κοινώς ονομαζόμενα ασφάλιστρα κινδύνου (συμβάσεις ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης- CDS).

Είναι γεγονός και κατανοητό ότι οι Αγορές έχουν σκοπό να κερδίσουν με τον δανεισμό των κεφαλαίων τους βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ενώ με  τη χρήση των ασφαλίστρων κινδύνου εξανεμίζουν οποιαδήποτε απώλεια του κεφαλαίου τους. Παράλληλα τα Κράτη, έχουν την ανάγκη δανεισμού κεφαλαίων για να καλύψουν τα κενά των προϋπολογισμών τους, οι οποίοι ουδέποτε σχεδόν δεν είναι ισοσκελισμένοι.

Οι συνεργασίες μεταξύ Αγορών και Κρατών αποτέλεσε την αρχή της ενδυνάμωσης των πρώτων σε σημείο ώστε να είναι σε θέση να εκβιάζουν πλήρως τις κρατικές οντότητες. Το τελευταίο είναι ευρέως γνωστό με τους «γύπες» των αγορών να οδηγούν σε πτώχευση την Αργεντινή για χρεολύσιο κάτω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων με τη βοήθεια Αμερικανού Δικαστή. Το γεγονός επίσης καταδεικνύει, ότι οι σχέσεις αυτές (Αγορών -Κρατών) υποκρύβουν και πολιτικές χροιές.

Τα Κράτη αντέδρασαν με ψήφισμα στον ΟΗΕ το οποίο στηρίζει χώρες που βρίσκονται μπροστά σε αναδιάρθρωση κρατικού χρέους και στο οποίο η  «χώρα» μας απείχε (124 χώρες ψήφισαν υπέρ, 11 κατά και 41 απείχαν). Το ψήφισμα αυτό βέβαια δεν επιλύει το πρόβλημα αλλά αρχίζει να οδηγεί προς τη λύση του, και προς την δημιουργία κανόνων οι οποίοι θα περιορίζουν τη δύναμη των Αγορών καταρχήν ενάντια σε Κράτη τα οποία βρίσκονται σε αναδιάρθρωση του χρέους τους.

Η στάση όμως της ΕΕ δείχνει ακριβώς το αντίθετο από τις βασική έννοια της αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας αρχές για τις οποίες αυτή δημιουργήθηκε. Όταν τα Κράτη – εταίροι αποφασίζουν με το εθνικό και όχι το κοινοτικό συμφέρον, υποστηρίζοντας κυρίως τα συμφέροντα των Αγορών αντί να τα πολεμούν, τότε αποδεικνύουν πως το "κεφάλαιο" υπερισχύει των απλών πολιτών. Αν όμως αυτό κυριαρχήσει ως κεντρική πολιτική,  τότε ποιο θα είναι το μέλλον της ΕΕ;

Ο πόλεμος μεταξύ Αγορών και Κρατών έχει αρχίσει και δυστυχώς υπάρχουν σήμερα Κράτη (Κυβερνήσεις) τα οποία στρέφονται προς το δένδρο αντί να κοιτάξουν προς το δάσος. Το μέλλον θα δείξει, αν τελικά υιοθετηθούν κανόνες οι οποίοι να περιορίζουν τις Αγορές ή θα τις επιτρέπει να δρουν ανεξέλεγκτα με βασικό κριτήριο το κέρδος, το οποίο όμως πολλάκις είναι ανήθικο.