Ελλείμματα εμπιστοσύνης…

Ίσως ένα από τα πιο σοβαρά θέματα τα οποία απασχολούν παγκοσμίως όλες σχεδόν τις  κοινωνίες είναι η ανασφάλεια την οποία όλο και περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν από τις καθημερινές εξελίξεις και η οποία προκύπτει από τα «ελλείμματα εμπιστοσύνης»  στις συγκεκριμένες κοινωνίες και οικονομίες. Τα προβλήματα αυτά προφανώς και δεν είναι του ιδίου μεγέθους σε όλη την υφήλιο. Διαφέρουν ουσιαστικά σε έκταση και σε ουσία, αυτό δε αντικατοπτρίζεται στα κοινωνικά και οικονομικά αποτελέσματα των οικονομιών στις χώρες αυτές με αντίκτυπο σαφώς στην κοινωνική συνοχή και στην πολιτική τους σταθερότητα.

Σύμφωνα με δημοσκοπικό «εύρημα» της Στατιστικής Αρχής, το 45% των Ελλήνων πολιτών δεν εμπιστεύεται καθόλου το πολιτικό σύστημα. Οι πολίτες σαφώς υπονοούν όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, πρωτίστως όμως αναφέρονται και στις δύο ουσιαστικά αντιπροσωπευτικές πολιτικές παρατάξεις εξουσίας, σαφώς της Κυβέρνησης αλλά και της Αντιπολίτευσης. Παράλληλα το 58,3% των πολιτών θεωρεί επιζήμιες, για την οικονομία κυρίως, τις πρόωρες εθνικές εκλογές  ενισχύοντας την αντίληψη ότι ο λαός αντιλαμβάνεται πλήρως τα όποια πολιτικά παιχνίδια ισχύος και εξουσίας διαδραματίζονται σήμερα.

Η  έξοδος της ελληνικής οικονομίας από το «μνημόνιο», αντιμετωπίζει κυρίως το σκόπελο της διαφωνίας για το δημοσιονομικό κενό στα επόμενα χρόνια. Η Τρόικα ισχυρίζεται ότι θα ανέλθει στα 2,5 δισ. ευρώ και ζητά πρόσθετα μέτρα κάλυψής του, διότι δεν εμπιστεύεται την εκδοχή της Κυβέρνησης. Ουσιαστικά ζητά νέα συμφωνία με μακροοικονομικούς και δημοσιονομικούς στόχους και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε συνδυασμό με  μηχανισμό επιτήρησης, ο οποίος  θα διασφαλίζει την υλοποίηση όσων θα έχουν συμφωνηθεί, ώστε η οποιαδήποτε μελλοντική Κυβέρνηση, να μη δύναται να προχωρήσει σε καμιά παροχή.

Οι αγορές παράλληλα είναι δύσπιστες απέναντι στην Ελλάδα, δεν μας εμπιστεύονται τόσο στη διατήρηση των πλεονασμάτων, όσο και στην επάρκεια της διακυβέρνησης, αλλά και τη σταθερότητα του σημερινού σχήματός της. Επίσης η δυσπιστία τους σαφώς εντείνεται και από το γεγονός ότι η  Αξιωματική Αντιπολίτευση, δεν κατόρθωσε με το πρόγραμμα και τις επαφές της να τις καθησυχάσει.  Αυτό αντανακλάται, με την άνοδο των επιτοκίων του 10ετούς ομολόγου από χαμηλότερα του 6% στη ζώνη του 6,5%, μόλις άρχισαν οι δηλώσεις «εθνικής ανεξαρτησίας» και οι «προβλέψεις» περί της επικείμενης εξόδου στις Αγορές.

Η κύρια βάση της δυσπιστίας των «έξω» είναι ακριβώς η ίδια η οποία διακατέχει όλους τους «σκεπτόμενους»  Έλληνες πολίτες. Η ελληνική κοινωνία δυσπιστεί γιατί δε βλέπει ένα σχέδιο τα οποίο να οδηγεί ξανά στο δρόμο της ανάπτυξης. Και οι επενδυτές, κατά κανόνα αποφεύγουν να αναλάβουν οποιοδήποτε ρίσκο. Το χειρότερο όμως είναι ότι η ελληνική κοινωνία γίνεται όλο και περισσότερο δύσπιστη ως προς τις δικές της πολιτικοοικονομικές δυνάμεις. Αυτό όμως δεν διορθώνεται με πολιτικές διαδικασίες και τεχνάσματα τα οποία τείνουν να διευρύνουν το έλλειμμα εμπιστοσύνης και καλλιεργούν κλίμα πόλωσης.

 Σε μια τόσο κρίσιμη χρονική περίοδο για τη χώρα, με ένα ασταθές παγκόσμιο περιβάλλον, απαιτείται πνεύμα εθνικής συνεννόησης και ψυχραιμία περισσότερο από ποτέ, ώστε οι θυσίες του ελληνικού λαού  μέχρι σήμερα να αποκτήσουν νόημα και να ανακτήσουν τη χαμένη μας εμπιστοσύνη στους θεσμούς, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.