Ιδεολογία ή ρεαλισμός…

Παρατηρούμε αυτές τις μέρες μία στροφή της Κυβέρνησης στα θέματα της διακυβέρνησης από τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Η διαφοροποίηση αυτή ξεκίνησε από την στιγμή που ήρθε αντιμέτωπη με το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας που δεν είναι τίποτε άλλο από τη λήψη αποφάσεων. Άλλωστε είναι γνωστό ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού!

Προεκλογικά το ιδεολογικό σύνθημα της πολιτικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν απλό: τέλος η τρόικα και τα μνημόνια, στην ανθρωπιστική κρίση και τη φτωχοποίηση της χώρας. Το κούρεμα του χρέους αποτελούσε κεντρική  επιδίωξη για να μπορέσει να καταστεί βιώσιμο και η χώρα να ξεφύγει από την πρωτοφανή ύφεση η οποία ήταν το αποτέλεσμα των μνημονιακών εφαρμοζόμενων πρακτικών.  

Ως Κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε με εξαγγελίες πολλών στελεχών του για την πλήρη και άμεση εφαρμογή των όσων αναφέρονταν στο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Φυσικά δεν εξέλειπαν και φωνές που ανέφεραντο άμεσο τέλος των ονομαζόμενων «μνημονιακών νόμων οι οποίοι είχαν προκαλέσει τη δυστυχία στο λαό αλλά και γενικότερα την ύφεση.Σημαντικές επίσης δηλώσεις έγιναν για το εναπονείδιστο και υπέρογκο μη βιώσιμο εξωτερικό χρέος της χώρας το οποίο απαιτούσαν να "κουρευτεί" με διάφορους τρόπους.

Μέχρι το σημείο αυτό η ιδεολογία είχε νικήσει. Η Κυβέρνηση θέλησε, όπως αναφέρθηκε να μας εκπλήξει όλους, εντός και εκτός της χώρας  εφαρμόζοντας πλήρως το προεκλογικό πρόγραμμά της. Το κύριο λάθος της στρατηγικής αυτής ήταν ότι ξέχασε ή δεν υπολόγισε σωστά, ότι για όλα όσα προτείνεις να εφαρμόσεις σ’ ένα κυβερνητικό πρόγραμμα τα οποία και δημιουργούν δαπάνες χρειάζονται αντίστοιχα έσοδα (φόροι), ενώ σε διαφορετική περίπτωση και ιδιαίτερα όταν υφίστανται τοκοχρεωλύσια, απαιτείται η εξεύρεση ισόποσης  χρηματοδότησης.

Η Ελλάδα, όπως και οι λοιπές χώρες, με την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη, έχει μεταβιβάσει σημαντικό  τμήμα της εθνικής της κυριαρχίας στα κοινοτικά όργανα. Η κυκλοφορία του χρήματος, ιδιαίτερα σημαντική για μία κρατική οντότητα, στην Ευρωζώνη αποφασίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αυτός είναι και ο λόγος που υποστήκαμε την εσωτερική υποτίμηση γενικότερα των εισοδημάτων στην Ελλάδα.

Η γνωστή ρήση της πολιτική καμπάνιας του προέδρου Κλίντον  “It's the economy, stupid!” κουμπώνει ακριβώς στην περίπτωσή μας. Η νέα Κυβέρνηση βρέθηκε μπροστά  σε ένα οικονομικό αδιέξοδο κρατικών εσόδων -εξόδων και οφειλών, το οποίο επέτεινε η προεκλογική περίοδος. Αφενός η χώρα είχε πρωτογενές μεν πλεόνασμα, με τις όποιες ιδιαιτερότητές του, αλλά αφετέρου και συμβατικές δανειακές υποχρεώσεις τις οποίες όφειλε να αποπληρώσει.

Η αρχική προσπάθεια της Κυβέρνησης να επιτύχει γενικότερη πολιτική συμφωνία για το χρέος και όχι μόνο σε ένα ευρωπαϊκό συντηρητικό περιβάλλον το οποίο την έβλεπε ως "αντίπαλο''  του και με τη σχετική καχυποψία απέτυχε. Στη συνέχεια ήρθε η ώρα του ρεαλισμού. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωζώνη των αντιθέσεων και των ανισοτήτων, αυτό σημαίνει σκληρή διαπραγμάτευση και συμβιβασμούς με τους άλλους εταίρους, ιδιαίτερα όταν η οικονομική βοήθειά τους είναι αναγκαία.

Ο συμβιβασμός της Κυβέρνησης στις πραγματικές ευρωπαϊκές συνθήκες μπορεί να δυσαρέστησε ιδεολογικά αρκετά από τα μέλη της και τους οπαδούς της, αλλά είναι εμφανές με μία ψύχραιμη ματιά ότι αποτελούσε τη μοναδική ρεαλιστική λύση στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας. Ο συμβιβασμός που συμφωνήθηκε επιτρέπει τη διατήρηση ορισμένων κόκκινων γραμμών της Κυβέρνησης συγχρόνως όμως αποτρέπει τις όποιες χειρότερες καταστάσεις για τη χώρα και τους πολίτες της.

Η τελική συμφωνία, όταν ανακοινωθεί θα καταδείξει το βαθμό που η Κυβέρνηση έχει επιτύχει να συγκεράσει την ιδεολογία της με τον ρεαλισμό. Άλλωστε το πρώτο βήμα  έχει γίνει με την αποδοχή μεν των βασικών δημοσιονομικών στόχων της δανειακής συμφωνίας και με την επίτευξη ότι οι βασικές μεταρρυθμίσεις  του προγράμματος θα προταθούν μεν από την ελληνική πλευρά, αλλά πρέπει να συμφωνηθούν τελικώς και από τους εταίρους. Η διαδικασία είναι δύσκολη και επίμονη, ενώ απαιτεί προσεκτικούς χειρισμούς και ψυχραιμία από όλες τις πλευρές, ώστε να μην συμβεί κάποιο ατύχημα.Οι όποιες αποφάσεις  θα συμφωνηθούν ή θα απορριφθούν στο επόμενο χρονικό διάστημα θα έχουν επιπτώσεις στο μέλλον της χώρας αλλά και της κοινωνίας.